ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

«ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ-ΝΕΑ»

Έφτιαξα αυτήν εδώ τη σελίδα, με ένα στόχο: Στα μέρη μας  παλιά, η  ερώτηση, μετά το χαιρετισμό του Θεού, είτανε: Είντα χαμπάργια;  Τα χαμπάρια ή είδηση ή νέο, θα μπορούσε νάναι προσωπικό, οικογενειακό, ή και ευρύτερα κοινωνικό, που αφορούσε τους ομιλούντες. Μιά  είδηση για  κάποιους είναι κοινοτοπία, για άλλους όμως η ίδια είδηση μπορεί νάναι όντως ένα νέο που συγκινεί. Σίγουρα  πολλοί φεύγουν  ή έρχονται στην κοινωνία του Πετροκεφαλιού, όμως οι απανταχού του κόσμου σημερινοί Πετροκεφαλιανοί δεν μπορούν πια να περνούν από το ντουκιάνι του χωργιού κάθε μέρα, και να  μεταφέρουν τση κυράς τωνε τα νέα που έγιναν, αλλά και αυτά που πρόκειται να συμβούν.  Ας προσπαθήσουμε  λοιπόν ούλοι να λέμε το «κοντό μας και το μακρύ μας» στο ντουκιάνι του Πετροκεφαλιού (τηλ 210 6658572, gababion@gmail.com). Μένοντας εκεί, οι επισκέπτες θα το μάθουν κάποια στιγμή.

Εγώ πάντως, κάτω από αυτή τη γραμμή θα προσθέτω ό,τι είδηση μου λέτε για το Πετροκεφάλι. Στο κάτω-κάτω τη χρονια 2008 ο ιστότοπος ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ είχενε 7000 επισκέψεις, ενώ το 2009 περίπου 13000, και  το 2010 περίπου 18000, οι πιό πολλοί Πετροκεφαλιανοί σάικα…  Ας τους φτιάξουμε το λοιπός ένα Τούρκικο καφενέ, σαν τσοι παππούδες μας:  το ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ .

(Τόχω πει και αλλού, το παλιό ντουκιάνι στο χωργιό δεν είτανε μόνο κέντρο ειδήσεων. Είτανε και κέντρο εκπαίδευσης και «μετεκπαίδευσης» των αντρών του χωργιού από τσοι μεγαλύτερους. Στη «διδασκαλία» περιλαμβανόταν πολλές φορές και ιστορίες και διηγήσεις και κουτσομπολιά της τοπικής κοινωνίας, που διαμορφώνανε την κοινωνική πορεία του χωργιού. Αρκετές από αυτές τις ιστορίες αναφέρονται και στα ΑΝ…ΕΣΤΟΡΗΜΑΤΑ)

17/12/2016

ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ Δασκαλος  ΓΕΝ 1921…

Ενας απο τους τελευταιους ευπατριδες του Πετροκεφαλιού, ο δάσκαλος μας, εμισεψε πλήρης ημερών χθες.

Την Τριτη 20 Δεκεμβριου στις 11 πμ,  θα πουμε το τελευταίο αντίο στο Κοιμητηριο Ζωγραφου

9/2/2012

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗ…

(γράφει ο Α. Μπαμπιονιτάκης)

Εϊχαμε πριν μιά εβδομάδα το χορό του ΞΩΠΑΤΕΡΑ 2012, όπου σμίξαμε πολλοί χωργιανοί. Σήμερα πήρα το παρακάτω email:

Καδιανάκης Γεώργιος

Καλημέρα κ.Ανδρέα,   θα σε ενημερώσω για άλλη μια κηδεία του χωριου μας,τον μπάρμπα τον Μιχάλη τον Τσικνάκη  (ο τελευταίος της οικογενείας),πατέρα του Τάκη,του Μανώλη και της Χρυσούλας. Πεθανε μια βδομάδα μετά την Κωσταντινιά.Λογικά θα το ξέρεις, αλλά ας είναι!!

ΥΓ Ήρθα προχτές στην κοπή στην Αθηνα, ρώτησα τον μπάρμπα μου τον Ευθύμη το Μυλωνά να μας συστήσει,  αλλά είχατε φύγει. Το Σέφτηκα κι εγώ μια-ολιά αργά, αλλά ο ενθουσιασμός μου να χαιρετήσω χωριανούς και σόι που βλέπω μόνο τον Αυγουστο στο Πετροκεφαλι, αλλά και ο αναβρασμός που ένιωθα καθώς ήμουν στην ξενιτιά και άκουγα Κρητικά, έστω και για ένα σ/κ, με έκαναν να μην «λειτουργώ» ορθολογικά.   Ευελπιστώ του χρόνου με το καλό!!  Καλή χρονιά.

Στο χορό του ΞΩΠΑΤΕΡΑ, είχα συντουνούς μου οντε θελα  πάρω το μικρόφωνο,  μαζύ με μιά καλησπέρα στσοι χωργιανούς και τσοι φίλους μας που μας τίμησαν στο χορό, να πω δυό λόγια και για το Μιχάλη του Χατζή, μα δε μου πήγαινε να τα πω σε ώρα διασκέδασης και χαράς… Μπορεί βέβαια  η χαρά μα και ο πόνος στην ψυχή τ΄αθρώπου ναναι πιασμένα  χερι-χέρι, μπορεί ο Μιχάλης του Χατζή να  «μήδισε» μόνο όταν ο Χάρος του στέρησε τη χαρά νάναι ανάμεσα στοι χωργιανούς του, όπως ήταν σε κάθε  εκδήλωση χαράς στο σύλλογο ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ, και θαταν μνημόσυνο μιά τελευταία αναφορά στο χωργιανό,  που απουσίαζε αθελά του…

Τέλος πάντων, ας σκαλίσω μιαολιά το ντιβανομπάουλο που παραπαντίζω χρόνο με το χρόνο, όσα σιγά σιγά περνούν στα αζήτητα τση παρέας, μα και δε θένε και να σβυστούνε ολότελα… Τόχω πει κι΄αλλού: οι γιαθρώποι πεθαίνουν πραγματικά άμα κειανείς ζωντανός δεν τσοι θυμάται μπλιό…

Πάνε που λέτε χρόνια πολλά, που στοι καφενέδες του χωργιού εγροίκουνα από τσοι πιό μεγάλους τσοι συζητήσεις για τον πρώτο μετακατοχικό χωργιανό απούρθενε στην Αθήνα και που με τη σειρά του είτονε το αποκούμπι  για τσοι ντελικανήδες απού πρωτοεφεύγανε από το χωργιό για την Αθήνα για καλύτερη ζωή…. Είτανε ο Ευθύμης ο Μπομπόνας  (Ευθύμιος Βασιλάκης), απού έμενε στα ρομαντικά τότε Εξάρχεια, ψιλά στα τελευταία σπίθια του Λυκαβητού στη Ρωμανού Μελωδού, Δαφνομήλη κλπ  Εκεί βρήκαν καταφύγιο οι Ζαχαρίας Μιχ Σπυριδάκης, ίσως και ο Γιωργος Σπυριδάκης (αδελφός του), και σίγουρα ακόμα το Γιαννιό του Δράκου του Μπελά (Ιωάννης Δράκου Μανασσάκης), ο ένας για να γενεί  αεροπόρος,  ό άλλος για να γενεί ρολογάς κλπ. Αν καρκατουλέψετε  στα πιό γαργαλιστικά μέρη αυτού του ιστολογίου ίσως βρείτε καμπόσες ιστορίες από τσοι παραπάνω,  ντεληκανίδες  τότε,  και ζωηρούς χωργιανούς μας,  και τα κατορθώματά ντονε…

Μετακατοχικά, ένας άλλος χωργιανός  μας,  ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗ, βρέθηκε διοικητικός Υπάλληλος στο Νοσοκομείο Βούλας. Από ότι θυμάμαι, ό μόνος άλλος Πετροκεφαλιανός στην περιοχή, ήταν ο Στυλιανός Αλμπατάκης (Γλυφάδα)  γιός του Αλμπατογιώργη. Δεν ξέρω πόσο είχε επαφές  ο Σ Αλμπατάκης με τσοι χωργιανούς,  μα ο Μιχάλης του Χατζή αποτέλεσε ένα ψυχολογικό στήριγμα σε πολλούς χωργιανούς μας- εσωτερικούς μετανάστες του 1960-1970: Γύρο λοιπόν από τη Βούλα-Γλυφάδα, αλλά κυρίως γύρο από το Νοσοκομείο της Βούλας, μιάς και το 1965 η ανω Γλυφάδα ήταν κάτι σαν στέπα,   ( θυμάμαι που στεκόμουν στη Στάση Καραπάνου το 1967, και έβλεπα ατέλειωτα χιλιόμετρα μέχρι τον Υμηττό, χωρίς κανένα σπίτι ή καλύβι. Μόνο 500  μέτρα πιό πέρα φαινόταν μιά κάτασπρη μάντρα με ένα εκκλησάκι και κυπαρίσσα. Ήταν ένα νεκροταφείο. Μετά από λίγα χρόνια τα πάντα έγιναν σπίτια… Για συνέχεια, διαβαστε τις ΑΞΙΕΣ… στα ΑΝ… ΕΣΤΟΡΗΜΑΤΑ)  Εκεί λοιπόν κατέφθασαν τα Παπαστελιανάκια (Μιχάλης, Μανώλης, Γεωργία παιδιά του Εμμ Σφυριδάκη), καθώς και τα Κοπέλια του Σούρου  (Εμμ Αντ Σπυριδάκης) με τη μάνα τους: ο  Γιάννης,  Αθηνά, Στέλλα  και Αντώνης. Ακόμα, λίγο πιό πάνω πρός τη Γλυφάδα σε ένα οικόπεδο στην ερημιά  είχενε στήσει το τσαρδί του άλλος ένας μεταπολεμικός μετανάστης χωργιανός,  ο Αντώνης ο Καλιτέρης με τσοι κοπελιές του, όπου βρήκαν πρώτο αποκούμπι τα κοπέλια του Μιχαήλου του Τίτου (τση Σωμαροβαγγελιάς) (Κωστής, Δεσποινούλα) ο Μανώλης του Μακρολαίμη και η Μαρίκα, ( (παιδιά του Νικ Σπυριδάκη, τση γενιάς του 1950). Απο κοντά και ο Νεαρός τότε Χαρίδημος του Τρακοσάρη, όπου και έχτισε το σπίτι του και εκόνεψε και τον κύρη του τον Τρακοσάρη στα τελευταία χρόνια της ζωής του.  Εκεί πρωτοκόνεψε στην Αθήνα και ο Αστρινός ο Τεριζάκης με την οικογένειά του, σαν ήρθε στην Αθήνα. Η Μαρίκα του Τζαμπράκου ή του Μαντράχαλου, μετακόμισε επίσης εκείνη την περίοδο, με τη Νίτσα και το Μανώλη στη Βούλα. Η Νίκη του Πρώιμου (Νίκη Εμμ. Πρωϊμάκη) πρωτογνώρισε επίσης την Αθήνα σαν μέλος της παροικίας των Πετροκεφαλιανών Βούλας… Θυμάμαι πολλές φορές, που καμπόσα άλλα χωργιανάκια κατεβαίναμε τσούρμο με τη συγκοινωνία, στην παρθένα παραλία της Βούλας (κάτι σαν τον  Κομό Μεσσαράς του 2012) νοικιάζαμε μιά βάρκα και κάναμε μπανιο και βαρκάδα στις ελεύθερες παραλίες της Βούλας… Φυσικά ο λόγος αυτής της εκδρομούλας ήταν το ότι σμίγαμε με τσ΄αποδέλοιπους  χωργιανούς,  που εκάθουντανε  στη Βούλα και και κάναμε όλοι μαζύ παρέα… Κοντολογίς, τα μισά Σπυρδιανά είχανε όλο και κάποιονε νεαρό μετανάστη στη Βούλα εκειανά τα χρόνια….

Εφυγε λοιπόν από κοντά μας ο ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙΑΝΟΣ ΤΣΗ ΒΟΥΛΑΣ, Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗ Χαιρετισμούς στον Αντώνη, στο Αναγνώστη-Ψάλτη το Γιώργη, τον Μπακάλη τον Ευθύμη και τον τελευταίο,  το Στελιανό το Μυλωνά. Ο  Μανώλης ο Χατζής,  ενας λεβεντόγερος του 1950 με τσοι Κρητικές βράκες, μάζεψε τα κοπέλια ντου κοντά του… Καλό σου κατευόδιο Μιχάλη….

 

24/1/2012

Η ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΑ’….

Πάνε χρόνια πολλά, δεκαετία του 1950, και εμείς, κοπελάκια-φωτογράφοι, εξεκινήσαμενε και  εσάζαμε το άλμπουμ τση ζωής μας, βάζοντας εικόνες-φωτογραφίες, από κάθε γωνιά, κάθε στενό , κάθε αυλόπορτα του Πετροκεφαλιού, του χωργιού μας…  :

-Πίσω από το σπίτι του Τσουροστελιανού σ΄ένα τόσο δα δωματιάκι θυμάμαι τη Μηνάδαινα, τη μαμή του χωργιού… Είχε ξεγενήσει ούλη τη δικήμου γενιά, μα και τσοι πιό παλιούς από μένα: Ήταν η Αικατερίνη σύζυγος του Μηνά Σπυριδάκη… Έχασε το πατρικό της όνομα,  και κυκολφορούσε στο Πετροκεφάλι με το όνομα του άντρα της,  του Μηνά Σπυριδάκη, και ήταν η Μηνάδαινα. Η πιό μικρή τση κοπελιά ήταν η Κωνσταντίνα (1917), και δεν την ήυρισκες το  Πετροκεφάλι παρά με το:  Κωνσταντινιά, ή, απίτις επραντρεύτηκε το Μανωλη Σταυρουλάκη από τα Καλύβια,  τον επονομαζόμενο και ΣΤΑΜΠΑΡΙΟ, σαν: Σταμπαρίαινα.

Ανάστησε τα κοπέλια τζη, τη Φρόσω και το Μιχάλη, είδε και εγκόνια , μα και δισέγγονα, ήθαψε ούλη τζη τη γενιά,  και πλήρης ημερών, κατά που λένε οι γραμματιζούμενοι, μας άφησε χρόνους…. 95 χρόνια, ένας αιώνας που ξεκίνησε από την Τουρκοκρατούμενη Κρήτη, και τελειωσε  στην Κρήτη που προσπαθούμε να σάξωνενε το 2012, (προς το καλύτερο;, στο χειρότερο; ) εμείς και η γενιές που έρχονται….

Γιά μας τσοι πιό παλιούς, οι όσοι λίγοι παλιοί κυκλοφορούν ακόμα, μέχρι να παλιώσουμε και μεις, είναι ένα κανάλι που μας συνδέει με το παρελθόν, και που δίδει μιά συνέχεια- μιά σύνδεση με το παρελθόν μας, κομμάτι του άλμπουμ της ζωής μας, των παιδικών μας χρόνων:

– Η Κωνσταντινιά η κόρη τση μαμής τση Μηνάδαινας,  -Η Κωνσταντινιά η γυναίκα του Σταμπάριου, -Η Κωσταντινιά η μανα τση Φρόσως και πεθερά του Στελιανού του Μυλωνά, -Η Κωνσταντινιά η μάνα του Μιχαλιού του Σταμαριακού, μα και …  το περβόλι του Σταμπαριου, του Σταμπαριου η τάβλα, και τόσα άλλα… Καλό σου ταξίδι Κωνσταντινιά.

  Στη Φρόσω το Μιχάλη μα και τα εγγόνια και δισέγγονα, ευχή να κρατήσουν τις καλές αναμνήσεις από τον Κωσταντινιά,   το δικό τους άνθρωπο….

21/ΔΕΚ 2011

Καλα-κακά, εμεταξεσύραμνε και τουτονε το χρόνο τη σημαδούρα του χρόνου και τηνε βάλαμενε στο 2012…. Εϊχαμε μαθές και τη χασούρα μας, εμίσεψε η Αναστασία του Μακρολαίμη, ήφικε μας χρόνους και η Ελένη του Καναβού, εμίσεψε νωρίς και η νύφη μας από το Ζαρό (γυναίκα του γιατρού Ιωάννη Κουκουριτάκη (γιατρός στηνΑθήνα) εγγονού του τελευταίου Κουκουρίτη του Πετροκεφαλιού,  του Ιωαννη Κουκουριτάκη), ήφικέ μας χρονους και άλλος ένας Ζαριανός γαμπρός μας, ο Καρπουζάκης ο Μανώλης, ο γνωστός λυράρης, σύζυγος της Ελένης Γεωργίου Μπαμπιονιτάκη.  Συμπαθάτε με για αυτούς που παράλειψα, μα απλά δεν έμαθα τα χαμπάρια ντως…

Ως και ανε μασε κακοποδώκανε τα μεγάλα μας αφεντικά, εμείς δεν το βάζουμενε κάτω, και πιστοί στο …Κρητικό αξίωμα:

«Μα δεν κατέχω άθρωπο, νάχει την όρεξή μου// ως κι΄άδε φάω και δεν πιώ, γλεντίζω τη ζωή μου»

αποφασίσαμε με τον Ξωπατέρα να βρεθούμε,  να τα πούμε και να κλέψωμενε μιά βραδυά του χάρου…  Τ΄αποδέλοιπα στην ανακοίνωση του Ξωπατέρα:

ΧΟΡΟΣ ΞΩΠΑΤΕΡΑ 4 ΦΕΒ 2012 ΚΕΝΤΡΟ ΟΜΑΛΟΣ

9/1/2011

Έγινε, κατα πούπρεπε, ο χορός του Ξωπατέρα. Λεπτομέρειες στο σχετικό άρρθρο «Βασιλόπιτα 2011» του Ιανουαρίου 2011  Και του χρόνου !

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ :

25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010

+ ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΔΙΑΝΑΚΗΣ  (1941-2010)

Όπως όλοι οι Καδιάνηδες, ο Βενιαμίν του Καδιανογιώργη (του γενάρχη των Πετροκεφαλιανων Καδιάνιδων) μας εγκατέλειψε σχετικά πρόωρα.  Χρόνια πολλά στη Γερμανία, παντρεμένος με μιά μακρινή μου ξαδέλφη από τη Γαλιά, κόρη του Ξυλοκωστα αν δεν απατώμαι, έστησε για τα καλά το σπιτικό του στη Γερμανία, χωρίς όμως να μπορεί να ξεχάσει το Πετροκεφάλι. Όποτε μπορούσε, ήταν τακτικός θαμώνας της Πλατείας του Πετροκεφαλιού, τιμώντας τα πατρια εδάφη.

Καλό σου κατευόδιο Καϊρανιό, θερμά συλλυπητήρια στη σύζυγο και τα παιδιά σου…

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010

ΧΩΡΓΙΑΝΟΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σιγά-σιγά,  καθώς ο χρόνος τρέχει, οι αθρώποι, είτε επαγελματίες είτε και απλοί νοικοκυραίοι, προσπαθούν να φτιάξουν την ψυχολογία τους, κόντρα στη παγκοσμια μιζέρια, για την οποία θάπρεπε να κρύβονται όλοι οι ισχυροί: Πολιτικοί Κυβερνήτες Άρχοντες μα  και οι καναλάρχες που την κάνουν κυρίαρχο θέμα στις αισθήσεις του ανθρώπου, είτε ακουστικά είτε οπτικά.

Στήνουν λοιπόν δειλα-δειλά τα πρώτα Χριστουγενιάτικα δενδράκια, τα πρώτα φωτάκια, βάζοντας μιά παρένθεση στη μαυρίλα της καθημερινότητας μας.

Έψαξα και εγώ και ανάσυρα το ηλεκτρονικά χριστουγενιάτικο δένδρο μου για τους εκλεκτούς επισκέπτες μου:

ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ !!!

Ακόμα, για τις μέρες που έρχονται, λίγη αναδρομή στο παρελθόν, είναι για κάποιους μιά διαφορετική χαρά.  Στο Αρχείο  Δεκέμβρης  2008 (στην πλευρική στήλη του ιστολογίου) θα βρείτε ήθη των μέσων του προηγούμενου αιώνα, λιγο πολύ  παρόμοια σε όλη την Ελλάδα. Και πάλι χρόνια πολλά…


23 Νοεμβρίου 2010

Ο Μηνάς του Καδιανογιώργη (+)  (Μηνάς Γεωργίου Καδιανάκης 1929-2010)

Πάνε χρόνια πολλά,  δεκαετία του 1960 θάντανε,  και οι Πετροκεφαλιανοί είχανε εναποθέσει πολλές ελπίδες στα πρώιμα κηπευτικά. Τα πρωτοφανίστικα αγγουράκια, είτανε είδος πολύτιμο, και οι εργατικοί Πετροκεφαλιανοί είχανε γεμίσει την περιοχή γύρο από το Πετροκεφάλι με πηγάδια μερικών μέτρων βάθους και τα μοτεράκια sachs , Jlo, Kochler, Bricks & Straton, ακόμα και μεγαλύτερα Αποστολίδη και Μακλότση, αγωνίζονταν να αντλήσουν το λιγοστό νερό και να ποτίσουν τα περιβόλια τους.

Ακριβώς βορεινά του νεκροταφείου, ο Μηνάς του Καδιάνη, είχενε ανοίξει δίπλα στο ρυάκι ένα πηγάδι,  με λιγοστό νερό. Έπρεπε λοιπόν ο Μηνάς να περιμένει να μαζέψει λίγο νερό, να ξεκινήσει τη μηχαμή που αντλούσε το νερό, να ποτίσει λίγες αυλακιές και μόλις τέλειωνε το νερό έσβυνε τη μηχανή περίμενε δυό ώρες να μαζευτεί λίγο νερό, και ξανά την ίδια δουλειά.

Είχενε μεγαλώσει το Γιωργιό (το δεύτερο κοπέλι του Μηνά)  3-5 χρονών  θάτανε, και εσκέφτηκε ο Μηνάς να το πάρει στο ξενύχτι για παρέα, όχι βέβαια να του συντράμει, μα για νάχει την ιδέα πως δεν είναι ολομόναχος. Ήβαλε το Γιωργιό και εκοιμούνανε στην καλύβα δίπλα στο πιγάδι και ο Μηνάς επότιζε τον κήπο κατά που λέγαμε πιό πάνω. Είπαμε πως τα χρόνια είτονε δύσκολα, και φυσικά ηλεκτρικό δεν είχαμε, μα και τα διαφορα χρειαζούμενα δεν είτανε διαθέσιμα. Εσκέφτηκε το λοιπός ο Μηνάς: -Δεν παίρνω τη φανάρα από το μνήμα  του Μανώλη του Χατζή, να γυρίζω το νερό στσ΄αυλακιές, και μετά την ξαναγιαγέρνω στη μπάντα τζη;. Εϊτονε μαθες λίγες μέρες πιό μπροστά ποθαμένος ο Μανώλης ο Χατζής (Τσικνάκης) παππούς των Μάνθου,  Μπαμιέ, Στρατηγού κλπ, και οι γεδικοί ντου ενάβανε κάθε βράδυ το καντήλι-φανάρα. Ήτονε η βορειοανατολική γωνιά του νεκροταφείου μεσοχαλασμένη και είκανε πεζούλα, είχενε και ο Μηνάς σαν εβάθαινε το πηγάδι του ενα βουνό χώματα δίπλα στη μάντρα και εμπόργιε και ενα μικρό κοπέλι να πάει περπατηχτό πάνω στη μάντρα του νεκροταφείου. Απο κεια επήδα ο Μηνάς και ήπαιρνε τη φανάρα και ήκανε τη δουλειά ντου και την εξανάβανε στη μπάντα τζη….

Δεν θα νείχανε καμωμένα τα σαράντα του Χατζή, ακόμα, και εγίνουντανε ετούτεινά η δουλειά. Ενα βράδυ δυό τρεις η ώρα τη νύχτα, αφίνει ο Μηνάς το Γιωργιό και εκοιμούντανε, και επήγε με τη φανάρα, επότισε οσο πότισε, και επήρε τη φανάρα να τηνε πάει στη θέσητζη… Θωρεί το Γιωργιό, νάχει σηκωθεί από την καλύβα και να κάθεται απάνω στη μάντρα του νεκροταφείου: Γιάντα μωρέ Γιωργιό εσηκώθηκες; -Επαέ μπαμπά, θωρώ τσ΄αθρώπους απούνε εκέ μαζωμένοι,  και ο Μηνάς: Πούνε μωρέ Γιωργιό οι αθρώποι; – Να , δεν τσοι θωρείς εκε, στη μέση μαζωμένους; και έδειχνε στη μέση του Νεκροταφείου… Εϊδε και απόειδε ο Μηνάς και παίρνει το κοπέλι και το πάει στο σπίτι να μην παθει πράμα… Όι πως εφοβούντνε ο ίδιος, μιάς και συνεχισε να ποτίζει τον κηπο του οληνύχτα, μα αμα θελα ξετρομαριαστεί το κοπέλι, από όσα εθώργιε, που όμως δεν τα θώργιε ο Μηνάς, αλαμπλίρι είντα θε μπορούσε να γενεί…

(Από προσωπικές συζητήσεις του Μηνά γύρο στο 1970-80 στο Καφενείο του Κοσμά. )

Η μάνα του Μηνά του Καδιάνη είχενε βαφτίσει τον κύρη μου Και μιάς και η συντεκνιά είτονε σοβαρό συγγένιο, πέρασαν χρόνια πολλά και ο κύρης μου εβάφτισε τη Βάσω του Μηνά του Καδιάνη τη δεκαετία του 1960, ανταποδίδοντας το «μισθό» ,  κατά πως εθεωρείτο η ανάληψη της πνευματικής υιοθεσίας ενός παιδιού κατά το χριστιανικό τυπικό…

Και τώρα, το τέλος για ένα καλό και  έντιμο χωργιανό, καλό  γείτονα, συγγενή, σωστό στην παρέα, στην οικογένεια, στην πλατέα που ανταλάσαμε την καλημέρα, σε χρόνια που οι ανθρώποι, μπορούσαν να χαμογελάνε και να γαληνεύει η ψυχή τους  με την καλημερα του γείτονα του φίλου του χωργιανού…

Καλό σου ταξίδι Μηνά Θερμά συλλυπητήρια στη Στέλλα και στα παιδιά,  το Νίκο το Γιώργη και τη Βάσω.


27 Σεπ 2010

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΙΧΕΛΙΝΑΚΗΣ ΙΑΤΡΟΣ ΟΡΘΟΠΕΔΙΚΟΣ  (+)

Πάνε πολλά χρόνια, που πιτσιρίκια με κοντοπατέλονα, ανακαλύπταμε τη ζωή,  περιδιαβάζοντας τα σοκάκια του Πετροκεφαλιού. Αρχές της δεκαετίας του 1950 και ο Ματθαίος Εμμανουήλ Μιχελινάκης, μόνιμος κάτοικος Ηρακλείου, επισκεπτόταν συχνά-πυκνά το Πετροκεφάλι, γενέτειρά του μα και γεμάτο από συγενολόγια…

Μιά ακόμα πιο αναλυτική αναφορά των προγόνων του Γιατρού Ορθοπεδικού Εμμανουήλ Μιχελινάκη

Προγονοι του Εμμανουήλ Μιχελινάκη Ιατρού – ορθοπαιδικού

27/5/2010

Ο Μιχάλης ο Μελέτης…(+)

Έχουνε βάλει, καλά το κατέχετε, μιά WEB καμερα στο Σχολειό του Πετροκεφαλιού και δείχνει το πάρκο του χωριού. Άμα  βρω ευκαιρία ξανοίγω αθο ντο Ψηλορείτη, το πάρκο του Χωργιού και συνεχίζω το Αθηναϊκό πρόγραμμα της ημέρας μου….

Είδα που λέτε πρωί-πρωί στις 27/5/ 2010 δυο τρεις  μαστόρους να ξεπετσώνουνε*  το καινούργιο  σκολειό, που τυχαίνει νάναι μπροστά στο οπτικο πεδίο της κάμερας…

Είπα το λοιπός συντουνούς μου:  -Δεν παίρνω τον κουμπάρο μου, το Γιώργη τ΄Αραποκωστα, να μάθω είντα κιαολιάς καρκατουλεύουνε στο  σκολειό οι μαστόροι… Κατά τις 11 πμ εύρικα καιρό και χτυπώ το τηλέφωνο του κουμπάρου μου… Σαν τ΄άνοιξε ο κουμπάρος μου γροικώ ψαλμωδίες και επαραξενεύτηκα μιά ολιά… Εϊπα το λοιπός: μπορεί νάτανε σε κειανα ραδιόφωνο μπροστά και αντί να ανοίξει το κινητό, μου τόκλεισε, δε βαρυγέσε θατονε ξαναπάρω αμα μου παντιδώσει… Μετα καμπόση ώρα τονε ξανακαλώ και μέχρι να μου το κλείσει είκουσα πάλι ψαλμωδίες…  Έτυχε να ασχολούμε εκεινη την ώρα με καμπόσους κακοποδομένους ζωντανούς, (γιατρός γαρ)  και δεν μούκοψε να επιμείνω…

Με το πολυώρι, χτυπά το τηλέφωνο και ήμαθα το μαντάτο: – Κουμπάρε, είκλεισά σου το τηλέφωνο, γιατί είμουνε στην εκκλησά,  στην κηδεία του Μιχάλη του Μελέτη….

Μιχαήλ Δημητρίου Μπιτσακάκης Ο πιό μεγάλος γιός του Μπιτρακοδημήτρη,  του Αμερικάνου…  Φίλος γκαρδιακός του κυρού μου , και ας τους χώριζαν κάποια χρόνια στην ηλικία.  Όμως τους ένωνε ο άκρατος αλλά και άδολος (σε αντίθεση με το σήμερα)  … αντιβενζελισμός τους !!! είτανε βλέπεις και οι δυό αντιβενζελικοί,  αντιαππατζήδες και ούτω καθεξής…. Είχανε ορθώσει το μποι τους απέναντι σε ενα χωριό, που είχενε ακολουθήσει το συρμό της Κρήτης και είχανε γίνει όλοι τους Παπανδρεϊκοί, τρομάρα τους…. Τώρα,  40 χρόνια μετά, χωρίς να κατηγορεί κανείς κάποιους, μπορούνμε να πούμε άνετα πως ό όποιος φανατισμός στις ιδεολογίες μόνο κακό έκανε στον τόπο από όπου και προερχότανε και όποιους και αν υποστήριζε….

Μπορεί τα κομματικά νάτανε αιτία της φιλίας του πατέρα μου με το Μελέτη, όμως τα κομματικά δεν εμπόδιζαν το χωργιό μα και το Μελέτη να εκτιμά και να τιμά και μοιράζεται τις χαρές παρέες πικρες με όλους  τους χωργιανούς… Έτσι ο Μελέτης είτανε ένας από τους ωραίους αγωνιστές του χωργιού, που στο τέλειωμα της ημέρας,  θέλοντας και μη μοιραζότανε την καθημερινότητα τις δυσκολίες του γεωργικού επαγέλματος, της ανατροφής των παιδιών  των τοπικών προβλημάτων του ίδιου του χωργιού κλπ. Ας μην ξεχνούμε πως ο Αμερικάνος (πατέρας του Μελέτη) είτανε ένα από τους καλους και αγαπητούς προέδρους της κοινότητας του Πετροκεφαλιού της μετακατοχικής εποχής…. Την περίοδο της δικτακτορίας, ο Γιώργης ο Μπουρμάς, είτανε Πρόεδρο της Κοινότητας. Συνέχισε λοιπόν καθ όλη την περίοδο της δικτακτορίας να είναι προεδρος στο χωργιό, αγαπητός σε όλους και στο καφενείο του σύχναζαν αρκετοί από του Πετροκεφαλιανούς,  όποιαδήοτε ώρα του 24ώρου, άλλωστε είχε δηλώσει  πως το Καφενείο του Η Ελβετία, δεν κλειδωνόταν ποτέ, και  οι πελάτες μπορούσαν να το χρησιμοποιούν και  σαν self  service…  Πολλά από τα ανέκδοτα που θα βρείτε  σε όλο το ιστολόγιο μου έχουν φανερό ή και αφανή συμμέτοχο το Μιχάλη το Μελέτη και το καφενείο του Μπουρμά….

Θα κλείσω το κεφάλαιο» Μελέτης»  με μιά τελευταία μα και επίκαιρη-προσωπική  αναφρορά:

Είτανε 4 του Μάρτη 1968… Έγώ φοιτητής στην Αθήνα, στο τρίτο έτος στη χημεία και ο αδελφός μου πρωτοετής μαθηματικος φοιτητης στα Γιάννενα… Μόλις που είχαμενε θάψει τον πατέρα μου στην Αθήνα,  μόλις  58 χρονώ,  και εγώ 21…. Γύρισα στις 5/3/1968 στο Πετροκεφάλι, σε ενα χωργιό που είτανε το βασίλειο μου,  είδικά εκείνα τα χρόνια… Όμως ο βασιλιάς μου το στήριγμα της δικής μου ζωής είχε μείνει στην αφιλόξενη γη της Αθήνας… Σε αυτή τη δύσκολή στιγμή, ο Μιχάλης ο Μελέτης μας περίμενε , εμένα και τη μάνα μου, στις Μοίρες σαν γνήσιος αδελφικός φίλος του Κυρού μου, που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ…

Καλό σου ταξίδι Μιχάλη.  Μια  παρηγοριά είναι πως εκει που πάς θα βρεις ένα φίλο να σε περιμένει….  μα και πολλούς άλλους πιστεύω…  Και ας μην ξεχνάμε, πως οι ανθρώποι πεθαίνουνε τελικά και αμετάκλιτα, μόνο όταν όλοι  τους θάβουνε στη σκέψη τους.  Φίλε Μιχάλη, νάσαι σίγουρος πως θα ζεις τουλάχιστον όσο  ζω και εγώ…. Καλό σου ταξείδι…

Στην Ελένη του Κανακαρονικήτα πρωτααπόλα,  καλό Κουράγιο, στη Μαρία και το Νικο Ψιλάκη, στο Δημήτρη και την σύζυγό του, στην Ευγενία και φυσικά στο στερνοβύζι (ετσά το λέγαμενε στα χρόνια μου στο Πετροκεφάλι) τη Βούλα  και το Μενέλαο, μια ευχή: να τον θυμάστε και: να σας αγαπάνε όσο τον αγαπήσατε!

*ξεπετσώνω= (στα οικοδομικά): αφαιρώ την πέτσα, το επικάλυμμα, το σοβά.

15/4/2010

+Σπυριδάκης Γεώργιος του Εμμ. (1923-2010)

Ενας ωραίος Πετροκεφαλιανός, γνήσιος ευπατριδης, καλός χωργιανός. Ένα στήριγμα των νεαρών Πετροκεφαλιανών του 1960, που έφθαναν στην Αθήνα χωρίς πολλά εφόδια προς αναζήτηση κάποιας καλύτερης τύχης. Ο Γιώργος ο Σπυριδάκης,  απόφοιτος της Εμπορικής Σχολής Ηρακλείου, είχε διευθυντική θέση στο Εσπέρια Παλλάς, γνωστό ξενοδοχείο στην οδό Σταδίου. Πολλοί νεοι Πετροκεφαλιανοί βρήκαν δουλειά στο εν λόγω ξενοδοχείο, προσπαθωντας να σπουδάσουν και να ορθοποδήσουν στην Αθηνα. Αύριο, (16/4/2010), φιλοι, γνωστοί και συγγενείς θα που ντο τελευταίο αντίο στο φίλο μας το Γιώργο, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου 4 μμ.


8/1/2010

Χωργιανοί,  και του Χρόνου νάμαστε καλά!  Εμάζωξα το ηλεκτρονικό δένδρο μου, το φύλαξα και τα ταχιά θα τοξαναστέσω φρέσκο-φρέσκο! Βέβαια κατά πως πρέπει, τόχα στεμένο στη σελίδα ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, στο σαλόνι και καλά του ιστολογίου μου.

20/12/2009

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !     ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

(Φίλοι, είπα να σας ευχηθώ και εγώ οικολογικά φετος Εφύτεψα λοιπόν στο ιστολόγιο μου ένα δένδρο-καρτα, που ουτε καν από ανακυκλώσιμο χαρτί είναι  και θα το χρησιμοποιήσω και του χρόνου, άλλωστε και πέρισυ το ίδιο είχα!  Χρόνια πολλά λοιπόν για το 2010 ! )


1/1/2010

Aegean Airlines

Χρονιάρες μέρες πούναι , είχαμενε και έχομε το συνήθειο να πηγαίνομενε κάθε ντάι-ντάι στον καφενέ του χωργιού  να μαθαίνουμε τα νέα, και να γροικούμενε τσοι ιστορίες,  ψώματα κι΄αλήθειες, του καθεμιανού και  να περνά η ώρα…

Και μιάς και εμείς επαδέ στην Αθήνα δεν έχομενε άλλο ντουκιάνι παρα ετουτονέ απου επισκεφθήκατε μόλις τώρα, θα σασε πω μιά ιστορία απου μου μεταδιηγήθηκε ο Ορέστης του γιατρού (Ορέστης Περικλή Κουκουριτάκης), απού εγίνηκε γύρο στο 1915…

Είχενε που λέτε ο Γιάννης ο Κουκουρίτης (παππούς του Ορέστη) καμμιά δεκαριά κοπέλια… Ένα από αυτά είτονε και ο Φίλιππος γεννημένος γύρο στο 1900. Συνήλικος του είτονε και ο Ευτύχιος  ο Βασιλάκης (1901) ο κύρης του Θεόδωρου και του Γιώργη  Βασιλάκη.  Μιά νταχινή χάνουνται τα κοπέλια…  Θάτανε το 1915 ,  απάνω στο βαλε βράση του Α’  παγκόσμιου π;oλεμου.   Ευγρεύανεντα από επαέ και απο κειέ,   μα πουθενά τα κοπέλια. Μετά καμπόσο καιρό ένας χωργιανός απου εκατέβαινε στο χωργιό,  τα βρίχνει στον Πειραιά και εκάνανε τσοι λαντζέρηδες για να εξοικονομήσουνε λεφτά  για να μπαρκάρουνε για το όνειρο τσ΄εποχής: την Αμερική !   Κατεβαίνει στο χωργιό και τοσε φέρνει το χαμπέρι: «Το και το τα κοπέλια σας , μονό ανε θέτε σαλεύετε να τα ανεναζώξετε, για τι εμένα δεν μου φρουκούντοναι! »  Ετσα επήγανε οι γονέοι ντως και τα ανεμαζώξανε πίσω στο Πετροκεφάλι…

Και θα μου μεις εδά κουμπάρε: Ε και πούναι το κακό;  Μα το νερό δεν πάει στην ανηφόρα… Ο Ευτύχιος  ο Βασιλάκης,  ανήσυχος άνθρωπος, επαντρεύτηκε τη Μαρίκα την Τυλισσανή και επηγαινόρχουντανε στο Ηράκλειο εμπορευόμενος…. Βεζινάδικα στη Χανιόπορτα,  ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα,  αντιπροσωπείες OPEL,  και τέλος από τα παιδιά,  το Γεώργιο και Θεόδωρο,  η αεροπορική εταιρεία, Aegaean Airlines….


23/12/2009 (+ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΙΚΝΑΚΗ (1925) το γένος ΦΡΑΓ ΚIΟΥΔΑΚΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ)

Η θειά μου η Αλεξάνδρα… του Νικολάκη του Μπαμιέ… η ξαδέρφη του κυρού μου… Μιά ζωή με το χαμόγελο, στα ευχάριστα, μα και στα δυσάρεστα…  Υγιής μέχρι πρόσφτα, ανάστησε και βοήθησε μα και χάρηκε παιδιά και εγγόνια, έζησε στο Πετροκεφάλι, και φεύγοντας όλοι το λένε: τις χρωστάμε δεν μας χρωστά !  Δεν επαραβάρεσε κανένα, δεν εστέρησε από κανένα τον καλό λόγο.  Δεν μασε περίσσευες θειά, εσύ και η γενιά σου  μας έμαθες ν΄αγαπάμε τον τόπο μας,  το χωργιό μας… σου το χρωστούμε…   Καλό σου κατευόδιο θειά…


17/12/2009    ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ:  ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ 2010

Το Συμβούλιο του Συλλόγου μας, μαζί με τις ευχές του μας ενημερώνει για το χορο του Συλλόγου στο Κεντρο ΚΡΗΤΗ (στην αρχή της Λεωφόρου Μεσογείων) . Πατήστε το:

XOPATERAS XOROS 2010

για να δείτε τις λεεπτομέρειες.

Ακόμα, η θέση του Κέντρου Κρήτη στους Αμπελόκηπους (Συμβολή οδών Βασ. Σοφίας,  Μεσογείων, Κηφισίας, Αλεξανδρας,  Μιχαλακοπουλου) Φαίνεται εύκολα στον παρακάτω χάρτη.


15 Νοεμβριου 2009  Αϊ  ΓΙΩΡΓΗΣ Ο ΜΕΘΥΣΤΗΣ 2009

Κατά που το λέγαμε, (τόχαμε προαναγγείλει στις 5 /11/2009),  οι φοιτήσαντες στο Γυμνάσιο Πόμπιας, εκάναμε και φέτος το «τάμα»  μας, κατα που λέγανε οι μανάδες μας: Πάνω από 40 άτομα βρεθήκαμε στο εκκλησάκι του αγιόυ Σπυρίδωνα στη Λούτσα, θυμηθήκαμε τα παλιά κόψαμε την αρτοπλασία και στη συνέχεια οι περισσότεροι βρεθήκαμε στην ταβέρνα ΡΕΜΕΤΖΙΟ στην παραλία της Λούτσας, για το μεσημεριανό. Φωτογραφίες στο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ, στη διπλανή στήλη.


12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 (+)  Φωτεινή Γεωργίου Μπιτσακάκη (1948-2009).

Η Φωφώ του Μπουρμά. Μιά καλή και έξω καρδιά φίλη, χωργιανή της γενιάς του 1950. Ζούσε στο Ηράκλειο και μιά πάθηση νευρομυική την καθήλωσε στο κρεββάτι τα τελευταία χρόνια. Φωφώ σε θυμόμαστε, καλό σου ταξίδι. Στους δικούς σου και την  κόρη  σου, που γνώρισα, καλό κουράγιο.


6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009   ΜΙΝΟΤΑΥΡΟΣ

Ο Σύλλογος Μεσσαριτών ΜΙΝΟΤΑΥΡΟΣ, με μέλη από την ευρύτερη περιοχή της Μεσσαράς καλέι τα μέλη και φίλους του, να παρευρίσκονται  στις εκδηλώσεις του. Παρακαλούνται λοιπόν οι φίλοι και γνωστοί νάχουν υπόψη την καλή Κρητική πατούλια,  που μαζεύεται και κλέβει μιά ώρα του χάρου,  σε κάθε μας συνάντηση…Η Χαρά Κουρτικάκη προσπαθεί και στηρίζει με όλες της τις  δυνάμεις την παρουσία  του Κρητικού στοιχείου στη νέα μας πατρίδα…

MINOTAYROS 11 2009

Οι Μεσσαρίτες συναντιώνται, εκδράμουν διασκεδάζουν ….


5 Νοεμβρίου 2009

ΜΑΖΩΞΗ;  ΠΑΡΕΑ; ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ;

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, τιμώντας τον Αι Γιώργη το Μεθυστή, σαν  Σύλλογος Φοιτησάντων Γυμνασίου Πόμπιας,  λεμε να τα ξαναπούμενε ση Λούτσα, κατά το συνήθειο. Η Ουρανία η Ρουζεράκη λοιπόν ετοιμάζει και πάλι τη συνάντηση μας. Όσοι πιστοί λοιπόν, ας ειδοποιηθούν  και ας έλθουν να τα πούμε από κοντά:

Η αρτοπλασία, στις 15 Νοέμβρη   11,30  το πρωί,  θα μας περιμένει στο εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα, στην παραλία της Λούτσας, όπως το βλέπετε από την περσινή συνάντηση στη φωτο (στη σελίδα ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ). Πάρετε παππούδες, εγγόνια, φιλαράκια, μα πιό πολύ παλιούς συμμαθητές,  και ελάτε για μιά καλημέρα. Όσοι έχουνε χρόνο και διάθεση, είναι εύκολο να επισκεφθούμε μιά από τις ταβέρνες της περιοχής,  και να συνεχίσουμε την παρέα μας…  Η Ουρανία Ρουζεράκη στη διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες: 6726841 6976704109


ΑΝΤΙΟ ΤΡΙΚΕΦΑΛΕ …

14/7/2009

Έγραφα πέρσυ (Στο Αρχειο: ΜΑΙΟΣ 2008  ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ) για το Νικο Αλεξανδράκη (1910),  εναν αιωνόβιο Πετροκεφαλιανό και τις περιπέτειές του και μάλιστα αυτές πουχανε σχέση με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1941. Μετά από ένα αιώνα ο μπάρμπα Νίκος, ο Τρικέφαλος,  μας εγκατέλειψε στις αρχές του Ιούλη 2009 . Μνημόσυνο στον κυρ Νίκο, τα όσα έγραψα για τη δράση του το 1940.

Καλό σου ταξίδι  κυρ Νίκο.

ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

13/7/2009

Εϊχαντο άχτι να γράψω και μια καλή είδηση για το χωργιό. Εβαρέθηκα να γράφω επόθανε ό γεις, επόγειρε ο άλλος….  Τουλάχιστο ετοιτηνά η είδηση για όσους επισκέφτονται τη σελίδα μου, μα και για όσους ενδιαφέρονται για το Πετροκεφάλι και μπαίνουν στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ, έχει ενδιαφέρον:

Όσοι θένε να δούνε κεινα γνωστό ντως στο χωργιό, δεν έχουν επαρά να του πούνε στο τηλέφωνονα πάει να κάτσει κάτω από τη σημαία του πάρκου και να μπούνε στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ στη σύνδεση:  Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΡΑ ! που βρίσκεται στην κάτω μεριά της δεξάς στήλης που βλέπετε.Άμα ανοίξετε την εικόνα που είναι πάνω αριστερά, θα δείτε το πάρκο από την μπάντα του δημοτικού και όποιους είναι μέσα. Η εικόνα είναι στατική, μα άμα την ξαναανοίξετε σας έρχεται η εικόνα του νέου ανοίγματος.  Έτσι μπορείτε να χαζεύετε από την άλλη μπάντα του κόσμου ό,τι γίνεται στο Πετροκεφάλι.

Λεπτομέρειες γράφονται στο άρθρο: ΤΟ ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ ΤΩΡΑ, για όσους έχουν την επιθυμία για περισσότερα…

Η ΧΑΛΚΙΑΔΟΕΛΕΝΗ…

(2/6/2009)

Ο πιό  μικρός Καδιανογιώργης, δισεγγονός του παππού Καδιανογιώργη απούμενε πίσω από το Αγ Πνεύμα, πολεμιστής-απελευθερωτής της Ελλάδας με το Βενιζέλο το 1910,   μπήκε στον κόπο μα με πληροφορήσει για το θάνατο τση Χαλκιαδοελένης την επόμενη του Πάσχα 2009. (Ελένη  του Μιχαήλ Μαρκάκη και της Ευγενίας Βασιλάκη).

Φαίνεται πως ο Μιχάλης Μαρκάκης πέθανε νωρίς και η Θειά μου η Ευγενία ανάλαβε το βάρος της οικογένειας εξ ολοκλήρου. Ετσι από μικροί (κόντρα στο συνήθειο απούθελε τα κοπέλια νάνοι του κυρούντως και όχι τση μάνας τως) εγροικούσαμενε: ο Γιάννης τσ΄Ευγενίας, η Ελένη τσ Ευγενίας, η Πηνελόπη τσ΄Ευγενίας.   Η Ελένη (1927) επαντρεύτηκε το Μιχάλη του Χαρκιαδογιώργη και απο τοτεσάς η  Χαλκιαδοελένη,   μαζύ με τον πεθερό και την πεθερά τζη, αναλάβανε να λενε το καλημέρα-καληνύχτα στοι Πετροκεφαλιανούς απού εμπαινοβγαίνανε στην Πλατέα του Πετροκεφαλιού. Είτονε μαθές το σπίτι ντως στο έβγα τση πλατέας του χωργιού, για τον πηγαιμό στο  Σϊββα…

Για τσοι πιό παλιούς, και ειδικά για όσους έχουνε φύγει από το χωργιό,  σε κάθε γωνιά, κάθε στροφή θα θυμίζει το Δημητρό του Λιογιώργη, τον Ιωάννη τση Ψεβίας, τη Χακιαδοελένη,  τον Αραπαντώνη,  τη Δεσποινιά του Γκιαούρη και τσοι γειτόνισές τση,  το Νικόλαο του Σταμάτη, την Μαρία του Καμηλαγιανού…

Καληνύχτα,  για τελευταία  φορά Ελένη…


ΛΑΜΠΡΟΣΚΟΛΑ ΜΕ ΑΝΤΑΡΑ ΣΤΟ ΧΩΡΓΙΟ …

26 Απρίλη 2009

Είντα να σασε λέω χωργιανοί… Κακοφαίνεταί μου, που τα νέα που σασε γράφω είναι μόνο τα κακά νέα, μα ετσα απου κατάνησε ο κόσμος μας, αμα πεις: επαντρεύτηκενε ο τ άδε,  ή εγένησε η νύφη τση Μπουμπουρομαρίας, οι περισσότεροι δεν το θωρούνε σαν νέο… , ή αν θέτε, δεν νοιάζει τσοι πολλούς να φτάσει το χαπμέρι και παραόξω…  Όμως το κακό χαμπέρι μασε ταρακουνεί ούλους  ακόμη (ευτυχώς). Αθρώποι απου μεγαλώσαμε μαζύ, απου τσοι καναμενε κομμάτι όι μόνο τση ζωής μα,  και ίσως και πιό πολύ, και του τόπου μας, είναι ίδιο δύσκολο να τσοι ξεχάσεςι, όσο και να ξεχάσεις το δρομαλάκι απούπαιζες,  το ανεβόλεμα απου σήβγανε  στην πόρτα του Κακοστέλιαρου,  το σκύλο τση κακόχαρης τση Κουντουρομανώλαινας, απουδεσήφινε να περάσεις απο το σοκκάκι τζη ανείχες και «σιντερένια ντόδια» ,  καταπούλεγε ο σάντολος μου,  κλπ.

Αρθώποι, τόποι, ζωντανά και ιστορίες, ούλα σένα καζάνι που βουρβουλάκά στο μυαλό μας, και απού  η σημερινή είδηση  σου ζητά να τα βάλεις σε μιά σειρά να  βγάλεις την πάχνη που τα σκέπαζει, εξαϋλώνοντ’ας τα στο πέρασμα των χρόνων….

Ανήμερα το λοιπός τση Λαμπράς 19 τ΄Απρίλη 2009, είχαμενε άλλη μιά άδικη κηδεία στο χωργιό μας,  του Μιχάλη του Τσουρή:


Όταν είμουνα μικρός, τα πιο παλιά καλοψίκια που θυμούμαι είτονε στη γέννα του Μιχαλιού του Τσουρή Γύρο στο 1953.

Σα θελαστίψωμενε αθο ντο Κουσέ, βγαίνοντας από το Πετροκεφάλι και μετά τον Αι Λευτέρη, τα μόνα σπιθια που είτονε δυσικά του Κουσανού δρομου είτονε: του Μπαμπιονιτη, του Βανίλη,  του Καμηλαργιανού. Λίγο πιο νοτικά είτονε το σπίτι του Στελιανού του Τσουρή, και κολλητά ντου ένα μικρό σπιτάκι, το σπιτάκι τση Μηνάδαινας τση μαμής του χωργιού και πεθεράς του Μανώλη του Σταμπάριου…  και ακόμη πιο νοτικά τσ΄Ευτυχίας του Ντουρόμηνου….

‘Ηφυγε το λοιπός η μάνα μου από την πισω πόρτα και επορπάθιε ντουγρού για την πίσω πορτα τσ΄ Αθηνάς του Τσουρή,  απου εκοιλιοπόνα, να παρασταθεί και να βοηθήσει … « Κατσε Αντρέα επαδέ, γιατι δεν κανει νάναι κοπέλια οντε γεννά  κειαμιά… ¨Αμα θα νέρθω θα σου κρατώ και καλοψίκια …. » Εσιβάστηκα και έκατσα στο σπίτι αμοναχός με την αμπλά μου και με το πολυώρι εγειάγειρε η μάνα μου και μας είπενε το καλό μαντάτο, κρατώντας τα καλοψίκια….»

Έτσά  έδωκα γνώρα με το Μιχαλιό του Τσουρή, από τα τελευταία κοπέλια τση γειτονιάς μας,.  Η γειτονιά μας εχτίστηκε στο χωργιό γύρο στο 1930-35 από τσοι  παραπάνω χωργιανούς.   Από την ανατολική πάντα του δρόμου για το Κουσέ είτανε ακόμη ο Διονύσιος (Τσικνάκης) και πιο νοτικά ο Λισταριανός. Τα τελευταία κοπέλια απου εγεννηθηκανε στη γειτονιά είτονε του 1950-55

Επεράσανε χρόνια πολλά, εγνώρισα μια εξαιρετική  κοπελιά  στο νοσηλευτικό προσωπικό του Λαικού Νοσοκομείου στην Αθήνα, την Ευγενία από τσοι Βώρους….  Σαν κοντοχωργιανάκια άνοιγε η καρδιά μου οντεν επαίρνουνα από το τμήμα απου εδούλευε και ελέγαμενε τα χαμπάργια του τόπου μας…  Πέρασαν καμποσα χρόνια, έχασα, μα και ξαναβήκα την Ευγενία, παντρεμένη με το γείτονα μου το Μιχάλη στο Πετροκεφάλι. Βρέθηκα και σε μια βάφτιση ενός ντελικάνή του Μιχάλη και τσ΄Ευγενίας ένα καλοκαίρι στο Πετροκεφάλι στην αυλή του σπιθιού ντως ….


Αλλότες, πάνε 15 -20 χρόνια, μισορημάξανε  σπίθια στο χωργιό, μιάς και μιά μπατούλια κοπέλια επέσανε θύματα σε τροχαία, με την απότομη αύξηση των αυτοκινήτων και των μηχανών. Τότε ο (Μανώλης) Μπαμπιονιτάκης, Μυρτάκης,  Λεμονάκης, Αλεξανδράκης,  Μιχελινάκης (Καραϊσκάκι) πριχού καλά -καλά μεστώσουνε και μυαλώσουνε, ευρεθήκανε θύματα τσ΄εξέλιξης και των κακών της συνεπειών…

Από πέρισυ αρχίσανε να μισεύουνε τα χωργιανάκια από νωρίς κρίμα κι΄αδικα… Και να πεις πως είτονε τροζοκόπελα, να πεις πως δεν επροσέχανε…

Φέτος τη Λαμπρά, παραγίνικε  το κακό: Πέρυσι (Φλεβάρης 2008) ο Αντώνης (Καδιανάκης). Το Καλοκαίρι 2008, ο Μανώλης (Καλοχριστιανάκης)  προ καιρού η πιό μικρή κοπελιά του Νικήτα του Δέντρη η Φρόσω Νικήτα Μαρκάκη, και την ημέρα τση Λαμπράς (2009) ο Μιχάλης Σπυριδάκης  Νέοι σχετικά άνθρωποι ανάμεσα στα πενήντα-εξήντα,  χτυπημένοι από καρκίνο,  δεν ευτυχήσανε να στηρίξουνε τα παιδιά τους στα δύσκολα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας τους…

Εμείς οι παλιότεροι, γένημα-θρέμα  του χωργιού  τσ΄εποχής του 1950-60, εμάθαμε  και εμετρούσαμε έναν-ένα,   πόρτα-πόρτα,  τσ΄αθρώπους του χωργιού μας… Στο μέτρημα όλο και λιγοστεύουνε, όλο και μασε λείπουνε,

Καλό σας κατευόδιο χωργιανάκια


ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΙΩΝ 2009

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!!

ΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ  ΧΩΡΙΑΝΟΙ,

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ,

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ,

ΚΑΙ Μ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!

(Είμουνα μικρός και εγροίκουνα τσοι παπουδογιαγιάδες, απίτις θελαβγούμενε από τη λειτουργιά τσ’ Ανάστασης  να λένε, αντί χαιρετισμού,  το Χριστός Ανέστη. Ακόμα μιά ευχή αντί του : χρόνια πολλά, το: σπολάτη (=εις πολλά έτη). Μη γνωρίζοντας αρχαιοελληνικά (σάμπως και η γιαγιά τα κάτεχε ! )  πέρασαν αρκετά χρόνια για να αναλύσω το : σπολάτη, μια φράση που αποτελούσε παραφθορά του αρχαϊκού  : εις πολλά έτη).


8  Μαρτίου 2009      ΕΚΛΟΓΕΣ …   ΜΝΗΜΕΣ…  ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ …

Μιά καλημέρα στοι χωργιανούς, και μιά υπενθύμιση:

Τη άλλη Κυριακή 15 του Μάρτη 2009, ο Σύλλογός μας ο Ξωπατέρας, ο Σύλλογος των Πετροκεφαλιανών,  έχει εκλογές. Ας προαπαθήσωμε το λοιπός να βρεθούμενε, κατά πως πρέπει, να  βρεθούμενε και να πούμε τα νέα μας,  τον πόνο, τις χαρές μα και τις λύπες  και τις αγωνίες μας. Κάποιοι θα  βρεθούν να μας ακούσουνε,  να μας πονέσουνε….να χαρούνε μαζύ μας…   Χωρίς αμφιβολία, κάθε εποχή πεθαίνει μαζύ μ’  αυτούς που βάλανε τις πινελιές, το χρώμα και το κάδρο σ΄αυτήν. Όμως… κάπου – κάπου αξίζει να σούρνεις έστω λίγες συνήθειες και αναμνήσεις από την μιά εποχή στην άλλη… :

Σήμερα,  αρκετοί Πετροκεφαλιανοί βρεθήκανε να πούνε ένα ακόμα αντίο στα σαράντα τσ΄Εγγονής τ΄Αραπόκωστα,  στη Χρυσούλα Σαββάκη….  Οι ανθρώποι πεθαίνουνε, όταν δεν τους θυμάται πιά κανείς από τους γύρο τους…. Σκεφθείτε αλήθεια, πόσοι ζωντανοί-πεθαμένοι περνούν αδιάφορα γύρο μας… Μα,  και αν αφίσομε τους γύρο μας, σκεφθείτε μόνο πως  με τον ίδιο αδιάφορο τρόπο μας βλέπουν και αυτοί….  Ας μην πεθαίνουμε από ζωντανοί…. Ας μη ζητάμε το υποκριτικό  χαμόγελο του περαστικού, ας ποτίσουμε με συναίσθημα το ζεστό χαμόγελο του Χωργιανού, του συγγενή του δικού μας ανθρώπου… Όχι μόνο για να μην πεθάνει αυτό … μα, και πιό πολύ, και γατί το έχουμε ανάγκη και εμείς…

5   Φεβρουαρίου 2009

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ…

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΕΜΜ ΣΑΒΒΑΚΗ (+) Η πρώτη εγγονή τ΄Αραπώκωστα, η Χρυσούλα,  η Σούλα…. Ούτε  40 χρόνων… Η κόρη του Μανώλη τ΄Αραπόκωστα, του Μανώλη Σαββάκη.  Μιά κοπέλα  όλο γέλιο και χαρά… Ίδια η μακαρίτισα η γιαγιά της, να αγωνίζεται να πιάσει την ζωή από τα κέρατα, να τη φέρει στα μέτρα της.. . Και εκεί απάνω, ήρθε το τέλος… Ένα τέλος που ο χάρος δεν θέλησε να το διαπραγματευτεί με κανένα… Ούτε με την ιδια… Έπαιρνε ναρκωτικά;  ΟΧΙ !!! Έπινε; ΟΧΙ !!! Τροχαίο ατύχημα; ΟΧΙ !!!  Είχε κανένα πρόβλημα υγείας που το παραμέλησε; ΟΧΙ !!!

Δουλεύω δίπλα στο Νεκροτομείο…. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία με ώθησε ,να πεταχτώ δίπλα στο νεκροτομείο, δίπλα στη δουλειά μου … Μιά ψυχρή έκθεση και τα συλλυπητήρια από το συνάδελφο γιατρό του Νεκροτομείου: «Ρήξη ανευρύσματος στο τρίγωνο Wills, οξεία εγκεφαλική αιμορραγία… Θάνατος».   Τόσο απλά…

Καλό σου ταξίδι Χρυσούλα !!! Λυπάμαι μόνο που είχες δικαίωμα στο όνειρο, στην ελπίδα,  στην καθημερινή μάχη, για να δείξεις  σ΄όσους σ΄αγάπαγαν πως θέλεις και μπορείς…  Έπεσες όμως στη μάχη, έπεσες στη δουλειά σου, στον πελάτη σου,  στο φαρμακείο, έπεσες χαμογελώντας… Αν μας ακούς,  συνέχισε να χαμογελάς…

ΑΚΕΚΑ ΠΑΪΖΗ  (+) Από χθές το βράδυ, τα μέσα ενημέρωσης, μιλούν για το θάνατό της Μεγάλης Ηθοποιού… Ποιά η σχέση με το Πετροκεφάλι;

Κάπου στο παρόν ιστολόγιο, υπάρχει στους  ΦΩΤΟ, προπαπούδες, μιά φωτογραφία, που η Ειρήνη Εμμ.  Σπυριδάκη, Πετροκεφαλιανή  δασκάλα στο Ηράκλειο, είχε τελειώσει μαζί με την Παίζη την Ακαδημία Ηρακλείου το 1932… Μούλεγε λοιπόν ό Γιώργος Εμμ Σπυριδάκης, κληρονόμος- ιδιοκτήτης του νεοκλασικού που ήταν το πρώτο Σχολαρχείο 1890 του Πετροκεφαλιού, αλλά και αδελφός της Ειρήνης:   «Σ΄αυτή τη φωτογραφία, είναι η αδελφή μου η Ειρήνη με την ηθοποιό Αλέκα Παϊζη….»

Καλό σου ταξίδι Αλέκα μας, φίλη του χωργιού μας…

8 Φλεβάρη  2009:  Ο Σύλλογος Μεσσαριτών  ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ  στο ΚΟΝΑΚΙ

minotayros-2009

ΜΙΝΟΤΑΥΡΟΣ 2009


ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΝΙΚΗΤΑ ΜΑΡΚΑΚΗ.(+) 18 Ιανουαρίου 2009 Νωρίς μας εγκατάλειψε η πιό μικρή κόρη του Νικήτα του Δέντρη, η Ευφροσύνη Μαρκάκη. Καλό σου ταξίδι Φρόσω…

11 Ιανουαρίου 2009

ΧΟΡΟΣ ΞΩΠΑΤΕΡΑ Οψές αργά, οι Πετροκεφαλιανοί εκάμανε το κέντρο Κρήτη (Αγίου Θωμά 10-12  Αμπελόκηποι ΑΘΗΝΑ) ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ. Είχαμενε το χορό μας μαθές,  και στο κάλεσμα του Συμβουλίου ήθραν πολλοί. ΦΩΤΟ μα και λεπτομέρειες,  στο άρθρο ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑ 2009, Ιανουάριος 2009.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !

Οι απουσίες αρκετών από το χορό είναι αισθητές, όμως από την άλλη,  όσα δεν έμαθε από το χωργιό ό ένας τάμαθε ο άλλος, εμάθαμε το λοιπός τα νέα του χωργιού, και ανάμεσά τους και καμπόσα δυσάρεστα:

Μαρία Γεωργ Φραγκιουδάκη (-2009) (+) -Πέθανε η Μαρία του Πρωτοδίκη. Ο Πρωτοδίκης, μοναδικός γιός του Φραγκιδοδάσκαλου (Εμμανουήλ Φραγκιουδάκης), δασκάλου τση γενιάς του 1910-1930 στο Πετροκεφάλι,  έμενε στο κέντρο του χωργιού, στο σπίτι μετέπειτα του Αντώνη Εμμ Τσικνάκη. Η Μαρία γεννήθηκε στο Πετροκεφάλι και ζούσε στην Κυψέλη-Αθήνα ( Μαρία Κομπούρα ) . Στην οικογένειά της τα θερμά μας συλλυπητήρια.

(+) -Με λύπη μας μάθαμε και για το θάνατο ενός νέου αθρώπου: Η Στέλλα του Σανταρμομανώλη παντρεύτηκε το Δημήτρη το Ζιγαρδέλη, είτονε αθρώποι αγαπητοί στο χωργιό. Ο άντρας τση  πιά μικρής κοπελιάς τση Στέλλας, τση Σοφίας,  σκοτώθηκε το τέλος του 2008 στο Ηράκλειο, σε ένα επαγγελματικό ατύχημα…  Κουράγιο παιδιά, ας σας κρατά όρθιους η αγάπη όσων μείνατε, μέχρι να ξανάρθει   η ελπίδα για καλλίτερες μέρες…


Μιχαήλ Εμμ Κανακαράκης (1915-2009)(+) 6 Ιανουαρίου  2009 Ένας καλός παλιός Πετροκεφαλιανός, ο Μιχάλης ο Χοίρος (Μιχαήλ Εμμ Κανακαράκης (1915-2009)), μας εγκατέλειψε αρχή του χρόνου. Γνήσιος Κανακάρης, πάντα με το χαμόγελο και τον καλό λόγο.  Στα παιδιά του Μανώλη, Συρμαλένια και Ειρήνη, μα και στα εγγόνια του, ευχές για ευχάριστες αναμνήσεις, από τον πατέρα-παππού τους .

30 Δεκεμβρίου 2008

Ο ΚΥΡΙΟΣ …ΠΙΤΣΟΥΝΑΚΗΣ (Α.  Μπαπμπιονιτάκης 30 Δεκ 2008)

Εσείς θαρείτε πως στο ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ του Πετροκεφαλιού, θα μαθαίνετε μόνο νέα.  Έλα όμως  που πολλες φορές οι άντρες στσοι καφενέδες εβγαίνανε οι μεγαλύτερες κουτσομπόλες του χωργιού! Μη σασε παραξενεύει το λοιπός, που κάπου-κάπου θα μαθαίνετε και κανα κουτσομπολιό για τσοι παπούδες μας, έτσι για να δικαιολογηθεί αυτό που λέμε σήμερο:  συζητήσεις του καφενέ ….

Θατανε το 1978, δύσκολη ακόμα  εποχή για τηλεφωνικές επικοινωνίες. Το τηλέφωνο του Πετροκεφαλιού, ένα και μοναδικό,  είχενε μετακομίσει από τον οντά του καφενείου του Συρμαλή 1950), στο γραφείο τση κοινότητας στου Δασκαλογιάννη(1960), για να καταλήξει στο φουρνό του Μιχάλη του Μελέτη (1965)  (Μιχαήλ Δημ Μπιτσακάκης). Όντενέκλεισε ο Μιχάλης το φούρνο το τηλέφωνο το πήρε ο Κωσταντίνος Γεωργιουλαδάκης (1975), γνωστός με το παρατσούκλι Πιτσούνης,  σε ένα μικρό ψηλικατζίδικο απού έφτιαξε στο έμπα του Πετροκεφαλιού.  Εκειανά τα χρόνια, ο τηλεφωνητής είχενε υποχρέωση, κοινωνική και όχι νομική, να ειδοποιεί τον καλούμενο για τηλεφωνική επικοινωνία, ακόμα και αν κατοικούσε στην άλλη ακρα του χωργιού. Εγροίκας το λοιπός:  -Εδά μπρε Γιώργη, απού θα γείρεις αθο ντου Κουσέ να πεις τση Μπαπμιονίταινας ναρθει πε στο τηλέφωνο στση 6 η ώρα,  απού θα τηνε παρει η νύφη τζη από την Αθήνα…  Φυσικά,  τότε μόνο τα αναγκαία τηλέφωνα γινόντουσαν στην επαρχία….

Ευγενέσταστη το λοιπός η κερά μου, παίρνει τηλέφωνο στο χωργιό, και φυσικά όλο ευγένεια …παρατσούκλιαζε το σάντολό μου τον Κωστή, αποκαλώντας τον μάλιστα και …κύριο Πιτσουνάκη !  Βέβαια ο Κωστής,  σεβόμενος την καλή μας σχέση δεν της απάντησε ανάλογα, καταλαβαίνοντας, πως τον παρατσούκλιαζε χωρίς να ξέρει… Όταν όμως μου διηγήθηκε  η κερά μου την τηλεφωνική επικοινωνία της  με τον κύριο   ..Πιτσουνάκη, και της εξήγησα, κατάπιε τη γλώσσα της. –Και που ήξερα εγώ πως το Πιτσούνης είτανε παρατσούκλι; Εγώ φταίω;

Θα μου πεις βέβαια πως μούρθε και εθυμήθηκα τα παθήματα τα κεράς μου με τον Κωστή τον Πιτσούνη.  Διαβάσετε λοιπόν και τα παρακάτω:

(Διήγηση της Γιαννούλας Γωργ Χαριτάκη συζ Θωμά Μαραγκάκη 28 Δεκ 2008)

Είκανε μου που λέτε αλότες η Γιαννούλα του Βάτση μια αναφορά για τη μάνα τζη,  μια ευγενική και καθως πρέπει γυναίκα,  είρθενε ξενομπασάρισα νύφη στο Πετροκεφάλι γύρο στο 1941. Η συζήτηση είτονε για το πάθημά τζη, σχετικά με τα παραστούκλια του χωργιού.  Πατέρας τση Γιαννούλας, Γιώργης Χαριτάκης δεν τον ήβριχνες παρά μόνο με το παρατσούκλι ντου: Βάτσης, και ο Κωσταντίνος Γεωργιλαδάκης  με το Παρατσούκλι ντου: Πιτσούνης.

«Ελονεύανε η κύρης μου στο Αλώνι τ΄Αμερικάνου στα κάτω Καμαράκια  και τως έσπασε το θρινάκι εκειά απού λυχνούσανε… Πέμπει ο κύρης μου τη μάνα μου να πάει στου Κωστή του Πιτσούνη το σπιτάκι, 500 μέτρα πιο πάνω, να του ζητήξει δανεικό ένα θρινάκι για να πολυχνίσουνε. Πάει λοιπόν η μάνα μου και ευγενική όπως είτονε,  λέει του Κωστή του Πιτσούνη:

-Καλημέρα σας κύριε Πιτσουνάκη, μου είπε ο Γιώργος να μου δανείζατε ένα θρινάκι… κλπ. Και ο Κωστής ο Πιτσούνης συγκρατημένα μα και νευριασμένα ευγενικός:

-Βεβαίως κυρία Βατσάκη….

-Μα δε με λένε Βατσάκη κύριε Πιτσουνάκη!, Χαριτάκη με λένε !

-Ούτε και εμένα με λένε Πιτσουνάκη κυρία Βατσάκη!, Γεωργιουλαδάκη με λένε!»

Αυτά μούλεγε η Γιαννούλα και μούρθενε στο μυαλό το αντίστοιχο πάθημα μιάς άλλης Πετροκεφαλιανής συνορόνυφης, τση κεράς μου…

Ο ΤΡΑΚΟΣΑΡΗΣ ΚΑΙ Ο …ΝΟΝΟΣ ΤΟΥ

Καλώς το σύντεκνο το Νικολή! Κέρασε τον τρακοσάρη.

-Σάξε μου μου μπρέ Κοσμά ένα καιβέ καϊμακλή και μερακλίδικο,  σα και τουλόγου σου!

-Ήθελα και να κάτεχα μπρε Νικολή, ποιος διάολος σε παρανόμιασε τρακοσάρη…Και είντάχενε συντουνούς του όντε σούβγανε το παρατσούκλι….

Πολλοί μπορεί νάχουνε ακόμη την περιέργεια είντα σόι παρανόμι είτανε το τρακοσάρης,  μα εμένα μου την έλυσε η …συναδερφή* του Τρακοσάρη !

Έχομενε πει πως λιγα είτονε τα επαγγέλματα στο χωργιό, όξω από τη γεωργία Πότε-πότε  κάποιοι εκάναν το χασάπη, τον έμπορα ή το κτηνοτρόφο…

Ο Γεώργιος Χαριτάκης, απίτις εκαταστέθηκε στο Πετροκεφάλι για τα καλά (1941), έκανε ένα φεγγάρι το κασάπη… Είρχουντανε που λέτε ο Νικολής του Χαρίδημου του Τσικνάκη στο κασαπιό και η πρώτη κουβέντα του είτονε έτοιμη: Βάλε μου μπρε Γιώργη τρακόσια δράμα κρέας!  Κάθε βολά απούρχουντανε ο Νικολής, πάνα εζήτα 300 δράμια κρέας. Άμα τον εθώργιε ο Γιώργης να σιμώνει τονε χαιρέτα λέγοντας του: Καλώς τονε το τρακοσάρη ! Το ζόρε είτονε να το κούσουνε παραόξω καμπόσοι, οπότε το 1950 -1970,  εμεις το μόνο όνομα απού κατέχαμε για το Νικολή τον Τσικνάκη, είτανε:  Τρακοσάρης…

(*Συναδερφός: ελέγουντανε, ή καλύτερα αποκαλούντανε μεταξύ τους, τα παιδιά του μυροτικού συντέκνου με το βαφτιστήρι του. Ο λόγος ήταν πως η παραπάνω εξ αγχειστίας συγγένεια εθεωρείτο πολύ ισχυρή εξ αιτίας του μυστηρίου της βάφτισης…   Παραπάνω, …νονός του Τρακοσάρη (στο παρατσούκλι βέβαια) είτονε ο πατέρας της Γιαννούλας,ο Γεώργιος Χαριτάκης,  ο επονομαζόμενος και Βάτσης…)

Ακόμα,  ευχές και πρόσκληση στο Χορό του ΞΩΠΑΤΕΡΑ από το Σύλλογο Πετροκεφαλιανών

ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ 2009

ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ 2009

*24 Δεκεμβρίου 2008.

Το καλούνε οι μέρες, και φίλοι, γνωστοί,  συγγενείς, προσπαθούμε να ξεχορταριάσουμε τα σοκάκια απού κρατούνε ακόμα ζωντανές τσοι παλιές καλές σχέσεις των ανθρώπων….Μαζί μετά καλά και τις ευχές,  και τα καλα-κακά μαντάτα:

Πριν λίγες μέρες μας άφισε χρόνους η γυναίκα του Νικολή του Μαντράχαλου, η Μαρίκα του Τζαμπράκου…. Ακόμη ο παλιός καλός ψάλτης (ο τελευταίος τση γενιάς του 1930) ο Στελιανός Σαριδάκης,  μας εγκατέλειψε πλήρης ημερών. Μιά ακόμα καλή Πετροκεφαλιανή νύφη και δασκάλα,  η Κατίνα του Αδάμη από τον Αι Γιάννη (Αικατερίνη Αδ Δαμιανάκη), σύζυγος του Στυλιανού Νικ Καλοχριστιανάκη πέθανε στις Μοιρες.  Μιά ακόμα ηρωική μορφή του Παλιού Πετροκεφαλιού ο Κωστής ο Παζούρης (Κωνσταντίνος Μιχ Καλοχριστιανάκης) έφυγε αυτό το φθινόπωρο…

Μαρίκα Εμμ.Τεριζάκη (1925-2008)(+) : Η γυναίκα του Νικολή του Μαντράχαλου (Νίκος Μιχ Πετράκης 1915), κόρη του Μανώλη του Τζαμπράκου. Στα παιδιά της Νίτσα (Ελένη σύζυγο Αντώνη Σταυρουλιδάκη) και Μανώλη, μα και στα εγγόνια και δισέγγονα, ευχόμαστε να τη θυμούνται πάντα με αγάπη. Μοίραζε χρόνια πολλά τη ζωή της στην Αθήνα και το χωργιό, δίπλα στις αγάπες της: τα παιδιά της και το χωργιό της.

Στυλιανός Γεωργίου Σαριδάκης (1924-2008) (+) Όπως οι περισσότεροι κάτοικοι των έφορων χωριών του κάμπου, μετά την αποχωρηση των Τούρκων κατέβηκαν από τα γύρω ορεινά.  Τα αδέλφια Στελιανός, Μαθιός και η Μαρία, γεννημένοι στη Γρηγοριά – Καμάρες, παντρεύτηκαν και οι τρεις στο Πετροκεφάλι. Πολύ καλός ιεροψάλτης ο Στελιανός, έψαλε αρκετά χρόνια στη Μητρόπολη Μοιρών με Μητροπολίτη τον Τιμόθεο. Σιγά – σιγά διαδέχθηκε στο δεξί ψαλτήρι του Αγ Πνεύματος στο Πετροκεφάλι το Μιχαήλο του Λευτέρη (Μιχαήλ Ελευθερίου Σπυριδάκης)  και το Χαρίλαο (Χαρίλαος Μιχ Τσικνάκης).  Στα παιδιά του Φανή (σύζυγο Εμμανουήλ Ιωανου Πετράκη, Πετρομανώλη), Γιανούλα (Σύζυγο Νικολάου Ευτυχίου Μιχελινάκη) και Χαράλαμπο (Μπάμπη ) και τα εγγόνια του εύχομαστε κάθε καλή ανάμνηση από τον πατέρα και παππού τους…

.Ο Κωστής του Παζούρη (Κωνσταντίνος Μιχ Καλοχριστιανάκης 1916-2008)(+) Αγαπητός σε όλους, ο Κωστής ο Παζούρης, ήτανε  ο ένας από τους τρεις μεταπολεμικούς μπακάληδες, απού με τη δουλειά τους εβοήθησαν να ορθοποδήσει το χωριό. Τα πρώτα χρόνια με το κάρο μετέφερε την πραμάτεια του από τσοι Μοίρες στο μπακάλικο, απο κεί και μετά πάντα σταθερός επαγγελματίας στην πλατεία, και ενεργό μέλος του χωριού, παρά το ότι δεν έκανε δική του οικογένεια. Τον θυμάμαι πολύ καλά στο ξεφάντωμα μιάς Καθαρής Δευτέρας κατά το 1960 μασκαρεμένος παπάς, να δίδει ζωή στο γλέντι της πλατείας.   Ακόμη θυμάμαι, ένα Πάσχα, που ο Ούνος, το Ζωγραφάκι το Καλογεράκι και οι αποδέλοιποι τση παρέας, απίτις άρχισε να καίει ο Ιούδας στην πλατέα μεσα σε λίγα λεπτά  φτιάχνοντας αλυσίδα τούχαν παρει όσες δεμαθιές κλίματα είχενε αποθηκεύσει στην εσωτερική αυλή του σπιθιού ντου (δίπλα από το σημερινό φούρνο Τσικνάκη) μιάς και  αρνιόταν να τους δόσει μερικά…. Εϊχενε βλέπεις υποχρεωτική εργασία στο παγκάρι τσ΄εκκλησίας και δεν εμποργιε να λείπει να φυλάει τα κλίματά του από τη μαρίδα, που ο ίδιος εμπίκιζε…. Θεός συγχωρέσει τονε…

Κατίνα Αδάμ Δαμιανάκη. (-2008) (+). Δεν είτονε η Κατίνα χωργιανή μας, μα έγινε. Έτσι κι΄αλλοιώς οι δυό Αδαμάκηδες τση περιοχής είτονε γνωστοί  σε όλους:  Ο Αδαμάκης από το Λίσταρο και ο Αδαμάκης από τον Αι Γιάννη με το ψαρό άλογο και τα πολλά κοπέλια… Από τον Αι Γιάννη η Κατίνα,  δασκάλα, παντρεύτηκε το Στελιανό Νικ Καλοχριστιανάκη, έζησαν αρκετά χρόνια στο Πετροκεφάλι, όπου αρκετές γενιές καθοδηγήθηκαν από την κυρία Κατίνα στα πρώτα τους μαθητικά χρόνια… Στο Στέλιο και τα παιδιά της κάθε καλή ανάμνηση…

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΓΙΩΡΓΗ (+) Απρίλης 28 2008 ) ή Ευτυχία του Καφάτου. Από τους λίγους χωργιανούς που στην άκρη του μυαλού ντως μπορεί να υπήρχαν ακόμα οι Τούρκοι τση Κρήτης, γεννημένη το 1917, και εγγονή του πρώτου Πετρογιάννη του Πετροκεφαλιού (Ιωάννης Πετράκης 1865), μας άφησε χρόνους, πλήρης ημερών, 91 ετών.Η γνωστή και σαν Ευτυχία του Καφάτου, ένα χρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της Μιχάλη Καφάτου, από τα Καλύβια, μας εγκατέλειψε. Στα Παιδιά της: Ελευθερία, Μανώλη και Ελένη θερμά συλλυπητήρια…

Μιχαήλ Εμμ. Λεμονάκης (1936-2008) (+) Απρίλης 1 2008Απρόσμενα, και ενώ εργαζόταν, μας εγκατέλειψε άλλος ένας καλός χωργιανός: Ο Μιχάλης του Λεμόνη (1936). Ένας σωστός και άξιος Πετροκεφαλιανός. Καλό ταξίδι Μιχάλη, Κουράγιο στη γυναίκα  και τα παιδιά σου.

Απριλίου 1, 2008

ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΕΜΟΝΑΚΗΣ (1936-2008 (+) 1-4-2008 Απρόσμενα, και ενώ εργαζόταν, μας εγκατέλειψε άλλος ένας καλός χωργιανός: Ο Μιχάλης του Λεμόνη (1936). Ένας σωστός και άξιος Πετροκεφαλιανός. Καλό ταξίδι Μιχάλη, Κουράγιο στη γυναίκα  και τα παιδιά σου.

Έφυγε ο Αντώνης Καδιανάκης… (+)Δεκεμβρίου 29, 2007 Ένας καλός Πετροκεφαλιανός, καλός φίλος, έφυγε νέος, μετά από δύο χρόνια αγώνα από καρκίνο του πνεύμονα. Εμείς οι ξενιτεμένοι θα τον περιμένουμε στις συνεστιάσεις μας, θα τον σκεφτόμαστε στο έμπα του χωριού στο Βενζινάδικο του Καδιάνη, όμως στο μέτρημα θα μας βγαίνει ένας λιγότερος…. Καλό σου ταξίδι Αντώνη…



3 Σχόλια »

  1. Σας ευχαριστούμε θερμά για την συμπαράσταση που δείξατε στις τελευταίες στιγμές της ξαδέρφης μου, Χρυσούλας Σαββάκη. Επίσης, σας ευχαριστώ που αναφέρατε το θλιβερό αυτό συμβάν στην ιστοσελίδα σας!

    Σχόλιο από Φωτεινή Βασιλειάδου - Σαββάκη, εγγονή Αραπόκωστα. — 14/02/2009 @ 8:13 μμ | Απάντηση

  2. Η συμπαράστασή σου στον απροσδόκητο χαμό της ανιψιάς μου είναι δείγμα ανθρωπιάς και κουμπαριάς. Σ΄ευχαριστώ πολύ!

    Σχόλιο από Γεώργιος Σαββάκης, γιος Κωνσταντίνου. — 14/02/2009 @ 8:15 μμ | Απάντηση

  3. Καλημέρα Κε Μπαμπιωνιτάκη….

    Με χαρά σας διαβάζω κάθε φορά….
    Αναγνωρίζω και χαίρομαι τη γραφή ενός «μερακλή» ανθρώπου…
    Είθε να βρεθούμε από κοντά κάποια στιγμή….

    Την καλημέρα και την εκτίμησή μου…..

    Αλέκος Ν. Γεωργιλαδάκης (εν Πόμπιας)
    Βιολόγος
    Μικροβιολογικό εργαστήριο ΠΑΓΝΗ (αντιβιογράμματα-αντοχές μικροβίων)
    Ηράκλειο (Ουρανίας 9, Αγ. Ιωάννης, Τ.Κ. 71409)

    Υ.Γ. Η συγχωρεμένη η μητέρα μου, ήταν αδελφή της Χρυσής της Σπυριδάκη από τους Βόρρους, συζύγου του (Πετροκεφαλιανού) Γιώργη Σπυριδάκη (Τσουρή ή Βέλιου)

    Σχόλιο από ΓΕΩΡΓΙΛΑΔΑΚΗΣ ΑΛΕΚΟΣ — 26/07/2009 @ 2:29 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: