Όσοι μπορούν και  θέλουν  μιά λίγο διαφορετική  συνάντηση, που μας φέρνει μνήμες από την  κοινή μας αφετηρία, τις αναμνήσεις  και τα βιώματα των άγγουρων χρόνων μας, η Πρόεδρος του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΣΑΝΤΩΝ Γ.  ΠΟΜΠΙΑΣ, η ακούραστη Ουρανία Ρουζεράκη  (210 6726841 και  69767041009) είναι έτοιμη για λεπτομερείς οδηγίες της συνάντησης.

Την ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ( 1 μμ και εξής) λοιπόν, στο ταβερνακι του ΣΑΜΨΩΝ ( μιά Κυπριακή ταβέρνα με μουσική) τις 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 στην Παλλήνη, πάρτε όσους αγαπάνε,  εσας, εμάς και τον τόπο μας, και ελάτε να σεργιανίσωνμενε για λίγο στο 1960, στη δική μας εποχή έξω από το γκρίζο και θαμπό της σημερινής μας καθημερινότητας…. Καλή αντάμωση !!! 

ΤΑΒΕΡΝΑ ΣΑΜΨΩΝ

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 20,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 7 sold-out performances for that many people to see it.

Ναναι καλά οι φίλοι μας στο wordpress , που μασε φιλοξενούνε,  μιά μπατούλια Πετροκεφαλιανούς και τσοι φίλους τωνε , με τη βοήθεια μου, σε αυτό το Ιστολόγιο, το ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ.

Και δε φτάνει απου μασε φιλοξενούνε, μα  εκάτσανε στο ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ μας και εμετρήσανε και την πελατεία του καφενέ μας το 2011, και ποιό από το τραταρίζματά μας μπεγεντίζομενε  πιό πολύ,  και ποιάς χρονιάς τα καλολοίδια τως αρέσανε πιό πολύ…  και άλλα. Νάναι καλά και οι του WordPress, καλή χρονιά και σ΄αυτούς και στην παρέα μας   Όσοι θέτε λεπτομέρειες, πατήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Click here to see the complete report.

Ας προσπαθήσουμε όμως παρακάτω να αναζητήσουμε τόσο την ταυτότητα, όσο και την πορεία  των 80 τόσων νεαρών μαθητών, με τη βοήθεια όλων όσοι θα μπορούσαν να τους αναγνωρίσουν, αλλά και να μας δόσουν την μετέπειτα πορεία τους.

(28/1/2012: Ο Γιώργος Δαμιανάκης έβαλε ένα χεράκι για μιά πρώτη αναγνώριση…)

ΑΓΡΙΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΙΑ ...

Είναι μπάρεμ μιαολιά αταίργιαστο να σκέφτομαι την ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1950-60 και να τηνε συγκρίνω με την πρωτοχρονιά του 2012  Και ‘νας μπουνταλάς που  θελα συγκρίνει τσοι  πρωτοχρονιές κειανενούς,  στα νιάτα ντου και στα γεράματά ντου,  θε λα βγάλει σάικα πρωταθλητή την πρωτοχρονιά των νιάτων…..

Θέλω να πω με το παραπάνω, πως,  όσο καλά κάνομε εμείς οι παππούδες του 2012  ν΄ανεστορούμαστανε την τέλεια πρωτοχρονιά του 1960, (τα νιάτα μας μ΄ άλλα λόγια!),  άλλο τόσο τα σημερινά νιάτα καλά κάνουν και χτίζουν τις χαρές και τα όνειρά τους στον σημερινό κόσμο, στη δική τους σημερινή πραγματικότητα, και δε ζηλεύουνε την εδική μας πρωτοχρονιά…  Μιάς όμως και ξεκινήσαμε το σουλάτσο τση σκέψης στα παραπαντισμένα τση ζήσης μας, ας κάμομενε,  ένεκα τση μέρας, μιά περατζάδα εκεια ποθές κατά το 1950-60  στα Χριστουγενιάτικα σοκάκια του Πετροκεφαλιού, να δούμενε τσοι χωργιανούς να παλεύουνε να βρούνε το δρόμο που θελατραβήξει η γενιά ντωνε… Θα μου πεις βέβαια, πως:  ” κοντό Θέ μου άλλα κάνουνε οι σημερινοί Πετροκεφαλιανοί; Μπορεί βέβαια να κάθουντε μιαολιά απαραπάνω από τσοι παπούδες τως, μα φαίνεται  μου όμως πως κάθουνται σε αναμένα κάρβουνα, και πως κάθε γενιά έχει να μεταξεσύρει στοι ελπίδες τση στα όρια τση δικής τση ζήσης….

Μέρες γιορτινές αναμεσός Χριστόγενα και  Αι Βασιλιού, αντε και μέχρι τα Φώτα και τ΄Αι Γιαννιού. Οι ξωτάρικες δουλειές είτονε καλά λίγες… Η γης είτονε στακωμένη από τσοι βροχές, και μουδε στ΄ ελιές δεν εμπορούσαμε να μαζώξωμε…

Μιας και στο Πετροκεφάλι δεν είχαμενε χιόνια, οι γιαθώποι δεν εκλειδαμπαρώνουντανε στα σπίθια ντως μουδε τσοι κακοκαιρίες, Επαίρνανε το λοιπός τα ματράρικα, και τα δένανε σε κοντινά χωραφάκια, να βόσκουνε μέχρι να βραδυάσει, και ύστερα εμαζώνανε κειανα χορταρικό,  να σάξει η νοικοκερά τσιγαριστό: Χατζίκοι, κουρνοπόδια, λάμπαθα, σταφυλινάκοι, είτονε ότι καλύτερο για τσιγαριστά, που είτανε εκλεκτό   μαγερικό τσ΄εποχής, μιας και είτονε μπόλικο και το χοιρινό. Άλλοι πάλι επελεκούσανε κειανα σπασμένο κλάδο από τσοι χοντρολιές, γι εβγάνανε από το παπούρι κειανα μιγώμι θύμους, γιανα ανάβουμε τη φωθιά, ούλες τσοι μέρες των εορτών. Εϊτονε μαθές τα απάκια και τα λουκάνικα κρεμασμένα στην καμινάδα και θέλανε καλή φωθιά για να γενούνε και να μη χαλάσουνε.

Ως ετσαλαβούτα ο κύρης μας να μαζώξει τη ψημαθιά τα τσιγαριστά, τα κοπέλια  εγυρίζαμε βαθιά στην πεδιάδα να μαζώξωμενε μανουσάκια. Ητανε η χαρά μας να μαζώξωμε ένα δυό ματσάκια και να τα στολίσομενε σε ότι ποτήρι θελαβρούμε το σπίτι, μιάς και τα ανθοδοχεία είτονε όξω από τα συνηθσμένα χρειαζούμενα του σπιθιού εκειανα τα χρόνια….

Θωρώ σας και με στραβοξανοίγετε, και σάικα θα λέτε συντουνούς σας: -Γιάντα δε μασε λες πόσοι επογέρνανε καθε χρόνο από τη “διπλή περιπνευμονία”, απου εγροίκουνα και ελέγανε όντεν είμουνε κοπέλι… Εγώ μιά βολά ψόματα δε σασε λέω, μα δε θυμούμαι κειανένα να πόθανε οντενείμουνε μικρός από πνευμονία… Βέβαια, οι μανάδες μας εγούζουντανε οντε μασε θωρούσανε ολόγρους:

-Που εγύριζες μωρέ Αντρουλιό και δεν έχεις μουδε μιά στεγμή κλωστή απάνω σου;  Σάλευε να βγάλεις τη μπλούζα σου, και να κάτσεις στον πυρόμαχο να στεγνώσει το πατελόνι σου γιατί δεν έχεις άλλο… Αυριο κακομοίρη θα σε τινάσσει και δε θα πανα πεις τα κάλαντα,   μονο ξάσου…  Δε θα πας μουδε στου σαντόλου σου να σου κάμει την καλή σου χέρα και να κάνεις το κολάι σου… Όι λέω και δε σολαγάσαι, είντα πως γκανίζω σαν το γάιδαρο ολη μέρα, εσύ μουδε γροικάς,   μουδε δε μου φρουκάσαι.  Εϊντα θα πεις μωρε του παππά ανε σε τινάσσει και δε πας ταχυτέρου στην εκκλησά να μεταλάβεις; Να πα θες κακομοίρη στην πίσσα και θα βράζεις ουλημέρα στα καζάνια, με τα τελώνια…)

(Θωρώ τα κοπέλια μας και μασε στραβοξανοίγουνε με τουτανα απου τωσε λέμε, σαν πυροβολημένοι πρέπει να τωσε φαίνομαιστανε… Αλήθεια είναι πως απόσα έχομενε παθωμένα και ακουσμένα από τα μικρά μας, το πως μασε θεωρούνε τα κοπέλια μας και μιαολιά …κουνημένους, ας μην τα αδικούμενε…. μπορεί ναχουνε και λίγο δίκιο…)

Αντε,  και του χρόνου  !

Υπάρχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια: Καθένας πουλά,ότι βγάζει  ο τόπος του, όσο μπορεί και όπου μπορεί. Πάνε χρόνια πολλά, που οι Μεσσαρίτες πούλαγαν κηπευτικά, μα και ήλιο αέρα αξιοθέατα κλπ. Τα τελευταία όμως χρόνια φαίνεται πως κάποιοι άλλοι πουλάνε τα αντίστοιχα δικά τους πράγματα σε καλύτερες τιμές, άρα ανταγωνιστικότερα… Μούθρε ταμπλάς, όταν είδα, στο τοπικό Lidle, πριν από δυο χρόνια να πουλιόνται ντομάτες Βελγίου !!! Τομάτες Βελγίου λοιπόν στο Θερμοκήπιο της Ευρώπης , τη Μεσσαρά !

Αναγκάστηκα να το ψάξω λιγάκι και απλά ανακάλυψα πως οι ΕΛΆΧΙΣΤΟΙ πιά γεωργοί της Ελλάδας μοιάζουν με τους αντίστοιχους υδραυλικούς: Θυμάστε πως γινόταν κάποιος υδραυλικός πριν μερικά χρόνια; Ας σας το θυμίσω: Αν κάποιος τα πήγαινε καλά με τα κλειδιά, τη σεγα και το κατσαβίδι, όταν ξέμενε από επάγγελμα-δουλεια,  έβαζε την πένσα και το κατσαβίδι στην κολότσεπη και γινόταν υδραυλικός! Δυστυχώς κάπως έτσι έμειναν στην πλειοψηφία τους και οι έλαχιστοι Ελληνες γεωργοί  Όσοι Έλληνες δεν κατάφεραν τον Κωστάκη και το Γιωργάκη να τους ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙ (και μην ξεχνάτε πως Κωστα και Γεωργιο η Ελλάδα είχε από το 1946-1955) στράφηκαν  στα αζήτητα της Ελληνικής γεωργίας. Ευτυχώς δεν είχαμε αραμπάδες στη Μεσσαρά, γιατί η … παραδοσιακή γεωργία μας θα τους χρησιμοποιούσε ακόμα…

Κάποτε, περί το 1959-55 θυμάμαι να βρωμάνε τα χωράφια από τα σάπια λαχανικά στην πεδιάδα. Κάθε Σάββατο που τέλειωνε το παζάρι των Μοιρών,  κύρια παζάρι λαχανικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, και όχι κινέζικες κιλότες και βιετμανέζικα παπούτσια, όπως σήμερα, βρώμαγαν οι Μοίρες από τις στακωμένες ντομάτες που εγκαταλείπανε οι γεωργοί στις Μοιρες χωρίς ναχουν πουληθεί. Τί κάνει η σημερινή σύγχρονη Γεωργία στην Ευρώπη; Έχει κάνει μια προσπάθεια, θάλεγε κανείς Πανεπιστημιακού επιπέδου, με έρευνα ανάπτυξη νέων μεθόδων, υδροπονικές καλλιέργειες και λοιπά. Το αποτέλεσμα είναι, παρά την κατανάλωση ενέργειας για τον έλεγχο των συνθηκών καλιέργειας στα σύγχρονα θερμοκήπια, οι στρεμματικές αποδόσεις να δεκαπλασιάζονται και βάλε ! Οπότε μπορεί οι ποικιλίες των παραδοσιακών προϊόντων νάνε γευστικότερες, αλλά οι επιβαλλόμενες απο τη συνεχή προπαγάνδα γευστικές προτιμήσεις, αλλά και το φάσμα της πείνας που ολοένα και πλησιάζει τις μάζες, δεν αφήνουν και πολλές ελπίδες για το ποιοτικό…Η δραματική μείωση των τιμών δεν έχει να κάνει μόνο με την εκμετάλλευση εκ μέρους των εμπόρων, αλλά και με τον πολλαπλασιασμό της παραγωγικότητας (πχ διάβαζα σε μια ανάλυση ετήσια παραγωγή ντομάτας σε τρεις σαιζόν θερμοκηπίου ετήσια,  με υδροπικικό σύστημα, περί τους 100 τόνους ! , σε θερμοκήπιο 268 μέτρων !)

Καταλαβαίνω την απορία σας: Γιατί τόσο μένος, και κατηγορίες για τους πατριώτες σου βρε πατριώτη;  Θα σας απαντήσω ευθύς αμέσως:

Ζούμε σε ένα κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, που κυνηγά μέρα-νύκτα το συμφέρον του, όπως έχει δικαίωμα να το κάνει, Γιατί λοιπόν να μην βγάλει ο Αιγύπτιος πατάτες, πιο φτηνές από τον Κρητικό, ο Βέλγος ντομάτες περισσότερες  και φτηνότερες, γιατί να μην προσφέρει ο Αφρικανός  τις παραλίες του τόπου του σε καλύτερες τιμές από ότι εμείς τις δικές μας κλπ;

Εδώ λοιπόν πρέπει ο Κρητικός να αρχίσει να γίνεται λιγότερο Ανατολίτης και περισσότερο Δυτικός, αν θέλει να συναγωνίζεται-ανταγωνίζεται τους Δυτικούς μα και να πουλά σε αυτούς… Δεν μπορείς ας πούμε, να διαλέγεις ηγέτες που σου δείχουν χρονια τωρα λάθος δρόμο… Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι πιά ηγέτες που αντί να σου ανοίγουν δρόμους προόδου, απλά υποθηκευσαν το σπίτι σου…

- Κάποτε κάποιοι σου πρότειναν αθλητικό Σχολείο στην Πόμπια. Αλήθεια, πόσους πιά παγκοσμιους πρωταθλητές θα μπορούσε να βγάλει η Μεσσαρά; Που με τη σειρά τους θα μπορούσαν να φέρουν χρήμα  για τις οικογένειές τους; Αλήθεια γιατί δεν προώθησαν ένα ΓΕΩΡΓΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ωστε να αναβαθμιστεί-εξυγχρονισθεί  η γεωργική ανάπτυξη στη Μεσσαρά (Μου έλεγε γνωστός μου, πως η περιλάλητη Γεωργική σχολή μας στους Αγ Δεκα ενοικιάζεται έναντι του ποσού των 4 ευρώ! σε κάποιον κτηνοτρόφο !!!) Χάζευα προ ημερών κάποιους Γεωπόνους με υδροπονικές καλλιέργειες  στη Βορεια Ελλάδα και εσεις εκεί στην Κρήτη αγωνίζεστε να βγάλετε τον προσοντούχο υποψήφιο Δημοτικό Υπάλληλο (!) ή τον μεγάλο αθλητή, λύνοντας το πρόβλημα της περιοχής…

-Διάβαζα πως ένα αρχαίο νόμισμα από τη Γόρτυνα, που απεικόνιζει την αρπαγή της Ευρώπης από το Δία,  πουλήθηκε στο Λονδίνο 500.000 δολάρια. Διάφοροι εκ Νεαπόλεως Λασηθίου, προτειναν και τοποθέτησαν στις Βρυξέλες ένα γλυπτό που απεικονιζε την αρπαγή της Ευρώπης… Κοντεύουν δε να πείσουν τους Ευρωπαίους (ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ κλπ) πως πράγματι ο μύθος, ο  αειθαλής πλάτανος κλπ είναι συμβάματα της Νεάπολης Λασηθίου… (Και μετά μιλάμε για το αν η ΦΥΡΟΜ  ονομασθει κάποτε  ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ… Βλέπετε με το πές-πες θα το πιστεύουμε και οι ίδιοι σε λίγα χρόνια).

-Συνεχίζοντας με τα παραπάνω, πρότεινα χρόνια τώρα,  πως ο Μαραθώνιος του Κουδουμά  υπολείπεται πολύ του Μαραθώνιου στο Μαραθώνα Αττικής… ¨Ομως ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (Μιά υπεροχη διαδρομή, θα ταρακουνούσε-ενθουσίαζε όλο το Δυτικό κοσμο (ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ  ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ, ΟΣΟ Η ΦΑΙΣΤΟΣ, ΜΑΤΑΛΑ, ΓΟΡΤΥΣ), αν οι ντόπιοι αγωνιζόντουσαν τα την επιβάλουν σαν αθλητική διαδρομή…. Θα μπορούσε να αυξήσει τον τοπικό τουρισμό κλπ. Βέβαια μια κοματικοδίαιτη Δήμαρχος εκ μεταγραφής, δεν μπορεί να πιάσει αυτές τις …υψηλές έννοιες αναπτυξης του τόπου μας… ) Μιά διαδρομή που συνδέει Μάταλα Φαιστό Γόρτυνα και την ιστορία τους…. Και οι ντόποι ταγοί τι κάνουν; Προσπαθούν να μάθουν τα παιδιά μας να γίνουν ΟΛΑ πρωταθλητές στο αθλητικό σχολείο Πόμπιας… Αλήθεια, υποστηρίζεται σωστά ο αθλητισμός στην περιοχή; Αναδεικνύονται οι μοναδικότητες της περιοχής μας;

Γράφω τα παραπάνω τονίζοντας πως επιθυμώ διακαώς να καταργηθεί το Αθλητικο Γυμνάσιο ΠΟΜΠΙΑΣ, αλλά και  επιθυμώ το ίδιο διακαώς να διατηρηθεί το Γυμνάσιο Πόμπιας. Αλήθεια:

-Ένα σχολειο ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ (με τεράστιο όγκο αντικειμένων, στη διαχειριση,  διοικηση,  αναπτυξη,  εστιαση, ξεναγηση κλπ)   δεν θα έδιδε επαγγελματικό προσανατολισμό και εφόδια σε χιλιάδες αυτοδίδακτους (αρα κακούς επαγγελματίες)  στην περιοχή μας; Αλήθεια οι αθλητικοί μας φωστήρες γιατί αποκοίμησσαν και έβγαλαν χωρις εφόδια τα παιδάκια του κόσμου που πηγαίνουν στο συγκεκριμένο Γυμνάσιο;

-Ενα ΓΕΩΡΓΙΚΟ σχολείο, όπως ήδη ανάφερα προηγούμένως, θαταν πολλαπλά χρήσιμο στην περιοχή.

Βλέπετε λοιπόν, πως ένα Αθλητικό σχολείο όχι μόνο δεν είναι πανάκεια, έτσι κι΄αλλοιώς ο σύγχρονος αθλητισμός είναι απλά διαφθορείο και όπιο του λαού,  ενώ ενα Γεωργικό ή τουριστικό σχολείο θάταν μιά ελκυστική λύση για τα προβλήματα της περιοχής-εποχής μας.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ  πατριώτες μου! Χρειάζεστε Ηγέτες για να λυνουν τα δικάσας και όχι τα δικά τους προβλήματα, να σας οδηγούν στην προοδο και την ανάπτυξη, και οχι ηγέτες να σας οδηγούν στην αποχαύνωση και την οπισθοδρομηση… Που την είδατε την πρόοδο, εκτός από τα μεγάλα λόγια και τις νταμπέλες των προοδευτικών;

Οι Έλληνες πολίτες ξέχασαν τους αρχαίους προγόνους τους,  και δέχτηκαν να μπούνε στο σύγχρονο παιχνίδι της “ευμάρειας”,  παιχνίδι που κάποιοι θέλησαν να τους εμπλέξουν. Δεν είπε φαίνεται κανείς στον πειναλέο Νεοέλληνα πως “τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους…“, Τί τα θέλατε τα μεταξωτά βρακιά πατριωτάκια μου; Θωρώτο πως γούσεστε τωρα που μας παίρνουν και τα βρακιά, μα και τα σώβρακα, μα είναι λίγο αργά… Η απορίες μας είναι:

Α. Θέλησαν κάποιοι να καταστρέψουν την Ελλάδα; Και γιατί; Δεν νομίζω πως η μούρη μας είναι τόσο πιά περιζήτητη (μέγα μέρος του πλανήτη δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή μας) ούτε και είναι η οικονομία μας τέτοια που να είναι εμπόδιο στους στόχους των υπερδυνάμεων…

Β. Ήταν μήπως γνωστά μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στη λεκάνη της Ανατολικής  Μεσογείου και σκέφθηκαν μας δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή εξάρτηση, ώστε να διαπραγματευτούν ε την αρπαγή τους χωρίς δεύτερη συζήτηση;  Ο χρόνος και οι συγκυρίες των γεγονότων της Ανατολικής Μεσογείου δείχνει πως κάποιοι θα μπορούσαν να το μεθοδεύσουν με Αμεριακνούς Πρωθυπουγούς (τύπου Γιώργου Παπανδρέου) πολύ εύκολα. Αλλωστε εδώ και 40 χρόνια μεθοδευόταν η πλήρης οικονομική υποτέλεια (1974) της Ελλάδας (μα και ολόκληρης της Ευρώπης) μέσα από ένα “αθώο” υπερδανεισμό, με τη βοήθεια των διεθνών Δυτικών  τοκογλύφων. Έτσι μερικοί Μεσογειακοί πόλεμοι στους φόρου υποτελείς βορειο-αφρικανούς β κατηγορίας ( με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα (σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου ! ) και οικονομικοί πόλεμοι στους “εξευγενισμένους”  Νοτιο Ευρωπαίους, λύνουν αρχικά το πρόβλημα συνέχισης επικυριαρχίας  της “Υπερδύναμης¨ ΗΠΑ…

Το δεύτερο σενάριο φίλοι μου είναι και το πιό πιθανό.  Όμως, στο δεύτερο σενάριο μπλέκεται ολόκληρη η Ευρώπη!!! Βέβαια οι Βορειοευρωπαίοι, γνωστοί αρχιλοποδύτες του πλανήτη γη, προσπαθούν να κάνουν και τώρα την αρπαχτή, με κύριο πυλώνα την Γερμανία. 

Ας τα κάνομε όμως λίγο πιό λιανά:

Πρώτον: Έφτιαξαν οι Αμερικανοί εδώ και 40 χρόνια, την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Έτσι οι φουρνιές,  υποψήφιων να πεθάνουν  στα ορυχεία Κινέζων,  οι πνιγόμενοι στη  τέως Γαλλική Ινδοκίνα, μιάς και είναι δισεκατομμύρια, δουλεύουν για ένα κομματι ψωμί, όπως και οι Ινδοί, που το πληρώνουν με τη ζωή τους πολλές φορές…. Και εμείς οι υπόλοιποι ΔΥΤΙΚΟΙ δεχτήκαμε να πίνουμε το αίμα αυτών των λαών  και να “ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ” αυτούς που ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΊ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ! Εμείς όμως δουλεύουμε συγκριτικά ελάχιστα, για την καλοπέρασή μας. Πιστεύετε λοιπόν πως μπορούμε να συναγωνιστούμε γιά πολύ ακόμα εκείνους που η “παγκοσμιοποίηση“  μας έβαλε σαν αντιπάλους; Μάλλον είμαστε μακρυά νυχτωμένοι…. Εκτός και άν δεχθούμε και εμείς θα αρχίσουμε να πεθαίνουμε από τη  μόλυνση του αέρα, να πεθαίνουμε  κυριολεκτικά για το μεροκάματο, να μας εκτελούν κατα χιλιάδες άν δεν τους αρέσουν οι απόψεις μας κλπ. Αν με αλλα λόγια να γίνουμε και εμείς “Κινέζοι” όσον αφορά τα εργατικά, εργασιακά και απολαυές….

Θα μου πεις βέβαια: και  γιατί το έκανε αυτό η δημοκρατική ΗΠΑ; Με συγχωρείτε, μα ποιός τον χ΄…ζει τον λαό των ΗΠΑ…. Οι κεφαλαιοκράτες που κινούν την οικονομία της Αμερικής βγάζουν προς το παρόν αρκετά κέρδη με τη μηχανή που στήσανε, και αυτό έχει σημασία…., και όχι οι αγανακτισμένοι των ΗΠΑ….

Δεύτερον: Το προδοτικό κατασκεύασμα που λέγεται “ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ”.  Ανεξάρτητα από τις όποιες καλές προθέσεις των πρώτων ηγετών, οι Αμερικανοί “φίλοι μας”, με τη βοήθεια της Αγγλίας (τυχαία έμεινε νομίζετε εκτός ευρώ;) χειραγώγησαν την Ευρώπη, πρώτον για να την κάνουν υποχείριο του εμπορίου των οπλων και των οπλικών συστημάτων τους  και εφόσον ένοιωσαν ασφάλεια πως η παγκόσμια αγορά όπλων είναι έτσι κι΄αλλοιώς δικιά τους (ΝΑΤΟ κλπ), προχώρησαν στο δεύτερο στάδιο,  τη νομισματική “ΕΝΩΣΗ”  Ποιά νομισματική ένωση αλήθεια και ποιό ευρώ; Φτιάξανε ενα ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ (ή καλίτερα ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ) νόμισμα, ώστε: Να μην μπορεί να πουλά κανείς Ευρωπαίος στο μέλλον κάτι στον κόσμο, ώστε να πουλούν οι Αμερικάνοι με το φτηνό δολάριο. Σε πρώτη φάση βέβαια, πείσανε τη φασιστικής νοοτροπίας Γερμανία να μπει στο κόλπο. Ο λόγος ήταν απλός: Οι Γερμανόί είσαγοντας τα πάντα από τρόφιμα μέχρι πρώτες ύλες, με ένα πανίσχυρό ευρώ αγοράζουν τα πάντα σε χαμηλές τιμές,καταληστεύοντας τους λαούς που παράγουν πρώτες ύλες και γεωργία, όπως οι Νότιοι Ευρωπαίοι οι πετραιλαιοπαραγωγές χώρες κλπ Το που βρίσκουν τα λεφτά οι Γερμανοί είναι απλό: μεθοδικά έχουν πείσει τους μηχανισμούς των υποτελών νοτιοευρωπαίων να προσέχουν το περιβάλλον με “Γερμανικά αυτοκίνητα”, να χρησιμοποιούν πρωτότυπα γερμανοελβετικά φάρμακα και όχι τα ίσης αξίας αντίγραφα κλπ… , να παιρνουν υποβρύχια και φρεγάτες και τανκς και μιράζ των πολεμικών βιομηχανιών κλπ

Αλήθεια, όταν εμείς “μπήκαμε” στο Ευρώ, σκέφτηκαν αυτοί που μας έβαλαν τι θα συνεισφέραμε στην σημαδεμένη και στημένη  Ευρωπαϊκή οικονομία;  Μαλλον μας έβαλαν για να  παίζουμε το ρόλο του παράσιτου μέχρι να έρθει η ώρα της αποπαρασίτωσης της “ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ”…. Και νάταν βέβαια αποβολή, κάτι θα μπορούσε να γίνει,.. Όμως η εντολή-πορεία είναι σαφής: -Δεν σας διώχνουμε απλώς, αλλά σας αλυσσοδένουμε με όρους δανείων (γι΄ αυτό εξακολουθούν να μας δανείζουν), σας χρεώνουμε και σας κρατάμε νεο-δούλους του 21ου αιώνα. Κάτι σαν κολίγοι να πουμε, ή δουλοπάρικοιοι,  ή πληβείοι (Κάπου ωφέλησε η μακραίων ιστορία μας φίλοι μου: Δεν ξέρουμε ποιό “τίτλο” να πρωτοδιαλέξουμε για την αφεντιά μας, για το χάλι μας , για το κατάντημά μας στην “ΕΝΩΜΕΝΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ”……)   Αν έστω εγγυόταν τα σύνορα της Ευρώπης με ένα ευρωπαϊκό στρατό, κομμάτια το κακό, όμως και από κει φροντισαν να μας κάνουν καταναλωτές των προϊόντων των …ευγενικών πολεμικών τους βιομηχανιών….

Και εκεί που φαίνεται  πως το σενάριο δουλεύει θαυμάσια για τα μεγάλα αφεντικά, αρχίσει να ξετυλίγεται στα ματια τους ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ: Η οικονομία της ΚΙΝΑΣ !  Ας γίνω πιό σαφής:

Οι Αμερικάνοι, με τα φερέφωνά τους Γερμανούς, και κολαούζους τους Γάλλους, έφτιαξαν μιά “ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ” που έχει ημερομηνία λήξης, μιάς και η πίεση της Γερμανίας να κρατήσει ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ το ευρώ της, ωφέλησε για λίγο τη Γερμανία αλλά κυρίως συγκράτησε την ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ της ΗΠΑ (επιτρέποντάς της να πουλά ακόμα με το φτηνό δολάριο), αλλά και οδήγησε και οδήγησε στο ΓΙΓΑΝΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ! (με το πάνφτηνο νόμισμα)!

Έρχεται τώρα ο ΟΜΠΑΜΑ και κλαψουρίζει στους ΚΙΝΕΖΟΥΣ,  να ακριβύνουν το νόμισμα τους για να μην καταρρεύσει η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ! (μιάς και οι Κινέζοι αρχίζουν να πουλάνε παντού σαν τρελλοί,  ενώ οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι πουθενά….)   Όμως δεν νομίζω πως  οι Κινέζοι  έθαψαν και θάβουν χιλιάδες πολίτες τους στις στοές και τα ορυχεία, για να καλοπερνάνε οι Αμερικάνοι, και αν στην Ελλάδα βρέθηκαν προδότες ηγέτες, αν στην Ευρώπη ζούμε με επίσης ηγεσίες – φερέφωνα, έτοιμες να θάψουν τους λαούς τους, αλλά πιστές στην φυλλορροούσα  Αμερικανική “ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ”,  δεν νομίζω πως θα κάνουν το ίδιο και οι Κινέζοι ηγέτες….

Μ’ άλλα λόγια, πολύ θάθελαν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι να γίνουν οι Κινέζοι  ..”Αμερικανάκια”  Εγώ όμως πολύ φοβούμαι πως οι Κινέζοι, στις παρακλήσεις του ΟΜΠΑΜΑ μάλλον θα κάνουν τον  Κινέζο!  (Δυστυχώς σε αυτό το σκηνικό τα μόνα “Αμερικανάκια” που βλέπω είναι οι Ευρωπαίοι, που γίνανε τα …”Αμερικανάκια” των Αμερικάνων….)

Πολλοί θα μου πούνε πως οι Αμερικανοί ανέπτυξαν τεχνολογία, πολιτισμό, τεχνολογικό και μη, και άλλα φαιδρά. Λυπάμαι φίλοι μου, μα και κάθε λαός που συστηματικά επι ενα αιώνα θα καταλήστευε τους λαούς και ένα μερος των κερδών θα ωθούσε στην έρευνα και μάλιστα ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ, (για να συνεχίσει να έχει υποτελείς τους λαούς)  θα έκανε πολύ περισσότερα από ότι συνήθως κάνει κάθε έντιμη χώρα στην έρευνα και την τεχνολογία…. Είναι καιρός να ξεφτίσει το αμερικανικό αστέρι…. (Δόστε λεβέντες μου και στην Ελλάδα τρισεκατομμύρια… και θα δείτε, δεν θα τα φάει ΟΛΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ… Κάποιοι ΈΣΤΩ ΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΟΙ, θα διαπρέψουν στις επιστημες στην έρευνα στην τεχνολογία. Η ελληνική διασπορά το βεβαιώνει… Τώρα περιμένετε από ενα λαό που ακόμα τα χνώτα του μυρίζουν πείνα να πάει στο διάστημα; Ωρύονται οι κατσαπλιάδες του κόσμου πως οι Έλληνες διασκεδάζουν… Τότε τι να πούμε εμείς για τις κρεπάλες του Χολιγουντ  και της χυδαιότητες του τρόπου ζωής της Εσπερίας που μάλιστα μας τον προτείνουν και σαν … in live style παναθεμάτους…. ) Τί να πουμε για τους ληστές της Αφρικής της Ινδοκίνας, τους Εξολοθρευτές της Νότιας και ηθαγενούς Βορειας Αμερικής; 

Δυστυχώς πολλοί λαοί δίδαξαν με το παράδειγμα τους την πειθώ των όπλων, αλλά πάντοτε τέλειωνε κάπου η βασιλεία των. Ισως έχει έρθει η εποχή που οι Ευρωπαίοι βάρβαροι κατακτητές, όπως και οι Ομοιδεάτες τους Αμερικανοί να υποστούν στο πετσί τους το μοντέλο που επί αιώνες υπηρετούν: του θύτη και του θύματος. μονο που τώρα φαίνεται πως τα θύματα θάναι οι υπερφίαλοι δυτικοί

(Τί τόθελε εκείνος ο Καραμανλής εκείνο το  ανεκδιήγητο: ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ; Πολύ φοβάμαι πως το ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΘΝΟΣ ΑΝΑΔΕΛΦΟΝ του Σαρτζετάκη θα μας βόλευε καλύτερα….)

Βέβαια, όλοι εσεις,  (εμείς όλοι εννοώ),  θεωρούμε πως τάχατές  μου σ΄αυτόν τον κόσμο το ευγενές ζωικό είδος που λέγεται άνθρωπος, είναι το μόνο επί γης είδος που είναι στο απυρόβλητο:  Είναι πρώτα από όλα εξημερωμένο, καταδικάζει τα άλλα ζωικά είδη σε ανυποληψία, αφανισμό, βασανισμό, βανδαλισμό, πείνα, στερήσεις, θάνατο από ασιτία, μα ακόμα και από μελαγχολία και κατάθλιψη, και ας μην κατάλαβε ο σύγχρονος Ελληναράς, ο σύγχρονος “πολιτισμένος” Δυτικός πως όταν ο σκύλος του Λαέρτη κούνισε την ουρά του μετά 20 χρόνια στο παλινοστήσαντα  Οδυσσέα και αμέσως ξεψύχησε, κάτι ήθελε να πει στον επί 3000 χρόνια “εκπολιτιζόμενο” Κελτη,  Σαξονα,  Γαλάτη.

Ας μην σας ψυχοπλακώνω όμως άλλο.  Φτάνει που ψυχοπλακώνομαι εγώ όταν βλέπω τη γάτα μου ν΄ανεβαίνει στο γραφείο μου, να ξαπλώνει ανάμεσα σε εμένα και το πληκτρολόγιο του κομπιούτερ, απολαμβάνοντας  τη σιγουριά πως είναι δίπλα σε ένα άνθρωπο που την αγαπά και τον αγαπά… Και να σκέφτομαι: Είμαι γιατρός, θα έλθει ένας πελάτης, θα δει τη γάτα και  μπορεί να αλλάξει χίλια χρώματα, θεωρώντας πως ανήκει σε ανώτερο είδος,  πως μια γάτα ανάμεσα σε εκείνο και στο γιατρό αποτελεί  προσβολή για το ανθρώπινο είδος… Πως να του πεις πως το ευγενές είδος των ανθρώπων έχει αφανίσει τόσα και τόσα ζωικά είδη από τον πλανήτη μας, και παρόλα αυτά  υπάρχουν ακόμα ζωικά  είδη που αγαπούν το σαρκοβόρο-άνθρωπο….

Έχω που λέτε καλή σχέση με τα ζωάκια μου, τη Γατέλα μου, την αδέσποτη γάτα που μου ζήτησε προστασία κάποτε προσφέροντας όμως την ανεπιτήδευτη αγάπη της για τη φροντίδα μου.

Η Γατέλα

Ίδια η αγάπη της Αλμας, η  σκυλίτσα- λουκάνικο (Μπάσσετ-χαουντ,  για αυτούς που ψάχνουν χρώμα και ράτσα, μα αδέσποτη από φιλοζωική στα χέρια μου).

Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή κακά, μα δεν μου πάει να αφήσω τον κ Χελώνη, έτσι βάφτισα μιά εγκαταλελειμμένη χελώνα του Υμηττού, που περιμάζεψα από το δρόμο που τη βασάνιζε το σκυλί της γειτόνισσας. Εγώ πάντως, του πρόσφερα αρκετές δεκάδες τετραγωνικά στον κήπο του σπιτιού μου να κάνει τις βόλτες του… Δεν μπορεί να  τάχεις  κ Χελώνη μου όλα σε αυτή τη ζωή…. το καταλαβαίνω ίσως σου λείπουν οι χελώνες, όμως…

Και φθάσαμε στο τελευταίο και νεώτερο μέλος της φάρμας: το Φρέντυ τον ατίθασο γάτο της κόρης μου. Νεαρός γαρ,  μόλις ενιαύσιος, προσπαθεί να επιβληθεί στα λοιπά ζώα της φάρμας, όλως ευτυχώς όμως, δεν έχουν ανακαλύψει στο βασίλειο των γάτων, ούτε τις βόμβες Ναπάλμ (για τους παλαιότερους), ούτε και τα “δικαιώματα” των καταπιεσμένων Σέρβων, Ιρακινών, Αφγανών, Σύριων, Λίβυων, Αιγυπτίων Τυνίσιων κλπ). Έτσι το ζωικό μου βασίλειο ισορροπεί, χωρίς απώλειες, αποδεχόμενο να συνυπάρχει με τα ανθρώπινα μέλη που το συναπαρτίζουν στο σπίτι μου…

ο Φρέντυ

Συνεχίζοντας τα  περί ζωολογίας,  ας κάνουμε  ένα βήμα παραπέρα: Τι γίνεται με τους αγριάνθρωπους, που ντε και καλά έχουν χαρακτηρίσει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου άγρια, εξαιρώντας,  χωρίς να κοκκινίζουν,  την αφεντιά τους;

Πήγαινα, καλοκαίρι 2011, στο Λουτράκι στου εξοχικό του κουμπάρου μου…. Έφθασα νύκτα, και το απομονωμένο εξοχικό, βοηθούσε τους πρόσφυγες του ζωικού βασιλείου , εξόριστους στην ίδια τους την πατρίδα από το ευγενές είδος   “άνθρωπος”, να κτυπήσουν την πόρτα για λίγο φαί και λίγο νερό στη ζέστη του καλοκαιριού. Οι αδέσποτες γάτες, τα σκυλιά έτρεξαν να πούνε και να βροντοφωνάξουν  σε όλους εμάς: -Που τον καταντήσατε βρε παλιάνθρωποι, “εξημερωμένοι”, “πολιτισμένοι”, “ήμεροι” κλπ τον πλανήτη μας;  Είσαστε εσείς θεοσεβούμενοι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές , δίκαιοι,  κλπ για μήπως αποτελείτε απλά και μόνον αντιπροσωπευτικό δείγμα της πλέον θανατηφόρας επιδημίας του πλανήτη γη, από το ζωικό παράσιτο που λέγεται  άνθρωπος;

(Μιά παρένθεση: Όταν βγαίνω στην εξοχή, όλο και κάτι ενδιαφέρον θα μπορούσα να συναντήσω: ένα τοπίο, ενα ζώο μια εικόνα, που θα μπορούσε νάναι κάτι παραπάνω από τον απέναντι  γκρίζο τοίχο της σύγχρονης ζωής…  Από κοντά λοιπόν και  η μηχανή μου να αποθανατίσω κάτι που θάχε αξία να μην ξεχαστεί την επόμενη στιγμή…)

Φθάνοντας λοιπόν στο σπίτι του κουμπάρου μου, έμαθα το ευχάριστο νέο: Μιά αλεπουδίτσα πείσθηκε(;) για τα,  σίγουρα ασυνήθιστα για εκείνη καλά μας αισθήματα, και ήρθε να μας ζητήσει λίγη δροσιά λίγη τροφή μέσα στη νύκτα: τόλμησε, πέρασε τη μάντρα και νάτην (στις φωτο) να απολαμβάνει το καρπούζι, που πριν από λίγο έτρωγε η χελώνα που επίσης φιλοξενούσε ο κουμπάρος μου, σχετικά ήρεμη 1-2 μέτρα μακρυά μας.

Πέρασε λίγη ώρα και τόσο η ζέση , μα και η εξοχή μας προτρέπανε για ανοικτά παράθυρα, και μιά δροσερή μπύρα με λίγο γύρο, και το υπόλοιπο πρόχειρο Ελληνικό μενού, πρίν ξαπλώσουμε. Η Αλεπουδίτσα μας, πεισμένη πιά πως  ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΡΙΟΙ, έκανε το επόμενο βήμα: -Από την ανοικτή πόρτα, άρχισε να μας πλησιάζει όλο και περισσότερο: Ο Σαββακης ο Γιώργος σαν καλός  σπιτονοικοκύρης την καλοδέχτηκε: Λίγος γύρος από το χέρι του, τηγανητές πατάτες,  φρούτα, όλα ήταν ευπρόσδεκτα για την Κυρά Μάρω…

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

Από ότι πληροφορούμαι, από τον κουμπάρο μου, κάποιες αψιμαχίες ανάμεσα στις …ήμερες, γάτες και την άγρια αλεπού, όπως και ανάμεσα στα αδέσποτα σκυλιά και την αλεπουδίτσα,  προσπαθούν να την κρατήσουν μακρυά από τους …πολιτισμένους ανθρώπους και από τα… ήμερα οικόσιτα ζώα. Θα μου πεις βέβαια πως το σκυλί πάντα προστάτευε τα κοτόπουλα του αφεντικού από την αλεπού… ε και;  Μήπως τρώει η αλεπού περισσότερα κοτόπουλα από όσα ο άνθρωπος;

Καθόμουνα που λέτε αλλότες, Αύγουστο μήνα στο χωργιό αρκετά βραδυασμένα και εβεγγερίσαμενε,  με μια παρέα σιτεμένων Κρητικών, και είλεγε ο καθένας τα βάσανά ντου, μέχρις που επήρε το λόγο και ο μακρινός μου μπάρμπας, να βγάλει κιαυτός τα σώψυχάντου, όι για να του σάξω τον προστάτη, τη φυρομυαλιά, τη στραβομάρα, γι το γάβρωμα απούχενε και εβγόρισε από ένα μίλι μακριά, μα πιο πολύ να μασε σάξει αυτός ο ίδιος  τη διαθεση,  από την κατάθλιψη και τη μιζέργια, για την κακοποδωμένη μας υγειά, μα και  για τα χαμένα μας νιάτα. Κάτσετε το λοιπός και γροικάτετονε: )

-Είναι φορές μωρέ ανίψο εδά τελευταία, απού ταραχούμαι, και πάω πέρα-πόδε, πάνω-κάτω, δεξά-ζερβά και καρακτουλεύω, μουρμουρίζω, και ανεγκεύομαι, σαν τη μάνα μου,  απού έστενε ολόκληρο καυγά με τσ΄όρνθιες τση, όντε τση ανεχουμίζανε την αυλή και ορνιθοσκαλίζανε τσοι βιόλες τση, μπας και θελαξεπετρώσουνε κειανέναν αβρομάταρο… Και η κερά Δεσποινιά, που ως κιανεκακοπώδοκα,  με νοιάζεται και δε θέλει να με χάσει, γυρίζει και μου κάνει:

-Ειντάχεις μπρε και γυρίσεις σαν τον ανέραϊδο και καρακατουλεύεις και ανεσηκώνεις ότι σου παντήχνει;  Έχεις πράμα; Πονείς ποθές; Γι΄ πράμα είχασες;

 -Όι , τα κοντινά γυαλιά μου επαραπάντησα ποθές,  μα δεν γκατέω κιαολιάς που…Ήβαλα τα μακρινά να θωρώ την τηλεόραση, και εδά απού χρειγιάζομαι τα αλλα, δεν κατέχω που κιαολιάς είναι….

-Εμά κακονίζικο δε θωρείς πως τάχεις κρεμασμένα στο λαιμό σου; 

-!!!!  

 Και να πεις εδά πως δεν τόχα και τουτονά διαβασμένο, μιας και οι προγόνοι μας,  μας το διπλαπαραγέλνανε: – Το γήρας γαρ, ουκ έρχεται μόνον… Φαίνεται μου όμως, πως αυτοί το λέγανε, αυτοί το γροικούσανε. Εσείς θαρρείτε πως θελανείμαστε  μια ζωή ντελικανίδες. Θυμάστε το πάθημα του μπάρμπα μου του Βανίλη, έχετέντονε πούρι ακουστά, κάτσετε να σασε πω ειντάπαθε μια βολά: 

Είτονε που λέτε, ο μπάρμπας μου ο Βανίλης, ένας καλός αθρωπάκος, μα σε έκδοση …τσέπης. Έλειπέ ντου και μπόι και λεβεντιά, τάχενε και τα χρονάκια του, και ως εχρειγιάστηκε μια βολά να περάσει από το ένα χωράφι στο άλλο στα Κάτω Καμαράκια, παίρνει ένα σβούρο, και   …πέφτει στη μεση-μέση τση βάγγας απού χώριζε τα χωράφια  και απούτονε γεμάτη νερό. Ανεσύρθηκε καλά-κακά από τη άλλη μπαντα τση σαϊτας και εμονολόγα, για να δικαιολογηθεί στον κύρη μου και την γυναίκα ντου τη Βαγγελιά, απου τον έκάνανε σεϊρι:  -Εεεε παντέρμα νιάτα… Και ντελόγο, μα από μέσα από τ΄ αντόδια ντου:  –Τα ίδια σκατά είμουνε εγώ και στα νιάτα μου, μονό εμπίτισε εδά, και την άλλη βόλιτα θα νέχω αμέντες να μην τηνε ξαναπάθω…

Εκάθουμνε τσοι προάλλες και εσκαλιζα καμπόσες παλιές φωτογραφίες.  Θωρώ μια, κακοποδομένη, μα δεν έχω κιάλλη,  από ένα σπιτάκι στα καμαράκια, που έζησα τα πλειά μου χρόνια οντενείμουνε κοπέλι, προπαντός τα καλοκαίρια… Η φωτογραγία του 1970, με το σπιτάκι του παππού μου του Αλεξάκη ερειπωμένο, χορταρτιασμένο, μισογκρεμισμένο, ανήμενε να του κάμει το κολάι ντου ο καινούργιος ιδιοκτήτης, μετά τον αναδασμό τση Κάτω Μεσσαράς….

Θάτανε 1963 ή 1964. Αυγουστος, και εγώ εξετέλευα το Λύκειο, και το γεμάτο φεγγάρι έκανε τη νύκτα μέρα…. Κόντευε μεσάνυκτα, και το φεγγάρι ολοστρόγγυλο, λευκοκίτρινο, ίδιο παραγινωμένο μοσκαίικο πεπόνι, που σάματις και είχενε σηκωθεί από κανένα Μπομπιανό μποστάνι από τα ανατολικά, μπορεί και από τα Περαλίθινα, και αγκομάχε κι΄ανέβαινε τον Αυγουστιάτικο ουρανό, με δρομολόγιο να φωτίσει τα θολά και ανερμάτιστα ζάλα όσων χίπιδων ανεμαζώνουντανε από τότες τέρμα δυσικά,  στα Μάταλλα, ψάχνωντας-αναζητώντας, αυτό που ακόμα και σήμερα δεν κατάφερανε να βρούνε…. Και εγώ ξαπλωμένος στη δροσεράδα της πεδιάδας, στο σπιτάκι του παππού μου, με ένα ανοιχτό βιβλίο, να διαβάζω στο φεγγαρόφωτο, χωρίς την ανάγκη, όχι της ΔΕΗ, μα μηδέ του Προμηθέα….  Πάνε,   περάσανε 50 τόσα χρόνια από τότες…    Δεν εκάτεχα μαθες τοτεσάς  πως πενήντα χρόνια μετά θα πρέπει νάχω κολαϊνα τα γυαλιά μου, μιάς και αλλοιώς δεν θα μπορώ να ξεχωρίσω μουδε «το νεφρό από την καβαλίνα», κατά πούλεγε η μάνα μου… Όμως, το διάβασμα με το Αυγουστιάτικο φεγγάρι μούκανε τόση εντύπωση, που το θυμούμαι ακόμη…. 

Πιάνω καμμιά φορά κανα Κρητικό σταθμό, για να σπάσω τη μονοτονία, άμα δουλεύω ή διαβάζω χαλαρά. Αλλότες ανίψο, επέτυχα ένα  Κρητικό ριμαδόρο, που σαν να μου φαίνεται πως εχει πάρει ντοκτορά στην … γηριατρική, και είτονε φαίνεται ο τσιφτελής πιο σαθρακασμένος από την πατούλια μας…. Μόνο πως αυτός είκαμε τα παραπονά ντου μαντινάδες,  κείλεγε τραγουδιστά ούλο ντου το παράπονο:

Σα θα γεράσει ο άθρωπος, ποσώνεται το φώς του // θαρρεί πως την τσιρά μακρυά, μα κατουρεί ομπρός του…

 Και σκέφτηκα: μα για καλό τον είβαλα, ετουτανά το σταθμό, γι΄ για  να με ταραχήσει; Άστονε όμως μιαολιά, μα μπορεί να πει και πράμα πιο σοϊλίδικο, μπας και μου σάξει το κέφι… Ηπεσα όμως φαίνεται σε κειανα παρασιτεμένο ριμαδόρο, απούλεγε με μαντινάδες τον πόνο του, και πριχού προκάμω να το καλοσκεφτώ ξεφουρνίζει και τα χειρότερα:

Αμα γεράσει ο άθρωπος ο κόλος του φαρδαίνει // και αν ντου ξεφύγει και κειαμιά, δε ντήνε προλαβαίνει

 Είντα μωρέ κοπέλια να μασε κάνουνε και οι γιατροί, από την άρχη του καιρού το κατέχαμενε πως: ο γέρος και ανε τζοπατεί, κρυγόρεμα τονε κρατεί, μονό λίγη τη σβούρα σας.

 Θυμάσαι το Μανωλάκη που δεν εσολαγούσουνε από τοτεσας απούβγαλες τα μούρη σου από τον άθο,  μεχρι που σέζεψε η κερά σου,  η κερά Μαργιόρα; Θυμάσαι απου εμπίκιζες τον παππού σου, απούχενε μιαολιά νταντουλιάσει το μυαλό ντου στα τελευταία ντου, και άμα θελα δει κειανα κονταφούστανο  κειαμιάς τουρίστριας απουχενε ξεστρατίσει αθο ντη γειτονιά μας δεν εγίνουντανε μάϊνα; Και συ χορτάτος, να του λες όλο κακία:

 Ως και το γεροντοβουιδο στην πρασινάδα ράσει // μα δεν μπορεί να τη μασεί και την ανεχαράσει…

 Και σύ Γιωργή, θυμάσαι είντα σούπενε ο γιατρός οντον είσουνε συνορόγαμπρος, απου σε κακοπόδωκε τον πρώτο καιρό η κυρα Γιώργιαινα, και σε πήγαινε νύχτα ο κύρης σου στου γιατρού;  Είλεγέ σου, καλά θυμάσαι το,  να κάνεις μια ολιά …οικονομία, γιατί το εργαλείο είναι χρειαζούμενο και για άλλες δουλειές…. Και άμα κακοπέσει, δεν το σηκώνει κεινένα βίντσι. Για ρώτησε και το Μανωλάκη, απου την εγροίκα την ιστορία οντε την έλεγε ο Ζαχαρίας για τη μαλαπέρδα.  Είντα τονε φορτώνεσαι εδά τον γιατρό, πως δεν τα καταφέρνει μπλιό η παντέρμη μηδε στο κατούρημα, και μπας και έχει κειανα γιατρικό να σου δόσει, μπας και σάξει μια ολιά…  Εεεε καημέχαρε Γιωργή, μα μουδε στο …γηροκομείο δεν σου τηνε κρατίζουνε εδά μπλιό… Στα νιάτα τζη σήβγαλε παλικάρι… Καιρός να τηνε γεροντοκομήσεις καισύ… Και, σαν δε μπιτίζει, είντα γούζεσαι; Έχω τζη τοχω ακουστώντας τση κερά Γιώργαινας, απου σούχει φαίνεται η κακομοίρα μεγάλη αμπούνια τελευταία, να σε μοτσαίρνει,  και να τη γροικά η γειτονιά  να σου λέει:

Θυμάσαι οντεσούλεγα οικονομία καμε // και δα σου λέω: εντοέ και σύ ξανοίγεις χάμε;

Άστα Μανωλάκη, εξέχασές τονε φαίνεται το μερακλή τον πατριώτη μας, απου μασε τραγούδιε οντενείναστε κοπέλια το:

άθρωπος αμα γεράσει //πράμα δεν μπορεί να πιάσει.

κι΄οσα θέλει η ψυχή του //δεν τα θέλει το κορμί του…

Εσείς θαρρείτε πως το τραγουδάκι είτονε μόνο για τσοι δικούς μας παππούδες τοτεσάς. Επαέ δα σε θέλω γω,  απού εδά εγενίκαμε και μεις παππούδες…  

Πάρωρας είναι και ήθελα μωρέ κοπέλια να σασε καληνυχτίσω με μια μαντινάδα, από τα νιάτα μας και να πάω να πιώ το φάρμακό μου γα την πίεση και να πλακώσω τον καφά μου:

Καλήταν η παρέα μας και νάτανε άλλη τόση // να τρώμε και να πίνομε μέχρι να ξημερώσει

Έλα δα όμως απού όσα δεν εκοπήκανε αποδικού ντως με τα χρόνια, μούτακοψε τα παντέρμα ο γιατρός: Μην τρως ετουτονέ, μην πίνεις εκειονέ, μη, μη, μη… Δε μασε ταιργιάζει το λοιπός η μαντινάδα  με το φαγοπότι… Σαν δεν μπιτίζει όμως,  γροικάτε από τσοι Πέρα Βαθιάδες τον γδυμνολαίμη πετεινό του Λεμονακιού, απού φωνιάζει; Σύντεκνός μου είναι !!!, και:

 Αντέστε να μισέψωμενε, κι΄γιώρα το φωνιάζει // και  ο σύντεκνός μ΄ο πετεινός, από ντανώρας κράζει… 

Φαίνεται μου πως εδά τα πράγματα στο στρατό δεν είναι σαν αλλότες… Εμείς όμως  εμετρούσαμνενε οι κακομοίρηδες τσοι μέρες και η καλύτερη συζήτηση είτανε: Πόσες μείνανε; και ο καλύτερος είτονε αυτός που στα ελληνικά κολαστήρια-στρατό  θα καθόταν λιγότερες μέρες. Η τσατσάρα με τα κοκάλινα δόντια έπιανε τη δουλειά τση …παρηγορήτρας: Απίτις θελα πομείνουνε κειαμιάν εκατοστή μέρες, όσα και τά αντόντια τση τσατσάρας, αγοράζαμενε μιά και αρχινούσαμε να την ξαντοντιάζομενε μέρα-μέρα, με ανείπωτη χαρά, μιάς και η Μαμα-Ελλάδα μας παράδινε στους στρατιωτικούς, και είχενε μεριμνήσει να τους φορτώσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, με κομπλεξ για τα παιδιά των Ελλήνων. Εϊτονε μεγάλο προσόν μαθές να αισθάνεται κανείς   …διάσημος, διαφεντεύοντας παιδιά… Παιδιά  απούπρεπενε να κάμει Έλληνες και όχι ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ, απούπρεπε να τα κάμει υπερασπιστές της Ελληνικής ιδέας όχι μόνο στον πόλεμο, μα και ΚΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.

Τώρα λοιπόν ο Νεοέλληνας και :

-φεύγει τρέχοντας από το σχολειό του, το σχολειό που τούμαθε τα πρώτα γράμματα,

-φεύγει τρέχοντας από τη μονάδα του στο στρατό,  χωρίς να έχει μάθει γρί από το “Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περι πάτρης” ( όχι φυσικά με τα όπλα μόνον αλλά και στην καθημερινότητά μας),

-πετά μαύρη πέτρα μόλις αρπάξει τη  σύνταξη από τη δουλειά του, ( γιατί τον πείσαμε πως η δουλειά, ο δημιουργός της, εκείνος που έφτιαξε μιά θέση εργασίας, είναι οπωσδήποτε ο κακός εργοδότης, ακόμα και όταν αυτός είναι το ίδιο το κράτος….) και πάει λέοντας….

Πάνε δεκαπέντε χρόνια, που φίλη μου σοσιαλίζουσα έπεσε από τα σύννεφα, σαν επληροφορήθκε από τον αδελφό της πως οι Ελβετοί κάνανε δημοψήφισμα, για να παίρνουνε σύνταξη στα εβδομήντα…  (και όχι στα 65, που παίρνανε μέχρι τότε). Προ μηνών το ίδιο θέμα είχανε και συζητούσανε οι Αυστριακοί. Και έρχομαι στα δικά μας… Δουλεύω 39 χρόνια στο Πανεπιστήμιο στα 64 μου χρόνια. Και το Κράτος δεν μου είπε Μπράβο! Τα “Κράτος” θέλει να πάρω σύνταξη, μπας και στη θέση μου διορίσει κάποιον, κάνοντας καμπόσων το ρουσφέτι… Ακούσατε μήπως πως δεν θα μειωθεί το εφάπαξ εκείνων που έχουν ήδη συμπληρώσει τα 35 χρόνια και εξακολουθούν να δουλεύουν;  Σϊγουρα όχι !, Οι κομματάρχες θέλουν να πάρομε δάνειο για τη σύνταξή μου και άλλο δάνειο για να διορίσουν και να πληρώνουν ένα δικό τους στη θέση μου….  Ακούσατε κανένα μέτρο ή κίνητρο να μην φεύγουν οι υπάλληλοι στα 15 στα 20 στα 25, στα 30;  Όλο για πλασματικά χρόνια ακούτε, όλο για εξαγορά κλπ. Και ελπίζετε να μην βουλιάξωμενε; Μωρέ στα άπατα θα πάμε, είτε σαν εργαζόμενοι είτε σαν συνταξιούχοι….

Η συντεταγμένη, η κυβερνητική Ελλάδα μας θωρεί πατριώτες μου σαν τα κουνούπια, και καθημερινά βάζει το …εντομοαπωθητικό της !!!  Μας διώχνει, μας απωθεί μακρυά από τους τόπους που θάπρεπε να ναι ο ακατάλυτος τροφοδότης της Ελληνικότητας μας…  Όχι φυσικά καμιάς υπερεθνικιστικής ιδέας, απλά και μόνον, όσων θα έφταναν να μας ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΝ και μόνον από τα αρπακτικά που λυμαίνονται τον κόσμο μας επιτρέποντάς τη  λάθος δική μας καθοδήγηση,  μέχρι να πέσουμε στη δική τους παγίδα…

Μας έπεισαν πως πρέπει να δουλεύουμε μόνο  3, 4, 5,  6 ώρες την ημέρα; Τότε γιατί  μας έβαλαν να συναγωνιζόμαστε τους Κινέζους  και τους Γιαπωνέζους που δουλεύουν 18 ώρες; (έτσι καταλαβαίνω εγώ την παγκοσμιοποίηση). Νομίζουμε πως είμαστε οι μάγκες αυτού του κόσμου;

Μας λένε οι ξένοι, και έχουν δίκιο, πως καταναλώνουμε διπλά από όσα  παράγουμε.   Τότε γιατί δεν προσπαθούν να πείσουν εκατοντάδες χιλιάδες παροχείς υπηρεσιών, να αλλάξουν επάγγελμα και να κλείσουν τα μαγαζάκια τους,  μιάς και οι μισές από τις υπηρεσίες -αγαθά  που καταναλώνουμε θα περικοπούν;  Αντίθετα μάλιστα, παίρνοντας δανεικά χρηματοδοτούν θέσεις παροχής υπηρεσιών και θέσεις διασκέδασης. Εϊναι σαν να μας βροντοφωνάζουν: διασκεδάστε ζωντόβολα τρώγοντας δανεικά, σε λίγο θα αναστενάζετε, όπως ήδη αναστενάζουν  τα παιδιά σας…

Ακούστε λίγο σας παρακαλώ την ιστορία μου: Είτανε Ιούλιος 1965. Εϊχα έρθει κατευθεία από το χωριό μου μετά από εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Στο χωριό μου ζούσε ένας γιατρός, τρεις υπάλληλοι και δυό δάσκαλοι… και άλλοι 500 χωριανοί όλοι τους γεωργοί στην ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ παραγωγή. Μου έκανε λοιπόν μεγάλη εντύπωση η εκρηκτική  δόμηση της Αθηνας  Μιά πολυκατοικία με πέντε ορόφους, από τους οποίους το ισόγειο ήταν μαγαζιά. Θυμάμαι λοιπόν τι σκεφτόμουν τότε:  “-Μα είναι δυνατόν δε μιά πολυκατοικία, οι τρείς ή τεσσαρες όροφοι, οι απο πάνω, με ας πούμε 20 οικογένειες, να θρέφουν τά μαγαζάκια του ισογείου,  άλλες 5-10 οικογένειες;  “.  Έτσι σκεφτόμουν λοιπόν τότε, θεωρώντας ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗ, την παροχή υπηρεσιών σε τέτοιο βαθμό.  Είχα βέβαια την παράσταση της επαρχίας που ένας μπακάλης, και ένας δυο καφετζήδες με εργασία ημιαπασχόλησης (το άλλο σκέλος ήταν η γεωργία) ΟΛΟΙ συμμετέίχαν στην ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ παραγωγή.

Ερχόμαστε λοιπόν τώρα και ψάχνουμε να βρούμε κάποιον που να δουλεύει στην πρωτογενή παραγωγή, να φτιάχνει πράγματα, να φτιάχνει προϊόντα και αγαθά που θα τα έχουν ανάγκη κάποιοι Τελικά, και τα ελάχιστα που βρίσκουμε, ελληνικής κατασκεύής τα παίρνει ο πρώτος ο δευτερος ο τρίτος  κλπ μεσάζων τους ανεβάζουν την τιμή πώλησης και συμπιέζουν την τιμή αγοράς, έτσι ώστε και οι τελευταίοιι παραγωγοί προτιμούν να μπουν στην αλυσίδα των μεσαζόντων (παρόχους υπηρεσιών τους λένε ευγενικά), προσπαθώντας να φάμε ο ένας τον άλλο, απλά ανεβάζοντας το κόστος μιάς και το κέρδος όλο και μικραίνει. Και σε όλη την αλυσσίδα έρχεταιι και το κράτος και αυξάνει και αυτό το μερίδιό του με τον γνωστό ΦΠΑ,

Επειδή λοιπόν δεν υπάρχουν Ελληνες παραγωγοί ζητάμε δανεικά από τις αγορες και τα δίδουμε:  μεριά για να εισάγουμε ξένα προϊόντα, μεριά για να τα δώσουμε στους μισθοδίαιτους και κρατικοδίαιτους, σύμφωνα με τα κρατικά συνδικαλιστικά κλπ κριτήρια, για να  “αγοράσουν”  τα προϊόντα.

Λυπάμαι πατριώτες μα αυτό όλο μου φαίνεται σαν κακόγουστο παιδικό παιχνίδι…. Εγραφα, στο ΧΩΡΓΙΟ ΜΕ ΓΕΛΙΟ στη διπλανή στήλη, για το ίδιο παιδικό παιχνίδι για τα ΚΟΥΒΑΚΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΧΑΡΑΛΑΜΠΗ… Το ίδιο παιγνίδι παίζουμε πατριώτες, και ας μεγαλώσαμε. Κάποιοι μας έκαναν αργόσχολους, κλέφτες μικροαπαταιώνες, ακαμάτες, ντεμπέληδες, πείθοντάς μας όμως, ΠΩΣ ΤΑΧΑΤΕΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΚΛΗΡΑ !

Στο σχολειό, στο στρατό, στη δουλειά μαθαίναμε πως να ΜΙΣΟΥΜΕ, αυτό που θα κάναμε, πως να ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΟΥΜΕ, από την καθημερινή μας ζωή. Και όλο λέγαμε:

ΠΟΣΕΣ ΜΕΙΝΑΝΕ; Πόσες μείνανε για να τελειώσουμε το σχολειό, πόσες μείνανε για να φύγουμε από το στρατό,  πόσες μείνανε για να φύγουμε από τη δουλειά….

Πολύ φοβάμαι πως ήδη οι πιο προνοητικοί  έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε και να σιγανομουρμουρίζουμε:

Πόσες άραγε μας μένουνε; (μέχρι να βουλιάξουμε…)

Αυτή η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΜΜΟΝΗ,  με το: πόσες μας μείνανε και ξανά: πόσες μας μείνανε,  δεν βλέπω να μας βγαίνει τελικά σε καλό…

Δεν θάθελα, στην τρυκυμία που επέρχεται στην Ελλάδα, νάμαι από εκείνους τους πλείστους, δυστυχώς, Κρητικούς, που κλαθμυρίζουν για το χαμένο παράδεισο, τις λίγες επιδοτήσεις (τους τις χρώσταγε κανείς;)  τα Μεσογειακά προγράμματα ! (τώρα ολοκληρώνονται! ) τα πακκέτα Ντελόρ (όλοι μας χρώσταγαν και εμείς της Μιχαλούς!) τα ΕΣΠΑ, το ΘΗΣΕΑ και τα τόσα καλούδια των Ευρωπαίων και λοιπών δανειστών.

Ειναι ντοπή , είμαστε γιά λύπηση.  ΌΛΟΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ , μεθοδευσαν ενα μέγα πρόγραμμα αγαπητοί μου, (κατ΄εντολη των ξένων αφεντικών τους (και των τόπιων χαχόλων-λαού) που έχει τεθεί σε εφαρμογή, και όλα τα προγραμματάκια  παραπάνω,  είναι απλά υποπρογραμματάκια στο :

Πρόγραμμα ΚΡΟΝΟΣ !

Αν δεν σας έχει μιλήσει κανείς για τον ΚΡΟΝΟ, που τρώει τα παιδιά του, είναι καιρός να ετοιμάζετε το πετσί σας: εκει θα το νοιώσετε ! Αν θέλετε το δικό σας φταίξιμο σαν λαός, ακούστε το:

ΔΕΝ ΑΝΤΑΜΕΊΨΑΤΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΙΑ !    ΤΗΝ ΕΥΤΕΛΙΣΑΤΕ !

ΕΞΥΨΩΣΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ    ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΚΑΝΟΥΣ !

ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΗΣΑΤΕ ΟΔΗΓΟΥΣ       ΑΝΑΔΕΙΞΑΤΕ  ΔΗΜΑΓΩΓΟΥΣ !

ΔΕΝ ΕΤΙΜΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,     ΑΝΤΑΜΕΙΨΑΤΕ ΤΗΝ ΡΑΣΤΩΝΗ !

Οι δε τριακόσιοι εθνοπατέρες, σταθερά “δίπλα” στο πόπολο, το βοηθούν για την πρέζα του, κόβοντας του το τσιγάρο, μα υπνωτίζοντάς το με τα κορκοδείλια δάκρυα τους γιά το “χαμένο” δίκιο του….  Και εκείνο, “τοις εκείνων ρήμασι πειθόμενο” την καταβρίσκει  ορυόμενο: ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ !

Μιάς και πλησιάζει η ώρα της αλήθειας για πολλά, δεν θα μου άρεσε να βοηθώ στην εξαθλίωση των φουκαράδων συμπατριωτών μου.  Ίσως δεν θάπρεπε να μεριμνώ εγώ για το τι γράφει για την Κρήτη η συνθηκη του Βουκουρεστίου, που κάποιοι διατείνονται, ότι πρέπει να γίνει βάσει αυτής δημοψήφισμα για “αυτοδιάθεση” (έτσι προφανώς λέγεται στα νέα ελληνικά το φάγωμα) της. ¨Ομως οι τοπικές σαβουροφυλλάδες της Κρητης μας,  έχουν άλλες δουλειές να κάνουν (όλες τους δεν μπορούν να κοιμηθούν μιας και “ουκ αιάτες καθευδειν το  των εν Αθήναις Media τρόπαιον”,  (αποχαυνώνοντας και αυτές το πόπολο για τα δίκαιά του)

Η Σόνια Βασιλάκη μου εζήτησε να βοηθήσω στη Μετάφραση-ανάρτηση της παραπάνω συνθήκης του 1913, όπου ουδαμού αναφέρεται κάτι για δημοψήφισμα αυτοδιάθεσης της Κρήτης. Μα ακόμα και αν αναφερόταν, αν υπήρχαν ακόμα Κρητικοί εθνοπατέρες, αν υπάρχουν ακόμα Έλληνες, θα μπορούσαν να έχουν δόσει αυτοι  κάποια απάντηση στα τεχνηέντως φημολογούμενα… Για μήπως δεν τους το επιτρέπουν, ούτε αυτό, τα αφεντικά τους;

(Σαν τελευταία πληροφορία: κυκλοφόρησε διεθνώς βιντεάκι, οπου απλά το μόνο που ζητάνε οι δανειστές μας είναι παραχώρηση της Κρήτης και πάπαλα το χρέος !  Τόσο καλά…).

“Οι καιροί ου μένετοι”

*

*

*

*

ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ

Τρία πρωτόκολλα επισυνάφθηκαν στο σχετικά σύντομο κείμενο της συνθήκης αυτής τα οποία αναφέρονταν στα σύνορα της Βουλγαρίας η οποία είχε ηττηθεί στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο. Το τρίτο από αυτά τα πρωτόκολλα αναφερόταν στην Ελλάδα η οποία στο τέλος του Πολέμου προσάρτησε την Κρήτη και την Καβάλα. Τα βορειοτέρα σύνορα της Ελλάδας ορίζονταν ότι εκτείνονταν από τα βόρεια της Κορυτσάς, μεταξύ Μοναστηρίου και Φλώρινας, έως τη Δοϊράνη, έπειτα νότια της Στρουμίτσας, Πετριτσίου και Νευροκοπίου έως την εκβολή του Νέστου (Mesta).

Η Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου ήταν το αποτέλεσμα της διάσκεψης που έγινε με την ολοκλήρωση του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου με την πρωτοβουλία του Βασιλιά Καρόλου της Ρουμανίας. Η Βουλγαρία έχασε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας το οποίο μοιράστηκε μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας. Κατά την διάσκεψη οι Βούλγαροι εκπρόσωποι υιοθέτησαν ενίοτε μία στάση η οποία θεωρήθηκε προκλητική από τους λοιπούς συμμετέχοντες δεδομένου ότι η Βουλγαρία ήταν το επιτιθέμενο κράτος και η ηττημένη πλευρά ταυτόχρονα. Ωστόσο, υπήρξαν φορές που φάνηκαν απρόσμενα συμβιβαστικοί. Αυτό συνέβη καθώς η Βουλγαρία ήλπιζε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις θα αναθεωρούσαν την συνθήκη, κάτι που ενθάρρυναν η Αυστρία και η Ρωσία. Η Γαλλία και η Γερμανία ήταν αντίθετες σε μία τέτοια αναθεώρηση, ενώ η Ιταλία και η Βρετανία ήταν διατεθειμένες να την αποδεχτούν μόνο εφόσον κάτι τέτοιο συμφωνηθεί ομόφωνα. Οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις ήταν επιφυλακτικές για την πιθανότητα περεταίρω αναταραχών στα Βαλκάνια.

Στην Συνεδρίαση επικεφαλής των επιτροπών ήταν οι πρωθυπουργοί των κρατών. Την Ελλάδα αντιπροσώπευσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, την Σερβία ο N. Pachic, την Ρουμανία ο Τ. Maioresco, το Μαυροβούννιο ο S. Voukotic, ενώ την ηττημένη Βουλγαρία αντιπροσώπευσε ο υπουργός Οικονομικών D. Tontchev.

Μέσω την Συνθήκης του Βουκουρεστίου τα εδάφη της Ελλάδας διπλασιάστηκαν σε μεγεθος ενώ ο πληθυσμός της αυξήθηκε κατά περίπου δύο εκατομμύρια φτάνοντας τους 4,718,221 κατοίκους. Παρότι αυτή η επέκταση θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη ήταν σημαντική καθώς περιελάμβανε πηγές πλούτου, παρέχοντας συνθήκες βιομηχανοποίησης και οικονομικής ανάπτυξης. Επιπροσθέτως, βελτίωσε το διεθνές εκτόπισμα της Ελλάδας. Με την ειδική θέση της στο δίκτυο των Βαλκανικών σχέσεων και στο ισοζύγιο των πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων στην Ευρώπη το σύγχρονο ελληνικό κράτος απέκτησε ένα νέο ρόλο δίχως προηγούμενο.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΜΑΒΡΟΒΟΥΝΙΟ, ΣΕΡΒΙΑ, ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ.

Συνθήκη ειρήνης· συνομολογηθείσα στο Βουκουρέστι

την 28 Ιουλίου /10 Αυγούστου 1913,

μετά των δύο πρακτικων ανταλλαγής επικυρώσεων.

Επίσημη δημοσίευση. Βουκουρέστι 1913.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ

Αι Αυτών Μεγαλειότητες ο βασιλεύς της Ρουμανίας, ο βασιλεύς των Ελλήνων, ο βασιλεύς του Μαυροβουνίου, και ο βασιλεύς της Σερβίας αφ’ ενός, και η Αυτού Μεγαλειότης ο βασιλεύς των Βουλγάρων, αφ’ ετέρου, επιθυμούντες να δώσωσι πέρας εις την υφισταμένην τανυν εμπόλεμον μεταξύ των οικείων Αυτών χωρών κατάστασιν και εφιέμενοι εν τη υπέρ των πραγμάτων τάξεως μερίμνη Των όπως αποκαταστήσωσι την ειρήνην μεταξύ των επί τοσούτον δοκιμασθέντων λαών Αυτών, απεφάσισαν την συνομολόγησιν οριστικής συνθήκης περί ειρήνης.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αι Αυτών ειρημέναι Μεγαλειότητες ώρισαν συνεπώς τους Ευαυτών πληρεξουσίους ως έπεται.

Η Αυτού Μεγαλειότης Βασιλειάς της Ρουμανίας:

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Titous Maïoresco, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Υπουργός Εξωτερικών

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Alexandre Marghiloman, Υπουργός Οικονομικών

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Constantin C. Dissesco Υπουργός Πολιτισμού και Δημόσιας Εκπαίδευσης

Ο Στρατηγός Υπασπιστής C. Coanda, Γενικός Διευθυντής Πυροβολικού

Ο Συνταγματαρχης C. Cristesco, Διευθυντής Επιτελικού Γραφείου Μ.Μ.

Η Αυτού Μεγαλειότης Βασιλειάς της Ελλάδας:

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Υπουργός επί των Στρατιωτικών

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος    Δημήτριος Πάνας, Πληρεξούσιος Υπουργός

Ο Κύριος Νικόλαος Πολίτης, Καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστίμιο των Παρισίων

Ο Λοχαγός Αθ. Εξαδάκτυλος

Ο Λοχαγός Κ. Πάλλης

Η Αυτού Μεγαλειότης Βασιλειάς του Μαυροβούνιου:

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Serdar Yanko Voukotich, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Υπουργός επί των Στρατιωτικών και

Ο Κύριος Jean Matanovitch, Πρώην Επιτετραμμένος Μαυροβουνίου στην Κωνσταντινούπολη.

Η Αυτού Μεγαλειότης Βασιλειάς της Σερβίας:

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Nicolas P. Patchitch, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Υπουργός Εξωτερικών

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Mihaïlo G. Ristitch, Έκτακτος Απεσταλμένος και Πληρεξούσιος Υπουργός στο Βουκουρέστι

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Δόκτωρ Miroslaw Spalaïkovitch Έκτακτος Απεσταλμένος και Πληρεξούσιος Υπουργός στο Βουκουρέστι

Ο Συνταγματάρχης K. Smilianitch και

Ο Αντισυνταγματάρχης D. Kalafatovitch.

Η Αυτού Μεγαλειότης Βασιλειάς της Βουλγαρίας:

Η Αυτού Εξοχότης Κύριος Dimitri Tontcheff, Υπουργός Οικονομικών

Ο Αρχηγός του Στρατιωτικού Επιτελείου Ivan Fitcheff, Διευθυντής Επιτελικού Γραφείου Μ.Μ.

Ο Κύριος Sawa Ivantchoff Καθηγητής Νομικής, Πρώην Αντιπρόεδρος Sobranié (Συνέλευση ενός νομοθετικού σώματος)

Ο Κύριος Simeon Radeff, και

Ο Αντισυνταγματάρχης Επιτελικού Γρεαφείου Μ.Μ. Constantin Stancioff.

Οίτινες, τη προτάσει της β. ρουμανικής Κυβερνήσεως, συνήλθον εις συνδιάσκεψιν εν Βουκουρεστίω μετά των πληρεξουσίων αυτών εγγράφων, ευρεθέντων εν τάξει:
Αποκατάστασης δ’ αισίως της μεταξύ αυτών συμφωνίας, συνέθεντο τα επόμενα:

Άρθρον 1.

 Από της ανταλλαγής των επικυρώσεων της παρούσης συνθήκης θέλει υπάρξει ειρήνη και φιλία μεταξύ της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως της Ρουμανίας, της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως των Βουλγάρων, της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως των Ελλήνων, της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλεώς του Μαυροβουνίου, και της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως της Σερβίας, ως και μεταξύ των Εαυτών διαδόχων και Κληρονόμων, των κρατών και των υπηκόων Αυτών.

Άρθρον 2.

Η μεταξύ του βασιλείου της Βουλγαρίας και του βασιλείου της Ρουμανίας παλαιά μεθόριος μεταξύ Δουνάβεως και Ευξείνου Πόντου θέλει διαρρυθμισθή ως έπεται, συμφώνως τω πρακτικώ τω καταρτισθέντι υπό των οικείων στρατιωτικών αντιπροσώπων και παρηρτημένω εις το υπ’ αριθ. 5 της 22 Ιουλίου/4 Αυγούστου 1913 της εν Βουκουρεστίω Συνδιασκέψεως πρωτόκολλον:
Η νέα μεθόριος, αρχομένη από του Δουνάβεως, προς τα άνω της Τουρτουκάιας, καταλήγει εις τον Εύξεινον Πόντον νοτίως της Εκρένας.

Μεταξύ αυτών των δύο άκρων, η συνορειακή γραμμή θα ακολουθεί το ίχνος που έχει χαραχτεί στους χάρτες 1/100.000 και 1/200.000 του ρουμανικού επιτελείου και βάσει της παρηρτημένης περιγραφής στο παρόν άρθρο.

Αναμένεται επισήμως ότι η Βουλγαρία θα γκρεμίσει, εντός δύο ετών το αργότερο, την υπάρχουσα οχύρωση και δεν θα χτίσει άλλη στο Roustchouk, Schoumla, στην ενδιάμεση περιοχή και σε ζώνη είκοσι χιλιομέτρων από το Baltchik.

Μικτή επιτροπή, συγκειμένη εξ ισαρίθμων εκατέρου των συμβαλλομένων Υψηλών μερών αντιπροσώπων, επιφορτισθήσεται, δέκα πέντε ημέρας μετά την υπογραφήν της παρούσης συνθήκης, να χαράξη επί του εδάφους τη νέαν μεθόριον γραμμήν, συμφώνως τοις πρόσθεν συντεθειμένοις.

Η επιτροπή αυτή θέλει διενεργήσει την διανομήν των ακινήτων κτημάτων και κεφαλαίων άτινα τυχόν ανήκον μέχρι τούδε από κοινού εις επαρχίας, δήμους, ή κοινότητας κατοίκων χωριζομένους δια των νέων συνόρων. Εν περιπτώσει διαφωνίας επί της διαχαράξεως ή των εκτελεστέων μέτρων, τα Υψηλά συμβαλλόμενα μέρη υποχρεούνται να αποταθώσιν εις Κυβέρνησιν τρίτου φίλου κράτους, παρακαλούνται αυτήν να ορίσει διαιτητήν, ούτινος η απόφασις επί των υπό αμφισβήτησιν σημείων θεωρηθήσεται ως οριστική.

Άρθρον 3.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ IIΙ

Τα μεταξύ του βασιλείου της Βουλγαρίας και του βασιλείου της Σερβίας σύνορα ακολουθούσι το εξής διάγραμμα, συμφώνως τω καταρτισθέντι υπό των οικείων στρατιωτικών αντιπροσώπων πρακτικώ, τω παρηρτημένω εις το υπ’ αρ. 9 πρωτόκολλον της 25 Ιουλίου/7 Αυγούστου 1913 της εν Βουκουρεστίω Συνδιασκέψεως.
Η συνορειακή γραμμή αναχωρεί από τα παλαιά σύνορα επί της κορυφογραμμής του όρους Patarica, συνεχίζει στα παλαιά τουρκοβουλγαρικά σύνορα και η γραμμή διαχωρισμού των υδάτων μεταξύ Vardar και Strouma εξερουμένης της άνω κοιλάδας της Stroumitza που θα παραμείνει στα σέρβικα εδάφη, καταλήγει στο όρος Belasica όπου και εννώνεται με τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Λεπτομερής περιγραφή της συνορειακής γραμμής και το ίχνος της που έχει χαραχτεί στο χάρτη 1/200.000 του αυσρειακού επιτελείου βρίσκεται σε παράρτημα του παρόντος άρθρου.

Μικτή επιτροπή, συγκειμένη εξ ισαρίθμων εκατέρου των συμβαλλομένων Υψηλών μερών αντιπροσώπων, επιφορτισθήσεται, δέκα πέντε ημέρας μετά την υπογραφήν της παρούσης συνθήκης, να χαράξη επί του εδάφους τη νέαν μεθόριον γραμμήν, συμφώνως τοις πρόσθεν συντεθειμένοις.

Η επιτροπή αυτή θέλει διενεργήσει την διανομήν των ακινήτων κτημάτων και κεφαλαίων άτινα τυχόν ανήκον μέχρι τούδε από κοινού εις επαρχίας, δήμους, ή κοινότητας κατοίκων χωριζομένους δια των νέων συνόρων. Εν περιπτώσει διαφωνίας επί της διαχαράξεως ή των εκτελεστέων μέτρων, τα Υψηλά συμβαλλόμενα μέρη υποχρεούνται να αποταθώσιν εις Κυβέρνησιν τρίτου φίλου κράτους, παρακαλούνται αυτήν να ορίσει διαιτητήν, ούτινος η απόφασις επί των υπό αμφισβήτησιν σημείων θεωρηθήσεται ως οριστική.

*

*

Άρθρον 4.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ ΙV

Σχετικές ερωτήσεις με τα παλαιά σερβοβουλγαρικά σύνορα θα διευθετηθούν κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των δύο συμβαλομένων μερών, όπως διατυπώνεται στο παρηρτημένο πρωτόκολλο του παρόντος άρθρου.

*

*

*

Άρθρον 5.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ V

Τα μεταξύ του βασιλείου της Ελλάδος και του βασιλείου της Βουλγαρίας σύνορα ακολουθούσι το εξής διάγραμμα, συμφώνως τω καταρτισθέντι υπό των οικείων στρατιωτικών αντιπροσώπων πρακτικώ, τω παρηρτημένω εις το υπ’ αρ. 9 πρωτόκολλον της 25 Ιουλίου/7 Αυγούστου 1913 της εν Βουκουρεστίω Συνδιασκέψεως.
Η οροθετική γραμμή αναχωρεί από των νέων βουλγαροσερβικών συνόρων επί της κορυφογραμμής του όρους Μπέλες, καταλήγουσα εις τας εις το Αιγαίο Πέλαγος εκβολάς του ποταμού Νέστου.
Μεταξύ των δύο τούτων άκρων σημείων η οροθετική γραμμή ακολουθεί το ενδεικνύμενον διάγραμμα επί του συνημμένου χάρτου 1/200000 του αυστριακού επιτελείου, συμφώνων τη περιγραφή της επίσης παρηρτημένη τω παρόντι άρθρω.
Μικτή επιτροπή, συγκειμένη εξ ισαρίθμων εκατέρου των συμβαλλομένων Υψηλών μερών αντιπροσώπων, επιφορτισθήσεται, δέκα πέντε ημέρας μετά την υπογραφήν της παρούσης συνθήκης, να χαράξη επί του εδάφους τη νέαν μεθόριον γραμμήν, συμφώνως τοις πρόσθεν συντεθειμένοις.
Η επιτροπή αυτή θέλει διενεργήσει την διανομήν των ακινήτων κτημάτων και κεφαλαίων άτινα τυχόν ανήκον μέχρι τούδε από κοινού εις επαρχίας, δήμους, ή κοινότητας κατοίκων χωριζομένους δια των νέων συνόρων. Εν περιπτώσει διαφωνίας επί της διαχαράξεως ή των εκτελεστέων μέτρων, τα Υψηλά συμβαλλόμενα μέρη υποχρεούνται να αποταθώσιν εις Κυβέρνησιν τρίτου φίλου κράτους, παρακαλούνται αυτήν να ορίσει διαιτητήν, ούτινος η απόφασις επί των υπό αμφισβήτησιν σημείων θεωρηθήσεται ως οριστική.
Συνομολογείται ρητώς ότι η Βουλγαρία παραιτείται πάσης επί της νήσου Κρήτης αξιώσεως.

*

*

*

Άρθρον 6.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ VI

Τα στρατεύματα οι μονάδες των οποίων βρίσκονται σε ζώνη κατοχής του στρατού ενός εκ των συμβαλόμενων Υψηλών μερών θα μεταφερθούν σε άλλη τοποθεσία της παλιάς Βουλγαρίας και δεν θα δύναται να διεκδικήσουν τις κανονικές τους μονάδες παρά μόνο κατόπιν εκκένωσης της επιτηρούμενης ζώνης κατοχής.

*

*

Άρθρον 7.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ VII

Γι’ αυτό το διάστημα η ζώνη οριοθέτησης για τον ρουμανικό στρατό ορίζεται από την γραμμή Sistov- Lovcea- Turski- Izvor- Glozene- Zlatiza- Mirkovo- Araba- Konak- Orchania- Mezdra- Vratza- Berkovitza- Lom- Danube.

*

*

Άρθρον 8.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ VIII

Έχουν την ελεύθερη χρήση των σιδηροδρομικών γραμμών για την μεταφορά στρατευμάτων και προμηθειών πάσης φύσης χωρίς να απαιτείται αποζημίωση υπέρ της εκάστοτε τοπικής αρχής.

Οι ασθενείς και τραυματίες θα υπάγονται υπό την προστασία των προαναφερθέντων στρατών.

*

*

Άρθρον 9.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ ΙX

Η κάθε μία από τις κυβερνήσεις των συμβαλόμενων Υψηλών μερών θα ορίσει ειδικούς Επιτρόπους υπεύθυνους για την παραλαβή των φυλακισμένων.

Όλοι οι φυλακισμένοι στην κατοχή Κυβερνήσεων θα αποδοθούν στον επίτροπο της κυβερνήσεως στην οποία ανήκουν ή στον δεόντως εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπό του, στο ορισμένο σημείο από τα ενδιαφερόμενα μέρη.

Οι κυβερνήσεις των συμβαλόμενων Υψηλών μερών θα εκδόσουν αμφίδρομα και το συντομότερο δυνατόν από την ελευθέρωση όλων των φυλακισμένων, καταστάσεις δαπανών για την φροντίδα και την συντήρηση κρατουμένων από την ημερομηνία αιχμαλωσίας ή παράδοσής τους μέχρι την ημερομηνία θανάτου ή απελευθέρωσής τους. Η αποζημίωση θα γίνει με συμψηιφισμό μεταξύ των ποσών που οφείλει η Βουλγαρία σε ένα από τα λοιπά συμβαλλόμενα Υψηλά μέρη και σε αυτά που οφείλονται από τα Υψηλά μέρη στη Βουλγαρία και η διαφορά θα αποδοθεί στην δικαιούχο κυβέρνηση το συντομότερο δυνατόν από την ανταλλαγή των ως άνω καταστάσεων δαπανών.

*

*

Άρθρον 10.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ ΑΡΘΡΟ X

Η παρούσα συνθήκη κυρωθήσεται και αι επικυρώσεις αυτής ανταλλαγήσονται εν Βουκουρεστίω εντός προθεσμίας δέκα πέντε ημερών η και ενωρίτερον, αν τούτο καταστή δυνατόν.
Εις πίστωσιν οι οικείοι πληρεξούσιοι υπέγραψαν ταύτην και επέθηκαν τας εαυτών σφραγίδας.
Εγένετο εν Βουκουρεστίω την εικοστήν ογδόνη ημέραν του μηνός Ιουλίου (10 Αυγούστου) του έτους χιλιοστού εννεακοσιοστού δεκάτου τρίτου.
(Φ.Ε.Κ. 217/28 Οκτωβρίου 1913, τ. Α΄). [Βλ. και Θέμις Α΄ 152-154 – Κείμενα 46-50 – Τάλως Ζ1, 16].

*

*

                                                Υπογράφοντες:

Για την Ρουμανία:                                                       Για την Βουλγαρία:

(L.S.) T. Maïoresco                                                   (L.S.) D. Tontcheff,

Al. Marghiloman                                                        General Fitcheff

Take Ionesco                                                 Dr. S. Ivantchoff

C.G. Dissesco                                                           S. Radeff

Στρατηγός Υπασπιστής Coanda                             Lt Colonel Stancioff

Συνταγματαρχης C. Cristesco

 Για την Ελλάδα:

Ε. Κ. Βενιζέλος

Δ. Πάνας

Λοχαγός Αθ. Εξαδάκτυλος

Λοχαγός Κ. Πάλλης

Για το Μαυροβούνιο:                                                 Για την Σερβία:

(L.S.)General Serdar I. Voukovitch                                     (L.S.) Nik. P. Pachitch

Y. Matanovitch                                                                       M. G. Rsititch

                                                                                    M. Spalaïkovitch

                                                                                    Colonel K. Smilianitch

                                                                                    Lt Colonel Kalafatovitch

Μιά φωτο όμως,  ένα ιστορικό απολίθωμα, με τη βουβαμάρα του από τη μιά, μα και τις “εκκωφαντικές” φωνές του από την άλλη,  μαρτυρά, πως οι κοινωνικές επισκέψεις και  οι αρκετοί μοναχοί στην Οδηγήτρια εκείνη την περίοδο, δείχνουν πως οι Μονές αποτελούσαν ακόμα πόλο έλξης και  σημείο ζωής στην μόλις ελευθερωμένη Κρήτη.

Ακόμα, μπορεί να δει κανείς πως μιά ισχυρή κοινωνική συνιστώσα του χωριού τις αρχές του 20ού  αιώνα, ήταν αναμφίβολα ο δάσκαλος του χωριού  από τη μιά και το παπάς με το συμβούλιο της ενορίας από την άλλη…

Και γιά τους νεώτερους: Μπορεί να υποθέσει κανείς πως ώφειλε να υπάρχει το θρησκευτικό συναίσθημα σε κάποιον ώστε να “ασχοληθεί” άς πούμε …”επαγγελματικά” με το τελετουργικό της θρησκείας, ψαλτική, επίτροπος,  ιερωσύνη κλπ, όμως στην περίπτωση του Πετροκεφαλιού, αυτό έχει και τις …αποχρώσες ενδείξεις του, κατά που θάλεγενε και το γραμματιζούμενο συμπεθεράκι μου: Από το σόι λοιπόν των Τσίκνιδων όλοι: ο Παπά Νικολής, καθώς και ο Ιερομόναχος Διονύσιος Τσικνάκης στις αρχές του 20ου αιώνα, τους διαδέχτηκε ο Παπά Κωστής Τσικνάκης στη μέση του 20ου αιώνα, με αμυδρή σημερινή συνέχεια τον Παπά Σωκράτη Τσικνάκη. Από κοντά ο Χαρίλαος Τσικνάκης αδελφός του Παπά Κωστή μιά ζωή αριστερός ψάλτης στο Αγιο Πνεύμα. “Αυτός είναι από παπαδόσογο” , εγροίκας τον αφορισμό των παλαιοτέρων, εννονώντας το σόι που βγάζει παπάδες…. και δεν είχαν άδικο φυσικά…

Και όλα αυτά από την παρακάτω φωτο:

ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ 1930 ΚΑΝΑΒΟΣ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΑΛΜΠΑΤΟΓΙΩΡΓΗΣ, ΧΑΡΙΛΑΟΣ

ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ ΧΩΡΓΙΑΝΟΙ!

Αλέξανδρος Εμμ Σαββάκης 1893-1960

Μούρχεται στη μνήμη πάντοτε λεβέντης και αξιοπρεπής, χωρίς να σκύψει στις, συμφορές ή “συμφορές” που του επεφύλαξε η ζωή. Τιμώντας τη μνήμη του, θάθελα, με την ευκαιρία της ανάρτησης αυτής της φωτο που ευγενικά μούστειλε ο ανηψιός του Ματθαίος Αντ Σαββάκης, να αναφερθώ σε δυό ή τρία περιστατικά που έχω στη μνήμη μου,  μα και, ας μου επιτραπεί,  να θυμίσω στους νεώτερους ναναι υποψιασμένοι για τα είδωλα που στήνονται πλέρια και αφειδώς μπροστά τους, για να τα προσκυνάνε, πως απλά μας κάνουν ειδωλολάτρες.  Η ιστορία του τόπου μας δεν είναι αναγκαστικά ότι μας σερβίρουν κάποιοι, προς δόξα της φάρας τους, αλλά και πολλά  άλλα που οι “γιαλαντζί ιστορικοί¨ θάθελαν αιδημόνως να ξεχνούν.

-Ο Αραπαλέξης είχε ένα μονάκριβο γιό,  το Νικολή, 21 χρόνων τη Γερμανική κατοχή. Συμμετείχε σε κάποια αντιστασιακή οργάνωση κατά των κατακτητών Γερμανών,  και κάποιοι δοσίλογοι τον πρόδωσαν στους Γερμανούς. Οδηγώντας τον  οι Γερμανοί να τους παραδώσει τα όπλα που είχε κρυμμένα στην οροφή της Αγίας Παρασκευής, τον εκτέλεσαν (1941) στο ρυγιάκι, όπου υπάρχει μιά μικρή προτομή με την αναφορά του γεγονότος… Εμφανέστερες θέσεις βλέπετε δεν έχει το Πετροκεφάλι… Ίσως θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας το γεγονός, μπροστά σε πιό ….πιασάρικα  είδωλα, που έχουν και διάφορο…  (Αλήθεια πόσοι νέοι Πετροκεφαλιανοί γνωρίζουν για τον Γιαννη Κανακαράκη που πέθανε στο Αουσβιτς  το 1941, γένημα -θρέμα και αυτός του Πετροκεφαλιού;) Σε μιά φωτο αναρτημένη σε αυτό το ιστολόγιο μπορείτε να δείτε επίσης τον Εμμανουήλ Αντ. Σαββακη, νεαρό τότε, μαζί το Μιχάλη του Γκιαούρη (Μιχαήλ Δαμιανάκη)  σε μιά αντιστασιακή ομάδα της κατοχής….

- Πέρασαν λίγα χρόνια και περί το 1946 ο Αραπαλέξης εκλέχθηκε κοινοτικός Σύμβουλος της πιθανώς πρώτης μετακατοχικής κοινοτικής διοίκησης του Πετροκεφαλιού. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, μα το 1953 μιά ομάδα κατηγορουμένων ανάμεσά τους  ο Μπιτσακοδημήτρης (Αμερικάνος), ο κύρης μου (Μπαμπιονιτάκης Κωνσταντίνος) και ο Αραπαλέξης πήγαν κατηγορούμενοι στο Ηράκλειο, για ….ατασθαλίες στην πρώτη μετακατοχική κοινότητα του χωριού. Εϊναι απορίας άξιο τι ακριβώς διαχειρίσθηκε η μετακατοχική κοινότητα που θα μπορούσε να διασπαθιστεί ή να κακοδιαχειρισθεί. Από όλη αυτή την ιστορία, θυμάμαι ότι έγινε κατάσχεση του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου του Αραπαλέξη: του σπιτιού του ! Και μιάς και δεν μπορούσαν να τον πετάξουν στο δρόμο, μετά και το θάνατο και της συζύγου του, το σπίτι του περιήλθε στην Κοινότητα,  όπου και έγινε το σημερινό Κοινοτικό κατάστημα.

- Παρόλα αυτά, ο Αραπαλέξης ήταν όρθιος, σεβαστός στους πλείστους Πετροκεφαλιανούς, ευθυτενής και αγέρωχος, κάθε Κυριακή στο πρώτο στασίδι της βόρειας πλευράς της εκκλησίας του Αγ Πνεύματος… Ακόμη δε η περίεργη εκείνη “καταδίκη” του δεν του αποστέρησε κύρος ή πολιτικά δικαιώματα, χωρίς δε να επαίρεται για βασιλική ή δεξιά  προσήλωση (ιδεολογία που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα, αλλά όχι και στην Κρήτη) , ήταν μέλος των Ταγμάτων Εθνικής Ασφάλειας,  ΤΕΑ. Με αυτή του την ιδιότητα τον θυμάμαι να κρατά ένα ταχυβόλο και να φυλάσσει τον μόλις ανακαλυφθέντα αρχαιολογικό χώρο στην νοτιοανατολική γωνία του “Μοναστηρικού”, του γνωστού μεγάλου κοινοτικού χώρου  στο πλακάκι όπου σχεδιάζεται ένας αθλητικός πολυχώρος. Όταν άρχισε να λιγοστεύει το νερό της γριάς αμάτας, νερό που ερχόταν απ΄την Γριά αμάτα και περνώντας από τη Γυροποταμιά, δούλευε το Σπυριδιανό Νερόμυλο, ενώ πότιζε όλα τα νότια-παράπλευρα περιβόλια, με τελευταίο στη σειρά το “μοναστηρικό” με μια μεγάλη είσοδο νερού στο κέντρο της νότιας πλευράς του. Τελειώνοντας όμως το νερό αυτό ανοιξαν ένα πηγάδι στην νοτιοανατολική γωνία περί το 1955, όπου και ευρέθηκαν διάφορα αρχαία και κρίθηκε σκόπιμο (για φόβους αρχαιοκαπηλίας) να αναλάβει το ΤΕΑ, τη φύλαξη του χώρου μέχρι την έλευση των αρχαιολόγων…

Έτυχε να περάσω πριν καμπόσα χρόνια από την απάνω ρίζα, ξεκινώντας από τα Ρεθεμνιώτικα, από τ΄Αποδούλου μέχρι τη Γέργερη. Η διαδρομή μου είτανε γνωστή, μιάς και την έκανα από παιδάκι με τά πόδια και το γαιδουρι… Αυτή τη φορά είχα ειδική αποστολή: να βρω μιά γνήσια κατσούνα, από αγριελιά, για την Αθήνα, δώρο στον κουνιάδο μου. Και μιάς και η καταγωγή μου είναι από τα Βορίζα, είπα να σταματήσω και να ψάξω εκεί. Ρωτώντας βρήκα έναν, που είχενε καμμιά τριανταριά για πούλημα σε ένα σταύλο-αποθήκη. Περπατώντας και συζητώντας, τούπα για την καταγωγή μου και το επώνυμό μου. Στη συνέχεια αυτός μούδειξε την τοποθεσία Μπαμπιόνι,  που ήταν το σπίτι των προπαπούδων μου, από όπου πήραν και το επώνυμο Μπαμπιονιτάκης. Το ενδιαφέρον στην όλη ιστορία είναι πως και ό άλλος μου παππούς, από τη μάνα μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στα Βορίζα, όπως και η μάνα μου.  Αυτός λοιπόν ο δεύτερος παππούς μου , που εγώ δεν γνώρισα μιάς και πέθανε σχετικά νέος, ήταν συγγενής του παππού εκείνου που μου πούλαγε την κατσούνα, και πάνω στη συζήτηση μου είπε: Ο παππούς σου με τον παππού μου πηγαίνανε στ΄ αόρη να κυνηγήσουνε ΑΓΡΙΜΙΑ. Αυτή η μαρτυρία από μόνη της, από ένα άνθρωπο μη φυσιοδίφη-οικολόγο ή ερευνητή, αποτελεί και την καλύτερη δήλωση-μαρτυρία, πως πριν το 1900 οι ΑΙΓΑΓΡΟΙ, αυτά είναι τα αγρίμια, ευρίσκονταν και στον Ψηλορείτη. Φυσικά με το κυνήγι και χωρίς προστασία εξαλείφθηκαν, έμειναν δε λίγα λόγω προστασίας στη Σαμαριά και στη νήσο Δία, το νησάκι μπροστά στο Ηράκλειο. Και μιάς και μιλούμενε για την πανίδα της Κρήτης, και στόχους κυνηγιού, γιά αλλους  λόγους αυτή τη φορά  στόχος ήταν οι … αγριόγατοι. Θυμάμαι,  από τη μάνα μου αυτή τη φορά,  διηγήσεις-αναφορές για αγριόγατους “απου ετρώγανε ολόκληρα αρνιά”  Προφανώς πρόκειται για τους αναφερόμενους ως ΦΟΥΡΟΓΑΤΟΥΣ. (υποείδος αγριόγατου στην Κρήτη με σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος του οικιακού γάτου). Και μιάς και κάνουμε αναφορές για τα διάφορα … θηρία της Κρήτης, μιά ακόμα αναφορά από διηγήσεις της μάνας μου (στην πραγματικότητα διηγήσεις των βοσκών στα Βορίζα) για τεράστιους όφιδες, που μαγνήτιζαν με το βλέμμα τους, που τους ονόμαζαν ΤΑΥΚΙΤΕΣ (Ταύκοι, αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ονομάζονταν απρόσιτες χαράδρες-βάραθρα, στον Ψηλορείτη).

Λαγοί λοιπόν σίγουρα υπήρχαν αρκετοί, μάλιστα οι φωλιές τους ή κοιμηθιές, όπως τις ονομάζαμε, ήταν στους γήλοφους και όχι μέσα στην πεδιάδα, όπου κατέβαιναν όμως καθε βράδυ  τα καλοκαίρια για να βοσκήσουν και να πιούν νερό. Σε ορισμένα σημεία στις πλαγιές των λόφων έβλεπα μέσα από την πεδιάδα το δρομάκι που ακολουθούσαν οι λαγοί κάθε βράδυ, κατεβαίνοντας στην πεδιάδα από τους γυμνούς και ακαλλιέργητους τότε λόφους.  Πλησιάζοντας οι λαγοί στην πεδιάδα, ακολουθούσαν τα δρομάκια των γεωργών και έμπαιναν στην πεδιάδα. Αυτό βόλευε τους κυνηγούς της εποχής να στήνουν καρτέρι με τα όπλα τους, αναμένοντας την κάθοδο του ανυποψίαστου λαγού τη νύκτα. Τό καρτέρι αυτό ήταν γνωστό σαν  τόπωμα. Εγροίκας το λοιπός τσοι κυνηγούς απο νωρίς:  -Είδα μπρέ Γιώργη μιά κοιμηθιά πάνω από το λιόφυτό μου, και ο λαγός κατεβαίνει κάθε βράδυ από του Παυλοευτύχιου τη στέρνα… Το βράδυ θα πάω στο τόπωμα  και ανέ τονε πετύχω θα κάνομε ενα στιφάδο πρώτο πράμα…  Ας το δούμενε όμως το κυνήγι του λαγού, λίγο πιό αναλυτικά -διαχρονικά-λαογραφικά. Μιάς και ο ίδιος δεν ήμουν κυνηγός,  όσα σας λέω παρακάτω, μπορεί  νάναι από τα συνήθη ψέματα των κυνηγών, δεν είναι όμως σάϊκα δικά μου ψέματα…

         -Αλλού που, στο χωργιό με γέλιο, σας γράφω για την ιστορία του κυρού μου και τση γιαγιάς μου, απού οντονε θερίζανε επέτυχε ένα λαγό στη κοιμηθιά ντου, του δοσε μιά με το δραπάνι κλπ. Για τη συνέχεια: Ο κάτης και ο Λαγός..  Ένας λοιπόν πρωτόγονος τρόπος ήταν να πιάσεις το λαγό στον   …ύπνο.

           -Στον Υμηττό εγνώρισα κάποιους που μου λέγανε για ένα Κρητικό,  (Ηλίας Πιταροκοίλης (1915) από το Καρουζανό Ηρακλείου) απού εξέμεινε από την Αλβανική υποχώρηση του 1941 στο Υμηττό . Ανέπιασε ένα κουράδι πρόβατα, επορπάθιε ξυπόλυτος και ήπιανε λέει τσοι λαγούς στ΄αγλάκι….. (κατά που μου λέγανε οι παλιοί Γλυκονεριώτες….). Εγνώρισα την κόρη του, πάντως εγώ δεν έφαγα από εκειουσάς τσοι λαγούς, κι αν θέτε με πιστεύγετε…

              -Είχαμενε διαφόρων είδών σύρματα για να  κάνομε τσοι διάφορες δουλειές στο χωργιό. Πάντως τα πιό παλιά σύρματα,  (γι΄πιό καλά τα πιό παλιά  ΤΕΛΙΑ, όπως τα λέγαμε εμείς),  είτανε τα τσουγκρότελα (τα γνωστά αγκαθωτά σύρματα περιφράξεων), και τα ΛΑΓΟΥΔΟΤΕΛΑ. (Ας τελεύουμε όμως με τα τέλια, νεώτερα σύρματα στην περιοχή ήταν τα ΜΠΑΛΟΤΕΛΑ, σύρματα για την αυτόματη περίδεση (μπάλιασμα) των άχυρων σε μπάλες μεταφοράς- αποθήκευσης). Τα λαγουδότελα λοιπόν δεν τα βάφτισε σάϊκα έτσι ….ο παπάς στην εκκλησία, μα οι  …χρήστες: Με τα συγκεκριμένα φτιάχναμε θηλιές, (όπως της φωτογραφίας), που τις στερεώναμε στα μονοπάτια  του λαγού. Όταν τη νύκτα ο λαγός περνώντας μπερδευόταν από τη θηλειά, αυτή έσφιγγε και τον έπνιγε…  (Τέτοιου τύπου παγίδες χρησιμοποίησα μόνο για αρκάλους, μόνο μιά φορά, που μου κατέστρεφαν τις πατάτες. Και βέβαια ο καημένος ο άρκαλος κτυπηθηκε τόσο που έσπασε το σύρμα της παγίδας και έφυγε σε κακή κατάσταση…).

            -Ας πάμε όμως και στη σύγχρονη αντίληψη του κυνηγιού με όπλο:  Τα συνηθισμένα όπλα της εποχής, οι τσιφτέδες, ήταν εμποσθογεμή μονόκανα ή δίκανα. Είχανε ακόμα ένα ξύλινο ραβδί, το χαρμπιστήρι* σαν απαραίτητο εξάρτημα, στην πραγματικότητα ένα λεπτό ραβδί που χρησίμευε για να ταπώνει το μπαρούτι στό βάθος της κάνης του όπλου με ένα κομμάτι στρασούδι*.   Μετά πρόσθεταν μιά δόση σκάγια και εκ νέου ένα κομμάτι στρασούδι και ξανά χάρμπισμα με το χαρμπιστήρι. Μέχρις εδώ ήταν η διαδικασία εκείνη,  από την οποία προέκυψε και η παροιμία : στάσου αγά να γεμώσω., φράση που έδειχνε την προσεκτική και χρονοβόρα διαδικασία της προετοιμασίας του όπλου. Από κει και μετά, βλέποντας στη φωτο, βλέπετε τσοι πετεινούς ή κοκορες του όπλου, ένας για κάθε κάνη. Σηκωνόταν ο πετεινός και ετοποθετείτο από κάτω ένα καψούλι. Τώρα το όπλο ήταν έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει: σηκώνανε τον πετεινό σημάδευαν τό λαγό και με τη σκανδάλη ελευθερονόταν ο πετεινός κτυπώντας το καψούλι που με τη φωτιά του μέσω μιάς οπής που επικοινωνούσε με το μπαρούτι της κάνης έκανε την έκρηξη και εκτίνασε τα σκάγια προς το θύμα. (το καψούλι περιέχει ένα εκκρηκτικό μίγμα από Βροντώδη Υδράργυρο,  που αναφλέγεται μέ το βίαιο κτύπημα)

Φυσικά τα ίδια αυτά τα όπλα χρησίμευαν και για το κυνήγι των διαφόρων πουλιών, είτε πέρδικες είτε ορτύκια, τριγόνια, μπεκάτσες, είτε και των αποδημητικών, όπως οι παπίτσες και οι φόλεγες που γράφω στα  ΖΩΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ.

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΔΩΝ

Γιά μένα προσωπικά, που έτσι κι΄αλλοιώς απεχθάνομαι το κυνήγι μα και τους κυνηγούς (κι΄ας μη με συγχωρέσουν ποτέ τους) γράφοντας τα παραπάνω δεν είχα κίνητρο αυτό καθαυτό το κυνήγι, μα τις περιπέτειες των παιδικών μου χρόνων,αναφορικά με το  “κυνήγι….” Πώς αλλοιώς αλήθεια να μιλήσει κανείς για τσοι ασφεντόνες (έστω σφεντόνες) των παιδικών μας χρόνων χωρίς να μιλεί για κυνήγι;  Φεύγοντας λοιπόν από τους …σοβαρούς κυνηγούς περνάμε στους πιτσιρικάδες και τα  …όπλα τους. Εμεις δεν στήναμε ξόβεργες για τα διάφορα πουλιά γενικά, δεν θάλεγα δε πως είμασταν και φανατικοί κυνηγοί γενικότερα. Όμως σίγουρα έχει ενδιαφέρον η ασχολία μας αυτή ειδικά στην παιδική και εφηβική ηλικία, καθώς και οι επιδόσεις μας στο κυνήγι των σπουργιτιών, που αφθονούσαν στην περιοχή.

Ας τα δούμε λοιπόν:

Η ΑΣΦΕΝΤΟΝΕΣ

Είτονε περισσότερο παιγνίδι σκοποβολής, παρά πραγματικό όπλο κυνηγιού.   Ένα ξύλο σε σχήμα Υ και συνήθως αγορασμένο λάστιχο για ασφεντόνες από το μπακάλικο και ένα κομμάτι δέρμα. Όλα αυτά προσεκτικά συναρμολογημένα έφτιαχναν μιά ασφεντόνα. Ένα πετραδάκι 1-2 εκατοστά διάμετρος ήταν το βόλι, και από κει και μετά ο … χειριστής μπορούσε να σημαδέψει: από τον … πισινό ενός άλλου  πιτσιρίκου,  μέχρι διάφορα πουλιά, … με μέτρια επιτυχία… Ευτυχώς λόγω του ζεστού κλίματος δεν είχαμε τη συνήθεια των τζαμιών εκείνα τα χρόνια στα σπίθια μας , δεν είχαμε δε ούτε ηλεκτρικούς γλόμπους να τους βάζουμε σημάδι,   και έτσι οι βολικοί αυτοί κατοπινοί στόχοι  δεν …έτρεμαν  την κυνηγετική μας δεινότητα….

                 -Στόχος μας κυνηγετικός, και μάλιστα με καλύτερα αποτελέσματα ήταν οι ΠΟΥΛΙΤΣΕΣ, τουτέστιν οι φωλιές των πουλιών. Τις εντοπίζαμε συνήθως πάνω στα δένδρα, τις παρακολουθούσαμε και όταν τα μικρά σπουργιτάκια,  οι ατσέλεγοι, ήταν έτοιμα να πετάξουν, τα μαζεύαμε ΞΕΣΚΟΝΙΖΟΝΤΑΣ την πουλιτσά δηλαδή παίρνοντας τα πουλάκια. Φτιάχναμε κυριολεκτικά ομάδες και προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε φωλιές με νεοσσούς,   και από κει και μετά ό στόχος μας ήταν να ξεσκονίσουμε τις πουλιτσές. Κάπου στα ανεστορήματα γράφω για το ΡΩΣΣΑΚΙ που για να ξεσκονίσει μιά πουλιτσά κρεμάστηκε με ένα μπαλότελο στο γείσο ενός διόροφου αρχοντικού, 10 μέτρα ψηλά…

           -Όταν η τεχνολογία μας εφοδίασε με ηλεκτρικούς φακούς, τους κρύους μήνες του χειμώνα κυνηγούσαμε και πάλι τα σπουργίτια σε χαμηλές συστάδες φύλων δένδρων, μιάς και σε αυτές μαζεύονταν τα σπουργίτια, διότι η θερμοκρασία ήταν σχετικά καλύτερη, σε σχέση με τα ψηλότερα κλαδιά. Πηγαίναμε λοιπόν και τυφλώναμε τα σπουργίτια με τους φακούς και πιάναμε αρκετά από δαύτα που λόγω του έντονου φωτισμού δεν μπορούσαν να δουν και να αντιδράσουν. Μιά άλλη παραλαγή του κυνηγιού σε αυτή τη θέση, ήταν, αν θυμάμαι καλά, να φτιάχνουμε καπνό, που μεταφέραμε κάτω από τα κλαδιά που είχαν κουρνιάσει τα πουλιά. Αυτά ζαλιζόταν από τον καπνό και έπεφταν μισοαναίσθητα από τα κλαδιά και τα πιάναμε…

           -Τελευταία και  λίαν ενδιαφέρουσα περίπτωση ήταν το κυνήγι των σπουργιτιών στα πηγάδια το χειμώνα. Το Πετροκεφάλι ήταν γεμάτο πηγάδια στον κάμπο. Τα σπουργίτια λοιπόν είχαν διαπιστώσει την πολύ καλή σταθερότητα της θερμοκρασίας δυό-τρια μέτρα κάτω από τη γη, μέσα στα πηγάδια και φυσικά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι λοιπόν, κατά το σούρουπο τα σπουργίτια φώλιαζαν κατά δεκάδες στις εσοχές του πηγαδιού. Εμείς με κουβέρτες σκεπάζαμε το άνοιγμα του πηγαδιού, και σε ωρισμένο σημείο αφήναμε άνοιγμα από όπου ρίχναμε τη δέσμη φωτός με το φακό, όποτε τα σπουργίτια τυφλωμένα έτρεχαν πάνω στο φως όπου και τα συλλέγαμε κατά δεκάδες….

Πέρασαν κάποιες δεκαετίες και η χρήση φυτοφαρμάκων κατέστρεψε τόσο τα …φαγώσιμα σπουργίτια, όσο και τα μη φαγώσιμα κοράκια από όλη την περιοχή, άλλαξε δε το οικοσύστημα τόσο που οι δεκαοχτούρες, άγνωστες  προ 50 ετών έχουν γίνει κυρίαρχα πτηνά στην περιοχή.

Οι βετεράνοι των Κρητικών αγώνων της μετακατοχικής  Κρήτης, νικητές κόντρα στην στη μιζέρεια,   την πείνα, πνευματική στέρηση και την την αμάθεια  της μετακατοχικής Κρήτης, νεαροί Νικητές τότε, άπλωσαν τα φτερά τους να κατακτήσουν τη γνώση, μα και τον κόσμο που αντιμετώπισαν στα ίσια σε δύσκολους καιρούς,  και βγήκαν νικητές…

2011 και το προσσκλητήριο το συλλόγου φοιτησάντων Πόμπιας σάλπισε άλλη μιά φορά… Οι παλιοί συμμαθητές, πρίν το 1965,  έδωσαν,  όσοι έμειναν και μπόρεσαν, και πάλι το παρόν.  Στο Ταβερνάκι του Σαμψών,  μιά συμπαθητική Κυπριακού τύπου Ταβερνίτσα στην Παλλήνη,  εφιλοξένησε φέτος τους φίλους μας, ενώ οι Μποέμισες,   ένα εξίσου φιλικό γυναικείο συγκρότημα, φρόντισε να μας τέρψει μουσικά…

Οι εκλεκτοί μας συνδαιτημόνες-Συμμαθητές, δια χειρός της Ουρανίας Ρουζεράκη, (παραλείποντας τους φίλους των Κρητικικών Συμμαθητών) φαίνονται στην παρακάτω πρόχειρη λίστα:

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΣΑΝΤΩΝ Γ ΠΟΜΠΙΑΣ 2011 ΠΙΤΑ ΣΤΟ ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ ΣΑΜΨΩΝ ΠΑΛΛΗΝΗΣ

*

Τόχαμενε έθιμο στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο στα σχολειά του τόπου μας γύρο στο 1960, να μοιράζονται στους μαθητές μικρά αρτίδια με λευκό αλεύρι. Ονομαζότανε αρτουλάκια, και εμείς, όντας οι πρώτοι απόγονοι της μετακατοχικής γενιάς, είχαμε το έτσι κι΄άλλοιώς υπαρκτό σύνδρομο της πείνας και ανέχειας. Αδημονούσαμε για την όλη τελετή των Τριών Ιεραρχών της 30 Ιανουαρίου, είδικά στο Δημοτικό Σχολειό.

Μιά αμάμνηση λοιπόν εκείνης της εποχής: Η Ουρανία Ρουτζεράκη και οι συμμαθήτριες της με τα αρτουλάκια στο χέρι ποζάρουν:

Για όσους έρχοντ αι από το Κέντρο: Λεωφόρος Μεσογείων,  συνέχεια Λεωφόρος Μαραθώνος και λίγο μετά τη διασταυρωση της Ανθουσας-Μαραθώνος, πηγαίνοντας προς Ραφήνα,  στον αριθμό  50 (Αρίθμηση Παλήνης)   στίβουμε δεξιά,  στην Ελ Βενιζέλου. Στο  52 οι τέως μαθητές Γυμν ΠΟΜΠΙΑΣ μας περιμένουν  στην ταβέρνα ΣΑΜΨΩΝ τηλ 6666027 6975852046

Από την Αττική οδό βγαίνουμε στη διασταύρωση Μαραθώνος και πηγαίνουμε προς Ραφήνα

Ο χαρτης παρακάτω βοηθά για τη διαδρομή

Ένας χρόνος δύσκολος, το 2010, έφυγε φορτωμένο με την αντισοπόνοια, των περισσοτέρων…  Εμείς, οι λίγοι μεγάλοι, μα πολύ περισσότερο οι νεότεροι, μαζευτήκαμε κατά το έθιμο, να δόσουμε τις ευχές μας για το 2011.  Κόσμος πολύς, νέος, γελαστός και αισιόδοξος, μαζεύτηκε να δόσει ένα μάθημα αισιοδοξίας για το χρόνο που έρχεται. Το κέντρο Ζορμπάς, στη Λεωφόρο Συγγρού γέμισε από τους Πετροκεφαλιανούς και τους φίλους τους. Τι και αν έλειπαν πολλοί…,  όμως ήρθαν περισσότεροι… Ο Σύλλογος χωρίς σκοπιμότητες, αντεκδικήσεις,  διεκδικήσεις, προσωπικές προβολές και ότι γενικά δρομολογεί αντικοινωνικές και ιδιοτελείς σχέσεις, αλλά με αίσθημα του χρέους απέναντι στο φίλο,  το χωριανό, το γείτονα, μαζεύτηκε κόσμος πολύς, κόσμος χαρούμενος, που με κέφι και ζωντάνια,  έβαλε μιά χαρούμενη πινελιά στο ξεκίνημα του καινούργιου χρόνου.

Από τους παλιούς, ο Μάνος Παπαδάκης και η παρέα του, ο Γιώργος ο Τσικνάκης (του Αντώνη του Χατζή), η Νιτσα του Μαντράχαλου η Στέλλα του Διονύσιου με τι ς παρέες τους έδοσαν το παρόν. Πλήθος νεότεροι γέμισαν το Κέντρο, αμείβοντας ηθικά το Συμβούλιο του Ξωπατέρα, που για άλλη μιά φορά  και δούλεψε, μα και κατάφερε να δικαιωθεί στα μάτια των Πετροκεφαλιανών,  όπου γής.

Ο Κωστής του Καδιάνη, τιμώντας και συνεχίζοντας την παράδοση του χωριού, ήρθε και πάλι να μας μεταφέρει τις ευχές των χωργιανών, σαν Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου του Πετροκεφαλιού.

Ο Πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης κ Μαριδάκης, όπως και ο Αντιπρόεδρος  κ Καλογερόπουλος, μας τίμησαν με την παρουσία τους δίδοντας τις ευχές τους

Μιά ακόμα ευχάριστη στιγμή, σημαντική για τα παιδιά μα και την κοινωνία μας, ήταν  ήταν  ο έπαινος του Ξωπατέρα στα παιδιά που πέτυχαν φέτος σε ανώτατα Εκπαιδευτικά  Ιδρύματα και μπόρεσαν να παρευρεθούν  στην εκδήλωση: η Ιωάννα Εμμανουήλ Μπιτσακάκη (εγγονή του Μπιτσακοηλία και της Αννας (του Πετροκεφαλιού του 1960)), καθώς και του: Γιώργου Τρουλινάκη,  (εγγονού του Θωμά Μαραγκάκη και της Γιαννούλας του Βάτση).

Ο Πρόεδρος Ευθύμης Τσικνάκης καλωσορίζει...

Οι …τρομοκράτες των μέσων ενημέρωσης, συνεπείς σε όσους ανά τον κόσμο τους ψωμίζουν, αγωνίζονται (εν ονόματι της ενημέρωσης Χα! Χα!  Χα!),  να μας σερβίρουν ότι μας ξιτάρει,  ότι μας τρομάζει,  ότι μας αφαιρεί τη σκέψη και μας κάνει πιόνια…  Αυτό άλλωστε δεν είναι ο στόχος της κάθε τρομοκρατίας; Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μεταμεσονύκτιες ταινίες τρόμου, ούτε αξίζει να τις κατεβάζουν οι πιτσιρικάδες από τα διάφορα sites, αρκει να ανοίξουν την τηλεόραση (το δημόσιο αγαθο (;)) σε ώρες υψηλής τηλεθέασης…

Εύγε στους κατ΄επάγγελμα δημοσιογράφους… Τόσος ξεπεσμός πιά; Ωραία:

-Πολλοί γιατροί παίρνουν περισσότερα από όσα θα έπρεπε,  με το φακελάκι, σε σχέση με αυτό που ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ

-Πολλοί μηχανικοί, εργολάβοι παίρνουν υπέρογκες αμοιβές για το έργο που ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ

- Πολλές επαγγελματικές τάξεις αμοίβονται δυσανάλογα υψηλά σε σχέση με άλλες για τη δουλειά που ΚΑΝΟΥΝ.

Ερχόμαστε τώρα στο επάγγελμα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. Μπορείτε να συμπεράνετε τι ακριβώς δουλειά κάνει;

-Κάποιοι από αυτούς βρίζουν λυσαλέα τους Κυβερνώντες

-Κάποιοι άλλοι βρίζουν, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, λυσσαλέα τους αντιπολιτευόμενους

-Κάποιοι προτείνουν και θεοποιούν ατάλαντους και ασήμαντους, χωρίς φανερό λόγο.

Αν ρωτήσει κανείς (of the record, όπως τους αρέσει να ψελίζουν μιλώντας για την αλήθεια) κατ΄ιδίαν τους ίδιους αυτούς ανθρώπους, θα πουν πως υπηρετώντας ένα  έντυπο υπηρετούν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ του κατόχου του εντύπου, και γενικά του ενημερωτικού μέσου. Δέχονται μ΄άλλα λόγια πως απλά είναι υπηρέτες του ΨΩΜΙΖΟΝΤΟΣ αυτούς και τίποτε περισσότερο. Η μόνη τέχνη-εργασία που εξασκούν είναι να περιβάλουν με ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΑ το στόχο τους, το σκοπό του κυρίου τους, ανεξάρτητα του ότι πολλές φορές προτείνουν, στηρίζουν, προωθούν στην κοινωνία απόψεις που οι ίδιοι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, απορρίπτουν. Με άλλα λόγια, αποδέχονται, πλείστοι αυτών πως είναι μιά τάξη ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΩΝ, που μπορούν όμως να συμβάλουν τα μέγιστα στο σκοπό της ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ των μαζών.

Αλήθεια, ποιά άλλη τάξη ΝΟΜΙΜΑ εργαζομένων και  αμοιβομένων, μπορεί να συγκριθεί με τους παραπάνω;

Προ ετών,  το έντυπο Βραδυνή είχε κλείσει αρνούμενο να υπηρετήσει, κάποιες πολιτικές. Μετά αγώνες πολλούς αποκατασταθηκε η “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”  Και ψάχνουμε τώρα, εν μέση “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, να δούμε σε ποιό δρόμο μας οδηγούν τα δημοκρατικά μας προιόντα, οι κυβερνώντες… Ο πιό εύκολος τρόπος να προσεγγίσει κανείς  αυτό το ζητούμενο είναι να δούμε ποιά ΠΟΛΙΤΙΚΗ υποστηρίζουν οι άρχοντές μας. Αυτό και πάλι μπορεί εύκολα να το δει κανείς, απλά βλέποντας τον κατακλυσμό των media και τους στόχους που προσπαθούν να προσεγγίσουν. Όπως βλέπετε, όλοι τους έχουν βαλθεί να μας πείσουν για τα όσα κακά έχουμε διαπράξει σαν πολίτες, όπως λένε τα αφεντικά τους να μας φωνάζουν καθημερινά… Μπροστά στη θρησκευτική τρομοκρατία άλλων εποχών, (μην ξεχνάτε το σλογαν: αμαρτωλοί μετανοείτε !,  μεχρι και αγιο έβγαλαν με το μετανοείτε…) η σημερινή τρομοκρατία, με τη βοήθεια και της τεχνολογίας, έχει πετύχει το σκοπό της ταχύτατα… Βέβαια οι κατα τα άλλα περινούστατοι Δημοσιογράφοι, δεν βλέπουν πως στο ίδιο κλαδί που πριονίζουν κάθονται και οι ίδιοι, ή έστω η πλειοψηφία τους…

Αλήθεια, γιατί αυτή η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ; Τα όσα μας καταμαρτυρούν σαν πολίτες αυτού του τόπου, δεν υπήρχαν όταν πρωτοβγήκε ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ; Τώρα μόλις το ανακάλυψαν οι υπηρέτες των συντηρητικών;  Και που κοιμόταν τότε το δημοσιογραφικό δαιμόνιο της κάθε τρομερής πένας ή μαρκουτσίου, που τώρα μας παραμυθιάζει; Τα ίδια και χειρότερα θα μπορούσε να πει κανείς για τό άλλο ασκέρι, που ψωμίζεται από τον Γιωργάκη… Εδώ και πέντε χρόνια, δεν υπήρχε πρόβλημα συνηρητητικής πολιτικής, αλλά ανέκυψε ξαφνικά, κατ΄εντολή των αφεντικών του κάθε Κωστάκη και Γιωργάκη, που “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ” επιλέγουμε να μας κατευθύνει, μα και να μας επιπλήττει σαν άτακτα μαθητούδια;

Χωρίς αμφιβολία,  η οικονομική τρομοκρατία που βιώνουμε, με την αμέριστη και αναγκαία βοήθεια της δημοσιγραφικής τρομοκρατίας, σίγουρα έχει οικονομικούς στόχους. Σίγουρα όμως ελάχιστα έχουμε σαν λαός για να μας πάρουν… Ωραία φάγαμε λίγα παραπάνω δανεικά, άλλωστε μας δάνεισαν για να πάρουμε τά παλιοσίδερά τους, όπλα και αυτοκίνητα, και να μας  έχουν στο χέρι, αυτό το καταλάβαμε. Όμως τί είναι ακριβώς εκείνο ου θέλουν οι ανά το κοσμο κρατούντες;  Σίγουρα, Έλληνες εργάτες και εργαζόμενοι δεν έχουν πιά πέραση, οι Ασιάτες και Αφρικανοί είναι ασύγκριτα φτηνότεροι, μόνο εδαφικά κυριαρχικά δικαιώματα και εκποιήσεις εδαφών-νησιών καθώς και οι εκμεταλλεύσεις τυχόν ορυκτών που δεν αξιωθήκαμε ούτε καν να μάθουμε αν έχουμε, μπορούν να ναι το διακύβευμα για αυτό το λυσσαλέο ξεμπρόστιασμα των Ελλήνων παγκόσμια.

Όσο σκέφτεται δε κανείς, πως σχεδόν 2 αιώνες “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ” εν Ελλάδι, δεν μπόρεσαν να βγάλουν λίγα βαρέλια πετρέλαιο,  όπως έκανε ο Παπαδοπουλος στην επταετία, είναι να ντρέπεται κανείς για την ελληνική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που έχουμε βιώσει και βιώνουμε και  σήμερα.  Το χυδαιότερο βέβαια πάντως είναι, πως στη σύγχρονη πολιτική μας η τρομοκρατία που περνούμε, υλοποιείται πάντοτε από ανθρώπους που σηκώνουν μιά, αντε δύο, σημαιούλες: ή μιά είναι ο “Προοδευτισμός ” και η άλλη είναι η “Δημοκρατία”. Εϊδατε αλήθεια, κόμα στην Ελλάδα, που να μην μιλά για δημοκρατία στο όνομά του;

ΟΙ ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΕΣ.  Άμα ψάξει κανείς, θα βρει διάφορους αυτοπροσδιορισμούς  για τους ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΕΣ. Όμως, για τους περισσότερους Νέο…έλληνες, εγώ απλά θα έδιδα ένα ορισμό:  Οι διάφοροι οικοπεδούχοι εν Ελλάδι, έστω και καταπατητές, που δεν έχουν αλλού οικόπεδο, που έκον-άκον βρέθηκαν στην Ελλάδα, αυτό και μόνο αρκεί ναναι ιδιοκτήτες και κληρονόμοι της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς, και ας μην πλήρωσαν ποτέ μια δεκάρα «φόρο» για αυτή την «ιδιοκτησία» ή και την  «καταπάτηση». Αυτός είναι ο απλός ορισμός του Νέο…έλληνα, θεωρώ δε πως τον ικανοποιεί πλήρως,  μιάς και τον διαχωρίζει σαφώς από το γύφτο, που δεν έχει και δεν θέλει να έχει οικόπεδο εν Ελλάδι.

Οι ΦΙΛ-ΕΛΛΗΝΕΣ. Υπήρχαν, υπάρχουν,  και θα υπάρχουν και στο μέλον φιλέλληνες. Ο λόγος είναι απλός: Οι φιλέλληνες δεν προέρχονται από του Νεοέλληνες, αλλά από την αρχαιοελληνική Ελληνική φιλοσοφία και τις ιδεες που αυτή διδάσκει, οι δε φιλέλληνες την ενστερνίζονται.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αρκετά. Ας αναφέρουμε μερικά:

Α.  Οι εκ …κληρονομίας Έλληνες, τουτέστιν οι Νεοελληνες, τι ακριβώς κράτησαν από την ελληνική ιδέα και φιλοσοφία;

Β. Είναι οι Νεοέλληνες συνάμα και φιλέλληνες;

Γ. Δικαιούμαστε να επικαλούμαστε την ελληνικότητα, και δή την αρχαιοελληνικότητα,  απλά θέλοντας να αντιδιαστείλουμε την αφεντιά μας από τη γυφτιά;

Το τρίποδο: ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, είναι το τρίπτυχο, όπως θέλουν να το αποκαλούμε, που οι σύγχρονοι Ελληναραδες ηγέτες μας μοντελοποίησαν, και μας το βάλανε μπροσούρα και μπούσουλα, για να μην χάσουμε το δρόμο της …ελληνικότητας… τόσο απλά. Η απλοποιημένη σύγχρονη Ελλάδα, η Νέο…Ελλάδα ας πούμε.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια συζήτηση με στόχο τον προβληματισμό μας πάνω στα παραπάνω θεμελιακά ερωτήματα για τη σύγχρονη Ελλάδα τε και Έλληνες.

Κάποιοι νεότεροι εθνοπατέρες, ελληνοκάπηλους θα τους ονόμαζα, βρήκαν ένα εύκολα διαχειρίσιμο σενάριο, που εμπερικλείεται στις τρείς παραπάνω λέξεις (ΠΑΤΡΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ) και θέλησαν να το παιξουν κολώνες του Ελληνισμού. Χωρίς αμφιβολία, σε κλειστές κοινωνικές δομές του προηγούμενου αιώνα, αυτό το σενάριο περπάτησε και βόλεψε αρκετούς Ελληναράδες.

Το μέγα πρόβλημα είναι πως η Ελληνική φιλοσοφία είναι κάτι που δίδεται με την κατάλληλη παιδεία, και όσο και αν φαίνεται περίεργο, το πλέον απαξιωμένο πράγμα στην Ελλάδα είναι η παιδεία. Μην παραξενεύεστε… όλα τα πολύτιμα πράγματα σε μια κοινωνία δεν τα συναντάς χύμα στους δρομους και τις ρούγες. Όσα έχουν πραγματική αξία δεν τα βρίσκεις παραπεταμένα. Δεν είναι λοιπόν η χύμα παιδεία του Νεοέλληνα το αγαθό για το οποίο μιλάμε. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

(Ανθρακες  ο θησαυρός φίλοι μου… Σας είπαν πως μπορούμε σε κάθε ρούγα να φτιάξουμε ένα Πανεπιστήμιο και σουλατσαδόρους καθηγητές; Η ποιοτική παιδεία είναι σαν τα ακριβά αρώματα: Μικρή ποσότητα, ακριβά μπουκάλια, δυσεύρετα και πολύτιμα… Γενική παιδεία για το λαό; ΝΑΙ! Υψηλή παιδεία  στα πανέρια της λαικής;  Για να πάρει το πόπολο; Μάλον σας κορόιδεψαν…)

Μην μπερδεύστε λοιπόν… Αρκετοί,  απαίδευτοι οι ίδιοι, σας έδοσαν με το κιλό διπλώματα, παπλώματα,  πτυχία κλπ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΙΔΕΙΑ. Ένα κόλπο είτανε και αυτό, το να παίρνεις το μηδενικό και να του δίδεις πτυχίο Ανωτάτης Παιδειας, και απλά αποτελεί την ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ… Μια Ελλάδα φωστήρων(;) τελικά, πως τοριξε το σκάφος στην ξέρα; Θα μου πεις φταίνε ξένοι, φταίνε οι άλλοι… Και εμείς οι …σουπερμορφωμένοι πως δεν τους πήραμε χαμπάρι;

(Η μάννα μου, που δεν εδήλωνε μορφωμένη, το τελευταίο ερωτηματικο, όταν ήμουν πρόθυμος μικρός να ρίξω το φταίξιμο για δικές μου μεμπτές πράξεις, σε άλλους, γύριζε και μου έλεγε αλέγκρα και αφτιατίδωτα: -Καλά οι άλλοι, εσύ στον κώλο τάχες τα μάθια και δεν έθώργιες; Ας ρωτήσωνενε λοιπόν και εμείς τον ολοένα και πιό γοερά κλαθμυρίζοντα και μέχρι πρότινος επαιρόμενο Ελληναρά: -Στον κώλο τάχες τά μάθια;)

Αν βέβαια οι παραπάνω Ελληναράδες σας παραπέμπουν ευθέως σε κάποιους υπερσυντηριτικούς εθνοπατέρες, ο αριστερίστικος ή και προοδευτικός αντίποδας, που είναι μια ζωή στους δρόμους και τους …αγώνες (τι καλά που θάταν αν κράταγαν και μια σκούπα, νάστε σίγουροι πως θάλαμπε η ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ), έχει πετύχει ώστε με ελάχιστη προσπάθεια, ελάχιστο διάβασμα και άσκηση να αποκτά τα ΑΧΡΗΣΤΟ πτυχίο της, έχοντας όμως πιστοποιητικό ατέλειωτων διαδηλώσεων,  εκδηλώσεων, διαμαρτυριών κλπ. Έφτιαξε αυτός ο …προοδευτικός Νεοέλληνας Νεο-ήρωες, (Λαμπράκηδες, Πέτρουλες, Γρηγορόπουλους, και δεν ξέρω τι άλλο), έχοντας σαν άλλοι Ισδραηλίτες  της Παλαιάς Διαθήκης ανάγκη ειδώλων να τους κατευθύνουν (προς στον γκρεμό που έχουμε φθάσει…)

Ας δούμε όμως το τρομερό τρίπτυχο της επίπλαστης Ελληνικότητας, που στηρίξανε κάποιοι τη σύγχρονη Ελλάδα, και που δικαιολογημένα αρχίζει τελευταία να ξεφτίζει…

ΠΑΤΡΙΔΑ Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την περιλάλητη ΠΑΤΡΙΔΑ. Σε  άλλες εποχές, η πατρίδα ήταν μόνο μιά, ταυτιζόντανε ανθρωποι και έννοιες και ο κάτοικος μιάς περιοχής ήταν και αισθανόταν Έλληνας, δούλευε και τρεφόταν από την Ελληνική γη και η σχέση τους ήταν αδιατάρακτη μα και αυτονόητα συνεκτική.

Ερχόμαστε σήμερα  στους διαφόρων ειδών μετανάστες, που έτσι  κι΄αλλοιώς δεν είναι πατρίδα τους ο τόπος που ζούνε. Πατρίδα αισθάνονται κάποιο άλλο μέρος. Όμως το  δικό μας μέρος τους τρέφει και τους φροντίζει  Αρχίσει λοιπον μιά σχέση αγάπης-μίσους  ανάμεσα στο νέο τόπο των νέων ανθρώπων, που όμως παράλληλα ο ίδιος τόπος οφείλει να λειτουργεί και για μάς, μα και εμείς, όπως και οι μη Ελληνες γι΄αυτόν… Εδώ κάπου αρχίζει να μπερδεύει το πράμα.  Αρχίζει λοιπόν να φυτρώνει στα πόδια μας και μιά άλλη Ελλάδα με Νέο-έλληνες και με μη Έλληνες. Πατρίδα με μισούς πατριώτες…

ΘΡΗΣΚΕΙΑ Ας  πάμε όμως και στον άλλο πυλώνα που στηρίξαμε την Ελληνικότητα. Εκείνον της θρησκείας. Αν θάθελε κανείς να ασχοληθεί σοβαρά με  την πραγματική σχέση Ελληνισμού-χριστιανισμού, ο Ελληνισμός  δεινοπάθησε, ιστορικά επιβαιβεωμένα, από τον χριστιανισμό, έστω και αν δεν ήταν ποτέ η ειδωλολατρία ένα κατακτηττικό-επιθετικό θρησκευτικό δόγμα. Στην πορεία υπήρξε ένας συμβιβασμός, αν και ΠΟΤΕ ο χριστιανισμός δεν αγιοποίησε ένα υπερασπιστή του ελληνισμού και του χριστιανισμού συνάμα (ας πουμε ένα Αθανάσιο Διάκο, ένα Παπαφλέσσα) Μιάς και στο σύγχρονο κράτος-εθνος μας η άποψη ότι ΠΑΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΗ ΕΛΛΗΝ, σίγουρα συμφέρει το χριστιανικό δόγμα, μιας και βολεύει την χριστιανική εκκλησια. Το αντίθετο όμως δόγμα: ΠΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝ (εκφρασμένη από τα χείλη του Γεναδίου και πολλών άλλων Βυζαντινών)  που για αιώνες αποτελόύσε  εργαλείο εξανδραποδισμού του ελληνισμού όντας από το εκκλησιοκτρατούμενο Βυζάντιο Βλέπεις η ελευθερία σκέψης του Ελληνισμού και ο μη δογματισμός του  είναι αδυμβίβαστος με τη δογματική άποψη του κάθε χριστιανισμού… Δυσκολεύει λοιπόν το σκεπτόμενο άνθρωπο να  δεχθεί άκριτα να στηρίζεται σε μια τόσο ιδιοτελή κολώνα ο ελληνισμός. Βέβαια, παρά την αρκετά αρνητική και τελικά συμβιβαστική πορεία του χριστιανισμού με τον ελληνισμό, όταν πιά μόνο ο ελληνισμός παρέμεινε να στηρίζει το χριστιανισμό και ποτέ  το άντίθετο, ο χριστιανισμός, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος,  διαπραγματεύτηκε ευστροφα και με επιτυχία τη θέση του σαν ΚΟΛΩΝΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, όταν καποιες μεγάλες δυνάμεις  αποφάσισαν  επιτέλους να επιτρέψουν την ίδρυση   Ελληνικού Κράτους.

Σήμερο, δεν χρειάζεται και πολύ να καταλάβει όμως κανείς,  πως τα ποσοστά των ορθοδόξων  όλο και μειώνονται, ενώ των μουσουλμάνων όλο και αυξάνουν, μέσα στην Ελλάδα το προπύργιο του Ελληνισμού.  Λίγα μαθηματικούλια να ξέρει κανείς και δεν θα δυσκολευτεί να διαπιστώσει πως μέσα σε λίγες δεκαετίες  η γεωγραφία της Ελλάδας  θα περιλαμβάνει πλειοψηφία μουσουλμάνων. Τι θα κάνει λοιπόν και αυτή η «κολώνα» του Ελληνισμού;

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Όσον αφορά τώρα την τριτη κολώνα την έννοια ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, οι Ελληναράδες που σχεδιάζουν την πορεία του έθνους έκριναν και πρόκριναν το διεθνές μοντέλο ατομικής συμβίωσης, όχι τόσο γιατί προαγει πραγματικά την ατομική ελευθερία, μα γιατί αποτέλεσε κίνητρο «οικονομικής ανάπτυξης» (!) Προφανώς όταν κάθε νεαρός και κοπελίτσα προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί από τα 20 του χρόνια, χωρίς πατρική ή προσωπική οικογένεια, τουτο σημαίνει βαθμιαία μερικά εκατομμύρια παραπάνω, σε διαμερισματάκια, μπρίκια, κατσαρόλες,  καθίσματα, μέχρι και αυτοκίνητα…  Έτσι λειτουργούν στο φουλ τα σιδεράδικα της Ευρώπης… Και να φτιάχναμε και εμείς έστω μπρίκια στην Ελλαδίτσα μας, θάλεγα κομμάτια το κακό.   Όμως διαλύουμε τα σπίτια μας για να δουλεύουν τα σιδηρουργεία της Κίνας και της Ευρώπης…

* * *

Ας κάνω όμως μια βόλτα στο χωργιό μου, ας κάτσω στον καφενέ και ας το φιλοσοφήσω λίγο πιο αλέγκρα, πιο διαφορετικά, με τσοι λίγους που …φαντάζομαι σαν ακροατήριό μου. Να θυμηθώ λίγο  και τη σοφία των παππούδων μου, που τουλάχιστον δεν ηταν φτιατσιδωμένη και κατευθυνόμενη… Έτσι κι΄αλλοιώς, και εκεί κάποιοι μπορεί να με διαβάζουν, κανείς όμως δεν θα μπορούσε να με ακούει… Άλλωστε οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να μεταμορφωθούν,  και συμπαθάτε με, σε ελαφρών ηθών, να κάθονται μπροστά σε μια τηλεόραση, και να γελούν μανιασμένα με Αμερικάνικες ατάκες, διατηρώντας από την αρχαιοελληνική σοφία μόνον το: «Γελά ο μωρός,  καν μη τι γελοιον εί».

Πάω που λέτε χωργιανοί στο χωργιό τα τελευταία χρόνια, και σαν κάθομαι στον καφενέ  οι πιά πολλοί που θωρώ, μου  είναι άγνωστοι. Άλλοι είναι άγνωστοι μιάς και είναι νεότεροι, άλλοι είναι άγνωστοι μιάς και είναι ξενομπασαρηδες, και μια μπατούλια* είναι ξένα μιλέτια* ολότελα. Αλλοι ξανθωποί, άλλοι Βαλκάνιοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι κλπ. Ας κάνουμε λίγο υπομονή χωργιανάκια μου, μα να σασε πέψωμενε θέλει εμείς από την Αθήνα και χρωματιστούς, από ξεθωργιασμένους Πακιστανούς μέχρι μαύρους, περασμένους με κατράμι και μπράσο. Δεν ξελείπουνε μπάρεμ ακόμη και οι πιο βορεινοί Ευρωπαίοι στο χωργιό,  είμαστε μαθές και τραβηχτικοί και γυαλίζομενε φαίνεται που και που στσοι κρυγιόκωλες τσοι βοειοευρωπαίες, και να μασε συμπαθούνε, μα δε γκατέω κιαολιάς είντα μασε βρίχνουνε απού δεν τόχουνε οι γεδικοί ντως…

Ετούτανα γροικούνε τα κοπέλια (πως αρέσομενε ντε και καλά στσοι ξένες) και ξεμυαλίζουνται, μα σα μυαλώσουνε αρχινούνε και φωνιάζουνε, για τσοι Ευρωπαίους, πως μασε «κακοποδώκανε». Δε θωρούνε τα κακονίζικα πως εδά και 50 χρόνια η κάτω κεφαλή  μας ήφαε την απάνω, και εκεια απου θωρούσαμενε πως είμαστανε οι γαμιάδες τση Ευρώπης, ερχινίξανε τα τελευταία χρόνια να μασε πετούνε τα μάθια όξω οι Βορειοευρωπαίοι, και δεν μπορούνε να καταλάβουμε από που μάς είρθενεκαι να κάμουνε πράμα για να τωσε ξεφύγουνε…

Πάνε χρόνια πολλά, δεν είχα ιδέα από ιατρική και κυκλοφοριακό και άλλα διάφορα, για να καταλάβω είντα κιαολιάς είλεγε και είντα ενόγα ένας ξεπεσμένος γόης του χωργιού, που απίτις εκατούμωσενε κι΄αυτός από τσοι περιπλανήσεις και  τσοι κατακτήσεις, άλλοτε σαν εργάτης, και  άλλοτε στα λιμάνια του κοσμου σα ναυτικός, ακουμπισμένος σε δυό καρέκλες στον καφενέ εμονολόγα:

-Εϊντα θαρείτε μωρέ κοπέλια πως είν΄ο άθρωπος στα νιάτα ντου; Εϊλεγέ μου ένας γέρος γιατρός  στον Περέα, απούχα κολήσει βλενόρροια από τσοι παστρικές του λιμανιού:

-Τι να σου πω παληκάρι μου… ο Θεός έδοσε στον άνθρωπο ένα κυκλοφοριακό, και αρκετό αίμα, άμα το μοιράζεται σωστά και μετρημένα στα διάφορα όργανα. Άμα ο άνθρωπος δεν αφίνει αίμα στο κεφάλι του και το μυαλό του να δουλέψει, αλλά το πάει όλο στ΄αχαμνά του για να καβαλά όποια του τύχει,  ετουτανά παθαίνει…

Και εσυνέχισε  ο χωριανός μου, (μπορεί να τονε και μιαολιά κακιωμένος) θωρώντας τσοι αγκρισμένους ντεληκανίδες απούχανε γιαγείρει από τα Μάταλλα, και ελέγασι τα κατορθώματά ντωνε, ενώ αυτουνού του κακομοίρη δεν του σηκωνώτανε μπλιό:

-Είντα θαρείτε μωρέ πως είμαστε, οι ντανάδες* τση Ευρώπης; Βάλετε μωρέ ντεληκανίδες μυαλό, γιατί κακομοίρηδες θα λέτε σαν και μας πως «η κάτω κεφαλή ήφαε την απάνω» μα θα νείναι αργά…

-Και κάθομαι και σκέφτομαι τόσα μορφωμένα γειτονόπουλα, που όταν μπορούν παίρνουν των αμαθιών τωνε για το εξωτερικό για να δουλέψουνε…

-Και θωρώ τσοι πεινασμένους, πιά πεινασμένους από μας, να φτάνουνε στο μαύρο χάλι στην Ελλάδα , απού εθάργιε πως έπιασε τον παπα από τα …γένια τελος πάντων, και εδά συνορίζεται σαν τσοι σκύλους το ψοφίμι, ένα πιάτο φαί με τσοι πεινασμένους που μας έρχουνται από παντού: Βρίζουνε οι ντόπιοι εργάτες τσοι ξένους πως τωσε παίρνουν τσοι δουλειές, και ξεσπούν οι …υπερεθνικισμοί τση δεκάρας, για να λύσουν το εργασιακό πρόβλημα της Ελλάδας.

-Και σκέφτομαι πως τα απόβλητα των πατρίδων, είτε Ευρωπαϊκών είτε Ασιατικών είτε Αφρικανικών, που θ΄αποτελέσουν τη  …μαγιά της Νέας Ελλάδας, της Ελλάδας του 2050, θα πρέπει να ξεχάσουν αυτοί πως είναι αυτοί που είναι, θα πρέπει να ξεχάσουν πρώτα από όλα πως είναι άνθρωποι, μετά να ξεχάσει η Ελλάδα πως είναι Ελλάδα, και να αρχίσουμε από την αρχή. Εϊναι σκληρό για αυτό που βιώσαμε τόσα χρόνια, να υπερασπιζόμαστε τα πάτρια κλπ, και μετά να την παραδίδουμε σε μια νέα γενιά Νεοελλήνων εξ Αφρικής, Ασίας, ακόμα και της  …προοδευμένης Ευρώπης. Για να την συνεχίσει, όσο βέβαια αυτό το πράμα παίρνει συνέχεια.

Χωρίς αμφιβολία, οι Ελληνικές ιδέες αποτελούν ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ. Χωρίς αμφιβολία, αυτός ο τόπος έχει τον ΚΑΤΑΛΥΤΗ, ώστε να μεταμορφώνει σιγά-σιγά τους κατοίκους του είτε μετανάστες είτε κατακτητές είτε πεινασμένες ορδές, σε «Ελληνες». Στο κάτω-κατω, όταν κάποιος είτε Αλβανικής είτε Πολωνικής καταγωγής γενήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, γιατί να μην διακηρύσει πως είναι Έλληνας; Μήπως και εμείς δεν είμαστε μια πανσπερμία, που απλά βρεθήκαμε να μεγαλώνουμε σε αυτό το σταυροδρόμι των λαών που λέγεται Ελλάδα;

Μπορεί να φαίνονται αιρετικές οι περί Ελληνικότητας αποψεις μου, αλλά αυτό δεν είναι τίποτε, μπροστά στον αφελληνισμό που προωθεί  η Παπανδρεϊκή και Καραμανλική λαίλαπα και οι συνοδιπόροι της. Και για να μην βρεθεί κανείς από όσους έκοψαν τις φλέβες τους για το μεγαλείο Παπανδρέου, ή τους άλλους που επίσης κόβουν φλέβες κατά του Παπανδρέου, η μεθοδευμένη εκπαιδευτική και οικονομική εξαθλίωση της Ελλάδας με συνεργούς όλους τους πολιτικούς και υποστηρικτές τους πλείστους δημοσιογράφους, πρέπει να αντιληφθεί κανείς πως η εγκατάλειψη της Ελληνικής γλώσσας και παιδείας, σαν Εθνικού θεμέλιου, είτε των Ελλήνων είτε των Ελληνοποιημένων Ελλήνων, σε μερικά χρόνια θα μιλούμε για μια αρχαία Ελλάδα που μάταια θα προσπαθούμε να πείσουμε κάποιους πως αποτελούμε συνέχεια και κληρονομιά της. Θα μοιάζουμε δυστυχώς σαν ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΤΟΠΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΩΝ, που κατά κανένα τρόπο δεν μας ανήκουν, ούτε βιολογικά, μα ούτε και ιδεολογικά.

Φτηνό  και ξεθωριασμένο το …όραμα «ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ» πατριώτες μου… Ο σημερινός απογοητευμένος νέος, που μεγαλώνει με τά αγγλόφωνα ιδάλματα τραγούδια και ομιλία, που βλέπει μια απαξιωμένη Ελλάδα από τους ίδους του πατεράδες του, θάναι ο πολίτης του αύριο, που λίγα θα τον δένουν με αυτόν τον τόπο.

Η έννοια Ελλάδα  του 21 αιώνα, θέλει είτε Αμερικανικού, Ρωσικού ή Κινέζικου τύπου οικονομικά κίνητρα να επιβιώσει για λίγο,  είτε παιδεία και πίστη στην ανωτερότητα του εθνικού-πατριωτικού μοντέλου, όπως ας πούμε ο Γερμανικός ή ο Εβραϊκος εθνικισμός. Ας μη μιλήσουμε για τον αβέβαιο θρησκευτικό εθνικισμό των μουσουλμανικών κρατών, και το προσωρινό και αβεβαιο μέλον τους.

Βάνω που λέτε χωργιανάκια συντουνούς μου είντα λοής Έλληνες θανέχωμενε μετά καμπόσα χρόνια… Έλληνες  χρωματιστούς, με τουρμπάνια, με  τσμπέργια σαν τση γιαγιάς μου, που θα βαράνε τα Αφρικάνικα ταμπούρλα αντί της λύρας όντε χορεύγουνε,  που θα απαιτούνε να μάθουνε τη μητρική τωνε γλώσσα  και όχι τα ακαταλαβίστικα ελληνικά, που θα ξεκατινιάζουνται  χριστιανοί και μουσουλμάνοι  ποιοί θα πρωτοχτίσουνε πάνω στα ερείπια τωναρχαίων αλλά σίγουρα  ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΑΩΝ. Βέβαια την μεγάλη μπαζα της καταστροφής του Ελληνισμού την έκαναν οι πρωτοι χριστιανοί, τώρα έρχονται και τα άλλα δόγμα τα να αποτελείώσουν ότι έμεινε.

Ας είναι καλά οι Φιλέλληνες… Θα μπορέσουν να τους μιμηθούν, έστω κάποιοι λίγοι,  Νεοέλληνες;

Πέρασε ένας χρόνος, και εκεί που έλεγα να ξεκουραστώ, φθάνει ένα μήνυμα στο κινητό μου:

“23 ΝΟΕ 2010 3.48 μμ ΜΟΛΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ (!) ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΣΑΜΑΡΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ. Ο ΕΝΤΙΜΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΥΓΕΝΑΚΗΣ“

Δεν θα πρόσθετε και πολλά,  αν έλεγα άλλη μιά φορά τη γνώμη μου για το ΣΩΜΑΡΑ, τη ΝΔ, και τα υποζύγιά της… Θα ήθελα όμως την άποψη του κάθε κ ΣΑΜΑΡΑ (που το επάγγελμα του ΣΩΜΑΡΑ ίσως τον θίγει) να μου πει πως πρέπει να αισθάνονται οι  21 και βάλε χιλιάδες Κρητικοί που  πίστεψαν στον κ Αυγενάκη και που ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΑ διέγραψε ο ΣΩΜΑΡΑΣ, θεωρώντας τους υποζύγια του κομματος. Πιστεύετε μανάρια μου πως θα τα σαλαγήσετε τα ζωντανά σε άλλο τσομπάνη; Μήπως Σωμαρά μου πιστεύεις πως ο Μεσαρίτης εκ Τυμπακίου αν δεν απατώμαι υμνητής σου θα τους βάλει στην τσέπη; Θα σου τους φέρει πεσκέσι;

Σίγουρα η δομή-διοίκηση  του κάθε κόματος μπορεί να εμπεριέχει μέχρι και διαγραφές στελεχών. Αυτό θα ήταν όντως χρήσιμο αν η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ψήφος ενός βουλευτή αλλοίωνε τη βουληση του ΣΥΝΟΛΟΥ των ψηφοφόρων της ΝΔ στην Ελληνική επικράτεια, ή έστω την αντίθετη ΨΗΦΟ του κοματος για κάποιο θέμα στη βουλή….

Τι όμως από τα παραπάνω έγινε; Απολύτως τίποτε !!!  Αν ο κάθε Έλληνας Αυγενάκης, που δεν φέρει ΔΟΤΗ  εξουσία από το κόμα σας  (εκτός και αν θέλετε να εκστομίσετε αλλη μιά βρισιά στους ψηφίσαντες ΝΔ, ότι δηλαδή ΔΙΟΡΙΣΑΤΕ τους βουλευτές της ΝΔ) στερείται απο το κόμα σας του δικαιώματος της συζήτησης, της έκφρασης γνώμης, άκόμα και της διαφορετικής, αλλά ίσως επικοδομητικής, άποψης, τότε δεν έχετε παρά δείτε τη αντιπολιτευτική ρότα του κόμματος σας:  Είναι άξια θαυμασμού η γραμμή που ακολουθείτε ! Θαυμάζει κανείς τη σταθερότητα(;) , τις προτεινόμενες(;) λύσεις, τον μεστό (;) λόγο και υμών και των στελεχών σας.

Κύριε ΣΑΜΑΡΑ, εμείς οι Έλληνες διερχόμεθα κρίσιν, και το καταλαβαίνουμε στο πετσί μας…. Εσάς όμως, γιατί σας πιάνει κρίση; και μάλιστα κρίση πανικού; Με αυτά σας τα καμώματα κ Σαμαρά μας φαίνεστε λίγος…  Δεν μου φαίνεται πως μπορείτε να γίνετε Πρωθυπουργός… Αυτοί που σας διάλεξαν θένε πιό  μεγάλους σε αυτό τό ποστο. Δεν αρκεί που πείσατε αυτούς πως είστε καλό και υπάκουο παιδί, πρέπει να πείσετε και το Ελληνικό πόπολο… Εϊδες ο Αντρέας, ο φίλος των φίλων σου; τον βρίζουνε οι Αμερικάνοι τώρα, μετά θάνατον, τότε τον υμνούσαν.  Να, κάπως σαν τον Γιωργάκη, τώρα τον υμνούν, εσύ ούτε αυτό το ρόλο δεν μπορείς να παίξεις;  Δεν είσαι καλός ηθοποιός Αντωνάκη, θα σου τον πάρουνε το ρόλο οι Αμερικάνοι !!! και θα κλαις μα θάναι αργά !!!

Θυμάμαι,πως εδώ και χρόνια, εγραφα στο  “ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ” Απρίλης 2008 και “ΜΗΝ ΔΕΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΣΑΣ”  Ιανουαριος 2008 , όπως μπορείτε να τα διαβάσετε σε αυτό το ιστολόγιο, πως μπήκαμε σε ένα καταστορφικό κύκλο κατανάλωσης, χωρίς να είμαι  Αμερικανός επιστήμονας (!), αλλά δεν δέχομαι να είμαι Αμερικανάκι και να μένω χασκούμενος με τις μπούρδες των καναλοπίθικων του ΣΚΑΙ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Οι πλιατσικολόγοι του παγκόσμιου ανθρώπινου μόχθου έχουν στήσει αγαπητοί μου μιά απλή μηχανή. Θαρείτε πως είναι δύσκολο να την καταλάβει αυτή την μηχανή και ο πιο μπουνταλάς;  Θα σας την εξηγήσω:

Θυμάστε μέρες πούνε, τσοι παπούδες μας, απού παίζανε χαρθιά γι ζάργια-κουμάρι,  για το καλό του χρόνου, οπως λέγανε; Θυμάστε ακόμη τον καβετζή εκείνης στ΄εποχής, απού κάθε νται-ντάι επέρνα από τα τραπέζια των κουμαριτζήδων, και του ρίχνανε σε ένα πιατελάκι-δίσκο, ο κάθε παίχτης ότι είχε ευχαρίστηση, και μάλιστα αυτοί απου κερδίζανε του τίχνανε τα πιό πολλά…. Βιδάνιο τό λέγανε αυτό το  μπαξίσι οι κουμαριτζήδες τσ΄εποχής μου…

Έχουνε στήσει κάποιοι μία παγκόσμια μηχανή, ανακύκλωσης του χρήματος.  Όσο πιό πολλοί συμμετέχουνε, τόσο πιό πολύ το βιδάνιο, που αυτοί παίρνουνε. Κάποτε δεν είχαμε ανάγκη τις τράπεζες και τους λογαριασμούς και βέβαια το χρήμα. Μια αντιπραγματική οικονομία κάλυπτε το μεγα μέρος των αναγκών. Όμως αυτό δεν έφερνε κέρδος στους αεριτζήδες-μεσάζοντες. Έκαναν λοιπόν και τον πιό φτωχό με χρηματα, για να μπορούν απο τη μιά να του παίρνουν το βιδανιο, από την άλλη να τον εκβιάζουν (όταν δεν έχει αρκετά χρήματα)

Καταλαβαίνω και τα δυό σας ερωτήματα Α. που κολλά η κατανάλωση και Β που κολάνε οι Δημοσιογράφοι-καναλοπίθικοι. Αν και το καταλαβαίνετε, ας σας το αναλύσω:

Α. Θεοποιήσαμε, εν ονοματι της ανάπτυξης,   την κάθε είδους σαβουροπαραγωγή. Στόχος ήταν να βοηθήσουμε παράλληλα και την κατανάλωση έστω και άχρηστων, ακόμα και επιζήμιων, προϊόντων (π.χ. τσιγάρα). Έτσι λαθροχειρούν μιά αλυσίδα μεσαζόντων στο κινούμενο χρήμα μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή, και εν ονοματι του κέρδους θεοποιήσαμε την κατανάλωση. Θεοποιώντας λοιπόν τους καταναλωτικούς μας στόχους, δεμένους στην ουρά μας έπρεπε να το περιμένουμε : Πέσαμε λαχανιασμένοι, ξεγλωσιασμένοι στον κύκλο του αέναου κυνηγητού της ουράς μας !!! Με τις υγείες μας !!!

Β Αν τώρα απορείτε, που κολάνε οι Δημοσιογράφοι -καναλοπιθικοι, ειναι τα κατ΄εξοχήν όργανα της δαιμονοποίησης όσων δεν τους συμφέρουν και αυτούς μα κυρίως τα αφεντικά που τους πληρώνουν, είτε θεοποιούν εκείνα που τους συμφέρουν…

Περιμένουμε τελικά να έρθει σαν Μεσίας η ΑΝΑΚΑΜΨΗ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ ! Πιστεύω να αντιλαμβάνεστε την χυδαία και καταστροφική κολεγιά αυτών των δυο λέξεων. “Ανάπτυξη” του τύπου που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια κοντεύει να διαλύσει την όποια κοινωνική ευημερία, μα και κύρια την οικολογία του πλανήτη Ανάκαψη ναι, μα με σεβασμό στον άνθρωπο Η παγκοσμιοποίηση μοναδικό στόχο έχει να κινήσει το χρήμα σε κανάλια που ολόκληρες χώρες-τοκογλύφοι λαθροχειρούν, χωρίς να ενδιαφέρονται ούτε για την ΕΝΤΙΜΗ ευημερία όσων ευημερούν (ή τουλάχιστον ευημερούσαν δηλ οι Δυτικοί αναπτυγμένοι), μα ούτε και οι κατατρεγμένοι μπορούν ακράδαντα να ελπίζουν για το διώξιμο της μιζέρειας του τόπου τους (υπανάπτυκτες χώρες που υποτίθεται πως “αναπτύσονται”).

Φίλοι, μας λείπουν οι ΗΓΕΤΕΣ και οι ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ  Δεν ηθικολογώ, δνε εννοώ ούτε θρησκευτικούς στόχους ούτε και μπροσούρες ιδεολογιών έτοιμες να πέσουν στο δόκανο των ΙΔΕΟΛΟΓΩΝ -ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΏΝ. Όμως επειδή δεν διαθέτουμε ένα εργαλείο ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ,  δεν σημαίνει πως πρέπει να δαιμονοποιούμε  αρχές και κανόνες.

Κλείνω με μιά απελπιστική κραυγή:

Μας περισσεύουν ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΕΣ των ιδεολογιών, αλλά  μας λείπουν

ΟΔΗΓΟΙ-ΗΓΕΤΕΣ με ιδέες  και φωτεινές διαδρομές!

-Πάμε να δούμε το χωριανό μας το Μανώλη το Μιχελινάκη; μου πρότεινε μιά μέρα, καθώς περνούσαμε έξω από το νοσοκαμείο ΝΙΜΙΤΣ

-Και γιατί όχι;  του απάντησα, μιάς και όντας χρόνια στη Ιατρική στο Πανεπιστήμιο , μα σε διαφορετική ειδικότητα, δεν έτυχε να σμίξουμε κάπου με το χωριανό μου το Μανώλη Μιχελινάκη. Παρ΄όλα αυτά κάπου σπάνια μα εκεί που δεν το περίμενα άκουγα για ένα “καλό ορθοπεδικό  Μιχελινάκη στο ΝΙΜΙΤΣ”, από ανθρώπους που δεν ήξεραν την κοινή καταγωγή μας… Ήμουν βλέπεις παιδάκι, όταν σπάνια τα παιδιά του Μαθαίου του Μιχελινάκη ερχόντουσαν από το Ηράκλειο στο Πετροκεφάλι,  να δουν τις θειάδες τους, την κερά Ειρήνη τη δασκάλα μας,  και την κυρά Δέσποινα την Μουντράκη…

Ο Χαρίδημος, συνήλικος του Μιχελινάκη, είχαν τη φιλία και τη γνωριμία τους. Με εγνώριζε ο Μανώλης εξ ακοής, προσφέρθηκε να με βοηθήσει σε τυχόν πρόβλημά μου, και αμοιβαία   τον ευχαρίστησα, λέγοντάς του πως είμαι διαθέσιμος και εγώ από τη θέση μου σε ότι τυχόν χρειασθεί. Πέρασαν χρόνια και χάρηκα όταν ένας καλός του συνεργάτης στο ΝΙΜΙΤΣ μου ζήτησε εκ μέρους του να μεριμνήσω για ένα πρόβλημα του φοιτητή στην Ιατρική γιού του…

Πέρασαν τα χρόνια μέχρι την κακή την είδηση… Ένα από τα στηρίγματα του Πετροκεφαλιού χάθηκε ξαφνικά… Εϊναι ανθρώπινο, να αποζητάς την ελπίδα στον “γιατρό” του χωριού σου, που τον εμπιστεύεσαι, που κάτι κοινό σας δένει και δίδει ζωή στην ελπίδα, κόντρα  στον πόνο,  την αρρώστεια, την απελπισία… Μόνο όσοι έτρεξαν να βρουν μία τέτοια βοήθεια, μπορούν και να καταλάβουν εκείνους που πέρα από την όποια συγγενική σχέση, λυπούνται που έφυγε από τη ζωή τους ένα,  σας πούμε αποκούμπι, της δύσκολης ώρας…

Ο Μαρκάκης ο Νίκος, γνήσιος ευπατρίδης, πλήρης σοφίας  γνώσης μα και επίγνωσης των ανθρώπων και της αξίας τους, αφιέρωσε στον Μιχελινάκη Μανώλη την παρακάτω δημοσίευση στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ του Ηρακλείου, της 29/11/2010. Το αναδημοσιεύουμε ευχαρίστως, σύμφωνα και με την επιθυμία των απανταχού φίλων του:

29/11/2010 ΠΑΤΡΙΣ

Μανώλης Ματθ. Μιχελινάκης (1939-2010)

Στυλοβάτης της ιατρικής επιστήμης
Του δημοσιογράφου Νίκου Ε. Μαρκάκη

Ενας από τους παλιούς συνεργάτες της εφημερίδας μας, ο φημισμένος συμπολίτης μας ορθοπεδικός-χειρούργος Μανώλης Ματθ. Μιχελινάκης “έφυγε” ξαφνικά, προ ημερών, αφήνοντας ανεξίτηλα τα ίχνη της μεγάλης προσφοράς του στο νοσηλευτικό χώρο.

Η “Π” είχε φιλοξενήσει κατά καιρούς αρκετά άρθρά του, μεταξύ των οποίων εκείνα τον Μάρτη και τον Ιούνη του 1979 γύρω από το “συγγενές εξάρθρημα στην Κρήτη” που προκάλεσαν για την πρωτοτυπία και αποκαλυπτικότητά τους μεγάλη εντύπωση στον ιατρικό κόσμο.

Ενα αφιέρωμα στον ευπατρίδη αυτό της ιατρικής επιστήμης, δημοσιεύεται σήμερα. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Στις προσωπικότητες που με την έντονη δράση και προσφορά τους-στη διάρκεια της επίγειας πορείας τους-αφήνουν ανεξίτηλα τα ίχνη και τη σφραγίδα της ατομικής συμβολής τους στην ανέλιξη του κοινωνικού τομέα στον οποίον ανάλωσαν το βίο τους, περιλαμβάνεται και ο συντοπίτης μας, Μανώλης Ματθ. Μιχελινάκης.

Ο στυλοβάτης της ιατρικής επιστήμης, πασίγνωστος και καταξιωμένος χειρούργος-ορθοπεδικός, ο οποίος απροσδόκητα ανεχώρησε τον περασμένο Σεπτέμβρη για το υπερπέραν, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στο χώρο της νοσηλείας και μέριμνας των ασθενών με μυοσκελετικά προβλήματα.

Κενό δυσαναπλήρωτο, απουσία μόνιμα αισθητή με το άκρως “βεβαρημένο” ενεργητικό του, με αποκορύφωμα τις πάνω από 10.000 εγχειρήσεις που πραγματοποίησε και την ανάδειξη σε πρωτοπόρο με τις καινοτομίες στη χειρουργική τεχνική, του Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. (Νοσηλευτικού Ιδρύματος Μετοχικού Ταμείου Στρατού), στο οποίο ξεκίνησε και τερμάτισε τη σταδιοδρομία του, αρχικά σαν επιμελητής και τελικά σαν διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής του.

Παράλληλα με τον ιατρικό κόσμο και την κατηγορία των θυμάτων του κινητικού συστήματος, βαρύτατο πένθος επεσίκασε και το Πετροκεφάλι-το πρωτοπόρο χωριό της Μεσαράς-όπου ο αείμνηστος είχε τις πατρογονικές ρίζες του. Η είδηση ότι “ο γιός του Μαθιού και της Μαρίας του Χατζή” δεν θα ξανάρθει στο χωριό, συγκλόνισε τη μικρή κοινωνία μας και αυθημερόν μια ομάδα Πετροκεφαλιανών ανεχώρησε με “καράβια και αεροπλάνα” για Αθήνα, όπου με το άλλο πλήθος των πενθούντων, τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο κοιμητήριο Παπάγου.

Μεγάλη η αδυναμία που έτρεφε ο αείμνηστος στο Πετροκεφάλι, όπου διασώζεται και σήμερα η κατοικία του πατέρα του Μαθιού. Οι χωριανοί-μεταξύ των οποίων και ο γράφων-θα θυμούνται πάντοτε το: “δεν επιτρέπεται” με το οποίο ο φημισμένος χειρούργος-ορθοπεδικός ανταποκρινόταν στην πρότασή τους για πληρωμή-ανταμοιβή της μέριμνάς του. Φιλανθρωπική όντως η στάση που τήρησε στους Πετροκεφαλιανούς και σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις κατέβαλε εξ ιδίων, στους αδύναμους οικονομικώς, τα ναύλα για να επιστρέψουν στο χωριό τους.

Το αγκωνάρι αυτό της Ιατρικής επιστήμης, ξεκίνησε την ανοδική πορεία του από τον αθλητικό χώρο με τη συμμετοχή του σε ομάδες του Ηρακλείου αρχικά και αργότερα των Αθηνών. Γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο. Με την αφοσιωμένη σύζυγό του κ. Πίτσα Παραβάντη απέκτησαν δυο άριστα αποκατεστημένους σήμερα γιούς: τον οικονομολόγο Ματθαίο 32 ετών και τον προγραμματιστή υπολογιστών Δημήτρη, 31 ετών.

Για την ιστορία και για μια ιδέα της σε βάθος και πλάτος εξελικτικής διαδρομής του, παραθέτω τα κυριότερα δείγματα από το επίσημο βιογραφικό του, το οποίο είχε την καλοσύνη να μας παραχωρήσει η οικογένειά του:

Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1958 και απεφοίτησε επιτυχώς με βαθμό “Λίαν Καλώς”, το 1964. Ως φοιτητής ακόμα, μέσω του συστήματος ανταλλαγών, εργάστηκε στην Κλινική Νοσημάτων Θώρακος του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Εμπειρία που του έδωσε το έναυσμα για να μεταβεί τον Ιούνιο του 1967 στην Αγγλία, να ειδικευτεί στην Ορθοπεδική και να παραμείνει έως τον Ιούνιο του 1972 εργαζόμενος σε γνωστά κέντρα Ορθοπεδικής στο Bristol, Sheffield, Liverpool και Suffolk.

Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1972, προσελήφθη ως επιμελητής στην νεοσυσταθείσα Ορθοπεδική Κλινική του Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. όπου λόγω της εμπειρίας του από την Αγγλία, ανέπτυξε την χειρουργική τεχνική της Ολικής Αρθροπλαστικής Ισχίου με τη χρήση του ειδικού σετ εργαλείων του Charnley. Η κίνηση αυτή κατέστησε το Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. ένα από τα τρία νοσοκομεία που πραγματοποιούσαν τέτοιες επεμβάσεις στην Ελλάδα εκείνη την εποχή. Τα καθήκοντά του στο εν λόγω νοσοκομείω περιλάμβαναν μεταξύ άλλων την αποκλειστική λειτουργία του εξωτερικού ιατρείου με περίπου 3.600 ασθενείς να εξετάζονται κάθε χρόνο, την εκτέλεση και την συμμετοχή σε όλες τις ορθοπεδικές επεμβάσεις και την κλινική παρακολούθηση των εσωτερικών ασθενών. Το 1984, έγινε διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής του Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 2007.

Το 1978, συνέγραψε διατριβή για τη χρήση του ακρυλικού τσιμένου στις ορθοπεδικές επεμβάσεις όπου εκτός από το θεωρητικό πλαίσιο, υπήρξε και πειραματική παρακολούθηση.

Συμμετείχε σε πολλά σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως για την αρθροσκόπηση του γόνατος τον Μάιο του 1979 στο Nigmegen της Ολλανδίας. Το σεμινάριο αυτό έδωσε το έναυσμα για να εισηγηθεί την προμήθεια ειδικού σετ εργαλείων για την αρθροσκόπηση του γόνατος στο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. Από τότε και μέχρι σήμερα εκτελούνται εκεί με επιτυχία αρθροσκοπήσεις.

Εχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε πάρα πολλά συνέδρια και ημερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σίγουρα όμως ξεχωρίζει ο ίδιος την πρώτη του φορά, τον Ιανουάριο του 1980, όπου δέχτηκε επίσημη πρόσκληση για να συμμετάσχει με ομιλία στο συνέδριο για τον εορτασμό των 50 χρόνων του Winford Orthopaedic Hospital στο Bristol της Αγγλίας. Η ομιλία του αφορούσε στην μέθοδο Ender την οποία εφάρμοζε τότε στο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. και θεωρήθηκε ιδιαίτερα πρωτοποριακή.

Πίστευε ακράδαντα στην προληπτική ιατρική και για το λόγο αυτό προέβη στην δημοσίευση άρθρων διαφωτιστικού περιεχομένου για το κοινό σε πολλές εφημερίδες και ιατρικά περιοδικά. Μεταξύ άλλων, ξεχωρίσουν τα δύο άρθρα τον Μάρτιο και τον Ιούνιο του 1979 στην ημερήσια εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” του Ηρακλείου σχετικά με το “Συγγενές εξάρθρημα” στην Κρήτη. Επίσης είχε δώσει και συνεντεύξεις στον ημερήσιο αθηναϊκό Τύπο όπως “ΤΑ ΝΕΑ”, έκαμε ραδιοφωνικές εκπομπές και ομιλίες στην τηλεόραση.

Στη ιερή μνήμη του και ανταποδοτικά της προσφοράς του στο Πετροκεφάλι άναψα ένα κεράκι στο πολυούχο μας Αγιο Πνεύμα.

Καλοστραθιά σου, γιατρέ.

“Κοντοχωριανάκια, θερμά συγχαρητήρια για τον Ξωπατέρα (μας) σας. Είμαι από το Καστέλλι Καινουργίου, έχω πολλούς φίλους και συμμαθητές από το πετροκεφάλι, καθώς και ιδιαίτερες φιλικές σχέσεις με την Βαγγελιώ Σχοιναράκη (κουμπάριά, η γιαγιά της βάφτισε την αδελφή μου) αυτό που θέλω να σας πω είναι πως τον Ξωπατέρα τον έχω κάνει άγαλμα και τον έχω στην είσοδο του Οικομουσείου μου στη Νέα Αλικαρνασσό Καρτερού 18-20. Σας καλώ όλους να επισκεφτείτε το Οικομουσείο μου να καμαρόσετε τον ήρωα. Επίσης αν έχετε χώρο να του στήσετε άγαλμα σας το φτιάχνω δωρεάν.Στέλιος Κωστή Σπυριδάκης.- 30 Ιουνίου 2010″

Μιά προσφορά τέχνης είναι μιά προσφορά ψυχής. Και όταν αυτή η προσφορά δεν εισπράττει ένα ευχαριστώ, τουλάχιστον,  σίγουρα κάπου δεν βαδίζουν καλά οι πολιτιστικοί μας Σύλλογοι.  Ο Αγαπητός κ Στέλιος, εντόπισε το Σϋλλογο Ξωπατέρα στο Διαδίκτυο, όσα εγώ έχω γράψει γι΄αυτόν κλπ Βέβαια, ο ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ είναι δημιούργημά μου εξ ολοκλήρου, με την αμέριστη όμως συμπαράσταση της γενιάς μου όπως ξεκάθαρα αναφέρω. Δεν παύει όμως ο Σϋλλογος νάναι και ένα νομικά ωρισμένο Σωματείο, του οποίου τώρα είμαι απλά μέλος, τη δε διοικητική και νομική ευθύνη έχουν άλλοι αξιόλογοι Πετροκεφαλιανοί. Εϊναι θέμα συντονισμού και επικοινωνίας, για  να ρυθμιστεί κατά τον καλίτερο τρόπο η αποδοχή της ευγενικής σας προσφοράς Όμως σε δεύτερο  γράμμα αναφέρονται και άλλα:

Στα λοιπά σας ερωτήματα,στο δεύτερο γράμμα, προς τον Πετροκεφαλιανό  Δημοσιογράφο Νίκο Μαρκάκη,

με βαζετε στον πειρασμό να σας απαντήσω εγώ, χρόνια μακριά από την Πατρίδα, μιάς και όλως τυχαίως βρέθηκα νάχω πιό πολλούς ζωντανοιύς δεσμούς με όλους που αναφέρετε στο γράμμα σας.

Αντώνης Μανδαλάκης: Ένας κατ΄εξοχήν ευπατρίδης δάσκαλος στις Μοίρες με καταγωγή από τη Βιάνο Γιός αξιωματικού της χωροφυλακής, θυμάμαι αμυδρά τη φωτογραφία του στο σπίτι της κυριας Πόπης,  Ιποκκράτους και Καλλιδρομίου το 1966.  Στην ίδια γειτονιά 100 μέτρα πιο πέρα ο Σταυρος του Ντάσκου, ο Αντωνακογιώργης (Σϊββα),  ίσως ο Βλατάκης (Κουσέ),  η Εύα η Στέλλα και η Χαρά (Σύζυγοι των Μανώλη Μπιτσακάκη, Γιώργη Λεκάκη και Καψάλη από τις Μοίρες) Ακόμα λίγο πιό πέρα ο Βαρδουλάκης Μιχάλης από τον Αι Κύριλο, ο Νίκος Μανιδάκης τραπεζιτικός από τη Μιαμού, Η κάτω Μεσσαρά είχε στήσει φοιτητική παροικία στα ρομαντικά τότε Εξάρχεια… Δραστηριότατος στα Κοινωνικά, Συλογικά, Πολιτιστικά,  Εθιμογραφικά δρώμενα της Μεσσαράς, ο Αντώνης Μανδαλάκης:  Πρώτος γιός μιάς αρχοντικής οικογένειας από τη Βιάνο με τη γιαγιά Βικτωρία, την Κυρία Πόπη και τα παιδιά της το Στέλιο με την εξαιρετη σύζυγο του Αγάπη , τη Βαγγελιώ και τη Βικτωρία με τον κοντοχωργιανό σου ( απο τον Αμπελούζο)  σύζυγό της , τον Αντώνη. Μου  ξέφυγε ο μεγάλος γιός της Κυρίας Πόπης, ο Αντώνης Μανδαλάκης, που έμελλε να γνωρίσω στις Μοίρες και κάθε καλοκαίρι ήταν και είναι μιά φιλική, προσηνής και ευπρόσδεκτη συνάντηση στα διάφορα δρώμενα των Μοιρών, μα και στις καφετέρειες των Μοιρών.

Μαστραχάς: Ο καπετάν Μαστραχάς από τη Γέργερη. Είχε μιά εγγονή στην Αθήνα. Παντρεύτηκε ένανε ρουμελιώτη, ονόματι Κορδόση.  Ο γιός της Μαστραχοπούλας Θεόδωρος Κορδόσης είναι ένας καλός φίλος και συνάδελφος καθηγητής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών στο διπλανό μου γραφείο

Κόρακας: Ένδοξος καπετάνιος από την Πόμπια. Εϊχα παρε-δόσε με τον ΟΤΕ  Κορωπίου κάποια περίοδο, περί το 1995. Με εξυπηρετούσε μιά κοπέλα ονόματι Αγγελική Κόρακα! Συζητώντας, μου είπε πως ο πατέρας της, Δάσκαλος στο Ναύπλιο είχε ψάξει και είχε βρει το γενεαλογικό της δένδρο από τον Καπετάν Μιχάλη Κόρακα που τον καιρό των επαναστάσεων, και γιά λόγους προστασίας είχε στείλει τις κόρες του στο Ναύπλιο της ελεύθερης Ελλάδας

Πέρασαν μερικά χρόνια και η κόρη μου παντεύτηκε από το Ναύπλιο. Σε συζήτηση με τον συμπέθερό μου,   μου εδήλωσε εκ του ασφαλούς ” Και βέβαια είχαμε στο Ναύπλιο ένα δάσκαλο Κόρακα που μας έκανε μάθημα στο δημοτικό”

Βλέπεις Αγαπητέ κ Στέλιο πόσο μικρός είναι ο κόσμος μας;

Ας έλθω όμως και στο θέμα της δικής σας προσφοράς. Η καρδιά των Πετροκεφαλιανών δεν θα πάψει να είναι στο χωριό Πετροκεφάλι, σημείο αναφοράς όλων όσων αναφέρονται σε αυτό,  άνεξάρτητα αν ζουν στο Ηράκλειο Αθήνα εξωτερικό κλπ. Θάταν λοιπόν δύσκολο να γίνει οτιδήποτε μακράν του χωριού. Και από αυτή τη θέση θα παρακαλούσα τον εδρεύοντα στο Πετροκεφάλι Πολιτιστικό Σύλλογο  και προσωπικά τον κ Κωνσταντίνο  Καδιανάκη, Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου,  να δρομολογήσει την αξιοποίηση της ευγενικής προσφοράς σας.

Ερωτόκριτος… Όνομα που, σαν άλλη Ιλιάδα και Οδύσσεια του Ομήρου, μονοπώλησσε την συγκίνηση, το συναίσθημα, μα πιό πολύ τον έρωτα, στις προηγούμενες γενιές της Κρήτης. Το πάντρεμα του θρύλου που άκουγε στο όνομα Ερωτόκριτος, με τα μουσικά ακούσματα της Κρητικής λύρας τη δεκαετία του 1960 από τους μεγάλους λυράρηδες  της εποχής Κώστα Μουντάκη και Ν. Ξυλούρη μαζύ με την τεχνολογική ανάπτυξη των δίσκων 33 στροφών, έκανε μιά σαρωτική επέλαση στις καρδιές των Κρητικών εκείνα τα χρόνια. Ήταν δε τόσο καταλυτική η επιδραση των 3-4  παραπάνω παραγόντων, δηλαδή α) το έμμετρο αριστούργημα ο Ερωτόκριτος β) οι μεγάλοι καλλιτέχνες  γ) το αγαπημένο όργανο της εποχής εκείνης στην Κρήτη,  η λύρα και δ) η τεχνολογία της διάδοσης της μουσικής ηλεκτρικά (ραδιόφωνο δίσκοι), που ακόμα και η αλλαγή των στοίχων στην καθομιλουμένη εκείνο τον καιρό διάλεκτο στην Κρήτη,  έγινε ταυτόσημη με το ίδιο το πρωτότυπο, πνευματικο δημιούργημα  αιώνων πριν.

Μούλεγε η μάνα μου, γεννημένη στ όρεινά της Κρήτης, πως οι ντελικανήδες (και μέσα σ΄αυτούς και ο μπάρμπας μου ο Μύρος, αδελφός της μάνας μου) και οι κοπελιές “εκατέχανε ούλο τον Ερωτόκριτο απόξω”, πα, να πει, πως τραγουδούσανε μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα  και πίσω, ζωντανά τον Ερωτόκριτο στα πανυγήρια και στις συγκεντρώσεις, μιάς και δεν υπήρχε τρόπος αναπαραγωγής και αποθήκευσης των ακουσμάτων (μόλις το 1933 πρωτοεμφάνισε η RCA στην Αμερική τους δίσκους 33 στροφών).

Μπορεί ο Ερωτόκριτος να ξεκίνησε και να συγκίνησε σαν ποιητική έκφραση, όμως όπως είδαμε έγινε πολύ γρήγορα και λαϊκή μουσική έκφραση. Και μιάς και η τέχνη είναι ενιαία, ο “Ερωτόκριτος” σαν ερέθισμα, δεν άφησε ασυγκίνητους άλλους ευαίσθητους καλλιττέχνες,  σε διαφορετικές εικαστικές τέχνες…

Χωρίς να είμαι “παραγωγός” (συγχωρέστε μου την έκφραση) καλλιτεχνικών προϊόντων, δεν μπορώ παρά να συνταχθώ, και να χειροκροτήσω τους στυλοβάτες των καλών  τεχνών στην περιοχή μας, πολλώ δε μάλον, που μιά χωριανή μας η Σόνια Βασιλάκη, εκπροσωπεί δυναμικά και επάξια την περιοχή μας και πρώτα από όλα το Πετροκεφάλι στο χώρο των εικαστικών τεχνών.

Οφείλω λοιπόν  να αποτυπώσω τη δράση και τα δρώμενα των πολιτιστικών παραγόντων α) του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσσαράς, β) του Μουσείου Κρητικής Εθνολογίας Βώρρων, και βέβαια της γ) Σόνιας Βασιλάκη για την προσπάθεια-προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας το καλοκαίρι 2010. Είναι αναμφίβολα νάμα ψυχής κάθε πνευματική και καλλιτεχνική εκδήλωση στον τόπο μας.

Ειδικά όταν, ο εικαστικός, ο γλύπτης, ο συγγραφέας, ο ζωγράφος, και τόσες άλλες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, όταν λοιπόν έρχονται ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ 5000 ΧΡΟΝΩΝ ΜΟΝΑΔΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ, γιά να συνθέσουν και  να δημιουργήσουν, αξίζουν σίγουρα το χειροκρότημα μας… Δεν απαξιώνω, δεν μειώνω το λυράρη, δεν μειώνω τη λαϊκή παράδοση,  τα μαγειρέματα, τα υφαντά, την ψυχούλα του κρητικού που άντεξε και ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΕ με το ΜΙΝΩΑ, με το ΡΑΔΑΜΑΝΘΗ, με το ΦΑΙΣΤΙΟ, με τον απροσκύνητο παππού μας…  Και τα λέω αυτά, σκεφτόμενος το μουσουλμάνο, Τούρκο, ανθέλληνα της Καισάρειας, της Τροίας,  της Εφέσσου, του Πόντου. μα ακόμα και τον Κρητικό που αλλαξοπίστισε.  Αλήθεια, δεν θάθελα,  ελεύθερα πνευματικά σκεπτόμενος, μάμαι στη θέση ενός υποτελή της “ευμάρειας” που του προσέφερε προσωρινά η  άλλαξοπιστία και η αρνησιπατρία , που τελικά κατάληξε να είναι άρνηση στις ρίζες του άρνηση στο είναι του….

Με ένα απλό λοιπόν “Μπράβο σας Συγχαρητήρια!” προχωρώ στην ανάρτηση των παρακάτω κατατοπιστικών στοιχείων των πολιτιστικών δρωμένων στους Βώρους το Σεπτέμβρη του 2010. Και το κάνω αυτό για να πληροφορηθούν  κύρια οι ανά τον κόσμο ξεκομμένοι Κρητικοί, πως και του χρόνου οι εξαιρετικοί  συντελεστές της παραπάνω προσπάθειας, από τον ανώνυμο Βωριανό, μέχρι τον επώνυμο καλλιτέχνη και και τον διοικητικό παράγοντα του Δήμου Φαιστού, είναι βέβαιο πως και πάλι το Σεπτέμβρη του 11, του 12,  θα προσπαθήσουν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, στην καλλιτεχνική έκφραση και συνεισφορά, με συνταγές,  έμπνευση και γεύση Μεσσαράς…

Και εσκέφτουμνε, πως τα φερνουνε οι καιροί και οι βουλισμένοι χρόνοι…. Να περιμένουνε οι χωργιανοί μου να σηκώσει τον ήλιο στο Πετροκεφάλι, το πετειναράκι του γειτόνου…. Εκεια που προ τριάντα χρόνων το 80-90% των χωργιανών, ΠΑΣΟΚΟΙ του κερατά, ετραγουδούσανε:  “Θα τον σηκώσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι…” Και εσηκώνουντανε, από τσοι τρεις η ώρα και εγροίκας τα μηχανήματα  και τα μοτεράκια (JLO, Schacs, Brigs & Straton, Kochler. Μαλκοτση, Αποστολίδη) να  αγωνίζουνται να ποτίσουνε τα κηπικά,  μαζύ και την ελπίδα για μιά καλύτερη ζωή…  Να αλλάζει η μέρα από Παρασκή σε Σαββάτο και να γροικάς από τσοι 2 η ώρα τσοι αγρότες να τρέχουνε στσοι Μοίρες να πουλήσουνε την πραμάτεια ντωνε, κάθε λοής τζαρτζαβατικό, μα και κτηνοτροφικό προιόν. Και εδά εκατουμώσανε οι κάθε λοής αγωνιστές, και στσοι δουλειές μα και στσοι ιδεολογίες. Κάθεσαι στο ντουκιάνι και δε θωρείς κειανένα πιστό οπαδό κειανένα αγωνιστή κειανένα σωτήρα… Και οι λίγοι απου βγάνανε το ψωμίντωνε από την πολιτική στον τόπο μου,  δε φαίνεται να θένε να αποτελέσουνε στόχο αγανάκτησης των φουκαράδων….

Μισοί-μισοί λοιπόν ντόπιοι και επισκέπτες στο χωργιό και στσοι καφενέδες μοιραζόμαστε μνήμες, αναμνήσεις, απόψεις και κλέβουμε λίγες ώρες του χάρου, κατά που λένε στο χωργιό μου….  Στο μέτρημα λείπουνε όλο και καμπόσοι κάθε χρόνο. Πάει και ο τελευταίος ζωντανός γιός τση Σταματοδημήτραινας, ο Μανώλης ο Σταματάκης, πάει και ο Μιχάλης ο Μελέτης,  ζωντανός άθρωπος τση γενιάς του, παει και η κόρη του Σταυριανού και γυναίκα του Γιώργη του Μπελά, η Κατίνα Μανασάκη.  Δε μαθαίνω για το μισεμό ολωνώνε, μα κάνω μιά περατζάδα και από το νεκροταφείο του χωργιού καλού-κακού, και όλο και αναρωτιέμαι, μπροστά στα μνήματα: Πάει και τουτοσές, είντα να κάνει άραγες η γυναίκα ντου, να και το φίλο μου το Χρίστο, το Γιάννη, να και τα αδικοχαμένα τα χωργιανάκια από τα τροχαία….

Εψυχοπλάκωσά σας χωργιανοί είν΄αλήθεια, μα η ψυχή τ΄αθρώπου δε ζει  σάικα  μόνο με χαρές και πανηγύρια. Σαν φτάσεις στον τόπο σου, και σαν  φυλομετράς το τεφτέρι τση ζωής σου, είναι σαν νά κάθεσαι και θωρείς τη ζωή σου σε ταινία μακράς διαρκείας… Αλλοίμονό ντου του κακομοίρη, απου τη ζωή ντου την καταλαβαίνει  μόνο σαν χάχανα και διασκέδαση…  Μόνο μιά ζωή -ταινία- κωμωδία θα μπορούσα να φανταστώ μόνο με γέλιο και χαρές… Και ο παππούς, η γιαγιά, το φιλαράκι, ο κύρης του συμμαθητή,  που μισέψανε νωρίς, είναι ενα κομμάτι της ζωής, που ο πόνος και η λύπη ντως είναι το σκαλούνι για το άλλο ζάλο τση ζωής:  το γάμο του ξαδέρφου, τη βάφτιση του ανηψιού, τα γεννητούργια του φιλιότσου, το παναγύρι του Αγίου Πνεμάτου,  και ένα σωρό άλλα  απο αυτά απου αποζητά  και χαίρεται σαν ευπρόσδεκτα και ευχάριστα η ψυχή του αθρώπου….

Άλλο ένα πικρό-κακό μήνυμα είχα προ ημερών που ήλθε να ενισχύσει την αρνητική άποψη που έχω για κάποια είδωλα του καιρού μας που δονούν νικηφόρα τους αιθέρες, επερχόμενοι να δρέψουν καρπούς ηρώων και ηρωικών προγόνων.  Καθόμουν με το Γιώργο το Δαμιανάκη δάσκαλο του Πετροκεφαλιού για πολλά χρόνια,  και γιό του Μιχάλη του Γκιαούρη, φίλο καλό του κυρού μου, μιάς και είτανε και οι δυο πανωριζίτες. Τον γνώριζα σαν ένα ήσυχο χωργιανό, που τάρεσε το κρασί  και η παρέα, και που ήταν ο μοναδικός που είχα δει να παίζει ασκομαντούρα, τον αρχαίο άσκαυλο.  Μου λέει λοιπόν ο Γιώργης,  φίλος αδελφικός μιά ζωή: Θα σου δείξω μιά φωτο, από την αντάρτικη ομάδα του Πετρακογιώργη, όπου στους αντάρτες φαίνονται ο πατέρας μου καθώς και ο πιτσιρικάς τότε ο Μανώλης τ΄Αραπαντώνη, κάπου στα όρη του Ψηλορείτη με τον Πετρακογιώργη και άλλους αγωνιστές.  Εγω τον Πετρακογιώργη τον έβλεπα μικρός, αρκετές φορές τσις Μοίρες, δούλεψα μάλιστα και μια μέρα στο σαπωνοποιείο-τουβλοποιείο  του στις Μοιρες,  περί το 1961-62. Από κει και μετά, ο θρύλος “Πετρακογιώργης” όλο και μεγάλωνε όλο και μεγαλώνει, όμως εγώ,  και μαζύ και άλλοι πολλοί, δεν αξιώθηκα να μάθω πως κάποιοι λίγοι από μας,  από τους Πετροκεφαλιανούς, είπαν με τον ίδιο τρόπο, στον ιδιο τόπο και καιρό, το ίδιο όχι σε παράνομες πράξεις και ανελεύθερες ιδέες, όπως και οι επώνυμοι.  Ο Γιώργης μούπε κι άλλα, περιμένω να γράψει και σε μένα και σε σας ότι άλλο θα έκρινε σκόπιμο να μάθουμε, επιτέλους. Δεν πρέπει να είναι η ιστορία εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης, πολιτικής ανάδειξης κλπ. Δυστυχώς είναι φανερό, πως το να εκμεταλλεύεσαι την ιστορία, ελάχιστα απέχει από το να εκμεταλλεύσεαι και τον ίδιο τον άνθρωπο….

ΑΝΤΑΡΤΕΣ 1943

Πάνε χιλιάδες χρόνια από τότε που  ο Οδυσσέας μασε δίδαξε για την ατιθάσευτη επιθυμία  του ανθρώπου για το Νόστιμον ήμαρ, για την ακατανίκητη επιθυμία της επιστροφής  στα πάτρια… Ο Όμηρος , χωρίς να προσδοκά τίποτε από την  εκδοτική …”επιτυχία” του δημιουργήματός του, όπως οι σύγχρονοι  “επαγγελματίες” του είδους (για τους συγγραφείς ντε λέω…), συνέλαβε μια καταπληκτική Πηνελόπη, κινητήριο μοχλό στην πλοκή της  Οδύσσειας, που άλλοτε μας περιμένει,  και άλλοτε απλά την αποζητούμε, στο σοκάκι,  στο καλτερίμι,  στη γειτονιά των παιδικών χρόνων, στην ξενοιασιά της κοινωνίας που μας μεγάλωνε και μας προστάτευε στη μεγάλη αγκαλιά του χωργιού, με πρωτεργάτες πάντα την οικογένεια και τους στενότερους συγγενείς.

Αυτή λοιπόν η ίδια Πηνελόπη, μαζεύει ακόμα για λίγα χρόνια τους χωργιάτες-αστούς, της Ελλάδας (έτσι  αντιλαμβάνομαι εγώ του επαρχιώτες της γενιάς μου του 1950-70, που αστικοποιηθήκανε εξ αιτίας της στρεβλής ελληνικής “ανάπτυξης”) σπρώχνοντάς τους να πάνε να την αναζητήσουν στα πάτρια… Βέβαια, η σύγχρονη Πηνελόπη έχει αποκτήσει και νέους εραστές στη γενιά των παιδιών που γεννήθηκαν στην Αθήνα και στις μεγαλουπόλεις γενικά,  όμως δυστυχώς αυτού του είδους οι αγάπες δεν είναι παρά εφήμερες, όμοιες των μεγαλουπόλεων, που σε πολλά θυμίζουν  τον Κρητικό ριμαδόρο,  απούλεγε: “Εβγήκε τζαναμπέτισσα και τα χωργιά γυρίζει//κι’  όποιον κειαν’ βρεί τον αγαπά, κειας μήν τονε γνωρίζει” .  Σίγουρα τα παιδιά των μεγαλουπόλεων ενθουσιάζονται με τη διαφορετικότητα του χωργιού της καταγωγής τους, όμως συνήθως κάθε τρις και λίγο κυνηγούν και ερωτεύονται και μιά διαφορετική διαφορετικότητα… Κοντολοής, εύκολα παίρνουν διαζύγιο από τις εφήμερες αγάπες τους, κατά πως γίνεται τελευταία στις πόλεις και στην ίδια τους τη ζωή….

Οι αστοί-χωργιάτες αντίθετα, σαν και τουλόγου μου, δύσκολα ξεχνούν την Πηνελόπη τους… Όσο το σκέφτομαι και μολαίρνω* το νου μου να σεργιανίζει στα σοκάκια του χωργιού μου, ανασταίνω  στη σκέψη μου ενα μιλιούνι παππούδες, γιαγιάδες,  διπαππούδες, τριπαπούδες…

-Τσοι θωρώ να κάθουνται στην κάθε στροφή, στην αντιληαρίδα*, στην πεζούλα, στην καθέλκα*, με ανοιχτή την πόρτα και την αυλόπορτα του σπιθού ντωνε  από νωρίς, έτοιμοι να πούνε την καλημέρα του Θεού στσοι περαστικούς γειτόνους, να μετρηθούνε  και να σιγουρευτούνε πως είναι ούλοι καλά. Εγροίκας καμμιά φορά την περαστική γειτόνισσα:   “-Είντα έπαθε μπρε ο συμπέθερος σου και θωρώ την πόρτα ντου κάπα-καπί*; Και η απάντηση:  “-Εβάρυνε κακονίζικο, και ηρθανε και τονε πήρανε τα κοπέλια ντου νατονε γεροντοκομήσουνε, απο επαέ πιό πανω σ΄ένα χωργιό αθο ντ΄αμπαδιώτικα, απούχει παντρεμένα τα δυό ντου θηλυκά…”

-Θωρώ τα συνομήλικά μου, (παπούδες ούλοι ντως το 2010), να κάνουνε ζωή, χαρά και παιγνίδι τη φτώχεια, την πείνα πολλές φορές, την ανέχεια, την αμάθεια.  Η Πηνελόπη μου, γέννημα-θρέμμα του μυαλού μου, με βοηθά να θωρώ πίσω από την κάθε κλειστή και χορταργιασμένη πόρτα, ενα σωρό γειτόνους να δίνουνε ζωή και στο χωργιό τσ΄εποχής μου:

-Ετέλειωσενε ο Παπα Κωστής τη Λειτουργιά  και σα βγαίνω από την πίσω πόρτα τσ΄εκκλησάς τ΄Αγίου Πινεμάτου, λέω να πάω από τη μεσοχωργιά* τον πιό παλιο δρόμο του χωργιού απομεινάρι τση τουρκοκρατίας. Ο δρόμος τουτασές ήζωνε το παπούρι (ούλο χαράκια),  απούτανε χτισμένο αρχικά το χωργιό, με τα σπίθια κολλητά τόνα στάλλο, για το φόβο των Τούρκων. Κάπου στην κορφή   ήτανε και η θέση του βράχου που λέγανε:    “του Πέτρου το Κεφάλι” ,  απόπου πήρε και τόνομα του το Πετροκεφάλι… Είτονε σάικα το μοναδικό μέρος του χωργιού απού δεν είχενε το χειμώνα λάσπες, μιάς και ο δρόμος είχενε κούσκουρα*, που με δυσκολία είχανε σοστρώσει. Η Χαρίκλεια του Παπά (Νικολή) έτοιμη να προβάλει απο το πανωπόρτι , να μασε καλημερίσει καθώς εβγαίναμε νε από την αυλή τσ΄εκκλισάς.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΣΗ  ΜΕΣΟΧΩΡΓΙΑΣ

Μια καλή γειτονειά,  ο δρόμος τση μεσοχωργιάς , του 1920-1940:  ο Αραπαλέξης με το γιό του το Νικολή, απου εκτελέσανε οι Γερμανοί νοτικά του χωργιου το 1941, ο Καδιανογιώργης με την Καδιανογιώργαινα (με το Αντρεάκι, τον Κωστή, το Μηνά, την Ελπινίκη , το Γιάννη το Καϊρανιό,  την Μαρία, και την Κατίνα).  Ο Αντρέας ο Λιλής (Αλεξανδράκης) με τη γυναίκα ντου  και τα κοπέλια ντου, το  Μιχάλη, τον Αλέκο το Μανώλη, τον Κωσταντίνο, τον Νίκο και τον Αντώνη. Αμέσως μετά, το σπίτι του Φραγκιδομιχάλη επόμεινε κλερονομιά τση κόρης του Μαργιόρας, τση γιαγιάς μου,  σαν επαντεύτηκε τον Αλεξάκη (Μπαμπιονιτάκη) , σόγαμπρο από τη Γαλιά. Ο Μπαμπιονίτης  λοιπόν και η Μαργιόρα να τηγανίζει το λαγό της ιστορίας απου σας είλεγα αλλού που… ,  με τα κοπέλια ντου το Γιώργη (Καλόγερο) και τον Κωστή (τον κύρη μου) και ακόμη δυό κοπελιές την Αγγελική και την Παρασκευούλα,   Στο βάθος ο Γιώργης ο Μπουρμάς (Γεώργιος Μπιτσακάκης) και η Ρινάκι με τη μάνα ντου να ζει ακόμη .  Τα κοπέλια του Μπουρμά, ο Βαγγελης η Κατίνα η Φωφώ και ο Γιάννης, ενα αγαπητό τσούρμο, απούδινε ζωή στη γειτονιά του 1955-65, μιάς και οι άλλες οικογένειες είτονε γερασμένες, τση φουρνιάς του 20-40.     Ένα ζάλο αθο ντα δυτικά τση  μεσοχωργιάς ο Φανουρονικολής με την Αρτεμισία και το Μπολντοκάκι το Μανωλιό (τον άντρα της), που  καταφθάνοντας από τσοι Μοίρες, με την αθλητικη εφημερίδα παραμάσχαλα, φούσκωνε  σαν παγώνι,  που ο Ολυμπιακός νικησε 2-1 τη Σαντος του Πελέ… Πέντε ζάλα πιό  δυτικά και φτάνομεν στην αυλόπορτα-αρχοντικό του Μιχάλη του Σωμαρά,  απαράλακτο όπως τώρα…  Ο Μιχάλης ο Χοίρος (Μιχαλης Εμμ Κανακαράκης) και η Έλλη, και ο γείτονας του ο Πετρογιάννης (Πετράκης Ιωάννης του Εμμ)  και η Βαγγελία Ας είναι καλά ο Μιχάλης  ο Χοίρος που με τα κοπέλια ντου  το Μανώλη τη Ρηνιώ και την Συρμαλένια και τον γιό του Πετρογιάννη (τον Πετρομανώλη sunset) έδιδαν ζωή στη μεσοχωργιά τα χρόνια μου…   Αντικριστά νοτικά    τα  εγκαταλελειμένα λημέργια ενούς Πετροκεφαλιανού δασκάλου του προπερασμένου αιώνα  επι Τουρκοκρατίας: το σπίτι του Φραγκιδοδάσκαλου… (Φραγκιουδάκης Εμμανουήλ του Μιχαήλ, μετέπειτα σπίτι του μοναδικού του γιού: του Πρωτοδίκη, και μετά σπίτι του Αντώνη του Χατζή (απίτις εγιάγειρε από την Αθήνα στό χωργιό)). Κολητά είτανε και ο σταύλος του Κανακαρομανώλη (μετέπειτα σπίτι του Νικολή Κανακαράκη) που προφανώς στις αρχές του 1900  αποτέλεσε φυρώριο του σογιού των Κανακάρηδων) Επιάσαμε την κατηφόρα για το σπίτι του Χαψη ,  που με τα τρία ντου κοπέλια,  το Νικολή το Διαμάντη και το Μανώλη και βέβαια την κόρη του την Κατίνα εγεμίζανε το στενό τση μεσοχωργιάς, το 1940-50 μαζί με το Σαμιώτη και τη Σαμιώταινα και το Βασιλια το Γιώργη (Γρίβα) (Γεώργιος Μιχελινάκης)   και την καλογρια,   την αδελφή του. Παει και το Βυρωνιό, καλό του ταξίδι… Σαν ξεπορτίζω, δυτικά από το δρόμο τση μεσοχωριάς θωρώ μπροστά μου δυτικά ενα διώροφο αρχοντικό εγκαταλεμημένο: Σπίτι του Γιάννη Σπυριδάκη, γιου του  Μανωλάκη Καστανά, απούφυγε νέος για την Αμερική. Στά χρόνια μου ένας ανηψός του ο Γιώργος Σπυριδάκης (του Μιχαήλου του Λευτέρη) το ζωντάνεψε με την γυναίκα του και την πεθερά του γιά λίγα χρόνια, ανασταίνοντας το Μιχάλη Σπυριδάκη, αξιόλογο χωργιανό μηχανικό λιμενικών έργων…

Να στρίψω αθο τα Σπυρδιανά; Άντε να τελέψωμενε με τα Σπυριδιανά: Νασου ο Γιώργης ο Τσουρής   (Γεώργιος Σπυριδάκης)στο πρώτο ανεβόλεμα. Ήργησε μιαολιά να παντρευτεί ο Γιώργης, για να δόσει ζωή στη γειτονιά, πράγμα απούγινε λιγο αργά, μετά το 1960. Ο  Πετροχαραλάμπης  και τα κουβάκια ντου,  και ο γιός του ο Μιχάλης  με τη Στέλλα  και την Κωστούλα, Λίγο πιό πίσω ο Τίτος ο Σπυριδάκης , ενας ψιλόλιγνος παππούς με τον Κωστή και την Κατίνα.  Λίγο πιό πανω ψηλομπερδεύομαι…  Επαέ μέσα ήτονε μιά μεγάλη οικογένεια, του Παπαστελιανού, απου σιγά-σιγά εφύγανε ούλοι εκτός τση Γαρεφαλιάς (τση μεγάλης κόρης, απούχενε κλεφτεί με το Δημήτρη του Τσολιά από κείνα τα χρόνια)  Οι αποδέλοιποι, ο Μιχάλης, ο Μανώλης και η Γιωργία, από νωρίς είχανε μετακομίσει στην Αθήνα  Ο Μανώλης  ο Σταμπάριος, (Εμμανουήλ Σταυρουλάκης) με το Μιχάλη και τη Φρόσω,  ο Πρωιμογιώργης, ζωή νάχε σαν ήρθε από τον Αι Κύρλο γαμπρός,  εγέμωσε τα Κορακιανά με κοπέλια: η Νίκη, η Ολυμπία, η Ερήνη, ο Μανώλης, ο Ζαχαρίας, ο Στελιανός.  Δίπλα και ο Νικολής ο Μαντράχαλος  με τη Μαρίκα του Τζαμπράκου,  τα κοπέλια ντως,  η Νίτσα και ο Μανώλης και το Πετρογιωργιό (θεός συγχωρέσει το) γιός του Πούλακα του Μανώλη.  Αρχίζομενε να ξετσουρούμε αθο ντο πλακάκι Λίγο ακόμη από τη μεσοχωργιά και φτάνομε στο σπίτι τσ΄Αριστείδαινας (μάνας του Τίτου) και  του Μιχαήλου του Μανούσου. Είτονε ένα αρχοντικό διώροφο, απού εσκάμπαζε* από του παπά την καμάρα Επαέ πρέπει ο Μιχαήλος του Μανούσου και η Σωμαροβαγγελιά η γυναίκα ντου να καταστέσανε μιά μεγάλη οικογένεια το Νικολή το Μακρολαίμη, τον Κωστή τση Σωμαροβαγγελιάς, τη Δεσποινούλα, την Αλεξάνδρα….  όλοι τους την περίοδο του 1920-40. Στα χρόνια του 1950-60 μόνον ο Μιχαήλος ένας ψιλόκορμος γέρος  έβγαινε στην αντιληαρίδα, μπροστά στη Σπυριδιανή φάμπρικα, παρέα με τον Ντουρόμηνο και την Ντουρομήναινα, μάνα τσ΄Ευτυχίας και του Γιώργη, που νωρίς το 1960 αυτοεξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη με τα κουτσούβελα του, μιάς και είτονε λένε  …αριστερός… Σήμερο, στο ίδιο σημείο σκαμπάζει από την πεδιάδα η ΕΠΙΠΛΟΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ,  σηματοδοτώντας την πρόοδο και ανάπτυξη του χωριού, σύμφωνα με τα νέα μέτρα και τους κανόνες τσ΄εποχής…

ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΤΣ ΕΚΚΛΗΣΑΣ ΑΘΟ ΝΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ

Το στενό τσ΄εκκλησάς αθο ντη γυροποταμιά.    Πρέπει νάτονε ένα από τα πιό παλιά σοκκάκια του Πετροκεφαλιού  Ο Κωστής του Τσακαλίκου με τη Σοφία του Ληογιώργη, με τα κοπέλαια ντως την Ελευτερία, Ευγενία, Βασίλη και Ελένη, ο Ηρακλής ο Ρανκόκης (Ηλιάκης Νικόλαος) και ο γιός του ο Νικολής  ο Ληογιώργης,  με τον Πετρομιχάλη δυο εγκαταλελειμένοι παππούδες στην εποχή μου μιάς και τα κοπέλια ντως είχανε μεταξεσύρει στο χωργιό φτιάχνοντας δικάντως σπίθια  Λίγες ακόμη οικογένεις, του Ντάσκου του Γιώργη,  με την Άννα  και το Σταυρο και Μιχάλη,  του Σανταρμογιώργη, με το Νικολή τον Πλαστήρα, την Κατερίνα τον Αντώνη και τη Χρυσούλα,  τον Τρικέφαλο τον Νικολή (Νικος Αλεξανδράκης),  με το Γιάννη την Ερήνη και τη Γεωργία,  του Φανούργιου του Χαλκιαδάκη με τη Λευτερία την Ελένη το Σωτήρη το Μανώλη, το Βαγγέλη και του Αντρέα του Πατσούρη,  με τη γυναίκα ντου την Αθηνά, και την πεθερά του την Κατερίνα,μα και τα  κοπέλια ντου  το Γιώργη, την Αθηνά, το Σταύρο και τη Χρυσούλα είτανε στα χρόνια μου ακόμα να δίνουνε ζωή στο στενό τσ΄εκκλησάς.   Ακόμα θυμάμαι  το Καφενείο του Ληομανώλη και πιό πάνω το σπίτι του Θεού  (Μιχάλης του Μπιτσακοσταυρούλη) με την Κρουστάλη τη Μαρίνα,  το Μανώλη  και τη Μαρία και ο Καναναρογιώργης με την παπαδιά (την Στασούλα) και τη Στελλα  στη γωνιά τση πλατέας (μετέπειτα σπίτι του Αστρινού Τερζάκη), και κάποιες ίσως πικάντικες ιστορίες  της γειτονιάς, θυμίζουνε στους ελάχιστους εναπομείναντες μεγαλύτερους μου,  τις τελευταίες μνήμες της γειτονιάς αυτής….

ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΤΣ ΕΚΚΛΗΣΑΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΑ

Σα θελα πηγαίνομε στην εκκλησά, ο συνηθισμένος δρόμος, σ΄αυτούς που μένουνε δυτικά και  νοτιολδυτικά του χωργιού είναι το στενό απούβγαινε στη  βορειοανατολοκή γωνία τση κολύμπας Δεν είτονε μαθες πρεπούμενο εκειανά τα χρόνια να κυκλοφορούνε οι γυναίκες  από τη μέση-μέση τση πλατέας να στοι θωρεί ο γεις και ο άλλος, και να σκέφτεται  ο  ένας το κοντό του και ο άλλος το μακρύ ντου…  Σα θελα τελέψει το λοιπός η λειτουργιά, η ομαδοποίηση  στην αυλή τσ΄εκκλησάς και η παρέα εξεκίνα, να πει την καλημέρα στο Γιάννη τση Γαρεφαλιάς και μετά να θωρεί τα χαλάσματα του σταύλου του Μανωλάκη του Τσαγκάρη και λίγο πιό κάτω επμπαίναμενε σε μιά συνοικία Μπιτακάκηδων: στη γωνία αριστερά το σπίτι του Λυμεροσταυρούλη και τση Λυμπεροσταυρουλαινας Δεξιά εφίμανενε πίσω μας το Σπίτι του Μακάριου, αγροφύλακα του 1952 στο χωργιό. Όσο ξύνω την κεφαλή μου τόσο θυμούμαι:  Ο  Μακάριος (παρατσούκλι του Ν  Μπιτσακάκη) είχενε παντρευτεί τη Μακαρίαινα μια καλή γυναίκα που ποτέ δεν είχενε ακουστεί κάτι κακο γι΄αυτήν Όμως οι φαρμακόγλωσσες τσ΄εποχής τση καταλογίζανε πως ο Νικολής τηνε πήρε από το Γιαλομονόχωρο (από τουε τελευταίους κατοίκους του εγκαταλελειμένου χωργιού) και όντενεπαντρεύτηκε εφόργιε ένα καπέλο με φτερό… Και θα μου πεις εδά: Χαράς το πράμα! Έλα όμως που εγώ στη ζήση μου στο χωργιό δεν είδα κειμιά να φορεί καπέλο μέ φτερό παρ΄αμόνο μιά φορά την κερά Ειρήνη τη δασκάλα μου και γυναίκα του γιατρού του Μιχαήλ Μιχελινάκη…  Είχενε μιά μοναχοκόρη κι΄ακριβή ο Μακάριος,  τη Ζωούλα,   μετέπειτα σύζυγο του Βαγγέλη του Μπουρμά. Το άνοιγμα μπροστά μας εθύμιζε χάος: Αδιέξοδο, ερείπια από δόξες άλλων εποχών ίσως, μά τώρα μόνο  το σπίτι του Βατση (Γεώργιος Χαριτάκης) με τη Γιαννούλα και το Σωτήρη και η είδοδος  του σπιθιού του Μιχελινάκη του γιατρού και της κυρά Ερείνης τση δασκάλας μας  Τα υπολοιπα χαλάσματα κάποιοι σταύλοι και τίποτε περισσότερο…  Στρίβουμε νοτικά για την κολύμπα:  από την απέναντί μεργιά έμενε πάλι στα Μπιτσακιανά το Φροσυνιό, ανύπαντρη τότε και η πιό μικρή κόρη του Λυμπεροσταυρούλη  Γριά στα τελευταία τζη, το Ρινάκι (Μιχελινάκη) η μάνα του γιατρού του Μιχελινάκη σε ένα σπίτι με πετρόσκαλα αριστερα,  και δεξα εξεκίνα η επίσημη είσοδς  στο σπίτι του  γιατρου του Μιχελινάκη. Καθώς εβγαίναμε στον κεντρικό δρόμο, στη γωνία αριστερά, είτονε ο Σταυλος του Καλοτυχου, ενος Γεργιανού με αρκετή περιουσία στα μέρη μας, που είχενε δυο τρία γαιδουράκια και λάου-λάου, αν και αρκετα γέρος, κατέβαινε και επόπτευε τα κτήματά του και στη συνέχεια ανέβαινε στη Γέργερη, σαν νατανε η διπλανή πόρτα….  Απέναντι είτονε στη δυτικη γωνιά το καφενείο και το σπίτι τ΄Αραπαντώνη, που πρέπει σε παλιότερα του 1950 χρόνια νάτανε ένα από τα αγαπημένα στέκια των μερακλήδων… Σ αυτό το σπίτι γένησε τα παιδιά του  Μανώλη και Μαθιό  καθώς και ο Μανώλης με τη Βάσω τους Αντώνη,Αλέκο, Ελένη και  Μιχάλη .

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΣΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

- Σαν βγούμενε από τη μεσοχωργιά και στρίψωμε νοτικα, βρίχνομενε μπροστά το σπίτι του Πετρομανώλη απου εκάθουνταν όλο στο δρόμο για το καλημέρα των μεραστικών Θυμούμαι απου φιλοξενούσε και τον εγγονό του το Νικήτα από τσοι Μοίρες σόι του Μανταλένιου με το σιδεράδικο στσοι Μοίρες… Μετά η φάμπρικα του γιατρού και απέναντι  το σπίτι του Σπυριδάκη του Γιαννη που είπαμε πως είχενε ξενιτευτεί στην Αμερική. Μετά ο  Μπελαδοδράκος (Μανασσάκης) από τη Γαλιά και η Αναστασία με τα κοπέλια ντως Γιώργη, Αντώνη, Μανώλη Στέλλα, Γιανούλα, Μαρία, Κωστής Γιάννης, Μιά αλάνα αριστερά απλά θυμίζει τη συνηθισμένη μοιρα-προέλευση  των ερειπίων: άλλοτε γιατί αυτοί που μένανε εδώ πέταξαν για πιό πάνω, και άλλοτε γιατί όσοι μένανε σβήστηκαν από τις μνήμες του χωργιού. Έδώ κάπου μένανε οι Βασιλάκηδες (μόνο η Ευτυχία κυκλοφορούσε καπου κάπου στα χρόνια μου στο χωργιό)  νυν δημιουργοί της Aegean Airlines. Δίπλα το σπίτι της Μιχελοδημητραινας, μια καλή μα εγκαταλεμεμένη γιαγιά στο χωργιό, μιάς και ο γιός της ο Μανωλάκης σπάνια κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη.  Ένα καλό στέκι με τρεις τεράστιους ευκάλυπτους και τα σπίθια του Στέλιο του Κανάκη  (Σταματάκης) αριστερά που με την Κυριακούλα έκανε το Γιώργο και το Γιάννη και του Μπορβόβα δεξια, για να φθάσομενε τελικά στον κεντρικό δρόμο με το Τσαγκάρικο του Νικόλαου του Σταμάτη και της αδελφής του Βαγγελίας. Λίγο πριν το τσαγκάρικο, είτονε ενα δωμάτιο ιδιοκτησιας Μπορνόβα και αυτό, που παλιότερα ήταν το Φαρμακείο του γιατρού του Μπορνόβα, ενώ γύρο στο 1950 πρέπει νάτνα το Σωμαράδικο του Σωτήρη από το Κουσέ. Αγρότερα, το Σωαμράδικο μεταφέρηκε στα νοτικά της Πλατέας του χωργιού και ήταν εκεί μέχρις που εξαφανληστικαν τα γαιδουργια από την περιοχή… Στο σπίτι του Μπορνόβα έλάχιστες μνήμες από την Λιλίκα και τα κορίτσια της (τους γνώρισα χρόνια μετά, τον Χαραλαμπάκη, τη Σοφία και τον Αλαβάνο με την γυναίκα του Κάτια) Η Ευθυμία (Χαλκιαδάκη) κόρη του Μανωλάκη του Χαλκιαδάκη, ήταν αναπόσπαστο συμπλήρωμα του σπιθιού του Μπορνόβα, υπηρετώνταας το σπίτι της κυρά Μαρίκας και του Αντώνη του Βασιλάκη εκείνα τα χρονια… Η Γυναίκα του Μιχαήλ Μπορβόβα, η Μπορνόβαινα, μόλις που αχνοφαινόταν στη μνήμη μου

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΣΗ ΓΥΡΟΠΟΤΑΜΙΑΣ

-Τόπαμε κιαλλότες,  δεν είτονε πρεπούμενο τα χρόνια μου, να περνάς καβάλα στο γάιδαρό σου και να σέρνεις και τα πρόβατα και τσ΄αίγες σου, από τη μέση-μέση τση πλατέας, είδικά το βραδάκι, απου πολλοί χωργιανοί είχανε γιαγείρει στα σπίθια ντως από τσοι γεωργικές δουλειές, είχανε φουντουλευτεί και εκάθουντανε στους καφενέδες για μιά πρέφα και κολτσίνα, μεχρι να καταστέσει η κερά το βραδυνό φαί.  Όσοι το λοιπός είχαμνε τα σπίθια μας  στα βορειοδυτικά και δυτικά του χωργιού επηγαίναμε από τη γυροποταμιά, σαν ερχόμασταν από την ανατολική πάντα του χωργιού, το ίδιο κάνανε και οι Σιββιανοί και  Πιτσιδιανοί,  σαν είρχουντανε από τσοι Μοίρες. Σαν μπαίνει κανείς στο Πετροκεφάλι από τσοι Μοίρες, ένα καλό σπίτι είτονε αυτό που θωρούμενε μπροστά μας: ο Σταύλος του Πειμενίδη.  Φαίνεται πως παρά την προνομιακή του θέση δεν  εβόλευε για κατοικία και ο Επιμενείδης Καλοχριστιανάκης το χρησιμοποιούσε σαν σταύλο, από εκείνα τα χρόνια…. Τα κοπέλια του Παπουτσομανώλη , ο Νικολής , ο Φιλίππος και ο Γιάννης ο Νταμπάκης εσυμπληρώνανε το μπροστινό, αθο τσοι Μοίρες μέρος τση γυροποαμιάς. Ο Παπουτσονικολής ενας λεβέντης άντρας στα νιάτα του, κατα πως διηγιόντουσαν οι παλιότεροι, με τα κοπέλια ντου, τον Αντώνη ,το Μανώλη και τον Κωστή στο πρωτο σπίτι τση γυροποταμιάς , και ο Παπουτσοφιλίπος με την Αγγελική τη Χαρουλα και το Γιάννη εζωντανεύανε το πρωτο κομμάτι τση γυροποταμιάς. Μετά εξεκίνα μιά μισοερειπωμένη γειτονιά η Φραγκιδιανή  Ενα κοματι από τη Φάρα του Φραγκιδομιχάλη, ο Φραγκιδογιώργης  είχενε το πρώτο κομάτι έμενε στο σπίτι του Σταυρου του Φραγκιουδάκη μιάς και ο άλλος γιός ο Στελιανός (Βανίλης) μετακινήθηκε προς τον κουσανό δρόμο, όπως και ο κύρης μου. Βέβαια, του μπάρμπα μου του Βανίλη τουμεινε απωθημένο η γυροποταμιά, μιάς και όταν είνουνα μικρός και εκάνανε κρασοδρομίες με την κύρη μου είλεγε τη μαντινάδα:  απο τη γυροποταμιά δε λείπει η πρασινάδα// και απο το αχειλάκι σου η ροδοκοκινάδα.  Δίπλα έμενε  η  δεύτερη γυναίκα του Φραγκιδογιώργη, η Φραγκιδογιώργαινα, και τέλος στη γωνια προς το στενό της εκκλησάς, ένας φραγκιδιανός σταύλος στα χρόνια μου, κληρονομιά του κυρού μου από την μάνα του. Αποτελούσε αυτός ο σταύλος μέρος της Φραγκιδιανής φάμπρικας. Κάπου κατα το 1955-60 μια μεγάλη πετρα ελαιοτριβείου χρειάστηκε να αφαιρεθεί από μιά μεσοτοιχία σου σταύλου για να μετακινηθεί στο σύγχρονο μηχανοκίνητο ελαιοτριβείο του Καραντινού στο Καμηλάρι, και έτσι καταγράφηκε και αυτο,  χωρίς σκληρό δίσκο είναι αλήθεια, στη μνήμη μου…

Το πλάτωμα μπροστά στη επιπλοδιακόσμηση είτονε ο χώρος απου κάθε χειμώνα έπαιρνε ζωή η Σπυρδιανή φάμπρικα. Κόσμος πολύς,  μεγάλο σόι οι Σπυριδάκηδες είχανε μερτικό στη Φάμπρικα και αλέθανε τσ΄ελιές τωνε στη δικήντως φάμπρικα… Μέχρι το τέλος τση γυροποταμιάς, στο σπυρδιανό πιγάδι, ενας μεγάλουρος ευκάλυπτος και μιά μεγάλη αλάνα-φυσικη στέρνα εστέρνιαζε το νερό για να πηγαίνει στο ζουργιό του μύλου και να γυρίζει τσοι μυλόπετρες. Εκεια ποθές θυμούμαι τον Σπυρδαντώνη να ξεκουκίζει το μπαμπακι με μιά περίεργη μηχανή… Δεν είχαμενε μαθές εμείς μπαμπακοκαλλιέργειες στην περιοχή, μιάς και τα λίγα σχετικά ποτιστικά χωράφια του Πετροκεφαλιού είπρεπε να δόσουνε λαχανικά και τζαρτζαβατικά ολοχρονίς σε μεγάλο μέρος τση Μεσαράς…  Τα Σπυρδιανά, με τη δική τους αλάνα- πλατεία Το πρώτο σπίτι,  του Μιχαήλου του Λευτέρη αριστερά και το απέναντί του του Σπυρδαντώνη δεξιά. Ο Μιχαήλος του Λευτέρη παντρεμένος με την θεία ενός εξαίρετου γιατρού, του Ζαχαρία Καψαλάκη απο τις Μέλαμπες ( μετέπειτα δημιουργού του κέντρου ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ στην Αθήνα) είχενε το Λευτέρη, το Ζαχαρία και το Γιώργη ενώ  ο Σπυρδαντώνης (Σπυριδάκης Αντώνιος) είχενε το Μανωλιό το Σούρο,   τη Γιωργία, τη Στέλλα και την Ευτυχία.  Ο Μανώλης ο Σούρος (λάτρης του Παλιού Πετροκεφαλιού και του κρασιού, εξ ού και το παρανόμι : Σούρος, μιάς και είτονε όλο ντο πλειά σουρωμένος), εγέμωσε τη Σπυρδιανή γειτονιά με κοπέλια: ο Γιάννης,  η Αθηνά, η Στέλλα και ο Αντώνης. Δεν επόμεινε κειανένα στο χωργιό να συνεχίσει τη γενιά, την παράδοση, τη συνέχεια. Ο Συρμαλής… (Πετρακάκης, που έγινε Πετράκης, από τις Μέλαμπες, ) παλιά στις δόξες του με ενα λεβέντη γιό το Γιώργο, και τις Ψευούλα και Φωφώ, Ένα ατύχημα, μόλις που το θυμάμαι περί το 1955 στο Γιώργο, είταν αρκετό να μαυροφορέσει την οικογένεια του Συρμαλογιάννη…  Ακόμα, μιά οικογένεια, του Σφακιανού, που η κόρη του Δεσποινούλα παντρεύτηκε τον Κωστή του Μυρτομανώλη, τα  δε παιδιά τους Δημήτρης και Μανωλης συμπληρώνανε τη γειτονιά των Σπυρδιανών. Εδώ τελειώνουνε οι οικογένειες και τα σόγια της γυροποταμιάς. Λίγο πιό πέρα μιά φάμπρικα, που δούλευε αστμάτητα τα χρονια μου, και που την μετάτρεψε σε κατοικία ο Πετρομανώλης περί το 1970 Είτονε η φάμπρικα του Βασιλάκη, μιά από τις τέσσερις τσ΄εποχής μου…. Βέβαια,από κείνα τα χρονια οι Βασιλάκιδες είχαν μετακινηθεί σπό το Πετροκεφάλι προς το Ηράκλειο. Πιθανόν ήταν ιδιοκτησίας του Ευτύχιου Βασιλάκη (προγόνου), δημιουργού της Aegean Airlines σήμερο,   που τα απομεινάρια της γενιάς στο Πετροκεφάλι είναι λίγες συγγγένειες  και ακόμα λιγότερες μνήμες…

Ο Χαμψής ο Κωστής ενας μερακλής από τη Κάρπαθο, είχενε σάξει ενα σπίτι για την Κόρη του την Κατίνα, απού παντεύτηκε στα χρόνια μου τον Παυλή του Χατζηδαντώνη από την Πόμπια, θεός συγχωρέει τονε, Είχενε ο Χαψήε ένα μερακλίδικο περβολάκι δίπλα στο σπίτι τση κόρης του, καθώς και μιά κατασκευή σπιθιού το 1955-60 για τσοι γιούς του Μανώλη και Διαμάντη. Η  ανεργία κασι  αστυγιλία τους εξώθησε να μετακομίσουνε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας το σπίτι στα θεμέλια, καθώς και το Πετροκεφάλι. ενω η Κατίνα έφυγε για τη Γερμανία. (Χρόνια πολλά πριχού παντρευτεί ο Παυλής την Κατίνα, είμαστε γειτόνοι στα Μπομπιανά και στο Μεγάλο δέμα, μιάς και ο Χατζηδαντώνης είχενε ένα κτήμα, σύνορο με το Μιχελινάκη το Γιατρό και ίσως και το Μιχαήλο του Λευτέρη στα Πομπιανά, Εκαυγάδιζε ο κύρης μου με τον Παυλή για το νερό, ο ένας έσαγε το Μεγάλο δέμα και ο κύρης μου τόθελε δεμένο γιατί επότιζε ένα αμπέλι μας. Εφοβήθηκα πως θελαλύσουνε το πρόβλημα με τα   …στελιάρια των σκαπετιών που κρατούσανε, και δεν θυμάμαι πως, μα έσπρωξα τον Παυλή και τον έριξα μέσα στο μεγάλο δέμα…. Φαίνεται πως εκεί κάπου εξεφούσκωσε και η αλληλομαχιά* του κυρού μου με τον Παυλή… Θεός συγχωρέσει τους και τους δυό…)  Σαν εφτάναμενε στου Χαψή το περβόλι εστρίβαμε δυτικα και στα 30 μέτρα είχαμενε τη συγχορδία των μηχανηματων:  στο πηγάδι του Χαψη και από την άλλη μεργια του δρόμου το πηγάδι του Γιατρού (Μιχελινάκη), Τα γαιδουράκια έγραφαν ατλείωτους κύκλους αντλώντας νερό για να ποτίζει ο περβολάρης λίγα μέτρα πιό πέρα. Και δόστου καθε ντάι-ντάι* να μοτσαίρνει* το γάιδαρο, που δεν εγύριζε γρήγορα να τελειώνει το πότισμα…. ( Καμιά φορά από ελλατωματική κατασκευή, εμπλόκαρε η αλυσίδα και τα πιό φιλότιμα γαιδούργια εβαζαν μερισσότερη δύναμη μέχρι που την έσπαγαν… Γι αυτό εγροίκας καμιά φορά να φωνιάζει ο κύρης μου:  Τρέχα μωρέ Αντρέα να ξεμπερδέξεις την αλυσσίδα γιατί θα τηνε σπάσει γάιδαρος) Λιγο πιό δυτικά ο Πετρογιώργης με την Πετρογιώργαινα, αρκετά γέρος, είχενε τον μπαξέ του με τσοι καντιφέδες και την κρεβατίνα* του γύρο και πάνω από το πηγάδι του, ενώ εκατέσταινε και το φανάρι και την καβούλα* του…. Γιατί όλα κιόλα: Γερος ναι, μα όχι και τεμπέλης …  Κατά τα λιοβουτήματα τσοι ζεστές μέρες του καλοκαιργιού τα χέλια έβγαιναν από τη λάσπη και βοσκούσαν στο νερό στον καρβαβα και στην αμάτα  Ο Πετρογιώργης  τα περίμενε με την καβούλα του με δόλωμα τσ’ αβροματάρους* και σαν δε μπιτίζει, εκατέστνε το μαγερικό τση μέρας με καμπόσα αχελάκια… Περνώντας πίσω από το παλιό νεκροταφείο και το …πάρκιγκ χοίρων πιό βόρεια (τάπαμε αλλού αυτά), εστρίβαμενε νοτια και βγαίαμε στην Κουσανή διασταυρωση, συνεχιζοντας για Ματαλα…

Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙΟΥ:

Μπορεί να παραξενεύει κατιτίς*  τσοι ξενομπασάρηδες σε τουτοδώ το ιστολόγιο, μα για εγώ τόγραψα απευθυνόμεος στην ψυχή των χωργιανών, πούτυχε νάναι Πετροκεφαλιανοί. Μα κι΄από το Γυαλομονόχωρο νάμουνε, πάλι με τον ίδο τρόπο θα τόγραγαφα: Θα ξεκινούσα  να πορπατώ τσοι μνήμες μου από τη μέση -μέση του χωργιού, από την εκκλησά ντου, μιάς και η κάθε λοής εξουσία σειραγά* τα ζωνανά κατά το δικό της το μαντρί: για την εκκλησά είμαστε “Ζωντανά του Θεού”, για το Κράτος “Νομιμόφρονες φορολογούμενοι “Πολιτες!” “, για το ΠΑΣΟΚ  “δημοκράτες-προοδευτικοί” , για τους  Δεξιούς “μη βγείτε απο το μαντί,  σας τρώει ο λύκος!” , για τσ΄αλλους,  στοι αριστερούς: “δεν είσαι αριστερός; δεν είσαι πράμα!  Μονο οι ζερβοπαρούτηδες* έχουνε μυαλό! ” κλπ. Έτυχε στην εποχή μου νάχει η εκκλησά το πάνω χέρι, καιτσά μούμεινε νάχω  στο νου μου το χωριό, την εκκλησά και τσ΄αθρώπους,  ένα ανακάτεμα χωρίς να ξεχωρίζει κανείς  σύνορο στη δικαιοδοσία-εξουσία  του εντολοδόχου παπά, του κρατικοδίαιτου δερβέναγα, ή του αγωνιζομενου-σκεπτόμενου ανθρώπου… Σ΄αυτό το τρίποδο, το μεγάλο χέρι τσ΄εκκλησάς είτονε κυρίαρχο στην εποχή μου, Υστερις είρθενε το μεγάλο χέρι του Κράτους: πότε δεξιό, πότε προοδευτικό, πότε αριστερό, μα σχεδόν πάντα αδέξιο, να τριγουνίζει* το φουκαρά ανθρωπο, που έψαχνε και ακόμα ψάχνει, να βρει το ρόλο του σε αυτό το τρουρλουμπούκι*…  Ας πάμε λοιπόν να περπατίσωμενε τον κεντρικό δρόμο του Πετροκεφαλιού, που ξεκίνησε σαν  ένας αξιοπρεπής χωματόδρομος για να καταλήξει ένας αξιοπρεπής δρόμος μέτριας κυκλοφορίας, έστω και άν αυτό δεν είναι το ζητούμενο μιάς τοπικής κοινωνίας: συλλέκτης καυσαερίων, θορύβου, νεκρών ζώων και κάπου-κάπου και τροχαίων θυμάτων  της σύγχρονης εξέλιξης. Την περίοδο της κατοχής, κατά που μου λέγανε, επηγαίνανε στου ζερβού το πέραμα οι νεαροί και κολάγανε το αυτί τους στο χώμα του οδοστρώματος, προσπαθώντας  νακούσουν το θόρυβο των επερχομένων οχημάτων των κατακτητών…. Κατά που γράφω και αλλού, η εξέλιξη επέβαλε την τροποποίηση της χάραξης στη θέση Μπιρμανη ο μύλος, ώστε να ισιώσει λίγο ο δρόμος . Ακόμα περι το 1955, οι αγγαρείες της κοινότητας επέβαλλαν τη χειρονακτική διαμορφωση των πρανών, προς την πλευρά των Αστερουσίων, του δρόμου, με τις σκαλίδες. Ο λόγος ήταν μα μην τσιλουνε* τα πρανή το χειμώνα και να πλημμυρίζει το οδόστρωμα από τα νερά της βροχής, κάνοντας αδιάβατο γα τα αυτοκίνητα το δρόμο…. Ακόμα, οι πλύστρες στον Αι Λευτέρη και στο καινούργιο Νεκροταφείο ήδη έχουν αναφερθεί αλλού. Μένει να αναφερθεί η αποχέτευση ομβρίων του Πετροκεφαλιού, έργο του 1970-80 με προέδρους τον Μπουρμά και τον Αλέκο του Τσίκνη. Άλλωστε, τα νερά των έντονων βροχοπτώσεων που κατέβαιναν από τους γύρο λόφους στη μέση του χωριού έπρεπε να πάνε είτε στον Αι Λευτέρη είτε στο παρκάκι της εισοδου  (απο Μοίρες) του χωριου, διασχίζοντας τον κεντρικο δρόμο του Πετροκεφαλιού και κάνοντάς τον αδιάβατο για αρκετές ώρες.

Σαν εμπαίναμε στην Πετροκεφαλιανή περιφέρεια, και περνώντας του Κατσιρντή το σπιτάκι, εφτάναμε νε στου Μπιτσακογιάννη το παπούρι,  αριστερά, με το σπιτάκι ντου και με το χωρίς νερό πιγάδι του. Στη Δεξά μπάντα του δρόμου είτονε του κυρούμου (Μπαμπιονίτης) το περβόλι περίπου στο όριο τση Πομπιανής περιφέρειας.  Πεντακοσα μέτρα περπάτημα στον “αμαξωτό” κατα πώς ελέγαμε τον δρόμο που μπορούσαν να περπατήσουν τα αμάξια.  και συνατούσαμε το πρώτο περιποιημένο περβόλι στα δεξά του δρόμου το περβόλι του Παυλοευτύχιου και του Παυλοευτύχιου τη στέρνα με ένα μεγάλο σακκιέ. Ηταν ενας ατυχήσας στην υγεία του Πετροκεφαλιανός, που πότε ήταν στο περιοιημένο περβολάκι του πότε στο Δημόσιο ψυχιατρείο Χανίων Μετά το 1955 το περβόλι περιποιόταν ο Διογένης (Ηλιάκης) πριχού παει στη Γερμανία… Η Βαγγελιώ Σχοιναράκη μάλον έκανε τα πρώτα τζη ζάλα στου Παυλοευτύχιου τη στέρνα…  Λίγο πιό πέρα ένα σπιτάκι ακόμα, του Τσουροστελιανού με ένα σακιέ,  και πάνω από το δρόμο ο σακκιές του Μπιτσακογιάννη (σημερινό σπίτ του Δημήτρη Μαρκάκη).  Η πρώτη σοβαρή διασταύρωση εκείνων των χρόνων: του ζερβού το πέραμα, δεξια, ενα πέρασμα από όπου μπορούσε κάποιος να μπει στην πεδιάδα διασχίζονας το πάντα γεμάτο κανάλι του νερού για τη γυροποταμιά… Μετά η στροφή για το Κουσέ (νυν Κέντρο Αυγερινός) και στη συνέχεια του Μαντράχαλου η στέρνα. Αλλα 300 μέρα και φτάνουνε στου Νικήτα το περβόλι (Κανακαρονικήτας) και στη συνέχεια σε μιά άλλη ιστορική στέρνα : του Στρατή (Μπιτσακοστρατή) τη στέρνα… Επιτέλους μπηκαμε στο χωριό:

ΠΡΩΤΗ αριστερή διασταύρωση: αθο ντου Ζωγράφου, του Λαέρτη, του Γιώργη του Χατζή. Μα ας προχωρήσουμε στον κεντρικό δρόμο αφίνοντας πίσω μας στα δεξά μας του Πετροχαραλάμπη το Περβόλι (τωρινό σπίτι του Χαρίδημου Στ Τσικνάκη) για να μπούμε στο παραδοσιακό παλιό Πετροκεφάλι:  Δε λέω είτονε καλογυναικάδες οι Πετροκεφαλιανοί, μα όι να δίνουνε οι γυναίκες τ΄όνομα στσοι γαμπρούς!  Μούκανε λοιπόν εντύπωση πως ο Ληογιώργης (Φραγκιουδάκης Γεώργιος του Θεοδώρου) κυκλοφορούσε με το όνομα του πεθερού του του Ληογιάννη (Ηλιάκη Γιάννη):  ¨Ηλιογιώργης” Ληογιώργης. Ο λόγος είταν απλός: Ο πρωτοξάδελφος του (αδελφός της γιαγιάς μου ) Φραγκιουδιάκης  Γεώργιος του Μιχαήλ  είχε καπαρώσει το Φραγκιδογιώργης-φραγκιδογιώργαινα και για να αποφύγουν τα μπερδέματα ο άλλος Φραγκιδογιώργης κυκλοφόρησε, αυτός και τα παιδιά του,  με το ονομα Ληογιώργης και το Γιός του Δημητρης σαν Δημητρός του Ληογιώργη. Ως μπαινουμε το λοιπός στο Πετροκεγάλι εδά και 60 χρόνια το πρωτο σπίτι στο έμπα του χωριού είναι το σπίτι του Δημητρού του Ληογιώργη και τση Μαρίας του Δράκου Κολητάντως είχενε το σπίτι ντου ο Βιδαλής και ο Μπιτσακοστρατής ο κύρης  του. Μετά το θάνατο τση Μπιτσακοστρατίνας ο Μιχάλης ο Μελέτης εμεινε στο σπίτι τση Μπισακοστρατίνας., γιαγιάς τση γυναίκας του,  Μεταξεσέρνομενε πιό μέσα και φτάνομε στο σπίτι του Κωστή του Πιτσουνη. Ο Κωστής, από τσοι λίγους απού πήγανε μέχρι το Σαγκάριο το 1922  από τσοι χωριανούς με τον ελληνικό στρατό, και  επιστρέφοντας έφτιαξε το δικό του στρατό στο Πετροκεφάλι: Είκαμε με την πρώτη του γυναίκα την Ντουροερήνη,  αν δεν απατώμαι από το Κουσέ, την Πολυνίκη απου παντρεύτηκε το Γιάννη τον Καρεκλά από την Πόμπια, και με τη δεύτερη  γυναίκα, τη Λευτερία,  ήκανε το Δημήτρη, τη Μαρία απού παντρεύτηκε στο Πέρι, και το Μιχάλη,  Ζαχαρία , Νικολή, Μανώλη Γιώργη,  Φωφώ και Δέσποινα

(Εδά απου το θυμήθηκα θα σας το πω και ξα σας… Κολά δεν κολά δεν με νοιάζει… Ο κουμπάρος μου ο Γιώργης τ΄Αραπόκωστα είτανε Σφυριδάκης από το σόι τση μάνας του από το Κουσέ… Σαν εχώρισε ο σάντολός μου ο Κωστής του Πιτσαούνη την Ντουροερήνη,  συγγενιά του κουμπαρου μου από τη μάνα του, τηνε θυμάται, οταν είρχουνανε στο σπίτι ντωνς στο Πετροκεφάλι, να …γυτεύει τσοι μποντικούς (δεν είχανε μαθές και πολλούς τρόπους να  ξεβγάλουνε στοι μποντικούς) και είλεγε ανάμεσα στά άλλα στη γυθειά: “Βρε ποντίκια, βρε σοντίκια, φυγετε και να πατε σου Πιτσούνη του κερατά το σπίτι…” ) Συνεχίζομε όμως και φτάνομε στην:

ΔΕΥΤΕΡΗ διασταυρωση, αριστερά. Στη γωνιά είτονε μιά οικογένεια,  που εγκατέλειψε το χωργιό γύρο στο 1953: Ο Αντώνης του Καλλιτέρη με τσοι τρεις κοπελιές του τη Μαρίνα  την Αικατερίνη και την Ελπινίκη.   Έτυχε χρόνια πολλά μετά να τις γνωρίσω στην Αθήνα Στο χώρο του σούπερμάρκετ και του Βεζινάδικου το μονο απούχα να θυμούμαι είταν μιά μεγάλη κλειστή αυλόπορτα, του Σηφάκη  Πρέπει νάφυγαν και αυτοί για την Αθήνα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας 1950 Φάτσα από το  βεζινάδικο   μιά πολυμελής οικογένεια του Μιχελινάκη του Ευτύχιου  Ο Γιάννης (ο Ψάλτης) η Ελένη, η Κατίνα ο Νικολής και ο Γιώργης  είτανε το ζωντανο κομμάτι τση γειτονιάς Στο βάθος είτονε η οικογένεια του Δασκαλάκη Ευτύχιο. Στα χρόνια μου δεν έφθασα τον Ευτύχιο  Δασκαλάκη  και τσ΄αποδέλοιπους ο Παπαμανώλης είτανε χρόνια παπάς στσοι Μοίρες, ο Αδάμης ερχότανε κάπου κάπου στο χωριό Ο Δασκαλάκης Ιωάννης  ένας από τους γιούς του Ευτύχιου   και ευπατρίδης Πετροκεφαλιανός κράτησε για πολλά χρόνια το Γραφείο της Κοινότητας Πετροκεφαλίου, με περισσή αξιοπρέπεια, μεριμνώντας για την καλή φήμη του χωριού, μα και την εξυπηρέτηση των χωριανών στις επαφές τους με τις αρχές  Μιά ανάσα πριχού την πλατέα, ένας από τους γιούς του Καδιανογιώργη, ο πιό μεγάλος,  ο Αντρέας, είχενε ένα τσαγκάρικο.  Καμιά φορά πρέπει να έπαιζε και λίγο μαντολίνο ή κάποιο άλλο όργανο  ο Αντρέας. Η γυναίκα του Αντρέα,   Αντρεακιού, όπως τον λέγαμε λόγω χαμηλού αναστήματος,  είτονε συγγενής του Γιώργη του Γρρίβα και βέβαια ο Βύρων Μιχελινάκης (γιός του Γρίβα)  είτοε ανηψιός του. Θυμούμαι λοιπόν το Βύρωνα να πειράζει κάθε ντάι- ντάι τον μπάρμπα ντου στο τσαγκαράδικο, λέγοντάς του: Εεεε καυμένε μπάρμπα,  μα κακό γέρο θα κάμεις…. (Ο θεός να τσοι συγχωρέσει και τσοι δυό…). Στο έμπα τση πλατέας δεξιά είτονε το σπίτι του Γέρο Καρασουμάνη και του γιού ντου του Μήνου. Δύσκολα χρόνια και ο Μήνως εσπούδαζε ιατρική. Εϊχενε ο Γιάννης του Τσολιά καλές σχέσεις με τον Γέρο Καρασουμάνη είτονε και σάντολός του και κατά τα ξετελέματα, παντήχνει* ο Γιάννης του Τσολιά το Γέρο Καρασουμάνη στο αυλιδάκι του σπιθιούντου: Γειά σου σάντολε, είντα κάνει ο Μήνως; λέει ο Γιάννης του σαντόλου ντου… Και αυτός, φουρκισμένος  για την προσφώνηση “Μήνως” του …εκολαπτόμενου ιατρού, γυρίζει και του κάνει*: “-’Οχι ο Μήνως, μα  ο γιατρός, φιλιότσο, μιά σειρά βαρέλια λάδι από τη μιά μπάτνα τση πλατέας μέχρι την άλλη εξόδεψα για να τονε βγάλω γιατρό!” Ό σο μπορώ να θυμάμαι όμως ο Μήνως πρέπει νάταν και καλός γιατρός μα πολύ περισσότερο πολύ καλός χωριανός.  Θυμάμαι πως τα πρώτα εμβόλια για την πολυομυελίτιδα, μας τα έκανε ο Καρασουμάνης δωρεά στο Ιατρείο του στις Μοίρες σε ένα παλιό διόροφο,   περίπου στις σημερινές καφερέρειες, περί το 1955..  Τελειώνοντας το πρώτο μέρος το πριν την πλατεία, έχομε αριστερά το σπίτι μιάς άλλης Μιχελιανής οικογένειας του Ιωάννη τση Ψεβίας  Ο Ηρακλής, η Μαρία,η Καλλιρόη και ο Μηνάς είτονε φίλοι καλοί και με το Μηνά, σχεδόν συνομίληκο μου,  κάποτε σε γαιδουροδρομίες εκ του προχείρου, παραλίγο να με σβολώσει* ο γάιδαρός μου στου Στρατή τη στέρνα,  ρίχνοντάς με κάτω. Εϊχενε όμως ο Ιωάννης μιά τρομερή μουρνιά, λίγο πριν μπούμε στο Πετροκεφάλι, που είτονε κέντρο συγκέντρωσης των πιτσιρικάδων περίπου κατα τον Ιούνιο -Ιούλιο, που σκαρφαλώναμε να κόψομε μούρνα. Στην εποχή του κυρούμου (1920) είχανε τση Λυμπιάδας τη μουρνιά, ενώ στα χρόνια μας είχαμενε ακόμη την Μουρνιά τυ Γιατρού με μουρα βυσινί χρώματος, που τα χρησιμοποιούσαμε για να …βαφτούμε από κορφής κόκκινοι, μισόγυμνοι φυσικά. Μπαίνοντας στην πλατεία αριστερά  προς νότο,  ξεκίναγε ένας δρόμος -ρέμμα η

ΤΡΙΤΗ διασταυρωση, που έφερνε τα νερά από την Κουρνιανή. Ο δρόμος διαμορφώθηκε σιγά-σιγά και έγινε ένας από τους κύριους δρόμους του χωργιού. Το εσωτερικό τση πλατέας είχε λίγες κατοικίες, περισσότερο χρησιμοποιούνταν για λόγους συνάθροισης Όμως εκτός από το πρώτο σπίτι του Γιάννη τση Ψεβίας, το δεύτερο νοτικά σπίτι ήταν επίσης κατοικία του σαντόλου μου του Κωστή του Μαρή Εκεί γεννήθκσαν και μεγάλωσαν ο Αντρέας ο Μιχάλης η Στέλα και ή Μαρία Πολύ αργά το σπίτι έγινε ο σημερινός φούρνος.  Το διπλανό σπίτι των Καλοχριστιανήδων, ήταν το πρώτο μέρος μπακάλικο, ένώ το δεύτερο ήταν το σπίτι του Κωστή του Παζούρη (Καλοχριστιανάκη ) και της Χρυσούλας της αδελφής  του Την αρχή του δρομου προς τα νότια,  της τρίτης διασταυρωσης ,  ολοκλήρωνε δυτικά το σπίτι του Κανακαρονικήτα (μετέπειτα φούρνος του Μελέτη και καφενείο του Μενέλαου)  Ήταν ο Κανακαρονικήτας ένας εξαιρετικός  μιλείχιος παππούς , που πολλές φορές συζητούσαμε στο καφενείο του γαμπρού του Μενέλαου.  Μούμεινε κάποτε,  που με αυτοπεποίθηση και πλήρη διαύγεια γύρισε και μου είπε : εγώ δα κυριε Αντρέα είμαι ο πιό μεγάλος του χωργιού:  εκλεισα τα 93 !   Διαγώνια στην πλατεία (βορειανατολική γωνία ) ήταν το σπίτι του άλλου Κανακαράκη του Κανακαρογιώργη, αλλά γι΄αυτό είπαμε στο στενό του πλακακιού.  Ένα ακόμα σπίτι, είτονε το σπίτι του Σταυριανού (Σταύρος Μιχελινάκης) , μετέπειτα καφενείο του Βεϊση (Γεωργίου Μανασσάκη) Βέβαι πέθανε νωρίς ο Σταυριανός περί το 1955 αλλά τον θυμάμαι να κάθεται στην αυλή του σπιθιού ντου  αρκετά γέρος. Ο γαμπρός του  Γεώργιος Μανασσάκης το μετέτρεψε σε καφενείο (Ήτανε  φαίνεται ψαγμένος και σαρκαστικός ο γέρο Σταυριανός , και οι αθρώποι του χωργιού είτονε μετρημένοι, μα και κάπως εξοικειωμένοι με το θάνατο και την μοίραν τως. Πάγια ταχτική είτονε, οντενεποθενε κειανείς και επερνούσανε το φέρετρο  μροστά από την μπόρτα του γέρο Σταυριανού, οι φίλοι του τον επμπικίζανε: Σταυριανέ πάει και φίλος σου ο Νικολης, πάει και ο φίλος σου ο Μανώλης … Και ο Σταυριανός  ψύχραιμος  γρησιμοποιούσε για να τους απαντήσει μιά αγρεοίκια φράση: – Δαυλός στον κώλο του που φεύγει ! (Είχε την έννοια : τούπε κανείς να φύγει; επιλογή του είτονε!, ας κάνει του κεφαλιού του…)  Πέρασε καιρός και έφθασε και η ώρα του Σταυριανού… Εκειανά τα χρόνια μαθές όταν επλησίαζε τό τέλος κανενός πέθαινε ψυχομαχώντας στο σπίτι του με τη συμπαράσταση των δικών του συγγενών και φίλων. Πήγαιναν λοιπον οι φίλοι του και τον πείραζαν: Εεε Σταυριανέ είντα λές εδά; Δαυλός στον κώλο ντου απου φεύγει; και ο Σταυριανός σαρκαστικός μέχρι το τέλος  του, απλά τους απάντησε αποστομώνοντάς τους: -Δαυλός στον κώλο ντου που θα απομείνει ! (εννοώντας πως όλοι μιά μέρα θα πεθάνουμε…). Πριχού βγούμε από την πλατέα  η τέταρτη διασταύρωση νοτικά είτονε στο τέλος τση πλατέας και εκειανά τα χρόνια ο γέρο Χαλκιαδογιώργης  είτονε φρουρός της εξόδου από την πλατέα έχοντας το σπίτι  ντου στο δρόμο που εξεκίνα νοτια από τη ντιοδυτική γωνιά της πλατέας.

ΤΕΤΑΡΤΗ διασταύρωση νότια. Αυτή προχωρά 200 μέτρα και μετά σταματά.  Ας συνεχίσουμε όμως εμείς να διασχίσομε τον κεντρικό δρόμο Εϊκοσι μέτρα από την έξοδο της πλατέας και ο παπα Κωστής είχενε το σπίτι ντου, όπου γενήθηκε η Μαρία και ο Γιώργης. Δίπλα ντου είτονε ένα μακρυνάρι, το σπίτι του Ψεβιακού (μητέρα του Ιωαννη τση Ψεβίας, Μιχελινάκη) Στα χρόνια μου είτανε αρκετά γριά, και η μόνη παράσταση που έχω είτονε, το ότι το Ρωσσάκι, κατα που γράφουμε αλλου, την επείραζε με τη μαντινάδα: Ψεβία μου τη βράκα σου μην τηνε δένεις κόμπο// μονο τη δένε συρταριά, να τηνε λυώ ντελόγο ! Βγαίνοντας στην κολύμπα, φθάναμε σε ένα άλλο σπίτι με πολλή ζωή και παιδομάνι : το σπίτι του αγροφυλάκου τ΄Αραπόκωστα. Η Κατίνα, η Χαρίκλεια, ο Μανώλης,  ο Γιώργης και ή Ηλέκτρα,  όλοι γενηθήκανε και ξεπταχτήκανε εδώ. Μπαίνοντας στην κολύμπα, μιά μεγάλη διασταύρωση προς τα νοτικά είναι αριστερά μας  η:

ΠΕΜΠΤΗ διασταυρωση που πηγαίνει στο δημοτικό σχολείο  Συνεχίζουμε όμως εμείς προς τα Μάταλα Λίγα μέτρα πιό πέρα νασου το αλμπάτικο του Αλμπατογιώργη, να φροντίζει το πετάλωμα των αλόγων μουλαργιών και γαιδουργιών από τα γύρο χωργιά Λίγο πιό πέρα μιά κλειστή αυλόπορτα δείχνει την ύπαρξη ενός παλιού εγκαλελειμένου αρχοντικού: Τ σπίτι του Καναβού ενός Μαγαρικαριανού δασκάλου που δίδαξεστο Πετροκεφάλι την πρώτη μεταπαελευερωτική περιόδο 1920 μεχρι τον πόλεμο του 1940. Εκειανά τα χρόνια, στα νοτικά του δρόμου το σημερινό Παρκο είτονε απλά μιά αλάνα απούχενε στα Ανατολικά τσης ένα πηγάδι και μιά πιπεριά. Το πηγάδι έδιδε νερό σε όλη τη γειτονιά, το πηγάδι τση κολύμπας. Εκείνα τα χρόνια το νερό το βγάζανε με το μαγγάνι και με τη ζβίγα, ενω αργότερα βάλανε μια ντουλούμπα* Πιό κάτω, μπροστά από την πιπεριά είχαμενε στημένο το ανατολικό γκολπόστ του γηπέδου τση κολύμπας,  ένω στη δυτική πλευρά είτονε το άλλο τέρμα…. Αυτό είτονε και το πρωτο βίωμα της γενιάς μου για τον Ξωπατέρα: ο Τοπικός ήρωας έδοσε το όνομά του στην πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του Πετροκεφαλιού: Από τους πρώτους ποδοσφαριστές ο Μανώλης τ Αραπαντώνη, ο Μανώλης και ο Αλέκος του Λιλή, ο Μιχαλης τση Φιλιώς και ο Γιώργος ο αδελφός του και αρκετοί άλλοι….  Ακόμη, ένας τεράστιος ευκάλυπτος ακριβώς στην πόρτα του σημερινού πάρκου ήταν το ντεκόρ της κολύμπας Όπως συνεχίζαμενε δυσικά  αρχιζαν τα  Μαρκακιανά, ο Μανώλης του Τσαγκάρη, ο αδελφός του ο Μαρκοδημήτρης  και ο Μαρκογιώργης με τη Μαρκογιώργαινα και ανάμεσά τους ο Μιχάλης ο Γκιακούρης και ο Τσικναλέξης,  απούχανε συμπεθερια με τσοι Μαρκακιανούς….. Μιάς και είτονε μιαολιά πλατύς ο δρόμος στην κολύμπα,  εβόλευε για στέκι και βεγγέρα τσοι γειτόνισες  μα και τσοι γέρους πολλες φορες να γειτονεύουνε και να τα λένε κάθε λιοβασίλεμα  Ο Μαρκοδημήτρης και ο Μανώλης ο Τσαγκάρης είτονε από τσοι τελευταίους Πετροκεφαλιανούς με τις παραδοσιακές Κρητικές βράκες. Κάθε αργαντινή εβγάζε η Κλεάνθη του Μανωλάκη του Τσαγκάρη  η Ρινάκι του Μπιτσακογιάννη, η Κοκκάκαινα,  η Μαρκογιώργαινα,  η Δεσποινιά η Γκιαούραινα,  τσοι καθέκλες και εμονιταρίζανε άλλες 5-10 γειτόνισες και εβεγγερίζανε. Και εφθάσαμε στην

ΕΚΤΗ νότια διασταυρωση οτυ Πετροκεφαλιούσυτικά του σημερινού πάρκου Ας συνεχίσομενε κατά τα δυσικά…. Είτονε ο δρόμος που σούφερνε ρομαντισμό, λίγη μελαγχολία, λίγη κατάθλιψη, όλα τα συναισθήματα ανακατωμένα. Είναι περίεργο, μα εκείνα τα χρόνια ο έστω λίγος ρομαντισμός που εκδηλωνότανε, είτανε ένας περίπατος χαλαρός και αμέριμνος στον καταπράσινο κάμπο του Πετροκεφαλιού, από τον κεντρικό δρόμο… Δεν είτονε σαϊκα το νυφοπάζαρο του Τυμπακιανού δρόμου της ίδιας περιόδου. Εκεί, ο στόχος αν και είχε το ρομαντισμό του, είτονε και λίγο πονηρός: να δεις τσοι κοπελιές και τους νεαρούς και ότι ήθελε προκύψει… Στο Πετροκεφάλι αντίθετα, αρκετά πιό μικρό, η βόλτα ήταν ανάμεσα σε φίλους που απλά δεν ήθελαν να καθονται συνεχώς σε κάποιο καφενέ του χωργιού. Αξιοσημείωτο είναι, πως σχεδόν ποτέ δεν είχα συναντήσει έστω και ένα ζευγάρι ή παρέα να περπατά ρομαντικά και αμέριμνα προς τα ανατολικά του Πετροκεφαλιού. ‘Ισως το λιοβασίλεμα έδιδε μιά ρομαντική νότα στη δύση, που συνδυαζόμενη με το καταθλιπτικό στοιχείο του περιποιημένου νεκροταφείου στα δυτικά συνέθεταν ένα σκηνικό που δεν ήταν καθόλου αποτρεπτικό για μιά ρομαντική βόλτα. Μιά εικόνα που μούμεινε: Περί το 1960 το Μαθιό του Γκιαούρη (Ματθαίος Μιχ Δαμιανάκης), πιθανώς με το Αγριολίδι, (Γεώργιος Ηλία Μπιτσακάκης) και κάποιο άλλο συνήλικό τους,  κατά το λιοβασίλεμα να κρατούν το γραμμόφωνο με το μαγγανάκι, που κάθε τρις και λίγο έπρεπε να το κουρντίζεις για να γυρίζει και να παίζει,  χωρίς ρευμα φυσικά,  το δίσκο των 78 στροφών. Χωρίς  ηλεκτρικό ενισχυτή και άλλα καλούδια, χρειαζότανε ένα τεράστιο χωνί, ο γνωστός φωνόγραφος, που οι ερωτοχτυπημένοι νεαροί κρατούσαν σε απόλυτη ισορροπία στο ένα χέρι στο ύψος του κεφαλιού, και με βήμα σταθερό περνούσαν λιοβασίλεμα κάτω από το σπίτι του Μανώλη  του Καμηλαργιανού, συνοδεύοντας τον Καζαντζίδη του δίσκου στα πρώτα τραγούδια του…

Θάτανε το 1972… Εγώ είχα ξεσκολίσει  και από τα σκολιά και από το Πανεπιστήμιο. Πρέπει νάμουνε στρατιώτης στον Ξερόκαμπο και εβρέθηκα στις 25 του Μάρτη στο χωργιό. Εκείνα τα χρόνια είχενε ακόμη αρκετή αίγλη και η Εθνική μα και η Θρησκευτική γιορτή. Είτονε κανόνας  εκειανά τα χρόνια να διακόπτουμε τη Νηστεία της μεγάλης σαρακοστής, που είχε πάνα μέσα της την 25 Μαρτίου, (απο κει και το γνωστό Δεν  λείπει ο Μάρτης  από τη Σαρακοστή)  Μετά τα διάφορα γνωστά παρέλαση κλπ η πορεία είτονε ο καφενές μέχρι να μεσημεριάσει και να πάμε στο σπίτι για φαγητό. Το έθιμο ήθελε να αγοράσουμε όσοι έβρισκαν, λίγες φρέσκες βούπες* από τους ψαράδες από τα Μάταλα, που από την παραμονή ή και ανήμερα περνούσαν και πουλούσαν τα λίγα φρέσκα ψάρια που έπιαναν.  Είχενε φέρει λίγες φρέσκες γόπες ο Μαθιός του Γκιαούρη τσης Δεσποινιάς τση μάνας του,  μιάς και έμενε απίτις επαντρεύτηκε στα Πιτσίδια. Μετά την εκκλησα η Δεσποινια ετηγάνισε τη βούπα* και σαν εγύριζα από την πλατέα για το σπίτι, μου μίλησε η Δεσποινιά και εσυζητούσαμενε τα νέα ειδικά των παιδιών της τση Μαρίας και του Γιώργη που μάλλον είτονε στρατιώτης. Μιά στιγμή μου λέει η Δεσποινιά Κατσε Αντρέα να σε κεράσω. Πετιέται  στην κουζίνα και μου φέρνει δυο βούπες*  φρεσκοτηγανισμένες και ενα κρασοπότητρο κρασί, σαν κονιάκ, και μου λεει: πιες το μονο προσεχτικά γιατί είναι δυνατό… Πραγμαστικά λές και έπινα κονιάκ, και μου συνέχισε μετά: Πριν καμποσες μέρες ηθρε ο Μανωλάκης τση Μιχελοδημητραινας από τη Θεσαλονίκη, γιατί επούλησε το σπίτι τση μάνας του, απούτανε συγγενιά μου, και αδειάσαμενε το σπίτι της Αυτό τοχαμενε κλεισει από το 1958 απου πέθανε και απίτις τη θαψαμενε εμαζώξανεμε τα μπράτη στο σπίτι τζη, το κλείσαμε και ξανάφυγε ο γιός τση στη Θεσσαλονικη πάνε 15 χρόνια. Προχθές εβρήκαμενε ετουτονέ το κρασί 15 χρονών και άλλη μιά ντραμτζάνα απού την επήρε ο Μιχελοηλίας…

Καλή γειτονιά μπόλικες μνήμες, μα είναι ώρα να μεταξεσύρομενε και πιό πέρα… Πρώτο σπίτι σαν τελειώσει η Κολύμπα αριστερά είτονα του Στελιανού του Κοκκάκη και τση θειάς μου τσ΄ Ελένης του Σπετρέρη.  Θυμούμαι τον Κανακαρομανώλη και τη γυναίκα ντου κατά το 1950 να ρχονται στου Στελιανού του γιούντως, εμένανε κάπου στα Σπυρδιανά, και μετά μιά δεκαετία ο Μιχάλης ο Γκιαούρης έστεσε ενα ρακοκάζανο στο αδειανό τοτες διπλανο οικόπεδο για να καζανιάζει τα τσίκουδα των γειτόνων… Λίγο πιό δυτικά είτονε η γειτονιά του Γιώργη του Καραϊσκου και του σογιού ντως του Αλμπατοηλία και του Νικόλαου του Σταμάτη.  Ο άλλος γιός του Σταμάτη, ο Σταύρος είχε μετακατοχικά φύγει για τη Θεσσαλονίκη, όπως αλλού έχουμε πωμένα. Ο Τσικναλέξης είχενε καταστέσει τη Φαμελιά ντου στο τελευταιο σπίτι  πριν το δρόμο τση φάμπρικας του γιατρού, σε ένα σπίτι που πιθανόν παλιά νάτανε το καφενείο του Σωμαρά. Εφθάσμε και στην

ΕΒΔΟΜΗ διασταυρωση προς τα νότια και σαν επερνούσαμνενε το σπίτι του Καραϊσκου εβρίχναμε το σταύλο του γέρο Καρασουμάνη  (τωρινό σπίτι ττης Γιαννούλας) Σαριδάκη και Νικου Μιχελινάκη)  αριστερα και μετά ένα άδειο οικόπεδο  (νυν σπίθια των Πρωϊμάκιδων και των κληρονόμων)  και μετά  η:

ΟΓΔΟΗ διασταυρωση και ο Αι Λευτέρης. Επαέ, στον Αι Λευτέρη,  πρέπει να ληλερίσομενε, και πάλι δε θα θυμηθούμε μηδε τα μισά… Είτονε μαθές η έξοδος του χωργιού δυσικά, είτονε το εκκλησάκι με τις μνήμες και τις θρησκευτικές τελετές, είτονε και  το παλιό νεκροταφείο ακριβώς απέναντι, στο μισό οικόπεδο που είναι σημερο το γήπεδο μπάσκετ. Όλα αυτά, μαζύ με την αμορφωσιά του κόσμου και η θρησκευτική καταπίεση, που έδιδαν τροφή σε προλήψεις,  σε τελώνια, σε σατανάδες,  σε τιμωρίες κλπ, μας φορτίζανε ψυχικά. Ακόμα η έλλειψη φωτισμού  στους δρόμους έδιδε περιθώριο στα παντός είδους φαντάσματα της παιδικής μας φαντασίας να κυκλοφορούνε οληνυχτίς γύρο από τις εκκλησές, τα νεφροταφεία, τα ερειπωμένα σπίθια κλπ. Είχενε που λέτε πεθάνει ο πατέρας του Μιχάλη του Σωμαρά κάποτε, δεν ξέρω ακριβώς πότε, μα σίγουρα πριν από το 1936,  που λόγω μιάς επιδημίας -θανατικού έφτιαξαν το καινούργιο νεκροταφείο.  Ο άνθρωπος για διάφορους λόγους δεν έλυωσε, πράγμα που συμβαίνει λόγω υγρασίας , κακού αερισμού,  ωρισμένων φαρμάκων κλπ. Όταν τον ξέθαψαν, τον τοποθέτησαν όρθιο μέσα στο οστεοφυλάκιο του νεκροταφείου που ήταν στη νοτιοδυτική πλευρά του παλιου νεκροταφείου ακριβώς στο γύρο του δρόμου. Από την άλλη  μεριά του δρόμου ήταν το παλιό εκκλησάκι του Αι Λευτέρη σχεδόν στη μέση του δρόμου… Κάθε βράδυ ετρεμόφεγγε ένα καντηλάκι μέσα στο εκκλησάκι αναμμένο από τους πιστούς και θρησκόληπτους της εποχής… Και εγώ κοπέλι, 4-5 χρονώ,  να πρέπει να περάσω από τα κακά στενά: Από αριστερά νάνε έτοιμος ο πατέρας του Μιχάλη του Σωμαρά να με αρπάξει, και απο δεξά να προβάλει κειανείς βερζεβούλης από το πορτάκι του Αι Λευτέρη να με μισερώσει. Η χειρότερη μου είτονε οντεθελα σκοτεινιάσει, να με πέψει η μάνα μου στη μεσοχωργιά αθο ντη πλατέα, γι στου Ευθύμη ή του Καραϊσκου (τα κοντινα μπακάλικα) , γή να πάω να φωνιάξω του κυρού μου από το μαγαζί…. Έκανα πέτρα την καρδιά μου και επήγαινα κάνοντας το σταυρό μου χαχαλιές* και χωρίς να ξανοίγω*  μουδε δεξά, μουδε ζερβά….

Η εκκλησά τ΄Αι Λευτέρη είχενε την τιμητική τζη, την ημέρα τσ΄Ανάστασης. Η Κρανάσταση (τε Ανάσταση των Νεκρών) γινότανε γύρο στις πέντε η ώρα το απόγευμα. Μιά ώρα πριν είχενε σταματήσει να χτυπά η διπλοκάμπανη καμπάνα της Ανάστασης, για να καταλάβει ο κόσμος με τη νέα κωδονοκρουσία πως ξεκινούσε η τελευταία θρησκευτική υποχρέωση τση Λαμπράς: Η τελετή τση Κρανάστασης. Οι χωργιανοί χριστιανοί και μη είχανε ξετσουτσουλέψει και είχανε χορτάσει φαί μετά 50 μερες νηστεία, και χαρούμενοι επήγαιναν στο Αγ Πνεύμα, έβγαζαν, ανα δύο, μιά από τις μεγάλες είκονες του τέλμπλου και ξεκινούσαν την περιφορά προς τον Αι Λευτέρη Φυσικά μπροστά είτονε ο Παπα Κωστής και οι Ψαλτάδες, ο Σπετσέρης, ο Μιχαήλος του Λευτέρη  παλιότερα, ο Ζωγράφος με τον Μπάρμπα μου τον Καλόγερο και ο Χαρίλαος με το Σαριδάκη το Στελιανό μετά. Από κοντά τα εξαπτέρυγα και πίσω οι χωργιανοί Η μαρίδα είχενε εφοριαστεί με τα πυρομαχικά τζη, μακαρούνια, σκλαπατζίκια, γουρούνες  και έστηνε και από τις δυό παντες του δρόμου όλόκληρο πολεμο στη διαδρομή προς τον Αι Λευτέρη. Αν τύχαινε κανείς …απιστος , να περνα με τα σπάνια αυτοκίνητα τσ΄εποχής,  είπρεπε να περιμένει αρκετή ώρα να τελειώσει η τελετή για να συνεχίσει το δρόμο του

Θάτανε το 1957-60 και το Πετροκεφάλι είτονε ο παράδεισος των πρώιμων αγγουριών. Από το Μαρτη οι Χωργιανοί εφύτευαν τσοι πώιμες αγγουριές, και με καπελάκια από αθανάτους  προσπαθούσαν να τις προφυλάξουν από του παγετούς,  το κράι. Το οικόπεδο μετα το νεκροταφείο είτονε μοναστηρικό και είχενε περάσει στα χέρια της κοινότητας Τοδοσαν λοιπόν του Κωστή του Πιτσούνη (παππού του Αυγερινού Live) να το καλλιεργήσει φυτεύοντας πρώιμα αγγουράκια. Τα κοπέλια του Κωστή εκτός από τα αγγούρια που καλλιεργούσαν, εκαναν και ένα αυτοσχέδιο …μπαρ στη νοτιοδυτική γωνιά του κήπου: Έφτιαξαν μιά καλύβα πήραν και ένα ηλεκτρικό πικαπ,  ίσως το πρωτο του χωργιού (επαιρνε 4 μπαταρίες Α4 και δίσκους 33 στροφών) και τόριχναν στο γλέντι με τους περαστικούς μερακλήδες… Αλλωστε το μόνο άλλο που χρειαζόταν η καλυβα-μπαρ για να δουλέψει είτανε λίγο καρσί και ρακή και αντε και κανας ντάγκος ελιές και σαρδέλλες, τα αγγουράκια,  εκλεκτός μεζές για την περίσταση,  ήταν επιτόπιας παραγωγής . Αν αναρωτιέστε γιατί μούμεινε η σκηνή είναι απλό: Εκείνα τα χρόνια, τόχουμε πει και αλλού,  τα ακούσματα ήταν μόνο φυσικά: Αν τραγουδούσε κάποιος έχει καλώς, δεν είχες όμως την άνεση να ακούσεις ούτε ραδιόφωνο καλά-καλα,  μιάς και είτονε αρκετα ακριβό και πρωτοφανίστικο είδος… Και το πιό σημαντικο: η αποστολή του τοτε ραδιοφωνου ήταν, να προστατεύει απροκαλυπτα την εξουσία. Τα λαικά τραγούδια  ακουγονταν για μισή ώρα 6-6,30 κάθε απόγευμα από το κρατικο ραδιόφωνο. Όντας το πατρικό μου σπίτι λοιπόν μόλις 70 -80 μέτρα πιό πάνω από το υπαίθριο μπάρ,  συμμετείχα ακουστικά τουλάχιστον στο απογευματινό ξεφάντωμα. Έτσι φτάσαμε  στον

ΚΟΥΣΑΝΟ δρόμο, που σηματοδοτούσε το τέλος του Πετροκεφαλιού της εποχής μου. Ο Μανώλης ο Καμηλαργιανός  (Εμμ Φιτσάκης)  ήταν ο τελευταίος μετά τον Κουσανό δρόμο και προς το Νέο Νεκροταφείο κάτοικος της περιόδου του 1940-50.

Καλά-κακά επεράσαμενε ούλο το παλιό Πετροκεφάλι σχεδόν από πόρτα. Είπαμε πως λιγατάρια είτονε τα σπίθια αθο ντα νοτικά του δρόμου πριχού το 1900. Όμως μετά που σιγουρευτήκανε οι αθρώποι μιάς και οι Τούρκοι εγκαταλείπανε τις επαρχίες, και το πράγμα επήγαινε για απελευθέρωση, αρχίσανε σιγά σιγά να πιάνουνε τ΄ανάπλαγα και τα παπούργια…  Στην αρχή βέβαια γύρο από την πλατέα και νοτικά  στην τριτη και τέταρτη διασταύρωση, και από το 1920-30 και ύστερα όπου εβόλευε τον καθένα. Μετά  την απελευθέρωση το πιό μεγάλο πρόβλημα είτονε το νερό. Εϊτονε μαθές δύσκολο για τσοι νοικοκεράδες να κουβαλούνε με τον κουβά και το σταμνί νερό  στο Πετροκεφάλι, από μακρυά,μιάς και στις περισσότερες περιοχές κάθε σπίτι μπορούσε νάχει το πηγάδι του. Ας περπατήσομε και μεις τα σοκάκια  του Πετροκεφαλιού του 1950-60 από τη νοτική πλευρά του χωργιού:

ΠΡΩΤΗ ΝΟΤΙΑ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ

Ένα ωραί κομματι του Πετροκεφαλιού είναι σίγουρα το νοτιο τμήμα της εισοδου του Όμως για άγνωστους λόγους το χωριό δεν επεκτάθηκε καθόλου προς τα εκεί Σαν ανεβαίναμε το ανεβόλεμα προς το λόφο το πρώτο σπίτι είτονε του Ζωγράφου (Κων Παπαδάκη) ενός εξυπνου δραστήριου υπερκινητικού ανθρώπου από την Ελαία Μάνης που από μικρός βρέθηκε στα μέρη μας σαν αγιογράφος, φωτογτράφος, ιεροψάλτης κλπ Παντεύτηκε στο Πετροκεφάλι, όπου γενησε τον Τηλέμαχο το Δημήτρη και το Μανώλη πιό  γνωστό Σαν Μανο Παπαδάκη λαικό τραγουδιστή . Δίπλα του έστησε το σπιτικό του ο Νικολής ο Λαέρτης (Νίκος Μπιτσακάκης) γιός του Λυμπεροσταυρούλη. Τέλος  νέος σχετικά έστησε το σπιτικό του και ο Γιώργης του Χατζή με την Αλεξάνδρα του Νικολάκη του Μπαμιέ.  Αυτή είτονε όλη κι΄όλη η γειτονιά που τα τελευταία χρόνια άρχισε να παίρνει΄τα πάνω της…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΝΟΤΙΑ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ και σαν να μου φαίνεται πως  η μόνη οικογένεια που στα χρόνια μου έμενε  στο δετνο πρίνι το σουπερμαρκετ Αριάδνη ήταν τα σπίτια των Χαλκιαδάκηδων του Μανώλη του Τρουλίτη και του Μανωλάκη του Χαλκιαδάκη  Ο Μανωλης ο Τρουλίτης

λέω να τονε περπατήσω μεχρι απάνω, είτανε εξ ολοκλήρου καινούργια γειτονια, που απελευθερώθηκε για κατοικίες, απίτις ετοιμάζουντανε να μετακινήσουνε πιό δυτικά το νεκροταφείο του χωργιού Γύρω στο 1930 λοιπόν, καμπόσοι νεαροί  τότε του χωργιού  , Κύρης μου ο Κωστής ο Μπαμπιονίτης, Ο Στελιανός ο Βανίλης,  ο Διονυσιος ο Τσικνάκης και ο Λισταργιανός  (Σκαρπαθιωτάκης Γεώργιος )  με τον Καμηλαργιανό (Εμμανουήλ Φιτσάκης ) εφτιάξανε τα σπίθια τση γειτονιάς , ενώ  λίγο μετά ξεκίνησε να χτίζει και ο μακαρίτης ο Στέφανος ο Αλμπατάκης χωρίς να ξετλέψει το σπίτι του,  καθώς και η Ευτυχία του Ντουρόμηνου και ο γιός του Πετραντρέα, ο Επιλοχίας .  Σταματώ στσοι διπαπούδες, μιάς και τα κοπέλια των παραπάνω είναι σημερινοί παπούδες στο Πετροκεφάλι

Ενας δρόμος  γεμάτος ζωή στα νιάτα μου είτονε ο δρόμος απoύ εξεκίνα πίσω απο του Καραϊσκου  και είχενε πρώτο σπίτι αριστερα το σπίτι τση Σανταρμομαργώς και του Σανταρμομανώλη Και η μεν Σανταργμομαργώ δεν επρόφταινε να βοηθά τσοι νυκοκεράδες να μιτοχρενιάζουνε στο Μπορνόβα τη Μαντρα, είτονε μαθές δεξιοτέχνισα στον αν στιμονιάζει και να καταστένει το φασίδι, πριχού μπεί στο αργασήρι. Ο Σασνταρμομανώλης είτονε έξω καρδιά, αρκετά μεγάλος οντενείμουνε κοπέλι δεν επολυασχολιότανε με τα κηπουρικά, πολλές φορές όμως επήγαινε μέχρι το Κεφάλι, “στα χοντρα ξύλα”  εκοβε δηλαδή σκίνους πρίνους και ξερές αγριολιές τις φόρτωνε  στο γαιδούρι και δρόμο γα τις Μοίρες. Εκείνα τα χρόνια, ανεξαρτητα από την οικονομική τους κατάσταση οι αστικοποιημένοι  Μοιργιανοί δεν χρησιμοποιούσαν το ελάχιστο ηλεκτρικό ρευμα για μαγείρεμα αλλά έπεπε να αγοράζουν ξύλα για τη φωτιά όπως και στα χωριά. Επέρνα λοιπόν ο Σανταρμομαλώλης κάθε ντάι – ντάι από τα κάτω καμαράκια πουτανε τα λημέργια μου και  σαν εγιάγερνε από τσοι Μοίρες είχενε ενα βουργιάλι στα σκαρβέλια του γαιδάρου και μέσα ένα μισοκαδιάρικο μπουκάλι, το “γυαλάκι” όπως το έλεγεγε με αγάπη. Εϊτονε το αγαπημένο του μπουκαλι που το γέμωσε κρασί από τσοι Μοίρες μιάς και είτονε η μεγάλη του αδυναμία… Λιγο πιό πανω ο Καφάτος ο Μιχάλης με την Ευτυχία του Πετρογιώργη και φάτσα ο Μανώλης του Πρώιμου με τη Γιωργία του Κουρτικάκη από το Κουσε.  Είτονε και οι δυό τους σώγαμπροι στο Πετροκεφάλι, ο Μιχαλης από τα Καλύβια και ο Μανώλης από τον Αι Κύρλο. Τη γειτονιά εσυμπλήρωνε ο Χαρίλαος και από τη μεργια του σχολιού ο Παυλοευτύχιος με τις Αδελφές του την Βαγγελία και την Ειρήνη Βέβαια.  στα 1955 ο Παυλοευτύχιος είτονε άρρωστος και έτσι οι μνήμες και εμένα μα και των γειτόνων του είταν αρκετα δυσάρεστες. Πολλές φορές έφερνε σε δύσκολη θέση τους δασκάλους που εκαναν μάθημα στο παλιό σχολειο, αλλά δεν θυμάμαι να πειραξε ποτέ κανένα παιδί, αν και είναι αλήθεια πως πολλά κοπελια έμπαιναν στο πειρασμό να του πετάξουν καμμιά πέτρα μιάς και από αγνοια αμάθεια και κακή ανατροφή, θεωρουσανε παιγχνίδι τον “τροζό του χωργιού”…  Πριχού μεταξεσύρομενε σε άλλες γειτονιές ας θυμηθούμενε και το πρώτο κοπέλι του Μιχαλη του Καφάτου το μακαρίτη το Γιώργη. Εϊτανε από τους οριακά ατυχους τσ΄εποχής΄,  μιάς και είχενε δρεπανοκυτταρική αναιμία  που μπορούσε να βοηθηθεί και να ζήσει με τη βοήθεια της ιατρικής.  Ομως τα δύσκολα χρόνια του 1950-55 δεν είτονε μπορετό στα χωργιά να γίνει το πρεπούμενο και έτσι πέθανε με τους γνωστούς  πονους κλπ,  στα 15-16 του χρόνια…. Τελευταίο αν και νεότερο αντρόγυνο, ο Γιώργης του Παπά εδινε ζωή με τα κοπέλια ντου στο τέλος τση γειτονιάς, που τέλεινω με το Μανώλη του Μαραγκού.

Άμα θελα συνεχίσομε το στενό εβρίχναμε αλλη μιά γειτονιά,  Μαρκακιανή κυρίως,   το Δράκο με την θειά μου τη Βαγγελία, το Στυλιανό Μαρκάκη γνωστό  σαν Λουκά , και τον Αδελφό τους τον επιθεωρητή δημοτικης εκπαίδευσης (Κώστα Μαρκάκη), που ήδη είχε εγκαταλείψει το χωργιό από τα παιδικά μου χρόνια. Στην ιδια γειτονια ήταν ακόμη και ο Γιώργης του Μπελαδοδράκου σαν μπατζανάκης των Μαρκακιανών και ο Μιχάλης τση Τσαγκάραινας. Ψιλά, η γειτονιά ετέλεινωνε με ένα ακόμη Μαρκακιανό σπίτι: του Αντώνη Μαρκακη δασκάλου  και της Μαρίκας Μαυραντωνάκη, πριχού φύγουν πριν το 1960 από το χωργιό….

Τα πρωτα χρόνια μετά την απελευθέρωση τση Κρήτης, πρέπει να χτίζανε τα σπίθια απούτανε προς το δρόμο του σχολειού νοτικα από το πάρκο. Ανεβγάλεις το σπίτι του Μιχελοηλία και τσ΄αμπλάς  του απούτανε ανύπαντρη , αρκετά ψηλά είτονε το σπίτι του Νικολή του Τρακοσάρη  και λίγο πιό πάνω το σπίτι τση Δέσποινας τση Μουντράκη. Ο άντρας της ήταν φαρμακοποιός και εκτελέσθηκε απο τους  Γερμανούς το 1942  Τη θυμάμαι 20 χρόνια μετά,  μια ζωή στα μαύρα αξιοπρεπής η “κυρά Δέσποινα” …. Λιγο πιό μετά εγακαταλελειμένο το σπίτι μιάς άλλης ιστορικής οικογένειας του χωργιού των κουκουρήτιδων, μετέπειτα σπίτι του Ανάπειρου (Νικος Παπουτσάκης) . ο Μυρτομανώλης έστησε το σπιτικό του στην ιδια περιοχή στις αρχές του 1900, μα ο μεγάλος του γιος ο Μυρτομιχάλης εγέμισε κουτσούβελα τη γειτονιά απου συμπληρώθηκε με το Νικολή το Μακρολαίμη και το Μανώλη το Λεμόνη.  Λίγο πιό πάνω έχτισε ο μεγάλος γιός του Σταματοδημήτρη ο Αντώνης του Τσολιά. Μούλεγε ο κύρης μου πως σαν εξεκίνησε να χτίζει είχενε βάλει στη μέση του δρομου το σπίτι και επήγε ο παππούς μου ο Αλεξάκης και καμπόσοι άλλοι στάμενοι αθρώποι, και τούπανε να μεταξεσύρει το σπίτι λίγο πιό ανατολικά, πράγμα που έκανε. Εϊτονε μαθές εκείνα τα χρόνια οι αθρώποι υπεύθυνοι, μιάς και αν επερίμενες πολεοδομίες στην τουρκοκρατία, όλα θατανε μπάχαλο…  Ετέλειωνε το χωργιό κατά το δρόμο για το Χριστό με το σπίτι του Μπιτσακομανώλη  και τση Μπιτσακαντρονικης δεξια ενώ δυτικότερα είτονε η γειτονιά των καλοχριστιανήδων: Ο Καραγιάννης πέθανε γύρο στο 1955 αρκετά νέος , όπως και ο αδελφός του ο Νικολής το 1953 στην Αθηνα από καρκίνο. Όμως είχανε προλάβει και είχανε αρκετα κουτσούβελα τσοι σημερινούς παπουδες Καλοχρηστιανάκηδες…

Πηγαίνοντας για Μάταλα, πριχού καλά-καλα βγούμενε από την πλατέα ισα νοτικά εξεκίνα ένας δρόμος: Μαζύ με τη μεσοχωργιά μου θύμιζε  το Μεταξουργείο και την παλιά εγακταλελειμένη Αθηνα.  Σε αυτή τη γειτονια μόνο ερείπιια σταύλοι και χαλάσματα   θυμούμαι νατανε. Βέβαια στη γωνια ακριβώς είτονε το σπίτι του Χαλκιαδογιώργη που εμενε μέχρι το 1960 μαζί με τη συζυγό του Ειρήνη και λίγο πιό πάνω τα κοπέλια του Ηρακλή του Σταματάκη. Μετά ο δρόμος ετέλειωνε με τη Φαμπρικα των Κουκουρήτδων δεξα,  και το Πατρικό των κουκουρήτηδων (Γιάννης Κουκουριτάκης) αριστερά,  όλα εγακταλελειμένα στα παιδικά μου χρόνια Ο Σαμιώτης, ο Μιχαλης ο Τσίκνης σαν επαντρεύτηκε, ο Αλέκος ο Μιχελακάκης ( ο πατέρας του Ρωσακιού) και ο Σαριδάκης ο Χαράλαμπος έμειναν για λίγο σε αυτή τη γειτονια, που όμως δεν άλλαξε την εικόνα της εγκατάλειψης.  Η τελευταία φάμπρικα του χωργιού που δούλευε, απότι θυμάμαι ήταν η φάμπρικα των Κουκουρήτηδων που την είχε αγοράσει και ανακαινίσει περί το 1960 ο Νικολής ο Λαέρτης (Μπιτσακάκης)  ο πιό μικρός γιος του Λυμπεροσταυρούλη

Σαν εμπαίναμε στην πλατέα του Πετροκεφαλιού ερχομενοι από τσοι Μοίρες, το πρώτο σπίτι αριστερά είτονε του Ιωάννη τση Ψεβίας, και δίπλαντου νοτικά το σπίτι του σαντόλου μου το Μαρή του Κωστή  Μπροστα από την πόρτα του Μαρή, είτονε μια αμπεργια* αν θυμάμαι καλά, απου εκάθουντανε δυο μέρες ο αυτοσχέδιος  παγωτατζης, καθε Αγίου Πνεμάτου, κατά που σας είλεγα αλλού που…. Δίπλα είχενε ο Μανώλης, η Χρυσούλα και ο Κωστής του Καλοχριστιανού το μπακάλικο  και το σπίτι ντως, και πιό πάνω είχενε ο Πιμενίδης ο Καλοχριστιανάκης το δικό ντου σπίτι  Απο τα δυσικά του δρόμου εξεκίνα με το σπίτι του Κανακαρονικήτα, και το σπιτάκι τση Κλεάνθης μιά γιαγια στα τελευταία ντζη, πεθερα του Μιχελινάκη του γιατρού. Ενα σπίτι πιθανά του Σταματοδημήτρη, μόνο τη Σταματοδημήτραινα θυμούμαι στη γειτονιά, και μετά ενα αρχοντικό σπίτι, εγκαταλελειμένο, ιδιοκτησίας των Σπυριδάκηδων, που αποτέλεσε και το πρώτο σχολαρχείο της περιοχής στις αρχές του 19ου αιώνα, πριν μεταφερθεί στην Πόμπια Προχωρωντας συναντούμε το σπίτι του Μανώλη του Χατζή και τση Χατζίνας, που το κληρονόμησαν στον τελευταίο τους γιό το Στελιανό του Χατζή ή Στέλιο το Μυλωνά, μιάς και στο σπίτι αυτό εσταθηκε ο πρώτος μηχανοκίνητος μύλος της περιοχής, που αντικατέστησε το νερόμυλο τση Φαλάντρας γύρο στο 1960. Απέναντι από το Μύλο είτονε οι ιδιοκτησίες του Κωστογιώργη μάλον και το πιό ενδιαφέρον στην γειτονιά  είτονε ο πρώτος επαγγελματικός φούρνος του Πετροκεφαλιού: Ο Αλέκος ο Βιτωράκης γαμπρός από τον Αι Γιάννη επήρενε μιά απί τσοι κοπελιές του Κωστογιώργη τη Βαγγελία , και έσαξε ένα φούρνο απου έφτιαχνε και επούλιε ψωμί στην περιοχή καθώς και τα τριβίδια* για τα κοπελάκια της σχολικής ηλικίας. Η Νούλα και η Ελένη είτανε ωραίες κοπελιτσες, και ο αδελφός τους ο Μιχάλης που πέθανε πρόωρα, έφυγαν νωρίς από το χωργιό, μετά το κλείσιμο του φούρνου. Στη νοτική μεσοτοιχία ήταν το απείραχτο μεχρι σήμερα σωμαράδικο του Σωτήρη από το Κουσέ. Φυσικά μπροστά από το σωμαράδικο κάθε μέρα γινότανε παρέλαση  μιας και ο ένας ήθελε να επιδιωρθώσει το σαμαρι του γαϊδάρου , ό άλλος να το “γεμώσει¨, μιάς και έν είδει στρώματος έπρεπε να προστεθεί το σωστό γέμισμα για μνα μην πληγιάζονται τα καημένα τα γαϊδούργια.

Ολος ο”δρόμος” που περιγράψαμε  προηγούμενα, δεν ήταν παρα το τέλος ένός ρέμματος, που ξεκίναγε από τους βαθιάδες και τα νερά του διέσχιζαν την πλατεία του χωργιού με διέξοδο προς το πάρκο της ανατολικής εισόδου του Πετροκεφαλιού. Η σημερινή ελλάτωση των βροχοπτώσεων του αφαίρεσε τη σημασία του ρέμματος, όμως αν κάποτε ,κουφια η ώρα, πνιγεί κανείς σε αυτό το δρόμα μην σας φανεί παράξενο…. Αλλωστε ο Αδελφός μου Ν Μπαμπιονιτάκης στις 18 Οκτ 1961 έσπασε το πόδι του προσπαθώντας να διασχίσει αυτό το ρέμα σε μιά νεροποντή, μπροστά στο σπίτ των Εμ Σπυριδάκη και Γεωργίου Καδιανάκη

Είχαμε λοιπόν δυό επιλογές για να συνεχίσομε την έξοδό μας από το Πετροκεφάλι. Η μιά ήταν ν’ακολουθήσωμε το ρέμα και η άλλη να στρίψωμε ανατολικά για τα Μπιτσακακιανά ξεκινώντας από το πηγάιδι του Μπιτσακογιάννη, και το Παπούρι του Τσικνομανώλη Ας τελειώσουμε όμως με το ρυγιάκι: Λίγο πιό πάνω ήταν μερικά σπίθια Φραγξιδιανά, και μάλιστα των απογόνων του Φραγκιδομιχάλη Το πρώτο είταν του Φραγκιδογιωργη που επήρε ο γιός του Σταυρής και εμεινε με χρι σήμενρο εγκαταλελειμε΄νο σαν ο στάυρος του Σταυρή του Φραγκιδογιώργη. Αμέσως μετά  ο Νικόλαος ο Μπαμιές (Φραγκιουδάκης,  του Μιχαήλ)  πήρε το σημερινό σπίτι του Καδιανάκη Γεωργίου κληρονόμου του, και ετελείωνε με ένα ακόμα φραγκιδιανό σπίτι, κληρονομιά από τη γιαγιά μου τη Μαργιόρα (Φραγκιουδάκη, του Μιχαήλ) που εχτίστικε το 1930  και είναι το σημερινό ανακαινισμένο σπίτ των παιδιών του Μανώλη του Καρπουζάκη,  κληρονόμων της γιαγιάς μου.

Από τα δεξά λοιπός του δρόμου για του Τσικνομανώλη το Παπουρι τα κοπέλια του Μπιτσακομιχάλη, Η Ελένη (η παυλίνα η Κουκούλαινα0, ο Μπιτσακογιάννης, ο Μπιτσακογιώργης και ο γιός του ο Μπιτσακοηλίας η Λεωνίδαινα γυναίκα του Λεωνίδα, και ο Δημήτρης ο αλλοιώς γνωστός σαν Αμερικάνος, είχανε πίασει σχεδόν όλη την πλαγιά του λόφου. Ανάμεσά του εξεφύτρωσε ένα σπιτι του Κοσμά του Γκιαούρη δεν γκατέχω πώς κιαολιάς, διακόπτοντας του μπιτσακάκηδες της σειράς. Αμαμεσός στσοι μπιτσακάκηδες είτανεε λίγοι ακόμι Σταματάκηδες, ο Λευτέρης και ο Μανώλης, ενώ στην κορφή ητονε ο Τσικνομανώλης και αθο ντη βορεινή πλευρά ο Κωσταράς (Καδιανάκης )

Ετσά,  κουτσά-στραβά, εχτυπήσαμενε σχεδόν ούλες τσοι πρόρτες του χωργιού. Λίγες δεν είτονε σάικα, μα το πιό σπουδαίο είναι,  πως   οι αθρώποι εκειανά τα χρόνια επερπατούσαμενε, ετρώγαμε αρκετή ώρα στσοι δρόμους, εθώργιε ο γεις τον άλλο και ελέγανε θέλοντας και μη την καλημέρα του Θεού.  Εδά μπαίνεις στο αυτοκίνητο και κλεις τα τζάμια, και θές μιλείς του γειτόνου, θες δεν του μιλείς…

Στις αρχές του 1900 περίπου, απού εξεφοβηθήκανε οι αθρώποι από τσοι Τούρκους αρχινίσανε σιγά σιγά να πιάνουνε* τα παπουργια και να χτίζουνε τα σπίθια ντως.   Στρίβοντας για το παπούρι του Τσικνομανώλη, απούχτισε στην κορφή, εσυναντούσαμενε τον Μπιτσακογιάννη  και  τον Κουκούλιο, (τον είχανε σκοτώσει το 1941 και μονο η Κουκούλαινα και η κόρητζη Λευτερία εκυκλοφόρα στα νιά τα μου).  Ακόμη η Μπιτσακοκαλιόπη, ο Μπιτσακογιώργης και ο γιός του ο Μπιτσακοηλιας και πιό πάνω ο Κοσμάς και ο Μπιτσακοδημήτρης, σαν εγύρισε από την Αμερική.  Στη Βορεινή μπάντα του παπουργιού του Τσικνομανώλη σε ένα στενό πέρασμα είτονε το σπίτι και το στέκι του Κωσταρά με ενα πηγάδι, μιάς και εκειανά τα χρόνια τα νερά είτονε άφθονα και με ένα μαγγάνι εβολευανε τις ανάγκες του σπιθιού.

Πάνε χρόνια πολλά απου οντεθε λα κατέβω στο χωργιό είπρεπε να πω σε τριάντα-πενήντα αθρωπους όι μονο το χαίρετε, μα να πούμε και κειμιά κουβέντα παραπάνω για τα νέα μας μα και τα νέα των κοπελιών τους, απου αναθραφήκαμενε μαζύ…  Ηθελα το λοιπός μία ώρα να φτάξω ίσαμε την πλατέα, τόπο συνάντησης ντόπιων, περαστικών, ξενομπασάρηδων και ξενιτεμένων….

Και φτάξαμενε και στο 2010.  Και κάθομαι και το  ξαναμετρώ το πράμα και θωρώ πως αμα πάω  εδά στο χωργιό, σε πέντε λεπτά το περνώ άπό τη μιά μπάντα στην άλλη. Εμισέψαμενε μαθες οι πιά πολλοί χωργιανοί τσ΄εποχής μου: οι πιό παλιοι ποθάνανε, και οι νεότεροι μεταναστεύσανε σούλο τον κόσμο. Θα μου πεις βέβαια, πως νάχα καθουνται ούλοι στον τόπο που γενηθήκανε, τα περισσσότερα χωργια θελαγενούνε πολιτείες σε 100 χρόνια…

Θωρώ τα συμπεθεργιά, τα γκόνια  και τσοι μετανάστες, μιά χαρά αθρώποι ούλοι ντως,  μα άγνωστοι σε μένα…. Είναι μαθές  τα νέα ήθη και οι ευκολίες να διαλέξει κανεις  σύζυγο από αλλού. Στα χρόνια τα παλιά, προπαντός πριχού το 1950, η έλλειψη συγκοινωνιών και μετακινήσεων έκανε τσοι ξενομπασάρηδες, άντρες και γυναίκες, δυσκολόβρωτους*. Θυμούμαι τη μάνα μου την Μπαμπιονίταινα, απου μούλεγε πως η Σοφία του Χρονογιώργη, η Φυλαχτή του Σταυρή του Φραγκιδιγιώργη  και η  Κατερίνα η Πατσούραινα είτανε, μαζύ με τη μάνα μου,  οι μοναδικές Γαλιανές νυφάδες στο Πετροκεφάλι. Αντίστοιχα λίγες είτανε και από τάλλα χωργιά. Σήμερο οι πιά πολλοι παντρεύονται από τα ξενοχώργια, και είναι μιαολιά δύσκολο να γνωρίζεις  τσοι πιά καινούργιες οικογένειες, χώργια και τις μπόλικες   οικογένειες μεταναστών…

Σα δεν μπιτίζει, εγώ το πήρα απόφαση: Θα κατεβώ στο χωργιό:

-Όσοι παλιότεροι  γνωστοί μου δε με περιμένουνε στσοι καντούνες, στοι ανοιχτές αυλόπορτες, έστω και στα σύγχρονα καθιστικά ντωνε, δε θα μου κακοφανεί ανε τσοι συναντήσω, απρόσκλητος,  στο νεκροταφείο του χωργιού…

-Για τσοι πιό νέους απου μεγαλώσανε στο Πετροκεφάλι , όποιοι μπορέσουνε σίγουρα θάναι στο χωργιό. Οι άλλοι,  θάναι με το στανιό εκειά που τους καλούνε καλοκαιριάτικα οι ανάγκες τους. Κι΄αυτοί όμως,   ξαποσταίνοντας έστω για λίγο θ΄αφίνουνε το μυαλό τους ν΄ανεμογυρίζει στα Καμαράκια, στα Βρυσίδια,  στου Παπά την καμάρα, στου Καρασουμάνη τη Βαγκα, στο Βερβελιό, στον Καρνέρη,  στην Κουρνιανή, στο Χριστό, στσοι Βαθιάδες, στο Καμαράκι του Τίτο, στοι Μύλους, στ ΄Ααλυσσαντράκια, στσοι Πνιγάρηδες, στο  , στου Παπά το δέμα, και καπου κάπου μιά βόλτα στα Ματαλα τσ΄εποχής μου, μα πιό πολύ στο Μαρτσαλο και τ΄Αγιοφάραγγο  και  στους Λιμιώνες…

Καλό καλοκαίρι….

*καπα-καπί= διπλοκλειδωμένα, κλειδαμπαρωμένα.   αντηλιαρίδα*= η επιθυμητή το χειμώνα ζεστασιά από την άμεση ακτινοβολία του ήλιου.  χτήματα*=ζώα μεταφοράς (γαϊδούργια, μουλάργια, άλογα). μεσοχωργιά*=η μέση του χωργιού.  κούσκουρας*= είδος εύθρυπτου πετρώματος.    πιάνω (μιά περιοχή)= κινούμαι προς την περιοχή αυτή (έφυγε καιπιασε τ΄ανάπλαγα*).    ανάπλαγα=ήπιες πλαγιές.   δυσκολόβρωτοι= οι δύσκολα ευρισκόμενοι, οι σπάνιοι.  καθέκλα=καρέκλα.  σκαμπάζω=(Κρητική έννοια) προξενώ αίσθηση, κάνω εντύπωση  (Είδα μπρε την καινούργια νύφη τση Κασίδαινας, μα δε σκαμπάζει πράμα…Είντα κοντό θέμου τσήβρικε ο μούσακρος* ο γιός τση και την ανεμάζωξε…) μούσκαρος= μεγάλο μοσχάρι αλληλομαχιά= έριδα διένεξη, καυγάς

Θαυμάζω τη λογική των βολευτών της Ελλάδας στο να καπαρώνουν ψήφους ( δια διορισμών) στο διηνεκές…  Είδαν την καταστροφή της Ελληνικής περιουσίας σαν μιά ευκαιρία συναίνεσης του αφελή Έλληνα για ιδίαν άγραν ψήφων… Έτσι κάποιοι αγρότες που έμειναν στην περιοχή θα γίνονταν μισθωτοί , σε βάρος των ακόμα λιγότερων αγροτών που θα έμεναν, που στο κάτω – κάτω είναι και οι μόνοι που παράγουν…  Ακολουθήσαμε αυτή την τακτική για πολλά-πολλά χρόνια, αντί να επιβάλουμε την τιμωρία των ενόχων, που εύκολα βρίσκονται, (αντίθετα τρέχουμε να συμπαρασταθούμε στους τυχόν δικαστικά διωκόμενους αδικοπραγούντες)  και επίσης ζητούμε να πληρώνουν στο διηνενές  οι φιλήσυχοι  πολίτες (τόσο τους Βολευτές,  όσο  και τους Βολεμένους σε θέσεις μισθοσυντήρητων!)

Ας το παρουμε χαμπάρι: όσο εκλέγουμε ΒΟΛΕΥΤΕΣ στις θέσεις που θάπρεπε να εκλέγουμε υπεύθυνους ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ, τόσο θα πηγαίνουμε κατα διαβόλου. Αν τώρα ρωτάτε: μα πως θα διακρίνω τον υπεύθυνο, από τον ανεύθυνο; σας κάνω μόνο μιά ερώτηση: Οδηγούνε οι διάφοροι βουλευτές ΟΛΩΝ των κομμάτων την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες; (για μήπως και θα μας πούνε πως είχαμε δικτακτορία!) Εϊδατε όμως κανένα να οδύρεται για τον γκρεμό που έφεραν την Ελλάδα; Είδατε κανένα να παραδέχεται πως ΑΠΕΤΥΧΕ στη δουλειά του; Τρέχουν όλοι πίσω από το Γιωργάκη, τον Αντωνάκη κλπ και χειροκροτούν, την ίδια ώρα που οι ψηφοφόροι τους αρχίζουν να πεινούν κυριολεκτικά… Πετροβολούν οι μισοί τους άλλους μισούς, λύνεται η γλωσσα των αντιπολιτευομένων, εξαπολύουν μύδρους για τους προηγούμενους, για τους Γερμανούς, για τους Αμερικάνους (δηλαδή το ΔΝΤ) χωρίς να σέβονται ούτε καν τον Αμερικανό πρόεδρό μας (το Giorgos   ντε!)  κλπ

Πατριώτες, μοιάζουμε με  τον κακοποδωμένο γκομενιάρη του 1980 που έλεγε τον πόνο του με το τραγουδάκι:  ” για όλα φταιν’ οι γκόμενες, οι πρωην κι΄οι επόμενες….” Εμείς δεν φταίμε σε τίποτε, και ακόμα ψάχνομε για τρύπες φυλάκων και κηπουρών στο δημόσιο, και οι βολευτές μας ακόμα υπόσχονται μετά μανίας να μας βολέψουν… Σίγουρο είναι πως οι ίδιοι βολεύονται μιά χαρά με ΜΟΝΑΔΙΚΟ αντίτιμο τα ΚΟΡΚΟΔΕΙΛΙΑ δάκρυα τους για τον  Ελληνικό ΕΥΤΕΛΙΣΜΟ!  Για να μας παρηγορήσουν πετούνε και καμμιά πέτρα-κατάρα  στον …ατυχήσαντα  βολεμένο τους ΑΚΗ (είτε Βουλγαράκη, είτε Τζοχατζόπουλο) και η ζωή συνεχίζεται….  (Προσέχετε, μην τους χαλάσετε τη χωρίστρα ! Εκείνος ο Λούβαρης με τα πάμπερς του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΡΕΑ, που μπήκε φυλακή αλλά βγήκε αμέσως,  ως πάσχων από κατα πλάκας σκλήρυνση(!), και βέβαια ζει και βασιλεύει ο άνθρωπος,  ή ο άλλος ο Κοσκωτάς, που και αυτός “φυλακίστικε” για λίγο, οδήγησαν τα βήματα των νεων άκηδων,  γνωστών και αγνώστων.

Όσο διαλέγουμε ΑΚΗΔΕΣ είτε μπροστάρηδες  (ΚΩΣΤΑΚΗΔΕΣ, ΓΙΩΡΓΑΚΗΔΕΣ)  είτε γκουβερνάντες (αλήθεια, τον θυμάστε τον ΑΚΗ -γκουβερνάντα του Αντρέα;), τόσο θα αναζητούμε τον ουδέποτε αποκτηθέντα αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση, και σαν λαός μα και σαν άτομα….

Αγαπητοί εν σταύλω αδελφοί,  (έτσι δεν αρμόζει στα αλληλέγγυα βόδια; ) προσπαθούμε να διασφαλίσουμε το γέμισμα  του στομαχιού μας  ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ, και φθάνουμε να ενθουσιαζόμαστε με την πολιτική του Γιωργάκη για τις φιλότιμες προσπάθειές του να μας (σώσει;;;)!!! Στην πραγματικότητα βέβαια ο ανθρωπος δεν έκανε απολύτως τίποτε για να αρχίσει να παράγει η η οικονομία εδώ και οκτώ μήνες, αλλά λέει: φταίνε οι άλλοι ! , ενώ το χρέος συνεχίζει να ανεβαίνει !!.  Εϊναι φανερό πως ό άνθρωπος το μόνο που θέλει να κάνει είναι να εξασφαλίσει πως οι συμπατριώτες του οι Αμερικάνοι θά πάρουν πίσω τα λεφτά που έχουνε δανείσει στους Έλληνες.

(Αν και οσο το σκεφτομαι θωρώ το πως κάτι έχει κανει: Αυξάνοντας την τιμή στη βεζίνη, χωρίς να εισπράττει ουτε κάν το ΦΠΑ, πλούτισε κι άλλο τις γνωστές οικογένειες -πετρελαιάδες και βέβαια τους βεζινοπώλες που πουλάνε όσο θέλουν και δεν δίδουν ούτε το ΦΠΑ. Από την άλλη αυξάνοντας τον ΦΠΑ σε πολλά είδη αυξησε το κόστος ζωής στην Ελληνική οικογένεια 300- ευρώ μηνιαία. Από αυτά βέβαια που υποτίθεται πως θάπαιρνε, δεν θα εισπράξει ουτε το ΦΠΑ, και από την άλλη ο οριακός φουκαράς των 800 ευρώ μηνιαία,  ήδη έχει χάσει (απο την αύξηση των τιμών) τα 300 ευρώ!  Και ο μεν μέσος εισοδηματίας δεν καταλαβαίνει και πολύ  προς το παρόν το πρόβλημα, μιάς και κάτι του περισεύει ακόμα από τα έσοδα, ο χαμηλόμισθος όμως, αν δεν έχει χάσει τη δουλειά του ήδη έχει χάσει το περιβόητο 30% και το χρέος ακόμα ανεβαίνει….Σαν γνήσιος σοσιαλ…ληστής λοιπόν, ξεκίνησε από τους χαμηλόμισθους που ήδη έχουν νοιώσει την αγάπη του σοσιαλισμού στο πετσί τους. Θα μου πεις βέβαια, πως (ευτυχώς) ο Κωστάκης ο Χοντρομπαλάς, πρόλαβε και έφτιαξε εκείνο το ταμείο της Φτώχειας (;) κατα της φτώχειας(;)  θα σας γελάσω… Βέβαια αυτό θα το χρησιμοποιήσει ο Αντωνάκης, μόλις τελειώσει τη δουλειά του ο Γιώργάκης,  και τα μαζέψει για το Αμέρικα…. παραδίδοντας μας στον ανηψιό του  αλήστου μνήμης ΣΙΑκωβου.  Τώρα εξηγείται γιατί το ΔΝΤ μιλά για βασική σύνταξη στα 70,  περίπου στα  360 ευρώ. Μα τόσα δεν λογάριαζε να μας δίδει και ο Κωστάκης με το ταμείο φτώχειας;  Είδες λοιπόν Γραικέ μου, που όλα είναι πολύ καλά προσχεδιασμένα;)

Ένας σημαντικός λοιπόν λόγος να μην χρεωκοπήσει η Ελλάδα είναι για να μπορεί να πληρώνει τά χρέη της. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει, μάλιστα επιβάλει, να χρεωκοπήσουν το 90% των νοικοκυριών της Ελλάδας. Έτσι ο χρεωκοπημένος Έλληνας θα αναγκαστεί να δουλεύει για ένα και μόνο κομμάτι ψωμί, ενώ το επιπλέον μέρος της δουλειάς του θα πηγαίνει  για την αποπληρωμή των χρεών….  Το άσχημο βέβαια είναι: ποιάς δουλειάς ποιών εργαζομένων: Εδώ μάλλον αναφερόμαστε στη δουλεια μόνο των αλλοδαπών που παράγουν, μιάς και το δημόσιο το μόνο που κάνει είναι αρπαχτές και εμποδια στην παραγωγή, μπας και πάρει καμμιά μίζα!!!

Έτσι η επένδυση του Κράτους στο νοσοκομείο-χειρουργείο δουλεύει μόνο άν υπάρξει μίζα στο γιατρό,

οι επενδύσεις στα Νοσοκομιακά  εργαστήρια δουλεύουν παραγωγικά μόνο εκεί που υπάρχει “παράλληλο” συμφέρον

η σύνδεση του Φράγματος Φανερωμένης (γεμάτου με νερό εδώ και χρόνια) με τά αδρευτικά δίκτυα της Μεσσαράς δεν γίνεται, μιάς και οι εισαγωγές πετρελαίου γινονται απο καναδυό μεγάλους, για να δουλεύει η ΔΕΗ,  και τα αντλητικά συγκροτήματα,

οι εφορίες εισπράττουν σχεδόν μόνο για τους εφοριακούς

το εισπράτει ΙΚΑ μόνο για τους υπαλήλλους του,

Προσωπικά θαυμάζω το κουράγιο των λίγων αστυνομικών που πιάνουν που και που κανένα κακοποιό (παρότι και αυτόν προσπαθούν να τον κρύψουν δικηγόροι- Κράτος με το νομο των “προσωπικών δεδομένων”!) Δεν βλέπουν τους άλλους Δημόσιους που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπερασπίζονται το δικαίωμα τους στο φαγητό! και όλα τα άλλα είναι αδιάφορα!

Θυμάμαι χρόνια τώρα τους “Καλους” βολευτές του τόπου μου, μέλη  του Ελληνικού Κυνοβουλίου που χανε ενστερνιστεί πλήρως την απόψη του μεσου Έλληνα (αλλο μπουμπούκι και αυτός !): Έλεγαν λοιπόν οι συμπατριώτες μου στους καφενέδες: “Επήγα και εζήτησα του βουλευτή να μου βάλει το κοπέλι σε μιά θέση να τρώει ενα κομμάτι ψωμί, μα δεν έκαμε ακόμη πράμα… Βάλετο μωρέ κακομοίρη, από τη τσέπη σου θα τονε πλερώνεις; “

Εφτιάξανε το λοιπός θέσεις οι βολευτές μας για να τρώνε ψωμί  οι Ελληνες με δανεικά, μα είτανε τέτοιες οι θέσεις που δεν παρήγαγαν τίποτε. Τωρα θα ξαναγυρίσουμε στο 1946 και στα δημόσια συσίτια, άλλωστε θέσεις για ένα πιάτο φαί  είτανε και  αυτές!  Αλλωστε ακομα και στην Αμερική φτιάχτικαν  τέτοιες θέσεις και άλιστα πολύ πρόσφατα, γιατί νομίζετε πως θα μας λυπηθούνε; ¨Τόσα χρόνια ζητάγαμε να φάμε και μεις από τα δανεικά, πιστεύοντας πως είναι αγύριστα, (αλήθιεα γιατί το λαλίστοτο ΚΟΥ ΚΟΥ Ε ΔΕΝ ΩΡΥΌΤΑΝ ΌΤΑΝ ΔΑΝΕΙΖΌΝΤΟΥΣΑΝ ΟΙ ΕΠΆΡΑΤΕΣ,  ΔΕΞΙΈΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΈΣ ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΙΣ;) Τώρα απλά μας τα ζητάνε πίσω και με τόκους. Οι παγαπόντες πολιτικοί που καναμε κολεγιά από το 1974 για να δανειστούν και να καλοπερνάμε έχουν φύγει από την Ελλάδα, ή μπορούν να φύγουν ανα πάσα στιγμή Εμείς όμως καθόμαστε στην Ελλάδα και οι παντός είδους Γερμανοί κλπ που γκρινιάζουν μας στέλνουν πολύ απλά το λογαριασμό… Που λοιπόν είναι το παράξενο;  Γιατί μας κακοφαίνεται πως δεν μας δανείζουν άλλο; Σε ποιό σπίτι κάποιος θα μπορούσε να ζει συνεχεια με δανεικά; Εμείς δανειζόμασταν τριάντα χρόνια, πραγματικός άθλος…. Εκείνο το: ” μιά του κλέφτη, δυό του κλέφτη τρείς  και την κακή τώρα”  δεν είναι ελληνικότατο;

Ακούς λοιπόν το Γιωργάκη και τους …φωστήρες του να λένε: να προλάβουμε να αποκρατικοποιήσουμε το τάδε και το δείνα κρατικό απομεινάρι…. Εϊναι για γέλια οι άνθρωπποι Μα για αυτό το λόγο δεν έριξαν τον Μητσοτάκη, που πήγε να αποκρατικοποιήσει τον ΟΤΕ; Μα για αυτό το λόγο δεν λύσαγαν οι καρεκλοκεύνταυροι μέχρι πρότινος με τα λιμάνια και τους Κινέζους;  Έγινε λοιπόν  και η τελευταία πράξη του σοσιαλισμού στην Ελλάδα: Να ξεπουλά ο καλός σοσιαλιστής, ακόμα και όσα δεν τόλμησε να ξεπουλήσει ο κακος καπηταλιστής !!!

Ο λόγος βέβαια είναι απλός: δεν τολμά να διορθώσει ΤΙΠΟΤΕ από το σάπιο κομμάτι του Κράτους, που κατασπαταλά αντί να παράγει. Ο λόγος βέβαια είναι απλός: Η ΣΑΠΙΛΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΡΑΧΟΚΟΚΚΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!  Τι θέλετε δηλαδή, να τιμωρήσει ο βουλευτής τους στυλοβάτες του; Τόσα χρόνια τους έστηνε με περισσή φροντίδα για να τον στηρίζουν στην περίωπη θέση του! Μιά λοιπόν παράλληλη λύση, με όποιες άλλες λύσεις είναι να πουλήσουμε τα έχει του Ελληνικού κράτους στους ξένους σαν προσωρινή ανάσα, και στη συνέχεια βέβαια, καθένας από μας θα πουλά το χωραφάκι και το σπιτάκι του στους Γερμανούς και λοιπούς βορειους Ευρωπαίους αλλά με αντίτιμο  ολίγων δραχμών, όσα ακριβώς θα μας φτάνουν για ναα επιβιώσουμε αλλά και να ΒΙΩΣΟΥΜΕ όχι τόσο εμείς, αλλά τα παιδιά μας, το πάθημα του  Έλληνα, που νόμισε πως για άλλη μιά φορά θα γελάσει τους “Κουτόφραγκους!” Και ύστερα σου λένε πως έχουν άδικο οι Ευρωπαίοι να φωνάζουν το ΓΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΑ!

Ταμειο Νομισματικο Διεθνές

Ταμειο Νέων Χρεωκοπίας

(Σας μπερδεύει λίγο ο τίτλος; Περαστικά σας !  Ανάλαβε ο Γιώργος να το ξεμπερδέψει το κουβάρι! Σε λίγο θα αλλάξει  το ΤΝΔ (πάνω)  και θα το μετατρέψει με τη βοήθεια του ΔΝΤ (κάτω)  σε ΤΝΧ(ρεωκοπίας! Ακόμα παρακάτω!! )

Οι Ταιμς μας τον είπανε περίπου σαν Μεσία// μα ξέχασαν το πιό καλό:,  τον θέλει και η ΣΙΑ !

Δεν θάφερνε το ΔΝΤ, (ντροπή μας έθοιο πράμα!)// μα κάθε ζάλο του Γιωργιού τ’ ορίζει ο Ομπάμα

Από το 74 τρώγανε σα γουρούνια//  Αντρέας-τούβλα,  Κοσκωτάς,  Μαυράκης ως τα μπούνια

Μα είχανε κι΄ένα καλό για τη …Δημοκρατία:// με 114 αρχίσαν τη ληστεία…

Η ευλογία του λαού επι των κεφαλών τους // και ας χόρτασε το πόπολο τον κατακέφαλό τους

Όσο καιρό ροκάνιζαν τα παραπαντιζμένα// μας παίρνανε και δανεια, μας θέλανε  θρεμένα !

Κι΄ οι πια ανίκανοι από μας, αντι  επιουσίου// ζητούσανε του βολευτή μια θέση δημοσίου

Κάθε  κυρμπάρης βολευτής, εβόλευε καμπόσους// το έρμο το δημόσιο πόσους ν΄αντέξει,  πόσους;

Και οι ΝουΔου-ερίφηδες από το 81// το παίζανε ανήξεροι,  που τρέχαν τα κλεμένα…

Το 2004 Έλληνα …Δημοκράτη// σούδειξαν το χοντρομπαλά, την άλλη την απάτη

Τους είχαν υποχρέωση βλέπεις τα΄αφεντικά μας// 20 χρόνια συναπά βαράγανε τ’ αυτιά μας

Και ο Κωστάκης, στσοι δεξούς:  θ’αρθει και η σειρά μας// για να τα καταστέσωμε και μεις τα δίδυμα μας!

Και ο Κωστάκης ο χοντρός και ταπεινός συνάμα:// λίγα χει η ματζαρούραντως, μα δεν θαφίσω πράμα!

και σαν επέρασ’ ο καιρός με  όρτσο και πρεμούρα:// καλά τσοι διαγουμίσαμε, αδεια κι η ματζαδούρα!

Είντα θα κάνομενεδά, αρμέγουνται τα βούγια; //λέει ο Κώστας του Γιωργιού με αδειανή τη βούργια…

-Έχω να φίλο μπιστικό, που τα κατέχει ούλα// και θα τσοι κάνει τσοι Γρεκούς να τσοι κρατεί τρεμούλα !

Δόσε μου το βουκέντρι επά, και κάνε από τη μπάντα// λέει ο Γιώργης του Κωστή, και γύρε άλλη μπάντα !

Μα για καλό και για κακό το πράμ’  ανε στραβώσει// τ’  ανήψι του Σιάκωβου  να τσοι ποσωμαρώσει !

Και ο Κωστής με το Γιωργιό ρωτουνε τον Ομπάμα// πως θα τως τηνε φέρομε, εχεις στο νου σου πράμα;

-Κατεχω ντηνε  τη γυθειά, στο ΔΝΤ τσοι πάμε// 50 χρόνια στη δουλεια, μπρίκια θαρρείς κολάμε;

Αυτοί κατέχουνε καλά να πιάνουν λωποδύτες// λαούς που ξεπεινάσανε, τσοι κανουν τρωγλοδύτες

Οι λωποδύτες Έλληνες πρέπει να τα πλερώσουν// οσάφαγαν και τίλωσαν, και πίσω να τα δώσουν

Τι και ανε κλέβει ο φουκαράς ψωμί για να στελιώσει//το παντεσπάνι του αγά ποιος θα του το πλερώσει;

Μα έκλεψε ντο και ο αγάς; -Αγά εσύ τον κάνεις!// εσένα μούλε σ΄εσπειρε ο Γιάννης Αϊγιάννης!

(Τι; Δε σας άρεσε; Και μπας και θαρείτε πως εμένα μου αρέσει;  Με τις υγείες μας πάντως…)

-Εκόντευα να τελειώσω το δημοτικό, και  ο κύρης μου το χενε αμέντες είντα δουλειά θελα κάμω…  Καλά-κακά είχαμενε ξεπεινάσει μετακατοχικά, μα εγροίκας τσ΄αθρώπους (τσοι πιά γέρους είν΄  αλήθεια), απούχανε οι κακομοίρηδες με ένα όπλο και τρύπια άρβυλα σπρώξει την Ελλάδα από τη Λάρισα μέχρι το Σαγκάριο,  από το 1912 μέχρι το 1922:   “ανε γυρίσει κεινένας πόλεμος”… ή “ανεγυρίσει κειαμιά κατοχή”…  Συντηρητικός το λοιπός ο κύρης μου και μετρημένος, ελογάργιαζε να μου παρει μιαν αελιά, να συζέψωμενε με κεινα νάλλονε χωργιανό, να κάνωμε ζευγάρι και να οργώνομε  τα χωράφια, δικά μας και ξένα… Επαράπε ντο ο κύσης μου, και σαν τάκουσε η θειά μου η Ελένη η Κοκάκαινα (Φραγκιουδάκη Ελένη, συζ Στυλ Κανακαράκη) , θεός συχωρέσει τηνε, γυρίζει και κάνει ντου: Είντα λογάται μπρε ξάδερφε απου θα ξεκόψεις το κοπέλι από τα γράμματα… Αφού καλά τα πάει, πέψε το και στο Γυμνάσιο…  Ετσά,  τα  ΙΕΚ τσ΄εποχής μου έχασαν ένα μαθητή… Θα με ρωτήσετε  βέβαια , ποιός έχασε τελικά:  η επιστήμη,  η αγροτιά,  ή η κοινωνία, θα σας γελάσω…

-Είχαμενε πιάσει  την κουβέντα αλλότες με ένα καλό κατωμεσαρίτη από το Κουσέ, και Πετροκεφαλιανό γαμπρό: το Θωμά το Μαραγκάκη. Μου διηγιότανε το λοιπός  τσοι πρώτες επαγγελματικές του ανησυχίες: Ο κύρης του,  φιλότιμος έμπορος, εφαλίρισε την κατοχή, κατά πως έπρεπε, μιάς και οι άλλοι  (.. . οι πετυχημένοι) ,εκμεταλευόμενοι την πείνα των ανθρώπων επλούτιζαν… Είπρεπε το λοιπός ο Θωμάς, πιτσιρικάς τότε,  να μάθει μιά τέχνη στα ΙΕΚ τσ’ εποχής: Αποφάσισε το λοιπός να θητεύσει δίπλα στο Σωτήρη το Σωμαρά απ΄από το Κουσέ, είτανε και χωργιανός του…. Πραγματικά ο Σωτήρης είχενε κάνει σωμαράδικο το Φαρμακείο του Μπορνόβα, δίπλα από  τσαγκάρικο του Νικόλαου του Σταμάτη…. στο Πετροκεφάλι  Ήμαθε το λοιπός ο Θωμάς την τέχνη, και όχι μόνο αυτό, μα επήγε  και για … μάστερ τσ΄εποχής εκείνης σε ένα Μοιριανό σωμαρά,  μαθαίνοντας να φτιάχνει και σέλες αλόγων. Έλα όμως που μαζύ με τάλλα απούμαθε στο Πετροκεφάλι είτανε,   λόγω και της ηλικίας, ερωτικά και τα συναφή, οπότε η Γιαννούλα του Βάτση, (γυναίκα του στη συνέχεια) του έδωσε τον τελικό επαγγελματικό προσανατολισμό….

-Θα μου πεις εδά πώς μούρθε και θυμούμαι τα παλιά… Άμα ξανοίξετε τη φωτογραφία παρακάτω , με την αυλόπορτα του Καναβού, και τη διπλανή πόρτα, λίγο πιό δεξά,  θα καταλάβετε, τουλάχιστον οι πιό παλιοί…  Τη φωτοφραφία μου την έπεψε ο εγγονός του Καναβού του δασκάλου  ο κ.  Κωστας Κουγιουμτζόγλου.  Την είχενε τραβήξει ο Γιώργος ο Σπυριδάκης περί το 1965-70, λίγο πριν το αγοράσει ο Σωτήρης του Βατση (Σωτήρης Γεωργίου Χαριτάκης)  και το κάνει καφενείο και σπιτι, (όπως ήταν μέχρι το 2010)…  Χαζεύοντας λοιπόν τη φωτο από την είσοδο ακριβώς του πάρκου και κοιτάζοντας προς βορά, βλέπουμε μια παραδοσιακή αυλόπορτα του 1930-40, αλλά ανθρώπων πούχανε τον τρόπο τους, με ωραία πελέκια, καμάρες ψηλούς μαντρότοιχους κλπ. Στη φωτο φαίνεται  εγκαταλελειμένη είσοδος, και με ξυλωμένη την πόρτα… Ακριβώς δεξια στη μικρή πορτούλα στεγαζόταν το αλμπάτικο του Σαββογιώργη, ή του Αλμπατογιώργη, ή  του πεταλωτή,  (του Γεωργίου Μαρκάκη). Βέβαια, ο δρόμος με τα χρόνια μπαζώθηκε και υπερυψώθηκε, στα παιδικά μου χρόνια ήταν 30-50 εκατοστά πιό χαμηλός… Από την πόρτα του πεταλωτηρίου έλβεπε κανείς, κοιτάζοντας προς τον νοτιά , το σημερινό πάρκο, που όμως στα χρόνια του 1950-60 το ονόμαζαν κολύμπα…. Και βέβαια στα χρόνια αυτά δεν είταν κολύμπα, είταν απλά μια αλάνα-γήπεδο, από όπου πρωτομάθαμε για τον Ξωπατέρα,  μιάς και η ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙΟΥ   ΕΙΧΕΝΕ ΤΟ ΟΜΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΗΡΩΑ.   Παίχτες της , από όσο θυμάμαι,  ήταν ο Γιώργος και ο Μιχάλης της Φιλιώς, ο Μανώλης και ο Αλέκος του Λιλή, ο Μανώλης τ΄Αραπαντώνη και άλλοι… Προφανώς κάποτε πρέπει το πάρκο νάτανε πιό βαθύ και λιμινιάζανε τα νερά, από όπου και το όνομα κολύμπα….

Αλλό ένα λοιπόν σημείο επαγγελματικής  κατάρτισης= ΙΕΚ, στο Πετροκεφάλι, όπου έμελλε να εκλείψει … Όμως τα χρόνια του 1950-1955, η παντός είδους μηχανές εσωτερικής καύσης δεν υπήρχαν… Μόνο μιά πετρελαιοκίνητη μηχανή άντλησης νερού του Μιχελινάκη του γιατρού, μας έδιδε την ιδέα της επονομαζόμενης και με δέος επικαλούμενης “ξένης δύναμης”, κατά πως έλεγε ο κύρης μου, με δέος και θαυμασμό, για το άγνωστο και ακατανόητο, πλην αποτελεσματικό και τελέσφορο στα φυσικά εμπόδια που οι απλοί άνθρωποι προσπαθούσαν καθημερινά να ξεπεράσουν…

Παρέλαυναν λοιπόν καθημερινά από το πεταλωτήριο του Αλμπατογιώργη  οι διάφοροι από τα γύρο χωργιά, απούπρεπε να πεταλώσουνε τα άλογα, μουλάργια ή και γαιδούργια τους, ώστε να αντέχουν στις κακοτράχαλες διαδρομές, χωρίς να πληγιάζουν οι οπλές τους.  Στη δεκαετία του 1970, μιά ραγδαία αλλαλγή συνηθειών και μέσων μετακίνησης και μεταφοράς άλλαξε το τοπίο, αφίνοντας μόνο  πινελιές  ανάμνησης στα βιώματα των πιό παλιών,  μιάς εποχής που έφυγε, και που η μόνη ευτυχία στην αναπόληση της είναι, πως τη βλέπαμε με τα μάτια ενός παιδιού, την ζούσαμε με την ανεμελιά ενός παιδιού, και που όλη της η δυσκολία και η όποια συμπόνοια για τις αντικειμενικά δυσκολες καταστάσεις που βιώναμε, τις ωραιοποιεί στα μάτια μας η ύπαρξη ενός πατέρα και μάνας -προστάτη, που σίγουρα   έκανε και κάνει πάντα την υπέρβαση της κάθε δυσκολίας…

ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ ΤΟ ΚΑΝΑΒΟΥ 1960 ΠΕΤΑΛΩΤΗΡΙΟ ΔΕΞΙΑ

Σε ένα χωριό όπως το Πετροκεφάλι,  ούτε η ερήμωση της αστυφιλίας , μα και ούτε η υπερανάπτυξη της σύχρονης εποχής λόγω τουρισμού-εμπορίου κλπ,  (που μετέτρεψε πολλά χωργιά σε πληθυσμιακούς γίγαντες από παρθενογένεση, χωρίς παρελθόν αλλά με μάλλον αβέβαιο,  κοινωνικό , μέλλον), στάθηκε ικανή να σβήσει κάποια λαογραφικά και κοινωνικά στοιχεία στη διάβα του χρόνου.  Υπάρχει λοιπόν μιά,  έστω αμυδρή, συνέχεια μνήμης στους ανθρώπους του χωργιού, τόσο από πλευράς σογιών και κατοίκων, όσο και βιωμάτων σχετικών με την παιδεία  και την κοινωνική εξέλιξη.

Ο Φραγκιδοδάσκαλος, αν και δεύτερος παππούς μου, δεν είχα άμεσες αφηγηματικές εμπειρίες, από τη θητεία του σαν δάσκαλος στο Πετροκεφάλι, σίγουρα στην πρό της απελευθέρωσης της Κρήτης περίοδο.  Οι μετακατοχικοί δάσκαλοι Ειρήνη Μιχελινάκη και Αντώνιος Βασιλάκης, είναι οι δάσκαλοι των παππούδων του 2000 Όμως ο Καναβός ήταν ένας ζωντανός θρύλος ανάμεσα στους πατεράδες μας το 1950-70, μιάς και υπήρξε ο μοναδικός καθοδηγητής της προπολεμικής γενιάς στη στοιχειώδη γνώση και μόρφωση…

Ο Καναβός… Μιά ιστορική μορφή, μη Πετροκεφαλιανός, που όμως υπηρέτησε στο Πετροκεφάλι επί 20 συναπτά έτη… (1921-1941) Από  το Μαγαρικάρι, παντρεύτηκε την Κλεονίκη Σκουντάκη μάλον από το Σϊββα και έφτιαξε ένα σπίτι στο κέντρο του Πετροκεφαλιού, που διατηρήθηκε μέχρι το 1965 περίπου, απέναντι από την είσοδο του σημερινού πάρκου. Περιμαντρωμένο με ένα ψηλό μαντρότοιχο και μιά αυλόπορτα μονοκόμματη δεν μπορούσαμε να δουμε τιποτε από την αυλή. Βέβαια το σπίτι είχε από πολλά χρόνια εγκαταλειφθεί μετα τη διακοπή της θητείας του Καναβού από την εκπαίδευση και τη μετοίκησή του από το Πετροκεφάλι.

Δεν θα κάνω καμμιά κριτική για το πόσο καλός δάσκαλος ήταν, δεν έχω άλλωστε και στοιχεία γι΄αυτό…  Αν όμως πιστέψουμε το ρητό : “μ΄  όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα μαθαίνεις”, και μιάς και το Πετροκεφάλι είχε μια καλή φήμη στα χρόνια περί την Κατοχή, πρέπει να συμπεράνει κανείς πως στο χωργιό μας θήτευσαν σε εκείνα τα δύσκολα μαθησιακά χρόνια, καλοί δάσκαλοι… Αυτό σαν απόδοση τιμής και μνήμης στον Καναβό, το δάσκαλο του κυρού μου….  Λίγα περισσότερα, από τον εγγονό του Καναβού τον κ.  Κουγιουμουτζόγλου κάτοικο Ηρακλείου, που είχε την καλοσύνη να μας θυμίσει τον παππού του, στη διπλανή σελίδα: ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΝΕ…

ΡΟΥΒΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Με αφορμή μια ΣΩΣΤΗ, παρα τη δυσκολία της   πολυπαραμετρικότητας, σύναξη ή εκδήλωση ή μάζωξη, πέστε την όπως θέλετε, που έγινε στο Δήμο Ρούβα, θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες σκέψεις μου για τον τόπο μας και την άγνωστη στις περισσότερεςς πτυχές της,  μικροϊστορία του.

Το 2007 λοιπόν έγινε μιά πολιτιστική εκδήλωση στη Γέργερη, από τη δημοτική ηγεσία του. Μεταξύ των ομιλητών-συντελεστών τηε εκδήλωσης ήταν και οι εκ Πετροκεφαλίου Κωστας Τσικνάκης (εγγονός του παπά Κωστή),  ιστορικός ερευνητής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών,  και ο Νίκος Ψιλάκης,  γνωστός δημοσιογράφος  και γαμπρός του Μιχάλη του Μελέτη (Μιχαήλ Δημ Μπιτσακάκης).

Σημαντικό μέρος της παραπάνω εκδήλωσης κατέλαβε η αναζήτηση και αναφορά ιστορικών στοιχείων της Γέργερης και της γύρο περιοχής, σε μιά περίοδο αρκετών αιώνων και αλλεπάληλων καταστροφών, πολέμων και συγκρούσεων. Άνθρωποι, γενιές,  γεγονότα, διατήρησαν εξ αιτίας του ορεινού όγκου της περιοχής, που αποτελούσε καταφύγιο και ταμπούρι σε δυσκολους καιρούς, μιά μικρή συνέχεια τόσο με τους σημερινούς απογόνους, όσο και μιά ιστορική συνέχεια για την αποτύπωση των γεγονότων.

Θα πει κανείς και θα αναρωτηθεί,  γιατί κάνω αυτή τη σκέψη-αναφορά. Μα είναι πολύ απλό: αναλογιζόμενος  την καλή φήμη και την υπόληψη, σαν τόπος,  του Πετροκεφαλιού από τους νεότερους Κρητικούς της κάτω Μεσσαράς του 20 αιώνα, ακόμα αναφερόμενος στα στοιχεία του Καστορφύλακα που περιγράφει το Πετροκεφάλι σαν ένα χωριό με 103 κατοίκους ήδη από το 1583, πρεπει να υποθέσει κανείς πως εξ αιτία ς των άφθονων νερών και του γόνιμου εδάφους, ακόμα από την αρχαιότητα η περιοχή του Πετροκεφαλιού θα ώφειλε να είναι προτιμώμενος τόπος κατοικίας-ανάπυτξης, όπως ακριβώς συνέβαινε με τη γειτονική Φαιστό.  Παρά ταύτα, εξ αιτίας του πεδινού και ανοχύρωτου  της περιοχής, είναι προφανές πως το Πετροκεφάλι πρέπει  να καταστρεφόταν ολοκληρωτικά σε κάθε αναταραχή και να φτιαχνόταν από νέους κατοίκους από την αρχή,  μετα από κάποιες περιόδους ηρεμίας. Σε μιά πρόχειρη αναζήτηση  σογιών και γενεών διαπίστωσα πως: Πετράκηδες ήταν από τις Μέλαμπες, Μπιτσακάκηδες από τα Σφακιά, όπως και οι Μυρτάκηδες, Αλεξανδράκηδες  από το Λίσταρο,  Μιχελινάκηδες από τα Πηγαϊδάκια και την απάνω ρίζα,  Κουκουριτάκηδες από την Κουκουριθιά, Βασιλάκηδες από το Τυμπάκι., Μπαμπιονιτακηδες από τα Βορίζα, Φραγκουδάκηδες από τον Αγιο Θωμά, Μανασάκηδες από ττη Γαλιά   Δεν βρήκα προέλευση των Σταματάκηδων,  Σπυριδάκηδων, Μαρκάκηδων και Τσικνάκηδων, παρότι και αυτών  οι πρόγονοι δεν ήταν περισότεροι από 3-4 οικογένειες την περίοδο του 1830-50.  Εύκολα λοιπόν μπορεί να συμπεράνει κανείς, πως μετά από κάθε εισβολή από τον κόλπο της Μεσσαράς, ή και μετά από κάθε ξεσηκωμό εσωτερικό των κατοίκων, τα χωργιά της πεδιάδας αποτελούσαν εύκολο αλλά και απροστάτευτο στόχο, με αποτέλεσμα τον αφανισμό ή/και  ξεριζωμό των κατοίκων τους.

Φυσικά και δεν κάνω καμμιά ιστορκή έρευνα, περισσότερο εκφράζω βιώματα και συναισθήματα των ανθρώπων της γενιάς μου, της γενιάς του 1950-70. Δάσκαλοί μας δια ζώσης ήσαν οι παππούδες και η πατεράδες μας. Ανθρωποι που καλά καλά δεν ήξεραν από που κρατά η σκούφια τους, ειδικά όσων είχαν κατέβει στην πεδιάδα, στο Πετροκεφάλι από τα γύρο ορεινά.  Ας μην ξεχνούμε, πως με τα μέτρα εκείνης της εποχής, όσοι κατέβαιναν τότε στα πεδινά μοιάζανε με τους μετανάστες του 20 αιώνα προς Αμερική, Αυστραλία και Γερμανία. Έφευγαν από τη σιγουριά  των ορεινών όγκων μα και της δύσκολης επιβίωσης, προς την πεδιάδα, προσδοκώντας καλύτερη ζωή, με συχνό τίμημα τον αφανισμό τους από τους Τούρκους τους Σαρακηνούς τους Αιγύπτιους…

Τελικό αποτέλεσμα της παραπάνω πραγματικότητας  ήταν το ότι οι  επιτέλους ελεύθεροι πρόγονοί μας του 1920-1930,  νάναι ξεκομμένοι από τις ρίζες της γενιάς τους  και να μην αποτελούν φανερή συνέχεια της ιστορίας του τόπου τους.  Έτσι, ιστορίες για γεγονότα που συνέβησαν στο Πετροκεφάλι σε δύσκολους καιρούς, ελάχιστα μας είναι γνωστά δια ζώσης μιάς και δεν έμενε σχεδόν κανείς ντόπιος για να μεταφέρει τα γεγονότα και τις ιστορίες.  Αντίθετα, η λαϊκή μούσα έμεινε να να τροφοδοτεί ένα άσβεστο μένος για  τους Τούρκους, είτε μέσα από τα Δημοτικά τραγούδια που εξιστορούσαν τους αγώνες και  τις καταστροφές των διαφόρων περιοχών. Ακόμα, είχαμε τις διηγήσες  των ίδιων των πρωταγωνιστών στους βαλκανικούς πολέμους και τη Μικρά Ασία. Υπήρχε σίγουρα ένας χαοτικός διαχωρισμός και έλλειψη οποιασδήποτε συμπάθειας προς οτιδήποτε τούρκικο  έμεινε στα μέρη μας.  Σε αντίθεση με άλλα μέρη της Ελλάδας που η έστω αναγκαστική συμβίωση τούρκων και Ελλήνων άφινε κάποιο συναισθηματικό δίαυλο επικοινωνίας, εμείς στα μέρη μας ανατραφήκαμε με την απόλυτη απόρριψη οιουδήποτε τούρκικου. Η χειρότερη ύβρις στα νιάτα  μου ήταν να πει κανείς κάποιον “Τουρκόσπορο”.

Αξιο μνείας είναι και ένα άλλο γεγονός, πάντα σε τοπικά μέτρα, η απόλυτη απέχθεια για τους Βούλγαρους. Αν και ομόθρησκοι,  εξ αιτίας των  αγώνων των  Βουλγάρων να εκβουλγαρίσουν  τη Μακεδονία, πράγμα που σχεδόν είχαν καταφέρει στις αρχές του 20 αιώνα, εμείς οι Κρητικοί, έχοντας ένα εντελώς διαφορετικό αίσθημα πατριωτισμού από τους ίδιους τους Μακεδόνες, εθεωρήσαμε ιερά υποχρέωση, παρά τα ελάχιστα κολυβογράμματα που γνωρίζαμε για την ιστορία μας, να μη δεχθούμε τα τετελεσμένα όσων Μακεδόνων με ελαφρά συνείδηση δήλωσαν υποταγή στους Βούλγαρους…. Αν οι Κρητικοί είχαν το λειψό αίσθημα πατριωτισμού των Μακεδόνων, είναι σίγουρο, πως ήδη από τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας (μετά το 1000  μχ )   η Κρήτη θάχε απωλέσει την Ελληνικότητά της, όπως συνέβη με τόσες και τόσες άλλοτε ελληνικές περιοχές…. Έτσι, δεν είναι τυχαίο, που ο Βενιζέλος επέλεξε επίλεκτα σώματα Κρητών για τον Εξελληνισμό της Μακεδονίας καθώς και τον αφανισμό των Βουλγάρων που είχαν κατέβει σε όλη τη Μακεδονία. Είναι άλλωστε γνωστό με τι κοσμητικά μας στολίζουν ειδικά εμάς τους Κρητικούς οι Βούλγαροι, σε διάφορα ιστολόγια  τους, χωρίς βέβαια νάχουν άδικο από την πλευρά τους… Ας μην ξεχνάμε πως η Μακεδονία στις αρχές του 1900 είχε παραδοθεί  σχεδόν αμαχητί στους Βουλγαρους, και μόνον η βιαιότητα  των Κρητικών ξεκαθάρισε το τοπίο. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω  ήταν ένα επίσης άσβεστο μίσος για τους Βουλγάρους στα παιδικά μου χρόνια… Αλλωστε ζωντανές ήταν και μνήμες των Βουλγάρων αιχμαλώτων των Βαλκανικών πολέμων, καθώς και οι αγώνες των ίδιων των παππούδων μας στην Μακεδονία, που  τροφοδότησαν αυτά τα συναισθήματα. Σε κάθε σπίτι άλλωστε εκείνα τα χρόνια ακόμα, έβλεπες τις φωτογραφίες των αγωνιστών του Ελληνικού στρατού από την υπόδουλη ακόμα Κρήτη (!) για την απελευθέρωση της Βόρειας Ελλάδας…

Μεγαλώσαμε λοιπόν αποκομμένοι από την ιστορία μας και τη συνέχειά μας, μιάς και ελάχιστα μας ένοιαζε ο καλοζωισμός, η διατήρηση των κεκτημένων και ο συμβιβασμός… Ένας ανηλεής αγώνας για ελευθερία και ανεξαρτησία ήταν η ιστορία του κάθε Κρητικού… Μοναδικές αποθήκες πληροφοριών για τόπους, ανθρώπους και γεγονότα ήσαν όσα για φορολογικούς ή και στρατιωτικούς λόγους αποτύπωναν είτε οι Ενετοί κατακτητές είτε οι Τούρκοι στα αρχεία τους στην Κωνσταντινούπολη. Φυσικά ήταν δύσκολο να βρει κανείς τα λίγα αυτά στοιχεία σε δύσκολους χρόνους της ανασυγκρότησης  και δόμησης του Ελληνικού Κράτους. Η ιστορία ώς συνήθως γράφτηκε με τη μεγιστοποίηση και ωραιοποίηση εκείνων που ήσαν έτοιμοι να πουλήσουν ακόμα και ιστορικά εύσημα στους εαυτούς τους και τα τζακια τους στην περίοδο ανασυγκρότησης του Ελληνικού Κράτους.

Γράφω όλα τα παραπάνω, θέλοντας να τονίσω να παινέσω, αν μου επιτρέπεται, και να συγχαρώ τους συντελεστές της παραπάνω προσπάθειας, με πρωτο φυσικά το Δήμαρχο της περιοχής κ Οικονομακη Φανούριο, που δεν γνωρίζω προσωπικά. Και ο μεν Νίκος Ψιλάκης έχει δόσει πολλά στον τόπο του ασχολούμενος δημοσιογραφικά και λαογραφικά με την Κρήτη, όντας γνωστός για αυτή του τη συνεισφορά παγκρήτια. Ο Κώστας Τσικνάκης από την πλευρά του, σαν ιστορικός μελετητής του σκοτεινού μεσαίωνα της πατρίδας μας, αρχίζει να ανασύρει αρκετά στοιχεία από τη λήθη για τον τόπο μας.

Φυσικά δεν θάταν σκόπιμο να αποζητά κανείς ανταλάγματα δόξας και υστεροφημίας για τον τόπο μας… Άλλωστε και αυτοί που στήριξαν την ανάπτυξη τους σε τετοιου είδους πρακτικές σε άλλα μέρη της Ελλάδας, απλά πέτυχαν προσωρινά ωφέλη και στρεβλή  ανάπτυξη.  Είναι όμως ανάγκη να μην ξεχνούμε τα ιστορικά  στοιχεία του τόπου μας, και να στεκόμαστε κριτικά τόσο στις δράσεις των προγόνων μας, όσο και  με περίσκεψη και σοβαρότητα για την εφεξής δική μας ρότα…  Βλέποντάς το έτσι, και σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο,  η μόνη εναλλακτική για μας λύση θάταν νάμαστε τώρα, (με υποθετική την απουσία των ηρωικών εκείνων προγόνων) είτε: α) Αιγύπτιοι, είτε β) Τούρκοι, είτε γ) Βούλγαροι. Χωρίς να έχει κανείς το δικαίωμα να αναθεματίζει τους παραπάνω λαούς, θεωρώ  πως ουδείς σύγχρονος Έλληνας πολίτης, παρά την γκρίνια μας, θάθελε νάναι πολίτης των παραπάνω χωρών και μέλος των παραπάνω λαών.  Οφείλουμε λοιπόν ευγνωμοσύνη στους   προγόνους μας, μα πολύ περισσότερο, οφείλουμε να σταθούμε με περίσκεψη στις αρετές, τις προσπάθειες και τους αγώνες τους. Και όχι φυσικά να πάρουμε και εμείς τα κουμπούρια να κυνηγούμε εχθρούς, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν πια. Πρέπει όμως να κρίνουμε  ποιά πορεία πρέπει να ακολουθούμε στην καθημερινότητά μας, ώστε να διατηρήσουμε τα πολυσυζητημένα “κεκτημένα” μας. Όχι όμως τα κακώς νοούμενα κεκτημένα που πολλές κοινωνικές και συνδικαλιστικές ομάδες άρπαξαν, μα τα κεκτημένα και κληρονομημένα σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι, μιάς και η ραστώνη, η οκνηρία και κυρίως ο κακός προσανατολισμός των στόχων και των επιδιώξεών μας, μπορεί να  μας κάνει ουραγούς παντοιοτρόπως,  στο σύγχρονο κόσμο μας…

Και φέτος, ο ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ δεν παράλειψε να απονείμει τους επαίνους του σε όσα παιδιά έγινε γνωστό πως τα κατάφεραν καλά, και εισήλθαν στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Συγχαρητήρια λοιπόν στην ΙΩΑΝΝΑ- ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  ΤΣΙΚΝΑΚΗ ( εγγονή του Γιώργη του παππά  και δισεγγονή του Παπά Κωστή), στο ΓΕΩΡΓΙΟ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΝΑΣΣΑΚΗ (εγγονό του Γιώργη του Δράκου), και ακόμα στο  ΣΤΥΛΙΑΝΟ  ΕΥΘΥΜΙΟΥ  ΤΣΙΚΝΑΚΗ (εγγονό του Στελιανού του Μυλωνά). Ακόμα θερμά συγχαρητήρια στους γονείς των παραπάνω παιδιών,  για την επιτυχία των παιδιών τους.

Παρακάτω, σε λίγα φωτογραφικά στιγμιότυπα, οι Πετροκεφαλιανοί πότε με τη λύρα του Σταυρουλιδάκη, και πότε με τη φωνή του Μάνου Παπαδάκη, κρατούν το κέφι και τη διασκέδαση μέχρι το ξημέρωμα.

Ο Μάνος Παπαδάκης στο μικρόφωνο και ο Γιάννης Φραγκιουδάκης στην πίστα απογειώνουν το κέφι.

Είβανα που λέτε με το μυαλό μου, είντα κιαολιάς τον ήθελε η ΝΔ το Σωμαρά…. Εϊλεγα που λέτε : Μα αυτός δεν είναι απούριξε την Κυβέρνηση τση ΝΔ το 1993; Αυτόν αποκλείεται να τονε θένε οι Νεοδημοκράτες… Απίτις επήγε στο Σωμαρά  και ό άλλος αποστάτης της ΝΔ,  ο Αβραμόπουλος, είπα συντουνούς μου: Μωρέ σαν πολλοί αποστάτες δεν εμαζωχτήκανε; Λες νάναι το …καλύτερο κομμάτι  τση ΝΔ; Έτυχε να συζητώ την ημέρα των εκλογών για το αρχηγιλίκι της ΝΔ ( 29 /11/2009) με ένα φίλο μου, και μούλεγε: Παράξενο σου φαίνεται να βγει ο Σωμαράς, αρχηγός στη ΝΔ; Θες να τσοι πάρωμε ένα-ένα τσοι προδότες τση Ν Δημοκρατίας; ΠΡΩΤΟΣ Παναγιώτης Κανελόπουλος (γύρο στο 1958,   απού δεν έγινε αρχηγός τσης Δεξιάς ο Παναγιωτάκης, μα ο γέρο Καραμαλής)  Αποτέλεσμα: ο Παν Κανελόπουλος ανταμείφθηκε με Πρωθυπουργία ! (από τη Δεξιά)  ΔΕΥΤΕΡΟΣ,  ο Ράλλης, μερικά χρόνια αργότερα εγατάλειψε τη ΝΔ. Αποτέλεσμα: ο Ράλλης Πρωθυπουργός το 1978 (από τη ΝΔ).   ΤΡΙΤΟΣ ο Στεφανόπουλος ο ΔΙΑΝΑ.  Εγκατάλειψε τη ΝΔ το 1989,  και η ΝΔ τον έκανε Πρόεδρο της Δημοκρατίας !

Και έρχεται ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ και ΠΕΜΠΤΟΣ (αποστάτες και οι δυό της ΝΔ)  και φωνάζουν για διαπλοκές και συμφέροντα, (ενώ αυτοί δεν έχουν καμμιά ανάμειξη), να καθαρίσουν για πάρτη των Νουδιτών: Το 1990 ο Πρωτοεκλεγμένος Σαμαράς γίνεται άμεσα (σαν εκλεκτός ανηψιός του ΣΙΑκωβου και πάσης Αμερικής) ΥΠΕΞ της ΕΛΛΑΔΑΣ ! Το 1993 (Οκτώβρης) ρίχνει την Κυβέρνηση Μητσοτάκη όπως ακριβώς τούπε να κάνει ο πρέσβης των ΗΠΑ Χόλμπουρκ τον Ιούνιο 1993 και μάλιστα δημόσια (!). Το δεύτερο αστέρι, ο Αβραμόπουλος, θέλοντας να μετρήσει το μπόι του έκανε και το κομμάτι του παίζοντάς το Αρχηγός, κόντρα  σε ένα Κωστάκη που έτσι κι αλλοιώς σερνότανε ακόμα και σαν αντιπολίτευση. Αποτέλεσμα: Ο Καραμανλής τον έκανε Υπουργό Υγείας   αφού έθαψε τα ταμεία εκχωρώντας τα στις διάφορες αμερικάνικες εταιρείες.

Και έρχονται τώρα σαν μιά υπολογίσιμη αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ, στον άπαιχο Γιωργάκη: Ένας ακόμα πιό Αμερικάνος!  Και μάλιστα με σαφή εντολή:  Να στρώσει τους Έλληνες  στα μέτρα της Αμερικής: Ας κάτσουν τωρα να τους πάρει μέτρα, αυτό είναι το επάγγελμα του σωμαρά…  Και μη μου πείτε πως βρίζω τους ΝΟΥδίτες.  Στο κάτω κάτω η πανελλήνια βρισιά είτονε : γαϊδούρι ξεκαπίστρωτο,  δηλαδή γαιδούρι ξεσαμάρωτο. Όμως, οι Νεοδημοκράτες διάλεξαν Σωμαρά για το μέλλον τους. Και  αηδιασμένοι από τους απλούς αποστάτες τον Κανελλόπουλο, το Ράλλη, το Στεφανόπουλο, ακόμα και τον αποστάτη του Κέντρου Μητοτάκη δεν θέλουν να βλέπουν απλούς αποστάτες  !!!  Ψωνίσανε το λοιπός από σβέρκο: αντί για ένα, βρήκανε ΔΥΟ αποστάτες μαζί ! (Δύο σέ ένα! ¨Η όπως λένε στη γλώσσα του αυτοκινήτου: με διπλό διαφορικό !) : τον Αβραμοπουλο και το Μεγάλο αστέρι τον ΣΩΜΑΡΑ: Άντε να δούμενε θα τους στρώσει;  Άλλωστε για τέτοια γαϊδούργια είτανε η μόνη πετυχεμένη επιλογή…

(ΟΧΙ ρε παιδιά Δεν είμαι Ντορικός ! Μα αν αυτό το κόμμα το μόνο που έχει καλύτερο από τον χοντρομπαλά τον Κωστάκη και την Ντορούλα, είναι ο προδότης του κόμματος τους  ΣΩΜΑΡΑΣ, και ο Νεκροθάφτης της Υγείας Αβραμόπουλος (που την ξεπούλησε στις φαρμακοβιομηχανίες της Αμερικής), τότες με τις υγείες μας!

Δεν κατέχω, μα κομμάτι δύσκολο είναι να ξεμπλέξουνε τα γαϊδουργια από τσοι Σωμαράδες…. Από όσο γνωρίζω,  ο Σωμαράς ο Σωτήρης επόμεινε άνεργος στο Πετροκεφάλι, μόνο οντενε ψοφίσανε τα γαϊδούργια του χωργιού. Πέτε το μωρέ χωργιανοί στσοι ΝΔίτες τση κάτω Μεσσαράς, μιάς και σε καμπόσο καιρό  θα τσοι κόβει πάλι το σωμάρι και δεν θα κατέχουνε είντα κιαολιάς τωσε φταίει….

-Και εκεια απου περιμέμανε να πέψομενε τον Κωστάκη να κοιμάται στο σπίτι του,  παρά να κοιμάται στο τιμόνι τς΄ Ελλαδας (χωρίς να μπορούνε να του κόβουνε κλίσεις οι τροχονόμοι του Χρυσοχοϊδη για επικίνδυνο οδήγημα…. ) και να βάλουνε το Γιώργο να το  τιμόνι για να παει το πλεούμενο σε πελάγη ευτυχίας, αυτός  ο μπαγάσας μας είφηκε μεσοπέλαγα και αρμενίζει για πελάγη μακρυνά….

-Μωρή Ντορούλα άμα σε βάλουνε τιμονιέρισα οι γεδικοί σου, τα  ίδια θα μασε κάνεις και σύ;   Εγώ σαϊκα  δεν σε βγάνω, μα οι αγκρισμένοι απού επαραπάντισε απο τη ματζαδούρα ο αχεροχάφτης  Ελληνας, θένε οπωσδήποτε γιδοβοδκό.  Για τον Αντωνάκη σας (το …Σαγματοποιό ντέ…., (τον Σαμαρά στην καθομιλούμενη) ναι αυτό τον ανηψιό του ΣΙΑκωβου Αμερικής, τον ξεχάσατε;) ) δεν ρωτώ καθόλου…. Αυτός  έθεσε υποψηφιότητα για πλάκα, και αντί να ακριβύνουνε τα λεμόνια και οι λεμονόκουπες  (από την προσδοσία του στο κόμα του το 1993), κοντεύουνε να τον βγάλουνε … αρχηγό ντωνε οι ερίφιδες  οι Νουδιτες…

-….(Μωρή Ντορούλα δεν το ξανασυζητάς με τον Κύρη σου,  μπας κείτανε πιο καλά να ξαναγειαγείρεις στο Κέντρο (ΠΑΣΟΚ το λένε έδά) …. Στο κατω- κάτω,  οι ΠΑΟΚΟΙ διώξανε τον Αντιπαπανδρεϊκό Μητσοτάκη φωνάζοντας το 1965 το: ….. ¨Οξω οι Αμερικάνοι….!),  για να τους φέρουνε ένα Αμερικάνο….  το Αντρέα… και το γιό του, το Giorgos …. Όμως μπορεί, που ξέρεις,  να ξαναπούνε και κανένα  νέο mea culpa…(οι Ελληνες αυτή τη φορά) . Ίσως σε λίγα χρόνια σκεφθούνε πως είναι καλύτερα να παίρνανε  την κόρη του αποστάτη Μητσοτάκη για το Κέντρο,  στο ΠΑΣΟΚ,  παρά που φέρανε ένανε Αμερικάνο…..

- Όσο για τη ΝΔ και τα …. στελέχη της,  αυτά την προδοσία του Σαμαρά το 1989 την κάνανε γαργάρα…(τέτοια τομάρια  είναι  ….) (Μόνο το σαμάρι  τους έλειπε, πιστεύω όμως  πως με το Σαμαρά  στο τιμόνι θάρουθνε στον ίσιο δρόμο… Σε λίγο καιρό θα τους στρώσει (θα τους σαμαρώσει που λέγανε στιην εποχή μου για τα ξεσαμάρωτα γαϊδούργια… ). Για την τρέχουσα Νεα Δημοκρατία, μόνο ένας σαμαράς της χρειάζεται….

Ήρθε το 2009 και η ίδια διαδικασία εξελίσσεται στη Νέα Δημοκρατία Ένα κόμμα απαξιωμένο από ενα εκατομμύριο ψηφοφόρους του,  και η μόνη πρεμούρα των εκλεκτών του είναι να “τηρήσουμε το καταστατικό” που φτύνει τον κόσμο και υμνεί τους κρατούντεςσ στο κόμμα….  και αναπαράγει πιστά την αποτυχούσα ηγεσία, αγνοώντας επιδεικτικά τους ψηφοφόρους της…

Επειδή όλα αυτά ηταν πολύ πιθανά, ήδη στις 6 Οκτωβρίου 2009, έστειλα το παρακάτω e mail στον βουλευτή κ. Λευτέρη Αυγενάκη, απλά εκφράζοντας τις ανησυχίες μου. Βέβαια δεν περίμενα κατι διαφορετικό από αυτά που μέχρι τώρα έχουμε ακούσει: Ποιός είναι λιγότερο προδότης  του κόμματος της ΝΔ, και ποιός θα υπηρετήσει καλύτερα το Κόμα, Αλήθεια το κόμμα το έχουμε για τους κομματικούς ή γιά τον τόπο; Αλήθεια γιατί διδουν ορκους ενοτητας αυτοί που υπηρετώντας τα συμφέροντά τους διέσπασαν το κόμμα παλιότερα;  Εϊναι επιτέλους τόσο ανίκανοι που ούτε τον κομματικό μηχανισμό δεν μπορούν να στηρίξουν….

ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΤΕΡΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ (ΝΕΑΣ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ….

Θάθελα να θίξω δυό θέματα με την παρούσα μου επιστολή, που άπτονται όχι μόνο της βαρυπενθούσας ΝΔ, μα και της Ελληνικής Πολιτικής πραγματικότητας γενικότερα.. Το ένα είναι η ΑΠΟΧΗ και το δεύτερο είναι η ΔΙΑΔΟΧΗ.

Η ΑΠΟΧΗ

Πολλοί πολίτες και πολιτικοί δεν κατανοούν την άρνηση κάποιων ψηφοφόρων να ψηφίσουν, δεν τους αρέσει η διαφορετική εκτίμηση κάποιων,  από εκείνη που οι ίδιοι δίδουν στα πράγματα. Πολλοί επίσης  αν και αυτοαναγορεύονται «δημοκρατικοί», την ίδια στιγμή καταδυναστεύουν το ετσιθελικά «ανύπαρκτο» κατ΄αυτούς ποσοστό της αποχής, έστω και αν αυτό είναι το τρίτο αν όχι και δεύτερο κόμα του κοινοβουλίου μας.

Μια φασίζουσα-ιδιοτελής  επίσης αντίληψη των δημοσιογράφων δεν τους επιτρέπει να ταρακουνήσουν το σύστημα που τους ψωμίζει καθημερινά, αναδεικνύοντας το μέγα πρόβλημα των  ανθρώπων που αρνούνται να πουν τη γνώμη τους, επι ματαίω… Αλήθεια, γιατί οι περινούστατοι δημοσιογράφοι χύνουν ποταμούς μελάνης για τον …Οικολόγο 2,0 %, για τον Τσίπρα 4,0% , για τον Καρατζαφέρη έστω,  και αρνούνται να δουν εκείνους τους αρνητές ψήφου, που αρνούνται να θεωρήσουν … «Σωτήρες», εκείνους που δημοσιογράφοι και μη θεωρούσαν προ τετραετίας υπεύθυνους των Ελληνικών Δεινών; Ανεξάρτητα αν έχουν δίκιο οι ρίπτοντες το ανάθεμα στον Κωστάκη και τη Κυβέρνησή του, δεν είναι σίγουρα Σωτήρες οι κατ΄ανάγκην και δημοσιγραφικά και μόνον «δικαιωμένοι» κύριοι – κύριοι που μόλις προ πέντε χρόνια κατηγορήθηκαν για παρόμοια δεινά σε βάρος των Ελλήνων…

Η περιβόητη «δημοκρατία» μας, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των νταβατζήδων της,  θα πληρώσει αρκετά ακριβά το τίμημα της χυδαίας εκπόρνευσής της. Και όχι φυσικά πως είναι απαραίτητο να κλαψουρίζει κανείς για την όποια  αρετή,  μιάς και  για να δικαιώσει την υπραξή της (η αρετή),  οφείλει να δείχνει στην πράξη το κέρδος της κοινωνίας από τα εξ αυτής κελεύσματα. Αν όντως η δημοκρατία ευτελίζεται σύμφωνα με τα κελεύσματα του Καραμανλικού Κράτους, που επέτασσε πως ο μεσαίος χώρος είναι απλά κατά τον Αχιλλέα Καραμανλή (και όχι μόνον) μια Καραμανλική ιδιοκτησία, γιατί πρέπει να ομνύομε σε αυτή τη δημοκρατία και τους ταγούς της; Φυσικά το Δακτυλίδι του Γιωργάκη είναι ακόμα φασιστικότερη υλοποίηση του «Δημοκρατικού» μας οραμματος, που θα αναδειχθεί και εκείνη, μόνον όταν νομοτελιακά αποτύχει (για την Ελλάδα) και ο Γιωργάκης, σε εύθετο φυσικά χρόνο…

Η ΔΙΑΔΟΧΗ

Είναι αστεία η γελοία τοποθέτηση των διαδόχων του κρατικού …επανιδρυτή (Κωστάκη), που μετά από λίγο καιρό θα μαζευτούν να ρίξουν το ανάθεμα στους σιωπηλούς αρνητές ψήφου, που δεν στήριξαν αυτούς, και θα ασκήσουν κριτική στους πολίτες,  οι πολιτικοί της συμφοράς (της ΝΔ). Αλήθεια, δεν είναι τραγελαφικό, οι ανίκανοι και αποτυχόντες να πρωτοστατήσουν σε συνέδριο, με μοναδικό στόχο να πείσουν τους εξαπατηθέντες ψηφοφόρους πως δεν κακοδιοίκησαν αυτοί το κόμα τους μα και την Ελλάδα, καίτοι επί πενταετία κυβερνήτες της, και πως πρέπει να τους εμπιστευθούμε ξανά… Τα αξιοθρήνητα γελοία λαμόγια του συνητρητικού χώρου ετοιμάζονται να αντεπιτεθούν και να διατηρήσουν μέρος των κεκτημένων… Αιδώς Αργείοι….

Ετοιμάζονται οι ερίφηδες να μαζέψουν τους ΕΥΝΟΥΧΟΥΣ υμνητές-στηρικτές  της πυραμίδας, που απάνω καθόταν ο μεγαλος βεζύρης Κωστάκης. Ο Κωστάκης που,  ειρήσθω εν παρόδω, δεν έβλεπε (αυτός και μόνον) την κατρακύλα του Κράτους που για πέντε χρόνια καθοδηγούσε…

Αλήθεια, είναι η βάση της ΝΔ οι 4-5000 των τοπικών επιτροπών; Αυτοί αλήθεια θα ψηφίσουν στο συνέδριο; Γεγονός είναι πως αυτοί οι 4-5000 είναι εκείνοι που απόκόψανε τον κοσμο από τη ΝΔ, μιάς και είχανε το νου τους στις διάφορες λαμογιές και διαγκωνισμούς…. Δεν άκουσα ΠΟΤΕ για κάποια δραστηριότητα αυτών των τοπικών, παρά μόνον προσπάθεια ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ των εκλογών, για κατευθυνόμενη σταυροδοσία. Αλήθεια, τι θα περίμενε κανείς από αυτές τις τοπικές; Να εκλέξουν-στηρίξουν αρχηγό; Να προωθήσουν το πρόγραμμα και τον αρχηγό της ΝΔ στον πολίτη;

Είναι δεδομένο πως η ΝΔ επι αρκετά χρόνια δεν είχε φωτισμένη ηγεσία, πως διοικιότανε σαν μια οικογενειακή επιχείρηση και τίποτε περισσότερο.  Βρέθηκε μια ευκαιρία τώρα, που χωρίς πίεση χρόνου, ίσως θα μπορούσε να σκεφτεί τι θα κάνει,  τι θα πει εναλακτικά στο λαό σε μερικά χρόνια. Όμως, το διεφθαρμένο επιτελείο που διαχειριζότανε  ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΔ επί 5 χρόνια μόλις απέτυχε ! Αυτό λοιπόν το επιτελείο που μαύρισε ο Ελληνικός λαός, θα δεχθείτε να ξανακαθορίσει την μελοντική πορεία του κόματος;

Πιστεύω, πως η ΠΡΩΤΗ μοναδική ενέργεια εξωστρέφειας, δεν είναι να βγάλετε νέο αρχηγό. Ο λόγος είναι απλός: Ο νέος αρχηγός θα σας οδηγήσει σε μια πορεία, ΠΟΥ όμως ΘΑ ΟΡΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ και όχι ο αργηγός!

Απευθυνθείτε στο λαό θεσπίζοντας ακριβείς κανόνες συμμετοχής στις τοπικες οργανώσεις της ΝΔ.  ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΝΑΛΙΑ-ΑΥΤΙΑ,  που να φτάνει η φωνή του πολίτη στον κοματικό μηχανισμό! Είναι η  μοναδική ευκαιρία ! Οι νυν σφραγιδοκράτες των τοπικών λειτούργησαν και θα λειτουργούν σαν δεκανίκια των ήδη αποτυχημένων και τίποτε περισσότερο. Αυτοί λοιπόν οι σφραγιδοκράτες θα συγκληθούν για να ορίσουν την πορεία της ΝΔ;

Ζητήσετε ονομαστικούς καταλόγους των ανθρώπων που είναι ομοιδεάτες και υποστηρικτές του Κεντροδεξιού χώρου ανα διαμέρισμα, και πείσετέ τους να εκφράζουν τη γνώμη τους! Είναι η μόνη μάχη που οφείλει να δώσει τωρα η ΝΔ! Δώσετε το νέο στίγμα αλλαγής πλεύσης ! Αυτό θα αποτελέσει καταλύτη προσέλκυσης για τον περιθωριοποιημένο Νεοδημοκράτη, μα και λυδία λίθο διαχωρισμού-παραμερισμού για εκείνους που χρησημοποίησαν την ΝΔ μόνον προς ίδιον όφελος.

Ευχαριστώ

Ι. Το μακράν πλέον απολυταρχικό-φασιστικό κόμμα, είναι χωρίς αμφιβολία το ΚΚΕ.  Ακούσατε αλήθεια ποτέ άποψη για την ηγεσία του, πως,  ποιός, γιατί, μέχρι πότε,  διάλεξε την ΠΑΠΑ – ΡΗΓΑ (Αλήθεια, τρομερό όνομα για κάποιο θαμώνα χαρτοπαιχτικής λέσχης, αμαρτία να χαραμίζεται στην ηγέτιδα ενός … φιλανθρωπικού ιδρύματος στον Περισσό…)

ΙΙ.  Σε σειρά …δημοκρατικότητας έρχεται το ασκέρι του δίχως τσίπα Τσίπρα, με τον οποίο φεσώθηκε ο …σοσσιαλιστής ανθρωπάκος του διπλανού σοκακιού (που σημειωτέον, αν τον πεις δεξιό θα του ανεβάσεις θανάσιμα την πίεση, αν τον πεις κομουνιστή θα κομπλάρει που δεν είναι τόσο …δημοκράτης, όσο οι από αριστερά του κόκκινοι…).  Ρωτήστε τον όμως τον ευτελή υποτελή της ιδεολογίας του, ποιός τον ρώτησε όταν ο Αλαβάνος  τον ….αρραβώνιασε με τον Τσίπρα (και επίσης ρωτήστε τον, του αρέσει του …άντρακλα να παιζει το ρόλο της …νύφης,  μιάς και τον εεπιβήτορα της ιδεολογίας (μόνον;) , τον καθορίζει ο προηγούμενος…)

ΙΙΙ.  Σειρά έχει ο … Γκιόργκος , τόσο δημοκρατικός, που αγωνίζονται οι ΝΔ να του … μοιάσουνε (στην εκλογή αρχηγού). Εκεί που λέγανε πως …προοδεύσανε  (κληρονόμοι βλέπεις του πιό βασιλικού αντικουμουνιστή της Έλλάδας, γνωστού και σαν Γέρου της ….Δημοκρατίας)   και προκόψανε,  πάθανε σόκ (και ας μην το μαρτυράνε, και ας ξεροκαταπίνουνε το: όξω οι Αμερικάνοι). Νάσου λοιπόν οι συμπεθέροι από το Αμέρικα, τόκαμαν το προξενιό, τόδοσαν το δακτυλίδι στον συμπέθερο …Σιμίτη και αυτός χωρίς χρονοτριβή την έδοσε τη νύφη την…Αντιαμερικάνα (έτσι δεν είναι η ..προοδευτική κοινωνία του ΠΑΣΟΚ;  Έτσι δεν έλεγε η παράταξη του  Αντρέα;  -Έξω οι …Αμερικάνοι…).

ΙV. Με τέτοια δημοκρατία στην Ελλάδα και στα άλλα κόμματα, είδανε οι ΝΔίτες και πάθανε… -Μα γίνεται να μην βγάλουμε και μεις αρχηγό με … Δημοκρατικές διαδικασίες; στην Ελλάδα, την πατρίδα της Δημοκρατίας ζούμε…. Βέβαια, το δακτυλίδι Κωστάκης τόχενε για την Ντόρα, μα έλα που τα σκάτωσε το παλιόπαιδο. Τούπανε: Την εξουσία στο Γκιόργκο, το δακτυλίδι στην Ντόρα.  Αυτός ο αρούβαλος είχενε πρεμούρα και κόψιμο, φαίνεται πως χάνει και λιγάκι, το πήρε της μετρητοίς, και κατά πως έλεγε η πεθερά μου: Είπανε του κουζουλού να χέσει, κι΄έκατσε και ξεκολιάστηκε! Έτσι και ο Κώτσος, στα γρήγορα έδοσε την εξουσία, έδοσε και το δακτυλίδι, και “όποιος δεν ακούει θάχει να κάνει μαζύ του” ! (τρέμετε ΝουΔίτες!).  Γιά να δέσει το προξενιό, θάχουνε λέει καλεσμένους τους 4000 χαραμοφάηδες-μέλη, (Ναι, καλά καταλάβατε, αυτούς, που ακόμα και την ώρα των εκλογών τρώγανε και πίνανε …στηρίζοντας τη ΝΔ! Αυτοί που την βούλιαξαν  θεωρούνται κεφάλαιο που θα στηρίξει την…Δημοκρατική εκλογή της Ντόρας. Και μάλιστα, αυτοί θα είναι οι …πρωτοπόροι στη μάχη να ξαναψηφίσουμε και πάλι ΝΔ…  Γνώρισα δυο από τα θρεφτάρια αυτά της ΝΔ, με πήραν ΜΟΝΟ την παραμονή (!) των εκλογών ζητώντας μου ψήφους….). Απορώ με το θράσος των κομματικών, να θεωρούν πως μπορούν να ζητούν ψήφο από τους πολίτες, και στη συνέχεια να τους αγνοούν. Το να πετά κανείς την ψήφο του στα σκουπίδια, είναι εύκολο, και μάλιστα ευκολότερο από το να τη δόσεις σε ένα κομματόσκυλο για να αρπάξει εν ονόματί σου την εξουσία… (Ναι, ζουμε σε ένα ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ σύστημα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Απλά, ΣΕ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝΕ, δίδοντάς σου μιά ψήφο στο χέρι, για να τους τη δόσεις  πίσω και να την πετάξουν στα σκουπίδια… Μα, αφού   μπορείς να την πετάξεις και μόνος σου άνθρωπέ μου…)

V. To πέμπτο κόμμα είναι πέραν και πάνω από κριτική και οργάνωση. Μαζύ με τάλλα, και φορώντας την κουκούλα του ΕΘΝΙΚΌΦΡΟΝΑ τρομοκράτη της υποχρεωτικής ψήφου (μη μας πάρουνε χαμπαρι) μαζεύει και αυτό τα ψίχουλα από το δεξιό φαγοπότι…

Ιερή αποστολή των Ι,ΙΙ, ΙΙI, ΙV, V: Να σε πείσουνε ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ, πως τους ανήκεις, πως είσαι είτε:

Ι=κομουνιστής ή αντίπαλος του λαού (Διάλεξε ανθρωπάκο!),

ΙΙ = αριστεριστής ή ξέχασέ το, (από homo erectus και πίσω, και πολύ σου πάει! Τι είπατε; πρόοδος εκτός αριστεράς; Ας γελάσουμε ! )

ΙΙΙ  ΠΑΣΟΚΟΣ ΟΛΕ ! ή greko foucara ! Τώρα μάλιστα που ο συναγωνιστής Κωστάκης μας έδοσε την εξουσία, παίζοντάς το: Μπομπ ο Κωστάκης (όπως: Μπόμπ ο  Σφουγκαράκης), που έσβυσε μονομιάς από τη μνήμη των Ελλήνων το προ πενταετίας  ΠΑΣΟΚ, αν δεν  είσαι λοιπόν ΠΑΣΟΚ δεν είσαι in,  (άντε αν είσαι ΝΔ απλά σε λυπούμαστε και σε ψιλοπάμε, μιάς και δεν κρατάς 20 χρόνια (όπως εμείς) την εξουσία…  (κάτι σαν καλό παιδάκι που δίδει το παιχνίδι του να παίξουν και τάλλα τα παιδάκια…)

IV. Αν δεν είσαι ΝΔ τι θα μπορούσες να είσαι; μα επιλήσμων των προγόνων σου, (!) των αγώνων της  …φυλής (!), θάχεις δείξει …. αγνωμοσύνη σε όσους αδέξιους προσπαθούνε επιδέξια να σε πείσουνε πως είναι οι δικοί σου άνθρωποι και είσαι ο δικός τους άνθρωπος….

V Γιά τον τρομολάγνο απλά δόστε και σώστε.   Όλα τα σλόγκαν, όλα τα πατριωτικά όλα τα αστειάκια, δεκτά αρκεί να μπείτε στο μαντρί του πατρωτισμού, μιάς και τόσα χρόνια ξεμάντρωτοι, τι πατριωτικό εθνικο κλπ φρόνημα έχετε…

Εκείνος ο δεξιός Τσέλικγας ο Αβέρωφ το 1980, τόχε πει λίγο …αδέξια για το δεξιό μαντρί: όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος! Είδες πρόοδο οι σύγχρονοι κομματάρχες; Προσπαθούνε να μην είναι δεξιοί, μα ούτε και αδέξιοι… Μας θέλουνε στο μαντρί  (τους),  μα με ωραία λόγια…. Βέβαια ο καημένος ο Αβέρωφ μοιάζει παλιομοδίτης στους προοδευτικούς, όμως παρόλα αυτά, όλοι χτυπιούνται να μην αφίσουνε κανένα μας έξω από το μαντρί τους!  Βλέπεις να διαμαρτύρονται οι …ιδεολόγοι για τα εκατομμύρια εκείνων που  πέταξαν την ψήφο στα σκουπίδια, μη ψηφίζοντας ΚΑΝΕΝΑ ΤΟΥΣ;  Κοκορομαχούν τάχατες μεταξύ τους (…διαφωνούντες), μα πιότερο τους νοιάζει να ακούγεται  πως το ΚΚΕ των 5%, έφθασε στο   6%,    και ας πέσουν οι ψηφοφόροι από 100000 σε 95000. Αρκεί να μην μας πάρουνε χαμπάρι… Τι το νοιάζει το ΠΑΣΟΚ, που επί 5,5 χρόνια δε πήρε ΚΑΝΕΝΑ καινούργιο ψηφοφόρο, σημασία έχει το πως “πήρε” τις εκλογές, με το “δημοκρατικό” σύστημα που δεν μετρά όσους δεν ψήφίσαν συνειδητά ή όχι τις κομματικές απάτες…

ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ ΑΚΟΥ ! Πιό δημοκράτες και ελεύθεροι, είναι από ότι φαίνεται το 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι, που ενώ είχαν ψηφίσει το 2007 ΝΔ, τώρα προτίμησαν αποχή. Θα μου πεις πως αμφισβητώ το θρίαμβο οτυ ΠΑΣΟΚ, πως αμφισβητώ τη συντριβή της ΝΔ, πως δεν βλέπω την …πρόοδο  του ΒΟΝΤΥ ΜΠΙΛΤΕΡ Καρατζαφέρη, κλπ. Ας είναι καλά οι …σύμμαχοι δημοσιογράφοι, που τα βλέπουν όλα αυτά. Στο κάτω κάτω εσύ δεν πληρώνεις πιά δημοσιογράφους, οι κομματικές ηγεσίες όμως τους πληρώνουν χοντρά, γιατί να μην βλέπουν το συμφέρον τους;

(Μεταξύ μας, η πιό έντιμη ….φασιστική διοίκηση είναι εκείνη της εκκλησίας: Τόχει δηλώσει: Ελέω Θεού κυβερνά το ποίμνιο (ή όπως λέγεται σήμερον το ποίμνιο: τα ζώα Και μη μου πείτε πως βρίζω τα …θεία, Κατίνες του κερατά είτανε αυτοί πούπανε πως ο Χριστός μας έλεγε ζώα, ακόμα και τα ζώα δεν θάθελαν τέτοια μεταχείριση…)

Μετά από ένα -δυο αιώνες δημοκρατικής απάτης (τόσο περίπου κρατά η κοινοβουλευτική δημοκρατία)  ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να σχεδιάζουμε ένα διάδοχο σχήμα διακυβέρνησης σε παγκόσμιο επίπεδο.  Βλέπετε το να δίνεις το δικαίωμα της ψήφου και της διαχείρισης σε όλους, οδηγείς τα πράγματα στο να έρχονται οι πεινασμένοι να ανταλλάσσουν  την ψήφο τους με ακάλυπτες επιταγές, να φροντίζουν οι χορτάτοι να μεθοδεύουν τρόπους εξαπάτησης των αδικημένων, και όλα αυτά εν ονόματι και με τη σημαία της …Δημοκρατίας ! Βλέπετε πως, οι δημοκρατικές διαδικασίες οδήγησαν τα δορυφόρα της Αμερικής κράτη (Ελάδα, Σκόπια, Εσθονία, Γεωργία κλπ) στο να εκλέγουν ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ πολίτες σαν πρωθυπουργούς τους! Αλήθεια, χάθηκε ένας ντόπιος; Μάλλον η απάτη έχει γίνει πιο  ξετσίπωτη και ο ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ αρχίζει σιγά σιγά να ξεχνά ό,τι τον ανασύρει από την υποτέλεια και την αναξιοπρέπεια, αφήνεται στη μοίρα του,  με αρκετά θολή την κατάληξη της “ελεύθερης”  κρίσης του…

Posted in Η ΟΠΤΙΚΗ ΜΟΥ ]]> http://wpababion.wordpress.com/2009/11/02/%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%bf/feed/ 0 Λεωντάριον http://wpababion.wordpress.com/2009/10/30/%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%b5%cf%83/ http://wpababion.wordpress.com/2009/10/30/%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%b5%cf%83/#comments Fri, 30 Oct 2009 13:58:15 +0000 Λεοντάριον http://wpababion.wordpress.com/?p=1609 ]]> Επαίτειος 28ης Οκτωβρίου… Είμαι από τη γενιά εκείνων που έζησαν τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ πρωτεργάτες εκείνων των γεγονότων. Δεν άκουσα ΚΑΝΕΝΑ από τους μαχητές των Αλβανικών βουνών (και γνώρισα δεκάδες από αυτούς) να κοκορεύεται, να απαιτεί, να στέκεται επαίτης χειροκροτημάτων και τιμών στις παρελάσεις,  να… να… να… Απλά, και ταπεινά (αλλά πραγματικά ταπεινά) ξαναγύρισαν στο σκαπέτι, στο βολόσυρο,  στο ζευγάρι του 1945-50, συνεχίζοντας να μάχονται για την Ελλάδα… Μιας όμως και ο απλός Έλληνας του 1940 δεν είχε κατά νου να γίνει ήρωας, ούτε και να δοξαστεί, όταν αυθόρμητα έφυγε για την πρώτη γραμμή, πρέπει να αναλογισθεί κανείς, τι ήτανε εκείνο που τον έσπρωξε να πάρει το δρόμο του ξεσηκωμού, της αντίστασης,  της ανυπακοής στα ανελεύθερα κελεύσματα των κατακτητών… Σίγουρα είναι κάτι που αν δεν το βιώσεις δεν μπορείς και να το περιγράψεις.  Σϊγουρα για τους Έλληνες δεν υπήρχε άλλος δρόμος, άλλη επιλογή.  Μούρχονται στο μυαλό κάποια πράγματα, σκέψεις ενέργειες,  που μηχανικά, σαν αυτόματο, έκανα το 1974:

Ήταν η χρονιά που κατάρρευσε η κυβέρνηση των ένστολων εθνοσωτήρων,  από το βάρος των λαθών της από τη μιά,   μα και των πολιτικών πιέσεων  από τους ….δημοκρατικούς εθνοσωτήρες από  την άλλη, που ήθελαν οπωσδήποτε να πάρουν την ….σωτηρία της πατρίδας εργολαβικά,  μέχρι σ ήμερο:  Έμπαινε λοιπόν το καλοκαίρι 1974 και, το καλοστημένο σκηνικό, που ήθελε τους Τούρκους στην Κύπρο  και τους πολιτικούς μας στην εξουσία της Ελλάδας,  εξελισσόταν άψογα. Την ανάγκη φιλοτιμία  ποιούμενος ο γέρο Καραμανλής, κήρυξε  γενική επιστράτευση, αδρανοποίησε και κάποιες δεσμεύσεις της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ,  και εμείς ο λαουτζίκος δεχθήκαμε την πρόσκληση, και ο καθένας φουκαράς Νεοέλληνας έτρεχε να πάρει θέση ενάντια  στον παραλογισμό των μεγάλων συμφερόντων των μεγάλων αφεντικών του κόσμου μας….  Νεοδιορισμένος τότε στο Πανεπιστήμιο, είχα κάποια λίγα χρήματα στην τσέπη… Μόλις πούχα γνωρίσει και την μέλλουσα γυναίκα μου…  είχα  την μάνα μου στο χωργιό, χήρα και χωρίς άλλη οικονομική βοήθεια, ο αδελφός μου ήταν ήδη στρατιώτης. Χωρίς άλλη σκέψη, έδοσα τα λεφτά στην τότε φίλη μου, έδοσα και τη διεύθυνση της μάνας μου, και έψαχνα να δω που θάπρεπε,  από ώρα σε ώρα, να καταταγώ, να αγωνιστώ, χωρίς να κρίνω αν οι πολίτες απλά πλήρωναν το τίμημα λανθασμένων πολιτικών και φιλοδοξιών κάποιων άλλων. Η όλη ιστορία κατάληξε  κάπως σαν φαρσοκωμωδία, ή καλύτερα μιά ακόμα πηγή χρημάτων για τα αφεντικά, για να μας πουλάνε όπλα… Εμάς τους πολίτες της Ελλάδας και της Τουρκίας μας προτίμησαν τότε  όχι αλληλοσκοτωμένους, μα ζωντανούς εργαζόμενους,  για να δίδουμε τα χρήματα της  δουλειάς μας,  και ν΄αγοράζουμε τα παληοσίδερα- όπλα τους…

Ας έλθουμε όμως και στις σημερινές …επαιτείους, πλαισιωμένες με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους …επαίτες χειροκροτημάτων. Οι εκάστοτε περιστασιακοί διαχειριστές, μαζί με τους μόνιμους ιδιοκτήτες του Έθνους, πιστοί στο διαχειριστικό μοντέλο δεκαετιών, οργανώνουν και πλασάρουν   τους εαυτούς των στο φιλοθεάμον Ελληνικό κοινό σαν …συνεχιστές του έργου, εκείνων που δεν λογάριασαν τίποτε παρά μόνον ένα πράγμα: πως έπρεπε νάναι εκεί που το καθήκον τους πρόσταζε, δίπλα στους  Έλληνες των συνόρων, που κινδύνευαν να βρεθούν ανελεύθεροι από το να διατυπώνουν εκείνα,  που πίστευαν…

Κάθε επαίτειο λοιπόν,  πέρα από ένα συνήθως αξιόλογο ομιλητή, που αναφέρεται στα κελεύσματα και το νόημα της επαιτείου, αρχίζει η παρέλαση, η επίδειξη, η εξέδρα κλπ, φωνάζοντας όλοι: είμαστε και εμείς εδώ! Και καλούν όλους να ευφρανθούν με την παρουσία τους! Στα μαθητικά μας χρόνια στο σχολειό, οι εθνικές γιορτές ήταν ένα πανηγύρι. Παλιότερα, ήταν πράγματι ανάγκη, μιας και ο κόσμος έπασχε από έλλειψη και πανηγυριών, να περνά σήμερα όμως χαζεύοντας κανείς τα πανηγύρια των επετείων,  μοιάζουν σαν αγγαρεία..Οι εθνοπατέρες από ανέκαθεν  φρόντιζαν να περνά εξ απαλών ονύχων στους μικρούς μαθητές, η έννοια της φιλοπατρίας πλαισωμένη από την προσωπική τους μεγαλοπρέπεια… Φυσικά οι μανάδες μας μας φουντούλευαν από νωρίς, και βέβαια χωρίς νάχομενε τις σημερινές εθνικές φορεσιές, παρόλα αυτά καθαροί και περιποιημένοι και στη γραμμή όλοι πηγαίναμε στην εκκλησία. Πάντα υπήρχαν οι σημαιοφόροι και οι παραστάτες. ήδη από το Δημοτικό όπως και τώρα … (Θυμούμαι μια φορά την Συρμαλένια Τσικνάκη (του Διονυσίου, που ψιλοαρνιόταν να σηκώσει τη σημαία. Όμως η δασκάλα μας η Κυρία Μαρίκα (Μπορνόβα) επέμεινε … Και σηκώνοντας βαριεστημένα η Συρμαλένια του Διονύσιου τη σημαία, που με το στανιό της φόρτωσε η δασκάλα, της ξέφυγε από τα χέργια και πέτυχε το κοντάρι τη δασκάλα στο κεφάλι… (χωρίς ευτυχώς σοβαρές συνέπειες…))

Σήμερα έρχονται  κάποιοι επαίτες δόξας και …αναγνώρισης (με ποιό δικαίωμα;), στυλώνονται σε μιά σειρά και και φωνάζουν και πάλι στο φουκαρά Έλληνα: δόξασε με! Εμείς είμαστε εδώ να εισπράξουμε τα επινίκια των αγώνων των παππούδων σου, την τιμή και το τίμημα, που είσαι έτοιμος σε κάθε περίσταση να πληρώσεις για τα ιδεώδη σου !  Βλέποντας τα παιδιά μας όλους αυτούς τους πατριδοκάπηλους να απαιτούν και να επαιτούν συνάμα, δόξα, τιμή και αναγνώριση, χωρίς να μπορούν να δουν το ΑΝΤΙΤΙΜΟ που οι λογής λογής επαίτες τους προσφέρουν, φθάνουν να απαρνούνται και το ίδιο το ΤΙΜΗΜΑ που ανιδιοτελώς πλήρωσαν οι παππούδες τους για την αξιοπρέπεια τους.   Λογής λογής “επίσημοι”  λορδώνονται και κορδώνονται, απαιτώντας το χειροκρότημα των παιδιών μας προξενώντας τους το γέλιο και την αποστροφή, συμπαρασύροντας όμως στην αποστροφή και απαξίωση και τη φιλοπατρία και αξιοπρέπεια, που αν και λοιδορούνται ύπουλα από ορισμένους, ο διεθνής σωβινισμός διάχυτος σε πλείστα έθνη, θάπρεπε να αποτελέσει μπούσουλα για τους στόχους και τις αρχές της παιδείας των παιδιών μας.

Πρέπει νομίζω να σκεφθούμε αρκετά, αν ένα τόσο σοβαρό γεγονός,  η εθνική μνήμη, οφείλει να αποτελεί το επίκεντρο ενός πανηγυριού.   Βλέπεις το παππού να περιμένει εναγωνίως να χειροκροτήσει το …εγγονάκι του,  τα κομματόσκυλα να περιμένουν πως και πώς να χειροκροτήσουν το  κομματάρχη  της περιοχής την ώρα που θα καταθέτει το στεφάνι,  τους συλλόγους και οργανώσεις- σφραγίδες που αντί να τσιμπηθούν και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, ζητούν θέση στην ατελείωτη λίστα των ανύπαρκτων κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά, δημοτικά, σχολικά κλπ οργανώσεων, με στόχο την προβολή του καλαμοκαβαλάρη σφραγιδοκράτη της ….αρχής.  Σίγουρα  κάθε σφραγιδοκράτης ξέρει καλά πότε και πώς να εξαργυρώσει τη σφραγίδα που κρατά, όταν έρθει η ώρα…  Αρένα λοιπόν διαγκωνισμών, ανταγωνισμών, η …”εθνική” επαίτειος, με ένα μονότονα επαναλαμβανόμενο σκηνικό, μια τεράστια πλήξη και ανία για εκείνους που  οι διαπλοκές επιβάλλουν-υποχρεώνουν να δόσουν το παρόν.   Μούρχεται στο μυαλό η υποχρεωτική προσέλευση των χωργιανών μου στην εκκλησία προ 50-60 χρόνων… Ας ελπίσουμε, πως μετά από λίγα χρόνια θα δόσουμε κάποιο νόημα, όχι βέβαια στην εθνική μνήμη και την επαίτειό της (αυτή έτσι κι΄αλλοιώς έχει νόημα, τιμητές της περισεύουν και μιμητές σπανίζουν), μα στις όποιες παράτες οργανώνονται εν ονόματι της επετείου…

Με σύμμαχο την ωραία μέρα, την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 ο Πρόεδρος του Ξωπατέρα Ευθύμης Τσικνάκης, τα μέλη του συμβουλίου Δ Μπιτσακάκης Γ. Τσικνάκης Γ Σαββάκης,  Κλειώ Λούμου-Μαρκάκη Κ. Σταυρουλιδάκης, με αρκετούς φίλους και συγγενείς, αλλά και αρκετοί χωριανοί και κοντοχωριανοί ( Πρατικάκη (Σίββας), Μαραγκάκης (Κουσές), …αρματώσαμε ένα πούλμαν με κέφι και πήγαμε να κατακτήσομε το Μωριά… (Το δεύτερο αστείο είναι, πως στα Καλάβρυτα βρήκαμε τυχαία και άλλους …συμπολεμιστές :   τα ΚΑΠΗ των Γλυκών Νερών (που αποτελεί το νέο τόπο διαμονής τσ΄αφεντιάς μου…)

Η Τζενη Σαββάκη απολαμβάνει...

Στο σταθμό των Καλαβρύτων 2009

Πλατεία Καλαβρυτων 2009

Καλάβρυτα 2009

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2009 ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Καλάβρυτα σημαίνουν 25 Μαρτη 1821 και οι απόγονοι του ΞΩΠΑΤΕΡΑ θεωρούν χρέος να τιμήσουν το σημαιοφόρο της Ελληνικής Επανάστασης

Οι Πετροκεφαλιανοί μπροστά στο ηρώο του Παλαιών Πατρών Γερνανού

Η εκδρομή είχε την αναμενόμενη συνέχεια: Λίγο παραπάνω ανάβαση, μέσα στα έλατα προς το χιονοδρομικό κέντρο της περιοχής και η ταβέρνα Λαλέουσα μας περίμενε, όπως τη βλέπετε:

Λαλέουσα

Ώρα γιά φωτογραφίες:

Ονόματα; Και βέβαια θα βάλω μόλις τάχω σωστά και όλα λίγη υπομονή…

Posted in ΑΤΤΙΚΗ, ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ Tagged: ΕΚΔΡΟΜΗ ΞΩΠΑΤΕΡΑ, ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 2009, ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ 2009 ]]> http://wpababion.wordpress.com/2009/10/15/%ce%bf-%ce%be%cf%89%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b2%cf%81%cf%85%cf%84%ce%b1-2009/feed/ 0 Λεωντάριον ΣΤΑΘΜΟΣ ΟΔΟΝΤΩΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ Ο Ευθύμης Τσικνάκης, ο Δημήτρης Μπιτσακάκης ,Μαρκάκη Κλειώ... Επιτέλους στα Καλάβρυτα Η Κατερίνα (Μπιτσακάκη) ομορφαίνει την πλατεία Καλαβρύτων... Περπατώντας στα Καλάβρυτα... Ο ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΗΡΩΟ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ Λαλέουσα: ιχθυοτροφείο-ταβέρνα στα 1000 υψόμετρο. Α. Μπαμπιοιτακης 2009 ΟΓ Σαββάκης και Τζένη ποζάρουν Μαρία Πατρικάκου και Γ Σαββάκης Η Μαίρη η Κατερίνα και ο Θωμάς Τα τρεχούμενα νερά ντεκόρ για το Γ Τσικνάκη Ε Τσικνάκη Άλλη μιά πόζα... Οι παρέες επί το έργον Περιμενοντας τις πέστροφες Το τρίτο τραπέζι http://wpababion.wordpress.com/2009/10/08/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b5%cf%83/ http://wpababion.wordpress.com/2009/10/08/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b5%cf%83/#comments Thu, 08 Oct 2009 06:35:22 +0000 Λεοντάριον http://wpababion.wordpress.com/?p=1538 ]]> Εκλογές; Ναισ΄αλάι σου μα πράμα μνημόσυνο θα νέχουνε κειανενούς μεγάλου,  και επήγανε και του το κάμανε στο σκολειό….  Ε εε κειαμείντα, χωρίς σουχλιά, χωρίς καμπάνες, χωρίς να παίξουνε κειανενούς τη γκαζοντενέκα, είντα κειαολιάς εκλογές είναι ετουτεσές…    Λόπως εχάλασε ο κόσμος….

1950… Γροικώ τη μάνα μου τη Μπαμπιονίταινα , την θεια μου τη Βαγγελία του Βανίλη, τη Μαρία την Καμηλαργιανή (γειτόνισες του 1950) να γούζουνται και να γρυβίζουνε η μιά τσ΄αλλής για τα νιτερέσα του Κεφαλογιάννη,  Μεϊμαράκη, του Μαρή, του Μανασσάκη,  και τόσων άλλων, άνε βγει ο Βενιζέλος (Σοφοκλής), ο Μαρκεζίνης, ο Παπάγος, ο Παπανδρέου κ. ά.  Άμα τσοι γροίκας, εθάργιες πως ετρώγανε από την ίδια ματζαδούρα με τσοι πολιτικούς εκείνης τση εποχής, και εκάνανε αγώνα να βγει ο …δικός τως.

-Α αα !  Συμπαθάτε με, εξέχασα να σασε γράψω και να σασε θυμίσω ,  ένανε πρωθυπουργό τσ΄εποχής, μάλλον υπηρεσιακό, τον  Παναγιώτη Πιπινέλλη. Και θα μου πεις βέβαια: Τόσονά μεγάλουρος είτονε; Δεν είμαι κιαολιάς βέβαιος, μα εγώ τον εσύνδεσα με το ζόρε απου ετραβούσανε οι αμπελοκαλλιεργητές, με τα βάσανα και τσ΄αγωνίες τωνε, από τη μιά να πάει καλά η αμπελοκαλιέργεια της σουλτανίνας, να μη βρέξει και καταστραφεί η σταφίδα κλπ  Είχανε απού λέτε οι χωργιανοί στη μπούκα  ντως το βασιλιά, τσοι δεξιούς, και φυσικά τσοι διάφορους πρωθυπουργούς πριν τον Παπανδρέου.  Πρέπει νάτανε περίοδος 1960-62, απού δεν είχενε και πολλά καλή τιμή η σταφίδα, και κανα δυό φορές είχενε βρέξει το κατακαλόκαιρο, και είχε καταστρέψει τα σταφύλια ατρύγητα (Είχενε βρέξει στις 15 Αυγούστου, και θυμούμαι τσοι δεκαπενταριστάδες του Μαρτσάλου οντενεγυρίζανε  με τσοι γαιδάρους, και δεν είχανε μηδε μιά στεγνη κλωστή …).  Εκειά απου λέτε πουθενά είχενε μερακλώσει ο μακαρίτης ο Αστρινός (Τερζάκης) και ήλεγε τη μαντινάδα: Απούχει θηλυκό παιδί και σουλτανί αμπέλι// θα πυρπιρίζει ο κόλος του, ωσάν του Πιπιλνέλλη… Ετραγουδούσανε μαθές το καυμό ντως οι γιαθρώποι, από μιά τσ΄αρχής και ετσά εμείνανε ενα σωρό από τσοι “μεγάλους” των διαφόρων εποχών στην ιστορία…

Έχω σας γράψει κατά καιρούς τα … καλυκοσφύργια* τση γενιάς μου, και πιό πολύ των πατεράδων του 1950, απου θαρρούσανε οι κακομοίρηδες πως θελασώσουνε το ντόπο με τσ΄εκλογές….   Έτυχε νάναι ο κύρης μου από τη …δεξά μπάντα οντονεπιάσανε οι μεγάλουροι τα ζυγάλετρα και ανοίξανε μιά αυλακιά στη μέση τση Ελλάδας για να τσακώνουνται  οι μαύροι οι δεξιοί, με τσοι άλλους τση αριστερής πάντας, και να κάνουνε τ΄αφεντικά σεϊρι, μα και  τη δουλειά ντωνε…

Οντενείμουνε κοπέλι δεν είχαμενε μηδέ εφημερίδες, μηδέ ραδιόφωνα στο χωργιό.  Έτσά, λίγα πράματα εκατέχαμενε για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό,  μα δεν εκακοπερούσαμενε δα και χωρίς την αφεντιά ντως.  Μιά μέρα, γύρο στο 1955 (από ότι μου λεγε ο Γιώργης ο Τσίκνης (Γεώργιος Μιχ Τσικνάκης 1946),   μας ήφερε ο δάσκαλος μας, ο   Αντώνης ο Βασιλάκης μιά μπάλα, μασε χώρισε δε δυό μπουλούκια και μας είπενε:  εσείς από παέ είσαστε Ολυμπιακοί, καί στοι άλλους μισούς: εσείς είσαστε Παναθηναϊκοί.

Ετσά εξεκίνησε ο καυγάς των ντόπιων για τσοι Πράσινους – Κοκκινους Ετσα φαίνεται εξεκίνησε και ο καυγάς στα πολιτικά και καλά κρατεί σαμε* έδά.

Θυμούμαι απού λέτε ένα πρωί, μπορεί νάτανε το Νοέμπρη του 1963, απου πρωτοκέρδισε τσ΄εκλογές ο Γεώργιος Παπανδρέου πως εσηκώθηκε πρωί-πωί η θειά μου η Βαγγελιά,  (Παπανδρεϊκιά μαθές) και ήβαλέ μιά γκαζοντενέκα ανάποδα σε ενα στύλο του φράχτη και την εκαταχτύπα διαολισμένα, για να μπει στ΄αρθούνια τση μάνας μου, απουχενε χάσει το κόματζη τσ΄εκλογές… Τόχανε φαίνεται συνήθιο,  “να παίζουνε τη ντενέκα” σε αυτούς απού χάνανε τσ΄εκλογές….

Και νάρχεται το 2009, να παίρνω και να ξαναπαίρνω στο χωργιό τηλέφωνο, να καταρωτώ από παδέ και απο κε, και να μη γροικώ ανεπαταχλί…. Είναι να μην το σκέφτομαι εδά; Θα μου πεις κακία είναι , μα αν δε ντηνε  πω θα ΄σκάσω:

-Ε ρε Γέρο Παπανδρέου (ο πιό Βασιλκός Γέρος τση …Δημοκρατίας) πως τσοι κατάντησες τσοι χωργιανούς μου, απού καθε βολά απού ενίκα το κόμα σου εστένανε γλέντια τρικούβερτα. μπαλωθιές, και διπλοκάμπανη  η καμπάνα… Και εδά;    Οι διαόλοι στη δροσά…. ανεπαταχλί…, μηδέ τη λήτη σου δε φέρνουνε….

Και θα μου πεις εδά βέβαια, σα ντο συμπεθεράκι μου το μεσομπούνταλο:

-Επαέ συμπέθερε εκατεβάσαμενε τσ΄Αγίους απότο κονοστάσι, και στσοι πολιτικούς θα μνώγομε ακόμη;  Δεν τσοι ντουχιουντίζω γω αυτούς, μονο ταν απατό μου…

Ας καταγράψουμε-θυμηθούμε μερικούς από τους ανθρώπους που ενώ δεν ήταν παρά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και δεν δείλιασαν στιγμή… Ας μην είμαστε επιλήσμονες  του απλού χρέους να γνωρίζουμε, αν μη τι άλλο, αυτούς τους ανθρώπους:

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞ. ΣΑΒΒΑΚΗΣ

Δεν είδα μια τελετή, μια δικαίωση,  για τον εικοσάχρονο Σαββάκη Νίκο, που όσο μπορούσε,  όσο του ζητήθηκε, όσο νόμιζε,  αρνήθηκε να συμφωνήσει με τις ανελεύθερες αντιλήψεις των Ναζιστών κατακτητών του 1940. Το πλήρωσε με τη ζωή του. Εκτός από τη λύπηση για τον Αραπαλέξη, πατέρα του παλικαριού, δεν θυμάμαι η τοπική κοινωνία να έκρινε σκόπιμη την αναφορά στους υπέρ του έθνους αγώνες του,    για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Με πολλές δυσκολίες, στον τόπο της εκτέλεσής του, μια απλή λιτή επιγραφή στήθηκε για να θυμίζει στους μεταγενέστερους πως κάποιοι δεν λογάριασαν τη ζωή τους για να υποστηρίξουν το κοινό καλό και τις κοινές αξίες.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΙΤΑΚΗΣ

Έζησα δυό δεκαετίες στο Πετροκεφάλι, και διατηρώ άριστες σχέσεις με τους χωργιανούς. Έζησα χρόνια πολλά με μεγαλύτερους, και ποτέ δεν μου ανάφερε κανείς την ιστορία-δράση ενός ακόμα χωργιανού μας  «απού ήβαλε την κεφαλήν του στον τορμπά*» κατά το κοινώς λεγόμενο τοπικά,  ή αν το θέλετε και πιο σύγχρονα: έπαιξε το κεφάλι του κορώνα-γράμματα, αρνούμενος να δεχθεί τα τετελεσμένα των κατακτητών… Πρόκειται  για το «Βάτση» το Γεώργιο Χαριτάκη, που αλλού αναφέρεται με την εύθυμη πλευρά της ζωής του. Σίγουρα  η Κρήτη μπορεί να περηφανεύεται πως πολλοί από τους κατοίκους της έχουνε μια δόση «τρέλας», είναι κουζουλοί  κατά πως λέμε, οι ωραίοι τρελοί αυτού του κόσμου. Σϊγουρα διαφορετικοί από τους σύγχρονους πολιτικάντηδες ντόπιους και ξένους, που πάντα το μυαλό τους είναι στο κέρδος της κάθε τους ενέργειας… Οπότε χρειάστηκε, ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, χωρίς ο ηρωισμός τους ναναι  εργαλείο καταξίωσης δικής τους και των απογόνων τους….

Αντιγράφω λοιπόν από το αντίστοιχο γενεαλογικό δένδρο του Γεωργίου Χαριτάκη, στοιχεία και διηγήσεις  δοσμένα από την κόρη του Γιαννούλα:

Ο πατέρας μου είτανε Καμηλαριανός στην καταγωγή, αδελφός τσ΄ Αναστασίας του Μπελαδοδράκου (Δράκου Μανασσάκη). Από μικρός στο Πετροκεφάλι, αγάπησε μια Πομπιανή,  που όμως πέθανε πριν προλάβουν να παντρευτούν και απογοητευμένος έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, μετά γύρισε στην Αθήνα, και τέλος παντεύτηκε τη μάνα μου από τις Βουκολιές Χανίων, όπου και μείνανε δίπλα στην Κάντανο στην Ανώχελη, πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο. Φυσικά οι μάχες σε όλη την περιοχή μέχρι την πτώση της Κρήτης, (Μάλεμε Ταυρωνίτης), γινόντουσαν στον τόπο που ζούσε ο Βάτσης. Εϊχενε ένα εξοχικό σπιτάκι απομονωμένο ο Γιώργης, όπου έτυχε νάναι μοναχός του, και αρχές του 1941 πέρασε ένα απόσπασμα Γερμανών. Εϊχανε κακές διαθέσεις σε βάρος του Γιώργη, μα ο Γιώργης τους πρόσφερε φιλοξενία, φαγητό αυγά κλπ και μπόλικο κρασί. Σε λίγη ώρα όλοι οι Γερμανοί (πέντε ή εξ ) σκνίπα στο ποτό αποκοιμηθηκανε. Τότε ο Γιώργης τους έσφαξε όλους και τους πέταξε σε ένα πηγάδι σκεπάζοντάς το με κλαδιά. Κανείς απολύτως δεν ήξερε το μυστικό του. Οι Γερμανοί που πέρασαν και αναζητούσαν το εξαφανισμένο απόσπασμα δεν μπορούαν να φαντασθούν και να υποψιασθούν τον αγαθό γεωργό της αγροικίας σαν δράστη της εξαφάνισης. Φυσικά, ο κίνδυνος να εξαφανίσουν όλο το χωργιό αν  αποκαλυπτόταν (ότι έγινε λίγο αργότερα με τη γειτονική Κάντανο) ήταν μεγάλος. Εν τω μεταξύ ο Γιώργης κατέβηκε στη Μεσσαρά να εφοδιαστεί μερικά τρόφιμα, μιάς και στην περιοχή των Βουκολιών  η ζωή ήταν δύσκολη. Οι συγγενείς του Γιώργη στο Πετροκεφάλι τον καλοδέχτηκαν και του πρότειναν να  φέρει την οικογένειά του στο χωργιό, εκαταλείποντας τα Χανιά. Από την άλλη οι ντόπιοι κάτι είχαν υποψιασθεί, για το σαμποτάζ, και ο Γιώργης έκρινε σκόπιμο να πάρει την οικογένειά του και να κατέβει στη Μεσσαρά…  Με χίλιες δυσκολίες, με αμέτρητα αποσπάσματα και κινδύνους έφθασαν στο Ρέθυμνο, από όπου με το κάρο του Μπελαδοδράκου και με καραγωγέα το Γιώργη του Δράκου (Γεώργιος Δράκου Μανασσάκης) ανηψιό του Γεωργίου Χαριτάκη, κατέβηκαν στη Μεσσαρά…»

ΚΑΝΑΚΑΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ακόμα ένας χωργιανός, ο Κανακαράκης …. θυσιάστηκε στους φούρνους του Αουσβιτς, (περιμένω περισσότερες λεπτομέρειες)

ΜΙΧΕΛΙΝΑΚΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Μελανό σημείο για την περιοχή σε όλα τα παραπάνω,  αποτελεί η δράση κάποιων, που δρώντας σαν δοσίλογοι, κατέδωσαν  κατα τη  διάρκεια της κατοχής  για αντιστασιακές ενέργειες το Σταύρο Μιχελινάκη, που την τελευταία στιγμή και μετά από σκληρή προσπάθεια του αδελφού του Καραϊσκου,  γλίτωσε την εκτέλεση και φυγαδεύτηκε στη Θεσσαλονίκη. Πάντα είχα την απορία γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος, τόσο γνωστός στη γενιά του 1910-1930, εξαφανίστηκε από το χωργιό στη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζοντας καλά όλα τα υπόλοιπα αδέλφια του, έμεινα με την απορία μέχρι που προ ολίγων ετών παράκουσα για τους πραγματικούς λόγους της ακούσιας μετανάστευσης. Θα μου πεις βέβαια πως κάποτε η κατοχή τέλειωσε. Εεε και; Οι ανδριάντες, τόπαμε και παραπάνω, στήνονται συνήθως για να υπηρετήσουν αυτούς που τους στήνουν, σπανια δε υπηρετούν τις θυσίες των αγωνιστών και των πεσόντων…

Άλλη μια ακούσια όπως φαίνεται μετανάστευση, εγίνε στο χωργιό μας, όπου όμως τα μόνα γνωστά μου είναι τα θύματα. Πρόκειται για τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου στις τοπικές κοινωνίες. Πιο συγκεκριμένα:

Όταν είμασταν μικροί, Πρώτη-Δευτέρα δημοτικού, θυμάμαι στο Πετροκεφάλι μια οικογένεια, τα γκονάκια του Ντουρόμηνου,  το Μανώλη,  το Νικολή, την Παγώνα και κάποια άλλα… (παιδιά του Γεωργίου Μηνά Σφυριδάκη). Κάπου στη Δευτέρα Δημοτικού εξαφανίσθηκαν… Μετά από αρκετά χρόνια έμαθα πως πήγαν και έμειναν στη Θεσσαλονίκη, το γιατί όμως το έμαθα αρκετά χρόνια μετά… Ο λόγος ήταν καθαρά πολιτικοί-ιδεολογικοί. Χωρίς να μπορεί μια αρκετά φωχή οικογένεια να επειρεάσει την τοπική κοινωνία ιδεολογικά, μπήκε στο στόχαστρο των αντικομμουνιστών και αναγκάστηκε πριν το 1960 να μετακινηθεί στη Θεσσαλονίκη!

Διαλεγώνας= το δικαίωμα ή προνόμιο του να διαλέξει κάποιος μιάς ομάδας,  πρώτος, από τα προς διανομή δώρα-αγαθά)

Οντενείμαστανε κοπέλια, δεν είμαστανε σάικα και Παναγιάκια*, σαν τα σημερινά είμασταν, μπορεί και χειρότερα… Και μπορεί να μην είχαμενε φαί να φάμε πολλές φορές, μα και εμπουρουδιάζαμενε*, και εξυνίζαμενε τα μούτρα μας, και εκάναμε τον κύρη και τη μάνα μας άνω –κάτω.

Η λέξη ΔΙΑΛΕΩΝΑΣ αναφερότανε:  είτε στα ζωντανά (για το φαγητό), ή στα κοπελάκια απούτανε δύστροπα στις επιλογές και τις προτιμήσεις τωνε, σπάνια δε σε μεγάλους που εκφράζανε άκαιρα την επιθυμία να διαλέξουν (ώς μη ώφειλαν) άλλο από το προσφερόμενο δωρεάν αγαθό  Η έκφραση:  -Στο διαλεγώνα θα σε βάλω; ή: -Σιγά να μην τονε βάλω στο διαλεγώνα, ή ακόμα –Έ εε τον μπαντέρμο που θα σε βάλομε και στο διαλεγώνα ! Όλες οι παραπάνω φράσεις είχανε πλήρως απαξιωτικό χαρακτήρα για εκείνο που ήθελε ντε και καλά να διαλέξει κάτι άλλο από το προσφερόμενο  σε αυτόν χωρίς να καταβάλει το  όποιο αντίτιμο… Έτσι:

-          Άμα θελα δόσομε στο χοίρο που αναθρέφαμε κάνα κακοτερένιο φαί και δεν τότρωγε, ενώ το εκλεκτό το κατάπινε κυριλεκτικά,  εγροίκουνα την μάνα μου: -Ήδωκα του χοίρου καμπόσα χαλασμένα καρναμπίθια* μα δεν τα λήγωσε* ο παντέρμος, όι στο διαλεγώνα θα τονε βάλω !  Εκειά θα του τ΄αφίσω μέχρι να καϊναντήσει*,  και ανε τ΄αρέσουνε, αλλοιώς ξά του…

-         Όντε θελακάτσωμε στο τραπέζι για φαί, καμμιά φορά εστραβοξανοίγαμε το πιάτο του διπλανού μας και τα πιό μπροσάφορμα κοπέλια εμπουρουδιάζανε και δεν ετρώγανε το φαί ντωνε. Και η μάνα γι΄ο κύρης μας: – Ε εε τον παντέρμο, επολυδούλεψες σήμερο και θα σε βάλωμενε και στο διαλεγώνα !

-         Είτονε καμμιά φορά καμπόσοι που  ενώ τους προσφέρονταν κάποιο αγαθό, εκδήλωναν την άκαιρη επιθυμία να διαλέξουν κάποιο άλλο από εκείνο που τους προσέφερε ο δωρητής. Φυσικά ο προσφέρων με το δίκιο του κατέκρινε αυτή την συμπεριφορά, με τη φράση : -Σιγά να μην τόν βάλω και στο διαλεγώνα ! Ετουτονέ τούδωκα,  και αν τ΄αρέσει !

Θωρώ πολλούς και με στραβοξανοίγουνε και σκέφτουνται: -Αλλαμπλίρι*  είντα θέλει να μασε  ξεφουρνίσει πάλι, και το φέρνει γύρου – γύρου…  Έχετε δίκιο χωργιανοί, πολιτική ανάλυση κάνω! Θωρώ σας και βουρλίζεστε στσοι καφενέδες και ζορίζεστε εδά που σας εβάλανε στο …. ΔΙΑΛΕΓΩΝΑ !

Αλήθεια, είντα ζόρε τραβάτε κακομοίρηδες, για να βρείτε τον … καλύτερο (τον ..ακατούρητο απού λέει και η κερά μου) να τονε ψηφίσετε για να σασε βγάλει λεει από την …κρίση. Και όι μόνο να χειροκροτήσετε το νικητή,  μα και να τον ευγνωμονάτε απού θα σασε βγάλει από την κρίση… Θα μου πεις: ετσά βούγια που είμαστανε και επήγαμενε και επέσαμενε στην κρίση (αμοναχοί μας !) καλά να πάθωμενε !

(Οντενείμουνε κοπέλι, πολλές φορές, καλή ώρα σαν και εδά,  έπεφτε κειανένα χοντρό έχνος* σε κειαμιά ποταμίδα στσοι πνιγάρηδες* . Το ζωντανό δεν εμπόργιε να βγει μόνο του, μα μηδέ τ΄αφεντικό του δεν εμπόργιε να το βοηθήσει. Επήγαινε το λοιπός στην πλατέα του χωργιού και εφώνιαζε καμπόσω χωργιανών και εβοηθούσανε να βγάλουνε το βούι από τη βάγγα….).

Φαίνεταί μωρέ πατριώτες πως επέσαμενε και εμείς εδά στη σαϊτα, στην κρίση τελος πάντων, και:

Μα ς είπανε τα αφεντικά: -Ελάτε να σασε βάλομενε στο ΔΙΑΛΕΓΩΝΑ, μασε πείτε ποιός θετε να σασε βγάλει από την κρίση, ο Κωστάκης ή ο Γιωργάκης !

Και οι μεν πιό παλιοί το θυμούνται το σενάριο (από το 1960) που ο παππούς Γιωργάκης και Κωστάκης παίζανε το ίδιο παιχνίδι πενήντα χρόνια πίσω…  Είναι βέβαια  και οι νεότεροι, λίγο πιο ψαγμένοι,  και στρίβουνε γωνίες όντε γροικούνε για σωτήρες: Σκέφτουνται μαθές:

-Μα καλά η θειά μου η Χαχαλογιώργαινα τον εμπόδιζε τόσα χρόνια τον Κωστάκη να μας ανεσύρει από την κρίση απου επέσαμε σαν τα βούγια;

-Γιάντα μπρε ο Γιωργάκης θέλει την ψήφο της συμπεθέρας μου τση Βουιδομαρίας, για να τση κάμει ότι δεν τσήκαμε μέχρι το 2004, απού την είχενε του χεργιού του 20 χρόνια, και άντεχε η κακομοίρα και πιο καλά! (Και τάθελε και πιό πολύ, είτονε πιό νέα βλέπεις!)

Και έχεις και τσοι αγκρισμένους τσοι δημοσιογράφους και από τη μια λένε : -βάλε τώρα που γυρίζει, και τρίβουνε τα χέργια ντωνε μιάς και όσο βαστά η αναμπουμπούλα τόσο τζογάρουνε και τζιράρουνε !  Και από την άλλη,  (εν ονόματι τση αντικειμενικής ενημέρωσης λέει !) προβάλουνε χοντρά όσους τους τα ακουμπάνε χοντρά, απαιτώντας να γίνωμε ούλοι θιασώτες της κακοστημένης παράστασης: «εκλογές»!

Και λές : να πω τη γνώμη μου; Και αν η γνώμη μου είναι : -Αντε και απαυτωθείτε ούλοι σας, και δεν πάω να ψηφίσω κανένα, και η αποχή φθάσει να  πάρει το 51%, θα το λογαριάσει κανείς; Εδώ κάθεται και περιμένει τάχατες μου ούλη η Ευρωπαική Ένωση την απόφαση του 1/4 των Ιρλανδών,  που εδώ και δυο χρόνια απούπανε ΟΧΙ στο ευρωπαϊκό Σύνταγμα !  Γιάντα μωρέ αμπατάριστοι το ΟΧΙ το δικό μας στις εκλογές δεν το κάνετε νόμο μονό το κάνετε γαργάρα;

Εκειά πουθενά θωρώ το χωργιανό μου, τον ΞΩΠΑΤΕΡΑ, τον αφτιατσίδωτο ήρωα τση Τουρκοκρατούμενης Κρήτης, να στέκεται παράπαντας*  τση  πλατέας του ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙΟΥ, στσοι σκάλες του Αγίου Πνεμάτου,  να μασε ξανοίγει ειρωνικά και να μασε φωνιάζει:

Όι  στο ΔΙΑΛΕΓΩΝΑ θα σασε βάλουνε,

μονό τη κοιλιά σας να βάλετε στο νερό !*

Σημ: Η φράση: τη κοιλιά σας να βάλετε στο νερό λοιδωρούσε την μάταια προσδοκία κάποιων για ανταμοιβή σε πλούσιο φαγητό, τόσο ώστε να μη το χωρεί η κοιλιά τους, όθεν η …προτροπή να βάλουν την κοιλιά τους στο νερό, να μαλακώσει,  ώστε να μπορεί να διαταθεί και να χωρέσει περισσότερο !

Ο σταθμός αυτός, σε συνεχή σύνδεση με το ΙΝΤΕΡΝΕΤ μας επιτρέπει να ΕΧΟΥΜΕ τα στοιχεία βροχής, ανέμου, θερμοκρασίας, υγρασίας ανά 10 λεπτο, αλλά και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ  (με ανα 1 λεπτο ανανεούμενες εικόνες) την εικόνα του πάρκου του χωργιού από το σχολειό,  κοιττάζοντας προς βορρά, αλλά και τον Ψηλορείτη πανοραμικά. Πολλές φορές  η κάμερα συλλαμβάνει κάποιους στο πάρκο,  κάποια αυτοκίνητα από και προς τα Μάταλα, και τα ανέφαλα του Ψηλορείτη…. . Και όλα αυτά, απλά αν πατήσετε το bolgroll (Σύνδεσμο): Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΡΑ !. Ο σύνδεσμος είναι στη δεξιά στήλη της σελίδας που βλέπετε, στο τέλος. Αφού τελειώσετε με τον καιρό,  πατήσετε (στην ίδια σελίδα,  του καιρού) την ΑΝΩ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, να δείτε κανα χωργιανό, τον Ψηλορείτη, ή το σπιτι του Κοκκινομάλη (Στυλιανός Γ. Μαρκάκης) , την αυλόπορτα του Δέντρη (Νικήτας Μαρκάκης) , το σπίτι του Σωτήρη (Χαριτάκη) κλπ. Βέβαια  στο δεξιό μέρος το καμπαναργιό και η στέγη τσ΄εκκλησάς μας (του αγίου Πινεμάτου), δεν χρειάζεται συστάσεις… Άμα βραδυάσει για τα καλά  στην αριστερή μπάντα στη  μέση τση φωτογραφίας  φαίνονται τα φώτα στο περίπτερο στη Φαιστό, 1,5 χιλιόμετρο πέρα από το χωριό.

Πάνε χρόνια πολλά,  απού εγροίκας στ΄αθρώπους:

– Άνοιξε μπρε Κατίνα το πανωπόρτι να δεις είντα κάνει ο καιρός…  Και η κερά απίτις ήκαμε τον έλεγχο: -Καημέχαρε Μανωλάκη, μα δε θωρώ να κατουμώνει ο καιρός, η μιά ομπριά κλουθά τσ΄αλλής, μονό άμα ποδιαφωτίσει να πάς άθο ντη Κουρνιανή να μαζώξεις καμπόσους θύμους να τσουδίζωμενε τσ΄όρνιθες και ν΄ανάβωμενε την παρασθιά.. Ταχυτέρου απου θα κατουμώσει ο καιρός θα παρεις το ζευγάρι να πας να ξετελέψεις…. Μουδέ μιά σποριά δεν είναι ακάμωτο, χαράς το πράμα… Κάτσε ορνικός σου, γιατί θα σε τινάξει πάλι,  άμα  γενείς ολόγρος… )

Και δα εφτάξαμενε να λέει το Μαντραχαλάκι το Μανωλιό από την Αμερική του γιου ντου,  του  Νικολιού (του γκονακιού τση Τζαμπράκαινας): – Πέψε μωρέ κειανα μέλι του ξαδέρφου σου στο χωργιό να ποτίσει τα λουλούδια στο μνήμα τση γιαγιάς σου, γιατί κατά που θωρώ στο ιντερνέτι,  δεν ήβρεξε κάθόλου το Μάη…. Και ο κουμπάρος μου ο Γιώργης τ΄Αραπόκωστα (Γεώργιος Κων. Σαββάκης 1947) παίρνει κάθε ντάι-ντάι τον κουμπάρο ντου στο χωργιό (από την Αθήνα),  να του ποτίσει τα μουρέλα, αφού στο Ιντερνέτι γράφει:  Στο Πετροκεφάλι βροχόπτωση τον τελευταίο μήνα:  =0 χιλιοστά….

Δεν είχα την τιμή να τσοι γνωρίσω τσ΄αθρώπους οντενε βόσκανε τα πρόβατά ντως αθο τσοι Λιμιώνες… Εθώρουνα  κειαμιά φορά να περνούνε τα κουράδια ντως οι πανωριζίτες ξωλαλητά (πα να πει καθοδηγώντας τα με τα πόδια) από την απάνωρίζα (Ψηλορέίτη) στην κάτω ρίζα (Αστερούσια). Αυτή η μετακίνηση γινότανε το φθινόπωρο, και ξεχειμωνιάζανε τα οζά ντως, χωρίς χιόνια, και την Άνοιξη τα ξαναβγάνανε βορεινά στα ορη.

Είλεγέ μου κειαμιά φορά ο κύρης μου γιά τσοι κλεψές των κουραδιών απού εγίνουντανε εκειανά τα χρόνια, απου βέβαια είτονε πρίν απο τη  …βιομηχανική μας εποχή. Έτσι και οι κλέφτες δεν εβάνανε τα οζά στα φορτηγά, μονο τα ξωλαλούσανε από τη μιά μπάντα τση ρίζας στην άλλη. Επειδή εκειανά τα χρόνια είσερνε ο Γεροποταμός και τα περάσματα τση κάτω Μεσσαράς είτονε γι από το πλακάκι και τον Κουσανό δρόμο (απούναι το σπίτι του κυρού μου) γι απο το πέρασαμα τση Καλυβιανής αθό ντα Πομπιανά (απούτανε το σπιτάκι τ΄Αλεξάκη του παππού μου).

Μιάς και είχενε συγγενολόγια με τσοι πανωριζίτες ο κύρης μου κειαμιά φορά επετύχενε νύχτα κειανα γνωστό του να ξωλαλεί νύχτα τα κλεμένα αθο τη κάτω ρίζα, αλλά φυσικά δεν τούπεφτε λόγος ν΄ανακατευτεί,  μιάς και οι κλεψά εκείνων των χρόνων δεν είτονε τοσονά βιοποριστικό επάγγελμα, όσο τρόπος επίλυσης προσωπικών διαφορών μεταξύ των «ζωοκλεφτών» Εβρίχνανε αυτοί τρόπους να τα ξελαγαρίσουνε… .

Σε κάποια  περίπτωση, στον Αι Λευτέρη εξελίχθηκε νυχτερινή μάχη μεταξύ των ζωοκλεφτών   και των ιδιοκτητών που τσοι μυριστίκανε και τσοι προκάμανε  και τσοι μπροσκαδιάσανε* στο πέρασμα για το Κουσε και το Κεφάλι και άρχισαν τα μπαλοτοκοπήματα για να ξεμπερδέξουνε τα κλεμένα…

Οι βοσκοί που εξεχειμωνιάζανε τα πρόβατα στα νότια έκαναν σχέσεις και φιλίες με κάποιους  καμπίτες. Είλεγέ μου ο Βιδαλής γύρο στο 1970 στο καφενείο του Μπουρμά,  για τσοι καλές του σχέσεις και αυτουνού και τση παρέας του ( Μαρής, Καραϊσκος) με τσοι Βαρδινογιάνηδες, καθώς και για την εκφρασμένη πρόθεση των Βαρδινογιάννηδων να προσφέρουν κάποιο έργο στο χωργιό. Μούλεγε δε χαρακτηριστικά, πως καμπόσοι στο χωργιό αντιδράσανε  στην αποδοχή μιάς τέτοιας δωρεάς, φοβούμενοι ίσως μιά δέσμευση-εξάρτηση από τους «λεφτάδες»….

Είκαμα τον παραπάνω πρόλογο, για να σασε διγηθώ τη …σφαγή του Σήφη του Βαρδινοιγιάννη (καλά ντε την παραλίγο σφαγή, μιάς και …δεν έγινε !).

Θάτονε το 1966 και οι Βαρδινογιάννηδες από τη μιά είχανε σάξει τα διάφορα έργα τους στα Καλά Λιμάνια, από την άλλη οι ντόπιοι αντιδρούσανε στο διαφαινόμενο εξωβελισμό τους από την περιοχή, διαμάχη  που εξελίσσεται  μέχρι σήμερο. Εγώ ήμουνα στην Αθήνα και δεν παρακολουθούσα καλά τα γεγονότα Βέβαια άλλο Παύλος-Νίκος Βαρδηνογιάνηδες με βουλευτηλίκια στο γέρο Παπνδρέου και  επιχειρήσεις  κλπ,  καί αλλο συνήθειες χρόνων με τα πρόβατα. Φαίνεται λοιπόν πως ακόμη και μετά το 1966 ο Σήφης Βαρδινογιάννης (μικρότερος από τα αδέλφια) εκατέβαζε τα πρόβατα της οικογένειας  των Βαρδινογιάννηδων και ξεχειμωνιάζανε στοι Λιμιώνες.

Εκατέβηκα το καλοκαίρι του 1966 στο χωργιό,  πρωτοετής φοιτητής για τσοι διακοπές…. Ήκατσα στο τραπέζι να φάω, δε θυμούμαι είντα κιαολιάς… Εχειάστηκα ένα μαχαίρι και έτυχε να στέκει η μάνα μου δίπλα στην κουταλοθήκη, προυκιό από το γαμο τζη…

-Δόσε μου μα (=μάνα) ένα μαχαίρι… Πιάνει η μάνα μου ένα παραδοσιακό τραπεζομάχαιρο και μου λέει

–Να  τουτονέ,  του Βαρδινογιάννη…

Εκάτεχε σάϊκα η μάνα μου  πως δεν είχαμε νιτερέσα με το Βαρδινογιάννη, και μουτόπε για να  βρει αφορμή να μου πει την ιστορία. Φυσικά η επόμενη κουβέντα μου είτονε:

–Είντα δουλειά έχει ο Βαρδινογιάννης με το τραπεζομάχαιρο;   Ετσά έβρικε η μάννα μου την ευκαιρία  και μου λέει:

- Με ετουτονά το μαχαίρι παραλίγο να σφάξει ο Νίκος μας το Βαρδινογιάννη…

-Είντα λογάται μπρε απού θελακάμει τέθοιο πράμα ο αδερφός μου…  Και η μάνα μου άλλο δεν ήθελε μόνο να μου πει την ιστορία για τον αδερφό μου  (16 χρονώ μαθητή της Β Λυκείου) και του φίλου ντου του Ψαρρά  (Γιάννη Ηλία Μιχελινάκη 15 χρόνων).    Γροικάτε την λοιπόν και σείς:

- Στσοι 25 του Μάρτη  (1966),  απίτις ετελείωσε ο παππάς τη λειτουργιά του Ευαγγελισμού και τη  δοξολογία,  και βέβαια και η παρέλαση των μαθητών στο χωργιό, επήρε ο Ψαράς το μηχανάκι ντου,  εβάλανε με τον αδελφό σου ένα τσούκο* κρασί, κανα δυό ραμόνες (κονσέρνες τσ΄εποχής) και αγκουροντομάτες σε μιά βούργια, και επήγανε να λημερίσουνε στοι Λιμιώνες…

Εκάτσανε τα κοπέλια στην ακροθαλασά, αμοναχοί είονε εκειανά τα χρόνια  στην παραλία, εφάγανε, ήπιανε και δυο τρία κρασά ο καθένας και ήρθανε στο κέφι. Αρχινίσανε να συζητούνε τα θέματα της τοπικής επικαιρότητας, με σπουδαιότερο βέβαια το θέμα της οικειοποίησης μέρους της παραλίας  στσοι Λιμιώνες από τους Βαρδινογιάννηδες… Κάνοντας λοιπόν καλαμπούρι τα κοπέλια μεταξύ ντως, είτανε και στο κέφι βέβαια με το κρασί, εφωνιάζανε, κρατώντας το τραπεζομάχαιρο απού καθαρίζανε τα πρωτοφανίστικα αγουράκια από τον κήπο του Μιχελοηλία:

-Πούνονε μωρέ ο Βαρδινογιάννης νατονε σφάξω με τουτονε το μαχαίρι!   Από τη μιά ήσφαζε ο Γιάννης, από την άλλη εσύντεμε ο Νικολής !

Είχενε παραιτήσει τα πρόβατα ο Σήφης και εβόσκανε στσοι πλαγούρες και λόγω και τση μέρας εκατέβηκε στο γυαλό, μπορεί και να πήγε στο ξενοδοχείο  των Βαρδινογιάννηδων που ίσως είχε χτιστεί. Θωρεί τα  κοπέλια μεσοσουρωμένα να φωνιάζουνε τ΄ονομά ντου, και τωσε σιμώνει από πίσω, γροικά την κουβέντα ντως,   και χτυπά τον αδερφό μου στον ώμο απου εκράθιενε το μαχαίρι και …ήσφαζε,  και του λέει:

-Έπαε με κουμπάρε,  μονό είντα κάθεσε…

Θωρούναι ντονε τα κοπέλια, και μάλον τονε γνωρίσανε, και εκατάπιανε τη γλώσσα ντως…

Εμεταδιγηθήκανε φαίνεται το πάθημά ντως  απίτις εγειαγείρανε στο χωργιό, και τόκουσε η μάνα μου,  και από τη μιά εβάφτισε το τραπεζομάχαιρο «του Βαρδινογιάννη», και από την άλλη μου πρόφταξε το κατόρθωμα του αδέρφουλά μου απου θελα  …σφάξει τον άθρωπο…

Πάνε 40 χρόνια και…

Ξεκινήσαμενε 213 συμμαθητές στην Α! Γυμνασίου 1959-60 στην Πόμπια. Στην περιοχή μας  άλλα  Γυμνάσια ήταν στο Χάρακα και στο Σπήλι. Η ετήσια εισφορά (δίδακτρα) ανα μαθητή ήταν 300 δραχμές το χρόνο, ποσό τεράστιο και ανασταλτικό για εκείνα τα χρόνια. Ευτυχώς καταργήθηκε το 1963, δίδοντας κίνητρα για μόρφωση. (Συγκριτικά, σε χθεσινή συζήτηση παλιός Λιοπεσιώτης μου έλεγε πως εκείνα τα χρόνια όλη η Ανατολική Αττική είχε ένα μόνο Γυμνάσιο στο Κορωπί ! )

Από τους 213 συμμαθητές,  40 φθάσαμε να τελειώνουμε το 1965 την ΣΤ τάξη. Η  ανασφάλεια και κακοδαιμονία του 40-50 σημάδεψε όλη τη δεκαετία 1950-60, βάζοντας όμως σιγά-σιγά και το θεμέλιο ηρεμίας και σταθεροποίησης. Η προσωρινή μετανάστευση σε Βέλγιο και Γερμανία και επίσης η δουλειά στα καράβια, αρχισαν να δίδουν οικονομική ανάσα και αισιοδοξία στην επαρχία.

Οι «καλοί» είπρεπε, καληώρα σαν και δα, να πετύχουνε, να μπούνε στα Πανεπιστήμια κατόπιν εξετάσεων κλπ. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, θριαμβευτής των εκλογών του Φεβρουαρίου 1964, έφτιαξε ένα  ενιαίο γενικό σύστημα εξετάσεων, το Ακαδημαϊκό απολυτήριο. Έτσι μπορέσαμε να δώσουμε εξετάσεις σε όλες τις σχολές τις Ελλάδας, μεταβαίνοντας στις πρωτεύουσες των Νομών και όχι σε στην Έδρα κάθε Σχολής χωριστά, όπως γινόταν μέχρι το 1963.

Τα φροντιστήρια ήταν προνόμιο μόνον στις πρωτεύουσες των Νομών και την Αθήνα. Όμως, το σκληρό επαιδευτικο-εξεταστικο σύστημα της Μέσης εκπαίδευσης, έκανε σκληρή προεπιλογή, και όσοι έφθαναν στο τέλος του Λυκείου, είτε με την πρώτη προσπάθεια είτε και χάνοντας στο ανελέητο εξεταστικό σύστημα ένα ή δυό χρόνια, ήταν ικανοί για όλα…

Οι περισσότεροι συμμαθητές μου της τρίτης Λυκείου του 1965, έβαλαν τους στόχους τους, και καθώς μπορείτε να δείτε και στη Σελίδα   «ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ» σ΄αυτό το ιστολόγιο, σοβαρά και μετρημένα παιδιά το πάλεψαν και πέτυχαν την αρχή του ονείρου…

Πρώτος λοιπόν στους 40 της τάξης μου, είχα και γω τα όνειρά μου… Μα στο μέτρημα δε μου βγαίνανε… Ξεφύλλιζα αλλότες το προσωπικό μου λεύκωμα, και είδα πως νεαροί 18ρηδες τότε αποτυπώναμε τα όνειρά μας αβίαστα,, χωρίς όμως να μπορούμε και να τα πραγματοποιήσουμε… Έγραφα λοιπόν, πως «θάθελα να γίνω γιατρός, για να βοηθήσω τους ανθρώπους …κλπ». Όμως, όντεν εσυζήτουνα με τον κύρη μου, ένα δουλευταρά αγρότη που τα έχει ντου ίσα που τούφταναν να μας θρέψει, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, ώστε ν΄αποφύγω την επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, που λέει και ο Κρητικός ριμαδόρος, και βρέθηκα στην Αθήνα Ιούλιο μήνα 1965… Το ονομαστό φροντιστήριο Μανωλκίδης, μετέπειτα Ηράκλειτος, προσπάθησε σε εντατικά καλοκαιρινά τμήματα να με προετοιμάσει για τις εξετάσεις στις στρατιωτικές Σχολές. Τα «Ιουλιανά» γεγονότα του 1965 οι ιντριγκες κλπ είχανε ρίξει την Ένωση Κέντρου από την κυβέρνηση και καθημερινά οι δρόμοι του Κέντρου της Αθήνας πλημμύριζαν από δεκάδες-εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές… Πηγαίνοντας στο φροντιστήριο, έπεσα μια μέρα σε μια τεράστια διαδήλωση της εποχής. Πέτυχα στην Πατησίων μια ομάδα τουριστών να χαζεύουν τη λαοθάλασσα των διαμαρτυρομένων. Μούκανε εντύπωση η ευρηματικότητα μιάς ομάδας που είχε πάρει μερικές χορταρένιες παρασύρες* με κοντάρι (δεν υπήρχαν ακόμα πλαστικές) και σε κάθε παρασύρα είχε κολλήσει ένα από τα γράμματα της λέξης ΛΑΟ΄Σ (όχι βέβαια το ΛΑΌΣ του 2009). Με ρωτούσανε λοιπόν οι τουρίστες τι γράφανε οι παρασύρες…και έτσι μούμεινε η εικόνα. Η αφόρητη ζέστη  του τσιμέντου και της ασφάλτου, δεν είχε καμιά σχέση με την …απολαυστική ζέστη της Κρητικής υπαίθρου. Πολλές φορές κοιμόμουνα διαβάζοντας και δροσιζόμενος καβάλα στο πεζούλι του παραθυριού της παλιάς Αθηναϊκής μονοκατοικίας που έμεινα εκείνο το καλοκαίρι στον Κολωνό. Ακόμα μια αξέχαση εμπειρία εκείνου του καιρού: είχα ακουστά για κοριούς, μα τέτοια ζωντανά εμείς δεν είχαμε στην Κρήτη, στο Πετροκεφάλι τουλάχιστον. Κάθε πρωί λοιπόν που ξύπναγα έβρισκα στο άσπρο φανελάκι μου πιτσιλιές από αίμα, χωρίς όμως να έχω κάποιο τραύμα. Την απορία μούλυσε η γειτόνισα-συγκατοικος στην μονοκατοικία, για τις συνήθειες και τις φωλιές των κοριών… Απλά χρειάστηκε να κάψω το στρώμα του κρεβατιού, να αλείψω τα πάντα με πετρέλαιο και με σπρέυ και να βγάλω όλα τα σκεπάσματα στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο στην ταράτσα,  μα το πιο σημαντικό ήταν να φύγω από την Αθήνα και να ησυχάσω….

Ξεκίνησα τις εισαγωγικές στις Στρατιωτικές Σχολές, χωρίς προβλήματα: Στα τεστ νοημοσύνης τα πήγα καλά (άλλωστε σας τόπα κι΄αλλού ήμουν ταξινομημένος …λαϊκός κατά τους ταξινομητές των φρονημάτων μας),  ενώ στα αγωνίσματα δεν είχα πρόβλημα. ΄Ετσι και αλλιώς, σε σχέση με τους βουτυρομπεμπέδες  των πόλεων  ήμουν αρκετά γυμνασμένος. Τρέχοντας λοιπόν τα χίλια μέτρα αποφάσισα να μην τρέξω περισσότερο όταν τους πέρασα περίπου 50 μέτρα αλλά να διατηρήσω αυτή την απόσταση ασφαλείας από το δεύτερο…

Ζώντας όμως από κοντά το στρατιωτικό σύστημα, προτίμησα να αλλάξω κατεύθυνση έγκαιρα, μιάς και διαπίστωσα πως ενώ είμουνα αυτοπειθαρχημένο άτομο, η επιβαλλόμενη από άλλους πειθαρχία δεν μου ταίργιαζε και πολύ, γνήσιος Έλληνας γαρ…  Για να αλλάξω κατεύθυνση ενημέρωσα τον πατέρα μου στο χωργιό τηλεφωνικά, και η έγκριση όμως ήρθε μετά από 10 μέρες δια επιστολής.

‘Ετσι έληξε άδοξα η περιπέτεια της Αθήνας, χωρίς να δώσω τις γραπτές εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Επέστρεψα περιχαρής στο χωριό μου και την άραξα κάτω από τις ελιές και τις ποροκαλιές στην πεδιάδα, διαβάζοντας και ετοιμαζόμενος για τις εξετάσεις του Ακαδημαϊκού το Σεπτέμβριο στο Ηράκλειο… Αρχές Σεπτεμβρίου 1965 δώσαμε εξετάσεις στο Ηράκλειο και περιμέναμε τα αποτελέσαματα. Βέβαια η πληροφορική και οι υπολογιστές εκείνα τα χρόνια ήταν ανύπαρκτα… Αθροίσματα, αποτελέσματα κλπ ήταν ένας Γολγοθάς… (Κάπου 6 χρόνια μετά, και έχοντας τελειώσει πανεπιστήμιο και στρατό, χρειάστηκα μια αθροιστική μηχανή για μια μέρα για το Αγροτικό Συνεταιρισμό στο Πετροκεφάλι (εκείνη με την μανιβέλα για όσους τη θυμούνται) από την αγροτικη τράπεζα Μοιρών. Όσο και αν με εκτιμούσε ο Διευθυντής, δεν που έκανε το χατίρι, φοβούμενος μην πάθει κάτι η μονάκριβη Αθροιστική μηχανή της Μεσσαράς).

Κάπου κατά τις αρχές Νοεμβρίου βγήκαν τα αποτελέσματα, όπως ανακοιώθηκε από το ραδιόφωνο. Και πάλι όμως, ουδεμία πληροφορία ήταν δυνατό να να έρθει στο χωργιό για τα αποτελέσματα. Έπρεπε να περιμένουμε να περαστούν την επομένη στις εφημερίδες, και την Τρίτη πλέον ημέρα που οι εφημερίδες έφθασαν στις Μοίρες, έφυγα από το χωργιό και πήγα στις Μοίρες με τά πόδια φυσικά. Το βιβλιοπωλείο του Αβραάμ είχε τις εφημερίδες,  καλη ώρα όπως και εδά…Πήρα μια που είχε τα αποτελέσματα και διάβαζα δρόμο-δρόμο περπατώντας για το χωργιό… Κάπου φθάνοντας στον Τυπακιανό όρχο (Δίπλα στο σημερινό Αγ Νεκτάριο) εντόπισα το όνομα μου στους Χημικούς των Αθηνών.  Δεν είχα τολμήσει να δηλώσω Ιατρική, μιάς και ήταν εξ χρόνια σπουδών και δεν ήθελα να επιβαδύνω και άλλο το σπίτι του πατέρα μου…

Με το πολυώρι έφθασα στα Καμαράκια, 1000 μέτρα ανατολικά του Πετροκεφαλιού.  Ο χειμώνας στο φόρτε του και οι ελιές στρώμα. Η αμπλά μου και η μάνα μου μαζεύανε από το πρωί ελιές και απλά τους ανακοίνωσα το γεγονός της επιτυχίας, ενώ συνεχίσαμε μέχρις αργά το λιομάζωμα… Σε καμπόσες ώρες είχαμε μαζώξει δυό μιγώμια* ελιές, τσοι φορτώσαμε στο γάιδαρο και εγείραμε αθο ντο χωγιό. Μια μέρα μετά ένας φίλος της οικογένειας. ο Κουκουριτάκης ο Περικλής χωργιανός μας γιατρός πούχενε μετακομίσει στην Αθήνα, τηλεγράφησε του κυρού μου το καλό μαντάτο, απόυ είχενε τυχαία μάθει από τις εφημερίδες…

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1965 ήρθα στην Αθήνα (12 Δεκέμβρη θαρρώ) για την εγγραφή, αρχίζοντας τη φοιτητική ζωή…

Θάτανε το 1960-62. Ο κακομοίρης ο Παυλοευτύχιος, μόλις είχενε γιαγείρει από του Κονιού* γή από το Δημόσιο Ψυχιατρείο Χανίων, θα σας γελάσω…  Η χαρά του είτονε να λημερίζει* στο περβόλι του, στου Παυλοευτύχιου τη στέρνα ( περίπου 700 μέτρα δεξιά, πριν το Πετροκεφάλι, καθώς ερχόμασταν από τον αμαξωτό από τις Μοίρες…) Ανάλογα με την ψυχική του κατάσταση, που συνήθως όμως ήταν δυσθυμική, ο Παυλοευτύχιος μουρμούριζε μόνος του μεγαλόφωνα, μοτσάριζε* τους περαστικούς, έκανε ασυνάρτητους μονόλογους κλπ. Οι περαστικοί τον γνώριζαν και δεν έδιδαν σημασία, αντίθετα μάλιστα ήταν καλοί μαζύ του και τον καλοχαιρετούσαν, προσπαθώντας διαισθητικά να τον βοηθήσουν  δρώντας ψυχοθεραπευτικά.  Άλλωστε, όπως και αλλού έχουμε αναφέρει, η προτροπή της μάνας προς το γιό της σε ένα παλιό ριζίτικο τραγούδι:  « γιέ μου σαν πας στο καπειλιό…. το φρόνιμο να σέβεσαι, τον κουζουλό χαιρέτα…», δεν είναι παρά το καταστάλαγμα της λαϊκής σοφίας, όσον αφορά τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς…

-Μιά μέρα,  όπως επέρνα ο μπάρμπας μου ο Βανίλης ο Στελιανός,  θωρεί τον Παυλοευτύχιο να ποτίζει τσοι πορτακαλιές του: Ακριβοχαιρετά τονε:

-Γεια σου Ευτύχιε, είντα κάνεις, καλώς όρισες, καλά είσαι; Και  ο Ευτύχιος, ευγενής, ετοιμόλογος, μα και  κινούμενος μεταξύ λογικής και παράνοιας, τον αντιχαιρετά:

-Γειά σου Στελιανέ, καλά είμαι εγώ, εσύ καλά είσαι; Αρκετά αγαθός ο Βανίλης, εψιλοπαραξενεύτηκενε, μα εχόρευγε κατά που του παίζανε τη λύρα, και λέει του:

-Καλά είμαι και γω Ευτύχιε, και έκαμε να συνεχίσει το δρόμο του. Εκειά ποθές, τούρθε η κατακεφαλιά:

-Και πούναι τα χαρθιά σου Στελιανέ; γυρίζει και του κάνει ο Ευτύχιος. Εζορίστικενε ο μπάρμπας μου ο Βανίλης, δεν του καλόρθενε απού τούπιασε συζήτηση ο Ευτύχιος, μα είντα θελακάμει:

-Ποιά χαρθιά λές Ευτύχιε, δεν κατέχω είντα κιαολιάς μου λές…. Και ο Παυλοευτύχιος:

-Γιάε Στελιανέ, εγώ οντεσούπα πως είμαι καλά έχω και χαρθιά απούμουτάδωκενε ο γιατρός και το γράφουνε πως είμαι καλά, γιάε, επαέ τάχω, και τούδειξε την τσέπη ντου…  Εσύ είντα μουλές πως είσαι καλά, έχεις χαρθιά, γη έτσά το λές και με κοροϊδεύγεις; Επήρενε ο κακομοίρης ο μπάρμπας μου απολογητικό ύφος και επολέμησε να τα μπαλώσει, αφού δεν είχενε χαρτί από τον… ψυχίατρο πως είναι καλά και άντε να το καταλάβει ο Παυλοευτύχιος, μονό εθάριε πως τον ε κορόϊδευε…

Αλλη μιά βολά, λιοβασιλέματα, επέρνα από του Παυλοευτύχιου τη στέρνα ένας χωργιανός του Παυλοευτύχιου (Στελιανό τον λέγανε και αυτόνε)  και ελάλιε* το χτήμα ντου φορτωμένο σανό και τα έχνη* ντου,  αθό ντο  το χωργιό. Επορπάθιε πίσω από το γάιδαρο και κατά το συνήθιο τσ΄εποχής, εκράθιε τη χαχαλόβεργα*, εργαλείο πολλαπλών χρήσεων…  Σαν τον είδε ο Ευτύχιος, που φαίνεται δεν είτονε και τοσονά καλά εκείνο το καιρό, τον έβαλε στο παραλήρημα του και είπενε κειαμιά κουβέντα, απού πρόσβαλε το γνωστικό…  Σαν τον είκουσε ο χωργιανός του εσκέφτηκε να τονε μοτσάρει και να τονε φοβερίσει, και γυρίζει και κάνει ντου:

-Πάψε Ευτύχιε, γιατί θα σηκώσω τη χαχαλόβεργα και θα σου κάμω ένα σωμάρι, σαν του γαϊδάρου* Δεν έχασε και ο Παυλοευτύχιος καιρό, και του λέει:

-Ελα μωρε Στελιανέ, μα δυό άκρες έχει η χαχαλόβεργα, και ξάσου… (Υπονοώντας πως αν προλάβαινε να του αρπάξει τη χαχαλόβεργα από την άλλη άκρη, αυτός θάταν που θα τις έτρωγε…). Ετσά εκατούμωσενε ο γνωστικός, μιάς και εσκέφτηκε πως με ετσά τροζό δύσκολα τα βγάνεις πέρα, και εσυνέχισε το δρόμο του…

Σημ:

Κονιός. Ιδιωτική Ψυχιατρική κλινική στο Ηράκλειο του 1950.

Αναφέρομαι στο γεγονός της άφιξης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου το φθινόπωρο 2008 στην Κρήτη,  στην πορεία του στα αναφερόμενα ιστορικά -θρησκευτικά  μέρη όπου πέρασε ο Απόστολος Παύλος. Ένα μέρος, και δή το πρώτο επί Ευρωπαϊκού εδάφους, ήταν οι Καλοί Λιμένες .   Απότελέσανε λοιπόν οι Καλοί Λιμένες την Πύλη εισόδου του χριστιανισμού στην Ευρώπη.  Μετά την επίσκεψη  του Πατριάρχη και  της συνοδείας του στους Καλούς Λιμένες, οι πολυπληθείς συνοδοί, φιλοξενούντες και προσκεκλημένοι κάπου θάπρεπε να ξαποστάσουν και να γευματίσουν. Επιλέχθηκε το Πάρκο του Πετροκεφαλιού, δίπλα από τον φιλοξενούντα Δήμο Μοιρών, όπου Ανήκουν οι Καλοί Λιμένες.

Διαθέτοντας ένα αρκετά  “ζεστό” χώρο, παρά τα αρκετά καλαίσθητα Κέντρα διασκέδασης της περιοχής, στήθηκε το σκηνικό με τις απαραίτητες τέντες και το κέτεριγκ στο πάρκο του Πετροκεφαλιού.  Καθοριστική ήταν η συμβολή του οικοδεσπότη εν προκειμένω, που δεν ήταν άλλος από τη Νομάρχη Ηρακλείου τη Βαγγελιώ Ηλιάκη-Σχοιναράκη. Η Βαγγελιώ, γέννημα -θρέμμα του Πετροκεφαλιού, δεν παράλειψε,  χρόνια τώρα,  να ξεκλεβει λίγο χρόνο για μιά καλημέρα στο Πετροκεφάλι. Μία λοιπόν ακόμα καλή ευκαιρία, για μιά φιλόξενη στάση στο χωργιό της Βαγγελιώς, του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και της Συνοδείας του

Εδώ λοιπόν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και τιμής ένεκεν και ο Ελληνορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Ελλάδας  Ιερώνυμος. Φυσικά, σύσσωμη και η ιεργαρχία της Αυτοκέφαλης εκκλησίας της Κρήτης με πρωτο τον Αρχιεπίσκοπο Ειρηναίο, καθώς και τον τοπικό Μητροπολίτη Μακάριο, που ειρήσθω εν παρόδω, κατέχει την Πρώτη συσταθείσα Μητρόπολη Κρήτης Ελλάδας- Ευρώπης- Δυτικού κόσμου:  εκείνη του Αποστόλου Τϊτου,  πρώτου Επισκόπου Γόρτυνος.

Και από αυτή τη Θέση θάθελα να ευχαριστήσω τον Μπαμπιονιτάκη Νίκο, που μου απέστειλε τις φωτογραφίες που μπορείτε να δείτε από το γεύμα στην διπλανή σελίδα “ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΝΕ”, αποθανατίζοντας τα γεγονότα του γεύματος των Θρησκευτικών μα και πολιτικών αρχών της περιοχής στο Πετροκεφάλι. Ανάμεσα στους πολιτικούς μπορώ να διακρίνω του βουλευτές Λευτέρη Αυγενάκη και Κεγκέρογλου.

Ηχητικά μηνύματα δεν έχω από τις λοιπές κοσμικές και θρησκευτικές αρχές. Υπάρχει όμως βιντεοσκοπημένη η ομιλία της οικοδέσοινας- Νομάρχη, της Βαγγελιώς, που αξίζει να την ακούσετε. Το βίντεο αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του μπλόγκ ηλιαχτίνα ΚΡΗΤΗ TV, από όπου το δανείστηκα.

Είμουνε αλλότες με ένα πρόεδρο, και δεν του καλόθρε οντενεδιάβασε για τσοι σημερινούς αμπατάρισους και τσοι προέδρους τσ΄εποχής του 50. Ετρύγαμε* το λοιπός, να του πω ειντάχανε οι Πρόεδροι εκεινισάς τσ΄εποχής απου δεν τόχει αυτός, και πως αυτός κάνει λειτούργημα, θυσίες κλπ και δεν του το αναγνωρίζουνε οι δημότες και πάει σύνεφο….

Μιάς και κατά που λέει κι ή παροιμία, μην ντάξεις Αγιου κερί και κοπελιού κουλούρι, είχα έννοια να γράψω ότι θυμούμαι από τσοι προέδρους τσ΄εποχής εκείνης, μέχρι το 1970 στο Πετροκεφάλι.

Οντενείμουνε  κοπέλι, 5-6 χρονώ, ο κύρης μου έφυγε πρωϊ-πρωϊ να παει στη χώρα, πράμα καθόλου συνηθισμένο εκειανά τα χρόνια, πρέπει νάτανε 1953. Επήγαινε λέει γιατι γινότανε δικαστήριο για ατασθαλίες στην Κοινότητα από προηγούμενη διαχείριση, αρκετά χρόνια πίσω, αλλά μετά την κατοχή πάντως. Η ατασθαλία είτονε κακοδιαχείριση για κάποια τρόφιμα από την Αμερικανική βοήθεια, και κάποιες κονσέρβες με σαλμούς (=σολωμούς) και ίσως και σαρδέλες σε άλλες κονσέρβες, τις ραμόνες(;) Από εκείνη την Αμερικάνικη βοήθεια θυμούμαι ναρα-ναρα στο παλιό δημοτικό πως ισως να μας δίδανε γάλα κάθε πρωϊ, δωρεάν από την επισιτιστική αυτή βοήθεια.

Ο κύρης μου (μέλος κάποτε  του Κοινοτικού Συμβουλιου), ο Μπιτσακοδημήτρης (ο Αμερικάνος, τέως πρόεδρος Κοινότητας), και οι αποδέλοιποι επήγανε λοιπόν στο Ηράκλειο. Καλά θυμούμαι τρία πράγματα:

Ι. Οντανεγύρισε το βράδυ ο πατέρας μου μασε κράθιε τα γνωστά κουλουράκια που πουλάνε στους δρόμους της Αθήνας οι κουλουράδες… Μούμεινε σαν ανάμνηση,  και τα συμπεράσματα δικά σας.

ΙΙ. Εχρησιοποίησαν πολιτικά μέσα, θυμούμαι πως αναφέρθηκε το όνομα του Βασίλη Μειμαράκη, βουλευτή τότε κάποιου λαϊκού κόματος (και μάλλον μπάρμπα του σημερινού Υπουργού Βαγγέλη Μεϊμαράκη), δεν είχε φτιαχτεί ακόμα η ΕΡΕ, ούτε και είχε έρθει ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Θωρείτε λοιπόν πως η δικαιοσύνη μπορεί νάτονε  στραβή, σίγουρα όμως κουφή δεν είτονε….

ΙΙΙ. Σε εκείνη τη δίκη καταδικάστηκε ο Αραπαλέξης, γιαυτό μετά το θάνατό του το σπίτι του περιήλθε στην Κοινότητα Πετροκεφαλίου. Ήτανε εκεί που αργότερα φτιάχτηκε το σημερινό Κοινοτικό Κατάστημα. Βέβαια, παρά εκείνη την καταδίκη, ο Αραπαλέξης ήταν  ένας πάντα σεβαστός Πετροκεφαλιανός. Ας μην ξεχνάμε, πως ήταν ο πατέρας του μοναδικού ενεργού ένοπλου αγωνιστή του Πετροκεφαλιού, που καταδόθηκε και εκτελέστηκε από τους κατακτητές: Του Νικολάου Αλεξάνδρου Σαββάκη 21 ετών… Θυμάμαι τον Αραπαλέξη, σαν μέλος των ΤΕΑ, να κρατά ένα ταχυβόλο, και να φυλά σκοπιά στα αρχαιολογικά ευρήματα, περί το 1960, κατά την ανόρυξη του πηγαδιού στο Μοναστηρικό κτήμα… Ήταν ακριβώς στη νοτιοανατολική γωνία του σημερινού γηπέδου του Πετροκεφαλιού ακριβώς δίπλα στο Πλακάκι…

Περί το 1955-60 πρέπει νάχαμε Πρόεδρο τον γιατρό Μιχελινάκη Μιχαήλ. Γραμματέaς είχενε αναλάβει ο Δασκαλογιάννης (Ιωάννης Δασκαλάκης)  Θυμάμαι πολύ καλά το γιατρό να πηγαινόρχεται στσοι Μοίρες, απούχενε το ιατρείο του,  πάνω σε μια κανελλί φοράδα. Καβάλα στην ίδια φοράδα επόπτευε και τα διάφορα έργα τση Κοινότητας.

Είτονε δύσκολα οικονομικά χρόνια τότες, και οι κρατικές χρηματοδοτήσεις για δημόσια έργα γινότανε με το σταγονόμετρο και πάντα με πολιτικά κριτήρια.  Με χίλια ζορια ανοίχτηκε ο αμαξωτός δρόμος Μοιρών-Πετροκεφαλιού. Όμως, επειδή τα νότια πλαϊνά ετσιλούσανε* ήβαλε η κοινότητα αγγαρίες τσοι χωργιανούς και με τσοι κασμάδες φτιάχνανε τα σκάρπα (πρανή) από τη νοτική μεριά, ενώ ένα γρέϊντερ έφτιαχνε νοτικά το κανάλι για τα βρόχινα νερά….

Μπορεί να σασε φαίνεται  αστεία αυτή η δουλειά σημερο, μα δεν ξεχνώ  πως ακόμα και μιά αλυσιδοφόρα μπολντόζα, δεν τα κατάφερε να κόψει το …λόφο στου Μπίρμανη το Μύλο ! Αρχικά ο αμαξωτός  για τσοι Μοίρες,  μετά το περβόλι του Κατσιρντόκωστα από τα Πηγαιδάκια, εκύκλωνε το λοφάκι πριχού  κάμει τη στοφή για νότια αθό ντη Πόμπια, και επέρνα απάνω από τη στέρνα του Νερόμυλου στου Μπίρμανη το μύλο. Αρκετά χρόνια πιό μετά, μετά το 1955, μιά άλλη μπολντόζα έκοψε το βράχο και έκαμενε πιό ήπια τη στροφή στο συγκεκριμένο σημείο…

Κάθε χρόνο, εκειανά τα χρόνια,  κάθε οικογενειάρχης του χωργιού χρεωνότανε 10 ημέρες αγγαρίας, για κοινωφελείς εργασίες στο χωργιό. Αυτές γινότανε για διάφορα κοινωφελή έργα σε διάφορα μέρη του χωργιού. Βέβαια η λέξη αγγαρεία δεν τους εκαλόρχουντανε, εθυμούντανε μπάρεμ*  τσοι άλλες αγγαρείες τση κατοχής, που τους πήγαιναν οι Γερμανοί για οχυρωματικά έργα, που στην πραγματικότητα ήτανε καταναγκαστικά έργα….

Τέλη της δεκαετίας 50 και αρχές 1960 είτονε Πρόεδρος ο Αμερικάνος, ο Μπιτσακοδημήτρης. Έχομενε αναφέρει και αλλού το ζορε των αθρώπω, απούχανε περιουσίες στον ποταμό αποπέρα δηλαδή στα Καλύβια και το πια πολύ στα Μπαϊργια. Ας μην ξεχνούμε πως η μεν Γαλιά είτονε μικρό χωργιό, που μεγάλωσε μετά την τοουρκοκρατία από ριζίτες* που κατεβήκανε από τον Ψηλορέίτη, τα δε Καλύβια, το τουρκικο χωργιό, όλο και εμίκραινε, μεχρι που φύγανε ούλοι οι Τούρκοι στ΄αρχές του 20^ου αιώνα. Είχανε το λοιπός πολλοί Πετροκεφαλιανοί περιουσίες στα Μπαϊργια, ενώ σιγά σιγα και οι Γαλιανοί είχανε περιουσίες στην πεδιάδα. Το πρόβλημα είτονε πως εκειανά τα χρόνια είχαμενε βαροχειμωνιές, και ο Γεροποταμός έσερνε ούλο το χειμώνα και πολλές φορές έπαιρνε το κακογιόφυρο που εσάχνανε οι ντόπιοι. Εϊπρεπε το λοιπός ν΄ανεγυρίζουνε από τσοι Μοίρες, την Πομπιανή καμάρα,  το Λιβαδειώτη για να κάνουνε τσοι δουλειές τωνε… (λιομαζώματα και  χωραφίματα το χειμώνα).

Κατά το 1960 ετάξανε καμπόσα τσιμέντα του Προέδρου του χωργιού, του Μπιτσακοδημήτρη, και το κατακαλόκαιρο απου είτανε στη χαμηλότερη στάθμη τα νερά,είβαλε αγγαρείες στο χωργιό, και εξεκινήσαμε να σάξωμενε το κεντρικό τόξο τση καμάρας στον Γέρο ποταμό… Εφέρανε οι χωργιανοί όσα αντλητικά είχαμενε, μιάς και τα νερά είπρεπε να αντλούνται συνέχεια… Είχενε μια αντλητική πετρελαιοκίνητη 7-9 Αποστολίδη, ο Γιώργης ο Καραϊσκος, ο κύρης μου μια βεζινοκίνητη Γερμανική 5 ίππων Kochler, και καμπόσες άλλες  αγγλικές Klinton, Αμερικάνικες Brings & Straton  και γερμανικές Jlo. Εγώ, 12-13 χρόνων,  είχα παέι για τα΄αγγαρείες του κυρού μου. Καλά-κακά μετά 2 μέρες τσαλαβούτημα, εκατάφερε ο εργολάβος να στέσει το καλούπι στο ένο πόδι το νοτικό και τα υλικά άμμος και τσιμέντα κουβαλημένα με το φορτηγό του Σπιθάκη από τα Πιτσίδια, αρχινίσανε να μαλάσονται ένα-ένα χαρμάνι με τσοι παλάμες και να πέφτει στα μισοαδεια-μισογεμάτα με νερό καλούπια… Σα δε μπιτίζει ερίξαμενε τσοι βάσεις και εφύγαμε από τα νερά και σιγά σιγά εγίνηκε ούλη η κεντρική γέφυρα το 1960.

Εκτός από το κεντρικό τόξο, τα πλευρικά, νοπτικό και βορεινό, τα σάξανε το 1964. Σε αυτά εγώ δεν εδούλεψα. Αυτά βέβαια δεν είχανε το ζόρι του κεντρικού, μιας και είτονε πιο ανάβαθεια. Το μόνο που μούμεινε είναι πως ετελείωσαν τις 24-12-1964 κατά τση 2-3 το μεσημέρι. Αν έχετε την περιέργεια πως το θυμούμαι, είναι απλό: Εϊχαμενε , σαν και εδά τη μανία να γράφομε το όνομά μας όπου εβρίχναμενε. Παραμονή λοιπόν των Χρισουγέννων το 1964 και εγώ είχα πάει στσοι Μοίρες ν΄αγοράσω πράμα για το σχολειό και καμμιά αθλητική εφημερίδα. Και μιάς και είσερνε έστω και λιγατάρια ο ποταμός, δεν εμπόρουνε να πάω από τοο Κόκινο Πόρο και επερπάτνουνα από τον Αμαξωτό για το περασμα τση Καλυβιανής Οντενέφταξα στην καμάρα μόλις θαχανε φύγει οι χωργιανοί, εγώ βρήκα βρέσκο το τσιμέντο και έγραψα στο Βορειοδυτικο Παρτέρι τση καμάρας: ΑΚΜ 24-12-1964 . ΄Οποιος έχει κουράγιο ας σκαλίσει να το βρεί γραμμένο….

Εκειονά πού μούμεινε  από τα Κοινοτικά έργα με τον Μπιτσακοδημήτρη είτονε πως εκουβάλιε πρώτα και καλύτερα τα δικά του κοπέλια για να συντρέμουνε* στα Κοινοτικά έργα… Θυμούμαι πολύ καλά το Κωστάκι,  Το Γιάννη και το Μιχάλη το Μελέτη στη καμάρα του γέρο ποταμού…

Την ίδια περίοδο εξεκίνησε και ένα άλλο μεγαλόπνοο έργο το Νέο Δημοτικό Σχολειό του Πετροκεφαλιού Είναι το γνωστό τριτάξιο σχολειό που πρέπει να ξεκίνησε επί Αντωνίου Βασιλάκη σαν Δασκάλου, με την Προεδρία πιθανώς του Μπιτσακοδημήτρη. Και σε αυτό το έργο οι αγγαρείες-προσωπική εργασία των χωργιανών είτανε δεδομένη. Θάτανε το 1958, και το Γιαννιό του Τσουρή (Ιωάννης Στυλ Σπυριδάκης 1946) είχενε ξεσκολίσει. Είσκαβε το λοιπός στα θεμέλια του καινούργιου σκολειού ξεχρεώνοντας αγγαρείες του κυρού ντου. Την ίδια εποχή εμαζωχτήκαμενε καμιά 30 χωργιανοί, αγγαρέψαμενε το Φορτηγό του Σπιθάκη από τα Πιτσίδια, και με προσωπική εργασία εβγάλαμε όύλες τσοι πέτρες από το παληό Νεκροταφείο, πούτανε φάτσα βορεινά στην είσοδο του Αγ Ελευθερίου. Και εκτίσαμενε με προσωπική προσφορά των χωργιανών χτιστάδων το σκολειό μέχρις 1 μέτο πάνω απ ό το έδαφος. Εκεια ετελειώσανε τα  πρώτα λεφτά και αρκετά αργότερα ο Μανώλης Κεφαλογιαννης (Μπάρμπας του σημερινού ομώνυμου Βουλευτή) μας είφερε έτοιμα πορτοπαράθυρα και πιθανώς και καποια σίδερα και ετελειώσαμενε το σκολειό…

Οι πολλές βέβαια αγγαρείς εγίνουντανε κυρίως στα κανάλια του νερού, όπου εδουλευαν κυρίως οι επωφελούμενοι σε κάθε θέση. Πολλές φορές ακόμα και χωρίς το συντονισμό του Προέδρου οι κάτοικοι σε μια περιοχή καθαρίζανε ωρισμένες σαϊτες, για να περνά το νερό να ποτίζουνε τσοι κήπους τωνε.

Πολύ παλιά γύρο στο 1952-53 (ήζε* ακόμη ο μακαρίτης ο Αλεξάκης ο παππούς μου) θυμούμε άλλη μια κοινοτική αγγαρεία: Είχενε αρχιξει να αναπτύσσεται η συγκοινωνία με λεωφορεία και η μεταφορά πραγμάτων με τα φορτηγά. Οι χωματόδρομοι το χειμώνα γινότανε όλο λακούβες, χαντάκια  και είτονε αδύνατο να περάσει το λεωφορείο. Αναμεσός Αι Λευτέρη και Κουσανού δρόμου εκατεβαίνανε τα νερά και από τον κουσανό δρόμο και από το ιερό τα΄Αι Λευτέρη χαράζοντας χαντάκια στη μέση του δρόμου  Πολύ χερότερα είτονε τα πράγματα πριν από το καινούργιο νεκροταφείο, απόπου κατέβαινε το ρυάκι απο Αρκαλιές-Αγία Παρασκευή.  Μιας και δεν υπήρχανε λεφτά για πραγματικά γιοφύρια, οι χωργιανοί χτιστάδες εφτιάξανε πλύστρες: Δεκαπέντε μέτρα οδόστρωμα σκάφτηκε και με μισό μέτρο ήπια κλίση τα νερά περνούσανε από την απανω πάντα του δρόμου (νοτικά)  στην βορεινή, χωρίς ρυγιακοφαγώματα.  Όλη αυτή η πλύστρα στρονώτανε με τσιμέντο, ώστε να μην την καταστρέφει το νερό. Θυμούμαι το λοιπός το Χαρίδημο και το Διονύση τον Τσικνάκη να τως υποδείχνει ο παππούς μου, σαν παλιότερος χτίστης, πώς να στρώσουνε το τσιμέντο και ποια κλίση ντα του δόσουνε…  Θάμουνε 4-5 χρονών τότε, όχι παραπάνω…

Οντενήθρε η δικτακτορία πρέπει νάτονε πρόεδρος ο Μπουρμάς ο Γιώργης (Γεώργιος Μπιτσακάκης) ένας αγαπητός από όλους καφετζής που χωρίς παρατράγουδα πέρασε όλο το διάστημα της δικτακτορίας. Είτανε οριακή εκείνη η εποχή, μιάς και από τη δικτακτορία και μετά η έννοια της κάθε αιρετής θέσης, απόκτησε άλλο ειδικό βάρος. Η εξωστρέφεια, η πληροφόρηση οι επικοινωνίες μα και οι ιδεολογοπολιτικές επιμειξίες με τα οικονομικά συμφέροντα έδοσαν άλλη δυναμική στις παντός είδους αιρετές θέσεις.  Η αυτοδιαχείριση των κοινοτήτων συνδέθκε με τις πολιτικές  τάσεις που επικρατούσαν και διαμόρφωσαν εξελικτικά το σημερινό τοπίο….

Posted in Η ΟΠΤΙΚΗ ΜΟΥ, ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ Tagged: ΑΓΓΑΡΕΙΑ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ]]> http://wpababion.wordpress.com/2009/04/25/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%83/feed/ 0 Λεωντάριον