Μεγάλα λόγια θα μου πεις… Μα μήπως οι …ιστορικές “αλήθειες” με την πένα του ιστοριογράφου στα χέρια κάποιων, που μεθοδικά χτίζουν τον ανδριάντα του του σογιού τους σε ένα τόπο, είναι η ιστορία του τόπου; Γροικάς λοιπό να λέει ο γεις κειάλλος: “Το Πετροκεφάλι προπολεμικά (ήγουν στη διάρκεια του μεσοπολέμου, Α-Β παγκόσμιος πόλεμος) είτονε έτσι, η Οδηγήτρια ήτονε στοι δόξες τση” κλπ…
Μιά φωτο όμως, ένα ιστορικό απολίθωμα, με τη βουβαμάρα του από τη μιά, μα και τις “εκκωφαντικές” φωνές του από την άλλη, μαρτυρά, πως οι κοινωνικές επισκέψεις και οι αρκετοί μοναχοί στην Οδηγήτρια εκείνη την περίοδο, δείχνουν πως οι Μονές αποτελούσαν ακόμα πόλο έλξης και σημείο ζωής στην μόλις ελευθερωμένη Κρήτη.
Ακόμα, μπορεί να δει κανείς πως μιά ισχυρή κοινωνική συνιστώσα του χωριού τις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν αναμφίβολα ο δάσκαλος του χωριού από τη μιά και το παπάς με το συμβούλιο της ενορίας από την άλλη…
Και γιά τους νεώτερους: Μπορεί να υποθέσει κανείς πως ώφειλε να υπάρχει το θρησκευτικό συναίσθημα σε κάποιον ώστε να “ασχοληθεί” άς πούμε …”επαγγελματικά” με το τελετουργικό της θρησκείας, ψαλτική, επίτροπος, ιερωσύνη κλπ, όμως στην περίπτωση του Πετροκεφαλιού, αυτό έχει και τις …αποχρώσες ενδείξεις του, κατά που θάλεγενε και το γραμματιζούμενο συμπεθεράκι μου: Από το σόι λοιπόν των Τσίκνιδων όλοι: ο Παπά Νικολής, καθώς και ο Ιερομόναχος Διονύσιος Τσικνάκης στις αρχές του 20ου αιώνα, τους διαδέχτηκε ο Παπά Κωστής Τσικνάκης στη μέση του 20ου αιώνα, με αμυδρή σημερινή συνέχεια τον Παπά Σωκράτη Τσικνάκη. Από κοντά ο Χαρίλαος Τσικνάκης αδελφός του Παπά Κωστή μιά ζωή αριστερός ψάλτης στο Αγιο Πνεύμα. “Αυτός είναι από παπαδόσογο” , εγροίκας τον αφορισμό των παλαιοτέρων, εννονώντας το σόι που βγάζει παπάδες…. και δεν είχαν άδικο φυσικά…
Και όλα αυτά από την παρακάτω φωτο:
ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ 1930 ΚΑΝΑΒΟΣ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΑΛΜΠΑΤΟΓΙΩΡΓΗΣ, ΧΑΡΙΛΑΟΣ
