ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

ΤΕΩΣ ΜΑΘΗΤΕΣ…

Αυτή εδώ η θέση  είναι αφιερωμένη  στους τέως μαθητές του Γυμνασίου Πόμπιας. Φυσικά, τα αναφερόμενα είναι απλά εικόνες  μιάς εποχής και τα όποια στοιχεία αναρτώνται δείχνουν τη νοοτροπία, ήθη, τόσο των ανθρώπων, όσο και της εποχής.

Δεν θα μείνω βέβαια μόνο στα παλιά και τις αναμνήσεις, αλλά κάθε τι που αποτελεί εξέλιξη-σύνδεσμο εκείνης της εποχής με το σήμερα είναι  ευπρόσδεκτο σαν καταλύτης αναμνήσεων.ΜΠΑΜΠΙΟΝΙΤΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Μαϊος 2012

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ενας τέως μαθητής;  -Μα και βέβαια ναι ! Τι μαθητής όμως;  -Ενας μαθητής με ενα σημαδιακό επάγγελμα για τους Κρητικούς των πρώτων μεταπολεμικών γενεών του 1945-1975… Έγινε ναυτικός στο επάγγελμα, πλοίαρχος στις Μινωϊκές γραμμές, και είχε επιφορτισθεί να μεταφέρει τα όνειρα τις ελπίδες και τις αγωνίες των περισσότερων Κρητικών, κρατώντας καλοτάξιδα τα πρώτα πλοία των Μινωϊκών γραμμών. Αν το 2000 έγινε  μιά κοινοτυπία η μετακίνηση των ανθρώπων, οι «σκυλοπνίχτες» του 1950 (ΑΓΓΕΛΙΚΑ, ΑΙΓΑΙΟΝ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ κλπ) καθώς και οι άθλιοι δρόμοι της επαρχίας, είχαν δόσει βαρύ νόημα για τους ανθρώπους της εποχής εκείνης στην έννοια της μετακίνησης, στο  χωρισμό, στη ΧΩΡΑ, στην ΑΘΗΝΑ, στην ΞΕΝΗΘΕΙΑ….

Πόσες φορές δεν ζήσαμε τόσες και τόσες αγωνίες στο πλοίο της γραμμής…

να σκέφτεσαι αν θ΄αντέξει η ψυχή σου την ξενητιά της Γερμανίας, του Βελγίου, της Αυστραλίας, για να χορτάσεις ψωμί τα αγαπημένα πρόσωπα που άφισες πίσω…,

να σκέφτεσαι πως ναναι άραγε αυτός ο κόσμος,  οι Παλιολαδίτες, που σέστειλε αμούστακο η πατρίδα να υπηρετήσεις φαντάρος….

να σκέφτεσαι αν θα ξαναβρεις καλά τα αγαπημένα πρόσωπα που αθέλητα αφισες,  και να σε χωρίζει η θάλασσα….

να σκέφτεσαι αμούστακος νεαρός αν θα τα καταφέρεις μέχρι τέλους στο καινούργιο σχολειό, πανεπιστήμιο όσο καλά τα πήγες με το Γυμνάσιο Πόμπιας και στην απελπισία σου, να σκαρώνεις όλο παράπονο μαντινάδες της ξενειτιάς και να τις χαράσσεις στα τραπέζια της  Πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης (Ιπποκράτους 15 1965) : Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ  ΣΤΗΝ ΞΕΝΗΘΕΙΑ, ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕ ΔΙΔΕΙ // ΝΑ ΒΡΕΙ ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΙΣΤΟΥΣ ΧΟΧΛΙΟΥΣ, ΝΑ ΦΑΕΙ ΜΕ ΤΟ ΞΎΔΙ…

Κάποτε όμως,  όλοι ρίχνουν άγκυρα στα καινούργια λιμάνια, συνεχίζοντας όμως  να ταξιδεύουν νοερά στις διαδρομές της νιότης τους, μιάς και όσο και αν αράζουμε απόμαχοι πιά στο καινούργιο μας αγκυροβόλι, το μυαλό νεανικό και ατίθασο συνεχίζει να οργώνει τα πέλαγα, ποτίζοντας την επλίδα και τα όνειρα με εικόνες και αναμνήσεις μιάς ζωής.

Γείτονας λοιπόν ο Παπαγιαννάκης Ιωάννης από τα Πιτσίδια στα καινούργια μας,  λημέρια στα Μεσόγεια. Μιά καλή ευκαιρία να στείλει ένα μήνυμα στους φίλους χωριανούς συμμαθητές, συντοπίτες. Μια σειρά από φωτο της προσωπικής του συλλογής, μας θυμίζουν φίλους, συμμαθητές, γονιούς παπούδες μέχρι και διπαπούδες, ανάλογα από ποια μεριά είναι ο παρατηρητής….

Οι αριθμοί στην παραπάνω φωτο δείχνουν τά άτομα στον παρακάτω Πίνακα.  Όσοι αναγνωρίζετε κάποιον από τους μη αναγνωρισμένους δεν έχετε παρά να επικοινωνήσετε για μα δώσετε τα στοιχεία του.

a/a

ΕΠΙΘΕΤΟ ΟΝΟΜΑ

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

1

 Τζανακης Γεώργιος
 Πόμπια

2

3

4

 Σκορδαλακης Εμμανουηλ  Αγ Δέκα

5

6

7

8

9

10

 Παπαγιαννακης Ιωαννης  Πιτσίδια  Πλοιαρχος ΕΝ

11

 Νεονάκης  Γυμνασιαρχης Φυσικός

12

 Φραγκάκης ;  Αγ Γαλήνη

13

 Παπαδογιαννης ;  Αγ Γαλήνη

14

15

 Νικολακάκης Διονύσσης  Γαλιά

16

 Πετειναράκης Μιχαήλ  Τυμπακι

17

 Ρηγάκης Φιλοκτήτης  Φανερωμενη

18

19

20

 Δασκαλάκης Εμμανουήλ  ;

21

 Σκανδαλάκης;         Βασ Ανωγεια      7625091 Εμμανουήλ

22

23

24

25

 Χαρκιωτάκης Νικόλαος  Καμηλάρι

26

27

28

 Τσαγκαρακης Εμμανουήλ  Βόρροι

29

30

31

32

33

34

 Πατρικαλάκης Φίλιππος  Πλώρα

35

 Ραμουτσάκης Αντώνιος (Α)  Λούκια

36

37

 Σφακάκης Διομήδης  Πιτσίδια

38

 Μπαστάκης Μιχαήλ  Πόμπια

39

40

 Ρηνακάκης Νικόλαος  Πόμπια

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

 Ραμουτσακης Αντώνιος (Β)  Λούκια

51

52

 Μπομποδάκης Δημήτριος  Γκαγκάλες

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

 Πρατικάκης Λευτέρης  Σίββας

63

 Σταυρουλάκης Γεώργιος  Κλίμα

64

65

66

67

 Τζανακης Ιωάννης  Πόμπια

68

69

 Σπυριδάκης Δημητριος  Πόμπια  Γυμναστής

70

 Νεονάκης Γεώργιος  Βαγιωνια

71

*
*
*
*

Μερικες ακόμα φωτο, από τη συλλογή Παπαγιαννάκη Ιωάννη. Από τους μεγάλους Η Μαρίκα Μπορνόβα και ο Παπάς των Πιτσιδίων  Σφακάκης πλαισιώνουν τις δυο μαθητικές φωτο της κατοχής…

*

*

Ας συνεχίσουμε όμως σκαλίζοντας το αρχείο «Παπαγιανάκης».  Όπως βλέπετε παρακάτω, εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς τα κοινά σημεία επικοινωνίας  των παλιών συμμαθητών εκείνης της εποχής. Μούρθε στο μυαλό μιά παλιά και ξεχασμένη σήμερα λέξη: το σταλίκι* Ήταν μιά πέτρα μπηγμένη στο έδαφος με στόχο νά οριοθετεί μα και να σηματοδοτεί τα σύνορα γειτονικών ιδιοκτησιών. Σημαντικό χαρακτηριστικό του σταλικιού ήταν το ότι έμενε αμετακίνητο και φανερό για να οριοθετεί και να θυμίζει διαχρονικά κάτι… (στην προκειμένη περίπτωση τα όρια των ιδιοκτησιών) Κάπως έτσι μούρχονται στο μυαλό οι σημαδούρες-σταλίκια, προσώπων που σημάδευαν στα μαθητικά μας χρόνια την οπτική μας επικρατεια: Πετροκεφάλι, το χωριό του φίλου μου του Γιάννη τάδε…. Ρουφάς, το χωργιό του συγκάτοικου μου, Πιτσίδια το χωργιό της συμμαθήτριας μου της Αγλαϊας, Τυμπάκι, ποιόν να πρωτοθυμηθώ … Έτσι όλοι μας βάζαμε τις σημαδούρες μας στο μικρό κόσμο εκείνης της εποχής. Σημαδούρες που, αμετακίνητες όχι μόνο χρονικά μα και κυρίως γεωργαφικά, ‘εμειναν να μας θυμίζουν τη δική μας διαδρομή.  Σημαντική διαφορά εκείνης της εποχής από τη σημερινή, που το χθεσινό γειτονόπουλο άλλαξε όχι μόνο γειτονιά μα και ήπειρο, η αλάνα του παιγνιδιού έγινε πολυκατοικία, ο δρομάκος  έγινε καρμανιόλα, το παρκάκι έγινε στέκι ναρκομανών κλπ …

                                                                     
*

ΜΠΑΜΠΙΟΝΙΤΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Ας  ξεκινήσω από μερικές προσωπικές αμπαλαρισμένες εικόνες, που σε ανύποπτο χρόνο μπήκαν στο χρονοντούλαπο της προσωπικής μου ιστορίας. Ένα λεύκωμα, ήταν στα μαθητικά μας χρόνια μιά ενυπόγραφη  … άρνηση στη διαφαινόμενη λησμονιά και το σκορποχώρι που επεφύλασσε η ζωή στους ανέμελους μικρούς μαθητές ενός επαρχιακού σχολειού…  Πολλά τα λευκώματα, εκείνα τα χρόνια  ήταν έθιμο  κάθε μαθητής να ζητά από τους συμμαθητές του να γράψουν δυό αράδες στο μαθητικό λεύκωμα του καθενός, ώστε να μπορεί μελοντικά να ανατρέχει ο κτήτωρ στις κοινές παράλληλες αναμνήσεις των συμμαθητών του….

Μιάς και ανακάλυψα το προσωπικό μου Λεύκωμα, λέω να αρχίσω από εκεί να εκθέτω τις εικόνες που οι συμμαθητές μου αποτύπωσαν εκεί. Αρκετοί συμμαθητές  μου μπόρεσαν να αφιερώσουν λίγες γραμμές, τόσο σε εμένα προσωπικά, όσο και σε όσα μας συγκινούσαν σαν νέους (έρωτας, φιλία, αγάπη σχολείο, προσωπική πορεία, κλπ)

Εγραψαν οι :

Νικολακάκη Αφροδίτη (Καμηλάρι), Κρυοβρυσανάκης Ελευθέριος (Λοχριά-Αρδαχτος), Γερωνυμακης Μιχάλης (Τυμπάκι)

ΛΕΥΚΩΜΑ 1965 ΟΔΗΓΙΕΣ... ΚΡΥΟΒΡΥΣΝΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

ΓΕΡΩΝΥΜΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ

ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
ΑΡΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ

aris-bio

ΕΦΟΡΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

14/2/2009. Μόλις 43 χρόνια μετά,  και ο Αρης από τον Πλάτανο βρέθηκε ξαφνικά μπροστά μου στο παζάρι των Μοιρών. Της ηρωικής σειράς 1959-1960, διέγραψε όπως όλοι μας, ένα κύκλο, αποτυπώνοντας συνάμα συγγραφικά όσα και όποια βιώματα η εργασιακή του καριέρα στις οικονομικές υπηρεσίες  τροφοδότησε με την καθημερινότητά της το γόνιμο πνευματικό του έδαφος. Πολυπράγμων περί τη συγγραφή, μα και την εργασία . Μιά ματιά σε ένα αυτοβιογραφικό που συνοδεύει τις «ΕΦΟΡΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» ,ενα από τα συγγράμματα του που κατά τύχη είχε κοντά του και ευγενώς μου προσέφερε, θα σας πείσει…

*

*

*

*
*

ΚΡΥΟΒΡΥΣΑΝΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

14/2/2009 Ο Λευτέρης… Ο ένας από τους 40 πρώτους που αντέξαμε στο σκληρό εκπαιδευτικό σύστημα του 1960. Ξεκινήσαμε 213 (1959-60) στην Α τάξη τελειώνοντας ανεμπόδιστα οι 40 (1964-1965). Παρόλα αυτά, πάμπολλοι εξαιρετικοί συμμαθητές δεν το βάλανε κάτω,  και έστω καθυστερημένα,  τέλειωσαν ένα ή δυο χρόνια αργότερα διαπρέποντας αβίαστα σε διάφορες επιστήμες…

Ο Κρυοβρυσανάκης Ελευθέριος από τον Άρδακτο Νομού Ρεθύμνου, περιμένοντας κάθε Σαββατοκύριακο τον κύρη του, με ένα ωραίο ψαρό αλογο θαρρώ, ναρθει 5 ώρες δρόμο από τα Ρεθεμνιώτικα, για τα απαραίτητα εφόδια,  δεν απογοήτευσε κανένα.  Δάσκαλος με πλούσια δράση στα εκπαιδευτικά και λογοτεχνικά – συγγραφικά δρώμενα του Ρεθύμνου, δεν διέγραψε τίποτε από τα  βιώματα και αποτυπωματα των νεανικών -μαθητικών μας χρόνων. Εϊτανε δε μεγάλη η έκπληξή μου όταν ο για 43 χρόνια «χαμένος» Λευτέρης, μούστειλε ένα e mail, αλλά και μιά εξαιρετική φωτοτυπία των νεανικών μας δραστηριοτήτων… Φαίνεται τελικά πως είμασταν και ολίγον μπουμπούκια, αν και καλά παιδιά. Δεν θα κάνω ανάλυση των μαθητικών κατορθωμάτων μας, απλά μιάς και μούστειλε μιά φωτοτυπία από ένα μπλόκ-λεύκωμα με ιδιόχειρες αφιερώσεις – σημειώσεις απλά τις αναρτώ προς τέρψιν των παλαιοτέρων, μα και … εκδίκηση των … θυμάτων  της επιγενόμενης σοβαρότητάς μας σε βάρος των  νεοτέρων μας…

Παράλληλα, δημοσιεύω ένα από τα πονήματα του φίλου μας, που δείχνει πως δεν λυπήθηκε κόπο και δουλειά να συνταιριάξει και να αποδώσει τα δρώμενα στο Ρεύθυνμο κατά τα χρόνια της εκεί παρουσίας και δράσης του. Έτσι κατάλαβα το «ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΡΕΘΥΜΝΟΥ»


Πανόραμα Ρεθύμνου

Αφι�ρωμα Μπαμπιονιτάκη

Αφιέρωμα Μπαμπιονιτάκη

ΔΙΔΑΞΑΝΤΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ 1959-65

ΔΙΔΑΞΑΝΤΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ 1959-65

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΩΝΥΜΑΚΗ ΜΙΧΑΛΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΩΝΥΜΑΚΗ ΜΙΧΑΛΗ

Αφι�ρωμα Ολυμπίας Πρωιμάκη

Αφιέρωμα Ολυμπίας Πρωιμάκη

ΑΦΙΈΡΩΜΑ ΤΥΜΠΑΚΙΑΝΑΚΗ

ΑΦΙΈΡΩΜΑ ΤΥΜΠΑΚΙΑΝΑΚΗ

Η έμμετρη λοιπόν έκφραση, χωρίς αμετροέπειες, έστω και ποιητική αδεία. Ήταν μιά φιλία σίγουρα αδελφική, ανάμεσα σε όλους όσοι συναποτελέσανε το πρώτο ακηδεμόνευτο και ανεπιτειδευτο (στην έκφραση και συμπεριφορά) περπάτημα των μαθητικών  μας χρόνων.

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: