ΜΥΘ…ΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ

Είναι καμπόσες ιστορίες που μοιάζουνε πιο πολύ με παραμύθια, μάχουνε και αυτά κάτι τις να πούνε. Μυθ..ιστορίες λοιπόν:

Ο ΤΣΙΝΙΑΡΗΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ

«Σαν το τσινιάρη γάιδαρο, σαν το κακό το βούι // προσέχετε τη νύφη μας, να μη μας βγάλει χούι»

Άλλο πράμα είνχενε σάικα ο ρημαδόδος συτνουνούς του, όντενε κατάστενε τη μαντινάδα ντου, για τη νύφη τα χτύπανε τα κούρταλα από ότι ψυχανεμίζομαι, μα ξώφαλτσα την πλέρωσε και ο γάιδαρος. Όι πως καμπόσοι γαιδάροι τσ΄εποχής μου είτονε θεοτικοί, γη καλές χρειγιές, (έχω φάει τσινιά από γαιδουράκι δεκα μερώ που πήγα να το χαιδέψω το παντέρμο, απούδα τον ουρανό σφοντύλι), τέλος πάντων… Εκεινοινέ μια φορά που ελέγασι την κουβέντα: «Ο Θιός να σε φυλά από τα πισινά του μουλαργιού και από τα μπροστινά του καλογέρου» πρέπει να κατέχανε πολλά,  πιο πολλά  από μένα…

Εκάθουμντανε που λέτε μια νταχινή, πάνε πενήντα χρόνια μπλειό, και εγροίκουνε, από τον ανυφορά, τη συζήτηση τση θειάς μου τση Βαγκελιάς με τον άντρατζη το Στελιανό και το κοπέλι ντως το Νικολιό, που εκατασένανε το πρόγραμμα μιάς βροχερής μέρας εκείνου του καιρού. Γροικάτε το και σεις, α δε βαρυγέστε…

-Στρώσε μου μωρή Βαγγελιά τη γαλανή γαϊδάρα, να γύρω αθο τσοι Βαθιάδες να μεταξεσύρω την αελιά, και να βρω και μια δεμαθιά αστοιβίδες από τσοι Μέσα Λάκκους. Είντα θα γενούμενε με το γάιδαρο που μασείφερε ο αδέρφουλάς σου, δεν ντο κάτεχε κοντό θέ μου ο εβλοημένος, πως είτονε ατζούμπαλος; Είντα μας τονε μεσίτεψε; Θέλω να πάω στα χοντρά ξύλα μα αυτός δε νταγιαντίζεται. Ετσέ μούρχεται να παραγκείλω του μουνουχιστή, να περάσει να τονε καταστέσει να κατουμώσει μιαολιά να κάνομε και κειαμιά δουλειά, αλλιώς θα τονε δώσω στ΄ ατζιγκάνους , γιατί θα γραντίσωμε ετσα που το λαλεί!

Ο καιρός είναι μπουρουδιασμένος και δεν θωρώ να κάνω καλιμέντο σήμερο, στεμένος για βροχή είναι απούλες τσοι πάντες και δεν κατέχω πως κιαολιάς θα ξετελέψει ο θιός την μέρα ντου. Για αυτό θέλω να προκάμω να κόψω καμπόσα χόρτα γα τα έχνη…..

Απίς γείρει ο ήλιος θα κατεβώ στου Κουκουρίτη την τάβλα να κόψω μιαν αγκαλιά χερομουρίδες για τσ’ αίγες και καμπόσους τσόχους για τα κουνέλια, θες μπρε ξανοίξω στσοι πονταμίδες ανε βγήκανε τα κουρνοπόδια τα λάμπαθα κι΄οι σταλφυλινάκοι, να τα τσιγααρίσωμε με μια ψημαθιά χοχλιούς; Ήφαγάντα ταπαντέρμα του Μπουρμά το ντουκιάνι, (εκράθιεν τα στο μοσωράκι ο Γιάννης του Μπουρμπουλιδόκωστα κείπιαμενε σκειάς μια οκά κρασί…), τα παντέρμα νόσιμα πούτανε…

Στην ώρα πάνω προβέρνει από το πανωπόρτι και το Νικολιό. Γυρίζει ο κύρης του και κάνει ντου:

-Ειντάχεις μωρέ Νικολιό κι΄ανεστουλουχάς, ειντά πάθες; Που μωρε ανέραϊδε τηνε εξεκαφκάλωσες πάλι τη κεφαλή σου; Πάλι πέτρες επετούσε τε με τον ξαδέρφουλα σου ο γεις ταλλού; – Όι ετσίνισέ με ο γάιδαρος απουπήραμενε, οντενεπήγα να το νε ποτίσω γιατί είδε τη γαιδάρα του Πασπαρονικολή που γυρεύγει και δεν εγίνουντανε μάινα…. Και η Βαγκελιά, που εκατέβαινε πάνω στην ώρα από το ονταδάκι, με τον νρουβά πούχενε ο Στελιανός τα μπράτη του (το τσιτρέτο, το τσαπράζι, το μανάρι, μιαολιά τέλι , μιαολιά οργιά, ένα ντάγκο ψωμί και καμπόσες σταφιδολιές) σα θωρεί το κοπέλι να κρατεί την κεφαλή ντου:

-Παναγία μου παναγία μου κι ντάπαθε το κοπέλι μου, ειντάπαθες μωρε Νικολιό; Κάτσε να σου κοπανίσω ένα γκρομύδι να μην πριστεί, Εταμάτησε μωρέ το αίμα γι να βρούμενε μιαολιά καπνό τα τονε βαλωμε απάνω να στα ματήσει.; Εχω γω μια ολιά έρωντα, μα κάνει κοντο θέ μου για τσα δουλειά; Ε μάνα μου ε μάνα μου είντανε τουτονά το κακό που μας ήβγικε… Ιδιαδά θα τονε πάρω τον παντέρμο (το γάιδαρο εννούσε) να παω μα τονε δέσω στο κερκέλι τση πόρτας του αδερφού μου… Μωρέ πουσουνια που μασείπεψε…. Ας τονε πάρει εκειοσάς απού τονείχενε να τονε κολά τη κεφαλής του και του χρόνου που θα αλωνέψει, να μου γιαγείρει το μιγόμι το κριθάρι που τούδοκα….