ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

29/01/2008

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ, με πνίγει, θα το πω….

(Δημοσιεύτηκε στην ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ)

Πέθανε χθες ο Χριστόδουλος, ας τον συγχωρέσει ο Θεός κατά τα έργα του. ( Αυτή είναι η παραδοσιακή ευχή ή/και κατάρα των παππούδων μας). Δεν έχω κανένα λόγο να λιβανίσω κανένα, πέραν του πατέρα και της μάνας μου. Βλέποντας όμως την κλαίουσα Ελλάδα (;), που θρηνεί τον Χριστόδουλο, μόνιμα μούρχεται στο νου η άλλη Ελλάδα που δεν την πρόβαλε και δεν θα την προβάλει κανένα κανάλι, που λυπάται μεν όσο οφείλει κάποιος να λυπάται, που ένας άνθρωπος φεύγει ξαφνικά, ενώ είχε ακόμα το βιολογικό περιθώριο να παίξει για λίγο το ρόλο του. Όμως, αρνείται να συμμετάσχει στη φιέστα λύπης ενός ακόμα επωνύμου, είτε από γνώση-επίγνωση, είτε από απλή διαίσθηση…

Ας γίνω πιό σαφής: Και ο τελευταίος γιατρός, και ο τελευταίος υπηρέτης κάθε νοσηλευτικής υπηρεσίας αντιλήφθηκε πως, η πρώτη κιόλας διαγνωστική – θεραπευτική εγχείριση στο Αρεταίειο, έστειλε το ξεκάθαρο μήνυμα: Χριστόδουλος=Τέλος. Δεν θέλησε όμως να πάρει το μήνυμα ο Χριστόδουλος, ούτε και να το δεχθεί ούτε ο ίδιος, ούτε η αυλή του… (Εκείνο το «Ειρηνικά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα ανεπαίσχυντα κλπ» τι θέλουν και το λένε αλήθεια στους άλλους…) Έρευσε τελικά πακτωλός εκατομμυρίων για να περιάγει το σαρκίον του για να μας στείλει μηνύματα ….καρτερικότητας, …ταπεινότητας, …στωϊκότητας και τόσων άλλων αρετών από τα πέρατα της γης,από την Αμερική, από το Αεροπλάνο του Πρωθυπουργού, από το Παλαιό Ψυχικό… Σας άφησαν όμως, αγαπητοί φίλοι, οι διάφοροι λιβανιστές του ζώντος Χριστόδουλου, να σκεφθείτε πως αυτό που έκανε το έκανε, γιατί δεν είχε καμιά άλλη επιλογή; Που ακριβώς λοιπόν η μεγαλοσύνη; η μεγαλοψυχία; Ναι δεν πήγε στο Νοσοκομείο τελευταία ο Χριστόδουλος, μήπως όμως πήγαινε μερικές φορές τη μέρα το Νοσοκομείο στο Χριστόδουλο;

Μεγάλε Χριστόδουλε, όταν είμουν 20 χρονώ, ο πατέρας μου πέθανε σε 40 μέρες, μόλις 58 χρονώ, από καρκίνο στο συκώτι, όπως και συ… Και ξέρεις τι μου ζήτησε; Όχι να τον σώσω, όχι να του φωνάξω γιατρούς να τονε σώσουνε, μα σοφα-σεμνά και ταπεινά: -Πάρε με Αντρέα, να πα να πεθάνω στο σπίτι μου… Αλήθεια Χριστόδουλε, στην Αμερική την έψαχνες την …αιωνιότητα που κήρυττες τόσα χρόνια; Για μήπως ο οβολός του φουκαρά φορολογούμενου που δεν έγινε νοσοκομείο, μα πρωθυπουργικό αεροπλάνο, για να σε πάει στην Αμερική δεν σε άγγιξε ποτέ;

Θωρώ τη μακαρίτισσα τη μάνα μου να μου λέει: -«Αντίχριστος μωρέ εγίνικες εκειά που πήγες; Ετουτανά σουμαθαινα εγώ, οντενείσουνε κοπέλι;» Είντα να τση πεις εδά… Εγώ, μιάς κείπιασα την κουβέντα θα το παλαίψω, κι΄΄οτι ξελαγαρίσομενε:

-Εγώ μάνα, αντίχριστος δεν εγίνικα, το Χριστό τον έμαθα και τονε πιστεύω. Καμπόσοι όμως διαόλοι, που αναγόρευσαν εαυτούς εκπροσώπους του θεού επί της γης, κατά πως το λένε οι γραματιζούμενοι, μου τα χαλούνε. Εγώ μωρέ μάνα τονε θέλω το Χριστό που πιστεύω πολύ πιό πάνω από μένα, και τα καταφέρνω να τον έχω ψηλά. Έλα όμως που μπαίνουνε ένα σωρό, από δαύτους τους εκπροσώπους, αυτόκλητους τους λένε στη γλώσσα μου, και κάθουνται ανάμεσα στον άθρωπο και το Χριστό, και το παίζουνε τροχονόμοι… Και δε λέω, Ούλοι έχουνε τη θέση ντονε σε τούτονε τον κόσμο, τόπε και ο ίδιος ο Χριστός : «έδοκε πνεύμα άγιον…κηρύξαι…» Έλα όμως που μιά μπατούλια από δαύτους εξεχάσανε το πνεύμα στη πρώτη στροφή και απλά κυκλοφορούνε μόνο σαν άγιοι, και απο κει και πέρα, Παναγία μου βοήθα… Εγώ μωρέ μάνα τονε θέλω τον παπά πιό πάνω από μένα, όχι γιατί αυτός αποφάσισε να μου κάτσει στο καφά, μα γιατί εγώ απόφάσισα να τονε βάλω πιό πάνω και από τον απατό μου… εκατάλαβες μάνα;

Δεν θα συνεχίσω με την ίδια κακή διάθεση, μπορεί πολλοί να με κατηγορήσουν για ασέβεια, όμως τους ενημερώνω για τα εξής: Την ώρα που έβλεπα όλους τους τσανακογλείφτες της επικαιρότητας να υμνούν παντοιοτρόπως την …ψυχάρα του Χριστόδουλου, άθελά μου μου ερχόντουσαν στο νου οι ψυχούλες, οι αμέτρητες αυτή τη φορά, που το μόνο που τους έλειπε είναι ένα ραντεβού του γιατρού σε λιγότερο από 4 μήνες, ένα … ψυχάλι ψωμί, ένα ψυχάλι ενδιαφέρον από οπουδήποτε… Δεν περισσεύει όμως δυστυχώς, όλοι οι μεγάλοι διανομείς …ενδιαφέροντος, τρέχουν κατά Χριστόδουλο… Τις ψυχούλες βλέπετε τις έχουν δεδομένες… Στους Χριστόδουλους όμως, πρέπει να επενδύσεις, πρέπει να προσκυνήσεις…

Η ψυχή, η ψυχάρα και το ψυχάλι… Ωραία η γλώσσα μας πατριώτες… Ένα ψυχάλι ψωμί, ένα ψυχάλι, αγάπη, ένα ψυχάλι φιλότιμο… Ξεχάσαμε τις ψυχούλες, τα ψυχαλάκια, ξεχάσαμε το από μέσα των ανθρώπων, εκεί που φωλιάζει η ψυχή, η ψυχούλα, το ψυχάλι, του καθενός μας μας και των γύρο μας , και τρέχουμε να υμνήσουμε την …ψυχάρα του Χριστόδουλου… Αλήθεια, αποτύγχανε τόσο πολύ οι φορείς της χριστιανοσύνης να μας αποκόψουν από την ειδωλολατρεία; Πόσο αλήθεια τηρείται η εντολή » Ου προσκυνήσεις είδωλο, μηδέ παντός ομοίωμα…» Μήπως κάποιοι στη θέση των γκρεμισμένων ειδώλων έθεσαν τους εαυτούς τους;

Δεν γράφω-διατυπώνω τις σκέψεις μου, προτείνοντας ένα κόσμο χωρίς ηγέτες, θρησκευτικούς ή πολιτικούς. Όμως μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας, σκεφτόμενος, πως ο μόνος δρόμος να βοηθήσουμε να καλυτερέψει ο κόσμος μας είναι να …δείξουμε το δρόμο στους ηγέτες μας, εκεί που αυτοί δυσκολεύονται να το κάνουν για μας…

(Υστερογραφο 11/11/2009: Μεταβείτε στην παρακάτω δ/ση για να μην με θεωρείτε απλά κακόβουλο

http://apollonios.pblogs.gr/2009/10/semna-tapeina-kai-proklhtika-h-amythhth-perioysia-toy-hristodoyl.html#c521984c2817425?1254774553)

Advertisements

28/01/2008

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2008

Πέρα από τα άλλα κοινωνικά που μας επιφύλαξε η Κυριακή, στις 27 Ιανουαρίου οι Κρητικοί Συλλογοι της Αττικής έδωσαν ρεσιτάλ. Μου έλεγε ο καλός φίλος Νικος Δασκαλάκης (από το Λίσταρο), της εφημερίδας ΚΡΗΤΙΚΑ ΝΕΑ: «Τρέχω και δεν φθάνω, οι εκδηλώσεις Κρητικών Σωματίων της σημερινής ημέρας αγγίζουν τις διακόσιες!»

Πέρασα από το ΚΡΙ-ΚΡΙ, τοπικό Σϋλλογο Κρητών στα Γλυκά Νερά, γιά λίγο, και μετά τις ευχές προχώρησα για τους παλιούς συμμαθητές…

Πήγα λοιπόν στους παλαίμαχους του συλλόγου Φοιτησάντων Γυμνασίου Πόμπιας. Η Ρουζεράκη Ουρανία, Κουτσάκη Μαρία, Πατενταλάκης Μιχάλης, Πηρουνάκης Απόστολος και Μελισινάκης Αντώνιος κρατούν ζωντανό το Σύλλογο, τις μνήμες την παράδοση. Στο Κέντρο Κρήτη πάνω από 150 πιστοί στις φιλίες τους, ήρθαν να ζωντανέψουν τις αναμνήσεις τους, πολλοί συνταξιούχοι, πολλοί παππούδες, που όσο και αν νοσταλγούν και ανασκαλεύουν το παρελθόν, δίδουν παράλληλα στους νεότερους το παράδειγμα να κρατήσουν για το μέλλον την αγάπη την εκτίμηση και την επικοινωνία για τους φίλους από τα βιώματα της νιότης τους.

Είχα ακόμα μια υποχρέωση, να παρευρεθώ στο ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΚΡΗΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ, όμως όλα πέσανε την ίδια ώρα… Ένας καλός φίλος όμως, περνώντας από τα νότια προάστια, πέρασε πρώτα από την ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, όπου η τελετή της βράβευσης, όπως είχαμε πει, και έφερε μαζί του ένα αξιόλογο βιβλίο του Δρ Θεοχάρη Προβατάκη. Πέρα από το περιεχόμενο του βιβλίου, μένω στο ότι το βιβλίο εξέδωσε η ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, με στόχο την ενίσχυση των εσόδων της για το κοινωνικό έργο που προσφέρει. (Κρητική Εστία Στράβωνος 12 Παγκράτι Αθήνα 11634 τηλ +302107213321)

27/01/2008

Να φάω το Κοσμαδάκι μου…

Οι Δημοσιογράφοι πολλές φορές θεωρούν πως ανακάλυψαν την …Αμερική, μετατρέποντας σε …φουσκωτή την κάθε χαζοείδηση που προβάλλουν… Λαύρος που λέτε ο Γιωργάκης (Αυτιάς), έλεγε, εκφωνώντας τις ειδήσεις, για κάποιον εκ της κατηγορίας των νεω… (εμπόρων; ), νεω…(γεωργών;) θα σας γελάσω: «Πρωτοφανές, έκρυψε το Χασίς στην κούνια του μωρού, αν είναι δυνατόν…»

Την ίδια ώρα, η συμβία μου έπαιρνε και εκείνη το πρωϊνό της …εμετικό, βλέποντας τις «ειδήσεις» με επίκεντρο, τι άλλο, τον «…αξιότιμο κ. Ζακόπουλο» και κάνοντας μάτι στα ευαίσθητα προσωπικά του …δεδομένα. Μεταξύ μας όμως, τι κάνουν οι καημένοι οι δημοσιογράφοι, ο ίδιος ο ΓΓ δεν άφησε την Τσέκου και του τα χαϊδευε σε δημόσιο χώρο, που κάθε Έλληνας πολίτης οφείλει να έχει …ελευθέρα πρόσβαση; Τι ουρλιάζουν λοιπόν οι θεματοφύλακες των προσωπικών δεδομένων; Εκτός και αν το Γραφείο του κάθε ΓΓ είναι τσιφλίκι του…

Ας μην ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας, γύρισα και τις λέω: – Θυμάσαι τον Κοσμά πούχε το καφενείο στη μέση τση Πλατέας του Πετροκεφαλιού; Και αυτή: -Τον Κοσμά δεν θυμούμαι; αν είναι δυνατόν… -Ε΄γροίκα λοιπόν την ιστορία του Κοσμά οντνείτονε μωρό φασκιωμένο στην κούνια του. Σημειωτέον, η μάνα του Κοσμά είτονε μια Βοριζανή που εκατοστάρισε, και μέχρι τα ύστερά τζη, κοντά στο 2000, εκατέβαινε στο Πετροκεφάλι με τα πόδια από τα Βορίζα, να δει τα κοπέλια τζη, τον Κοσμά και το Μιχάλη τον Γκιαούρη και βέβαια και τα εγγόνια τζη… Εδιγούντανε λοιπόν ο Κοσμάς μια από τις ιστορίες του, στο καφενείο του, κατά πως του τάλεγε κιαυτουνού η μάνα ντου:

«Η κλεψά στα ορεινά είτονε παλιά κακή συνήθεια, και ο κύρης σου δεν είτονε εξαίρεση… Μόνο που εκειανά τα χρόνια εκλέβανε καμμιά όρνιθα, κανένα ρίφι, άντε και κειανά μουσκάρι, για να ξεπεινάσουνε, όι να τα κάνουνε εμπόριο… Όντενείσουνε μωρό στην κούνια, εγίνικε μιά κλεψά στα Βορίζα και είχενε πάρει ο πατέρας σου ένα μαρτή από τα κλεμμένα, τόχενε κρεμάσει από τα δοκάρια και είτονε σχεδόν έτοιμο για το τσικάλι… Μούδοκε παραγγελιά να στέσω το μεγάλο πηλοτσίκαλο να βράσουμε τη κεφαλή…. Επήρενε κι αυτός τον τσούκο να πα να τουτονε γεμώσει κρασί ο ξάδερφος του.

Εσφυρίξασι του λοιπός του κυρού σου στο δρόμο πως είτονε ένα απόσπασμα με τσοι χωροφυλάκους αθο ντην απάνω ρίζα να ξελαγαρίσει μια κλεψά, πούχενε κι ο κύρης σου ανεκατωθεί. Εγυρίζανε που λες οι χωροφυλάκοι στα σπίθια που είχανε ύποπτους, και τσοι περίμενε ο κύρης σου σα ντο χόντρο… Σαν εκοντοσιμώνανε αθο ντο σπίτι μας και ήκουσε το μαλιχουλέ εστιφογυρίστικε, επήρε σε στην αμασχάλη ντου, κίφυγε από την πίσω πόρτα, αθό ντο σταύλο, κείκαμε μου νόημα να κάνω κουμάντο… Ξεκρεμώ και γω γερά γερά το μαρτή από το δοκάρι, και τονε βάνω στη κούνια, τονε σκεπάζω με το χιραμάκι αποκορφής, και έκαστα και τονε κούνου…

Με το πολυώρι φτάνει ο χωροφύλακας και εχτύπα το πανωπόρτι, φωνιάζω του και γω:

-Καλώς τον κουμπάρο, κόπιασε, είντα καλός καιρός σέφερε; κάσε να σε τρατάρω μια ρακή…

– Όι κουμπάρισα, μονό έτσε και τσε έχουνε τα πράματα, και ήθελα να μιλήσω τ αντρού σου… , και μια και τόφερε η κουβέντα, εσύ μπρε, μπας κείδες πράμα, για μπας και παράκουσες πράμα; Μπάς κίφερε ο άντρας σου κειανέα οζό στο σπίτι;

– Όι κουμπάρε, ο θιός να μην το κάμει, Το Κοσμαδάκι μου να φάω αν είδα έθοιο μπράμα, Και δός του και εκούνουνα την κούνια. –Ότι και τόπαιρνε ο ύπνος το μαγαρισμένο και εξεσμιλιώσε τέ μουτο κουμπάρε… Η γιώρα τονε βάνει τον άντρα μου, να γιαγείρει από το Βροντίσι, απού εβοήθα στοι καλογέρους να σπερνιάσουνε….

Είπιασέτζοι φαίνεται η γεντοπή, πως μου ξεσμιλιώσανε κιαολιάς το κοπέλι, και εμεταξεσύρανε αθο ντου καλόχαρου του ψακωμένου του ξαδέρφουλά μου, από την από κάτω μπάντα του δρόμου, και ετσά ελγύτωσα και το μαρτή και στοι μπελάδες του κυρού σου…»

Αυτή είταανε που λέτε η ιστορία με την κούνια, πάει ένας αιώνας από τοτεσάς, που την εδιηγούντανε η Γριά Γκιαούραινα, στον γιό της τον Κοσμά και ο Κοσμάς στους θαμώνες του καφενείου του. Και νάρχεται εδά ο Αυτιάς να σου το λέει για είδηση…

24/01/2008

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΡΗΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΒΡΑΒΕΥΕΙ…

Ο Σύνδεσμος Κρητών Επιστημόνων περιλαμβάνει στα Μέλη του Αξιόλογους και Ευαίσθητους Κρήτες επιστήμονες. Ο Πρόεδρος του Σταύρος Ζερβουδάκης καλεί όσους συμπατριώτες μπορούν να παρευρεθούν στην Κρητική Εστία, όπου θα απονείμει τα βραβεία του σε άξιους υπηρέτες της Κρήτης, ενώπιον αξιόλογων εκπροσώπων και της Κρήτης και της Επιστήμης Συγκεκριμένα, θα βραβεύσει τους: Συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο…

Ο Σύλλογος Μεσσαριτών «ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ» κόβει την πίττα του

Ο Σύλλογος ΚΡΗΤΩΝ Μεσσαριτών ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ, έχει μέλη του από τα Δυτικά χωριά των Αστερουσίων και της κάτω Μεσσαράς. Η πρόεδρος του ΧΑΡΑ ΚΟΥΡΤΙΚΑΚΗ και ο Γ Γραμματέας ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΗΡΟΥΝΑΚΗΣ καλούν τα μέλη του το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 9,30 μμ στο κέντρο Κρήτη κλπ

15/01/2008

ΤΟ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ: ΑΠΟ ΤΟ 1950-60 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.

( Από το site μου: https://wpababion.wordpress.com/ Δημοσιεύτηκε στην ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ)

Κάθε καλοκαίρι, με το που κατεβαίνω στη Μεσσαρά μια διαπεραστική μυρωδιά κατά τόπους, αυτή του κατσίγαρου, έρχεται να μου χαλάσει τη διάθεση… Έχουμε διαβάσει κατά καιρούς πολλά ενδιαφέροντα για την εν καιρώ χρήση του κατσίγαρου για απόληψη χρήσιμων υποπροϊόντων της έκθλιψης της ελιάς…. Δεν είμαστε δύσπιστοι στις προσπάθειες των επιστημόνων προς αυτή την κατεύθυνση, όμως η σχέση κόστους – οφέλους, που βάλαμε σαν κινητήριο μοχλό στη σημερινή εποχή σε παγκόσμια κλίμακα, έχει γίνει πολλές φορές ακόμα και ανθρωποφάγα, δυσκολεύει δε την υλοποίηση ενός από όλα τα σενάρια θετικής αξιοποίησης του κατσίγαρου. Εννοώ εδώ, πως αντί να μετακυλήσαμε μέρος του οφέλους από την υπερανάπτυξη της ελαιοπαραγωγής στην Κρήτη, και όπου αλλού φυσικά, στην επεξεργασία του κατσίγαρου, προτιμούμε να τον αποθέτουμε στην αυλή μας, με ότι αυτό συνεπάγεται…. Βέβαια τα αρνητικά επακόλουθα του κατσίγαρου τα βιώνουμε εδώ και χρόνια, τόσο σαν μόλυνση του υπεδάφους, όσο και σαν μόλυνση της ατμόσφαιρας
Η αναφορά στον κατσίγαρο είναι η μια πλευρά του πολύπλοκου θέματος της ανοχής του οικοσυστήματος σε διάφορες εναποθέσεις από τις δραστηριότητες του σύγχρονου ανθρώπου…. Πολλές φορές κατά τη μετακίνηση μας στο μαγευτικό περιβάλλον της εξοχής, μια άλλη αίσθηση, η όσφρηση, έρχεται να σου θυμίσει πως η εποχή του 1960 πέρασε ανεπιστρεπτί, και πως ο θεός της μπόχας και της βρωμιάς λατρεύεται από τους ντόπιους στο παρακάτω ρέμα… Αδιάψευστος μάρτυρας ο ανθαρώσκων καπνός του σκουπιδόλακου και η οσμή των καιομένων απορριμάτων….
Με τις φάμπρικες και τα παραδοσιακά ελαιοτριβεία, η πίεση για την έκθλιψη ήταν αρκετά χαμηλή. Από τη άλλη, το ζεστό νερό που εβελτίωνε την έκθλιψη παρασκευαζόταν σε ένα μεγάλο καζάνι μεταφερόταν με ένα καρτρούτσο και δεν ξεπερνούσε τους 60-70 βαθμούς. Σήμερα: α) η υψηλή πίεση με υδραυλικό σύστημα, β) ο υπέρθερμος ατμός, ή η αύξηση της θερμοκρασίας στα σύγχρονα ελαιοτριβεία, και τέλος γ) ο πολλαπλασιασμός της παραγωγής ελαίου 5-10 φορές, σε σχέση με το παρελθόν, οδηγούν σε υπερπαραγωγή κατσίγαρου, με περισσότερα οργανικά και επιβλαβή στοιχεία. Ακόμα, οι αυξημένες βροχές εκείνων των χρόνων δεν άφηναν κανένα κατάλοιπο μέχρι το καλοκαίρι, μιάς και τα αφθονα νερά ξεπλένανε τους κατσιγάρους, χωρίς να μένουν μυρωδιές και υπολείμματα. Μια ελαφρά μυρωδιά πυρήνας όταν περνούσαμε έξω από τις φάμπρικες το καλοκαίρι, υποδηλούσε τη λειτουργία τους και τίποτε περισσότερο.
Εκείνο όμως που ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον αφορούσε την αποδόμηση των παντός είδους περιττωμάτων του ανθρώπου και των ζώων, μιας και σε κανένα σχεδόν σπίτι δεν υπήρχε τουαλέτα, και οι άνθρωποι αποπατούσαν στην επιφάνεια του εδάφους, στο ύπαιθρο…. Η έκθεση λοιπόν των περιττωμάτων στην επιφάνεια του εδάφους επέτρεπε την ταχύτατη δράση των διαφόρων ζώων, εντόμων, σκαθαριών, πρωτοζώων, μυκήτων, μικροβίων και ιών να κλείνουν με τη βοήθεια των φυτών ένα κύκλο ανακύκλωσης της ύλης, χωρίς αθροίσεις και στρεβλώσεις του οικοσυστήματος. Ακόμα η επίδραση του αέρα και του ήλιου (οξυγόνο και υπεριώδης ακτινοβολία) βοηθούσαν σε αυτή τη γρήγορη αποδόμηση-ανακύκλωση-ισορροπία. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την κάθε είδους νεκρούμενη φυτική ύλη (λαχανικά φρούτα) που επίσης με τη σήψη στους αγρούς και όχι στις χωματερές, ξεκινούσε μια γρήγορη βιοαποδόμηση, και επαναφορά της φύσης σε ισορροπία.
Πριν προχωρήσει κανείς στη σημερινή πραγματικότητα, πρέπει να μην αφήσουμε ωραιοποιημένη (όπως θα συμπέραινε κανείς από τα παραπάνω) την τότε κατάσταση. Σίγουρα η συνεχής χαμηλή επιφανειακή έκθεση του χώρου που ζούσαμε εκείνα τα χρόνια σε αυξημένα ποσά ρύπων, είχε συνέπεια την αυξημενη νοσηρότητα της εποχής από δερματικές κυρίως λοιμώξεις (ποιοι δεν θυμούνται τα τσερόνια και τσοι μαλαθράκους (αλλοιώς καλόγερους (δοθιήνες)), αλλά και τις γνωστές μόνιμες αναπνευστικές λοιμώξεις (θυμούνται οι παλιότεροι πως συνεχώς τους χειμερινούς μήνες οι μύτες μας «σειρώνανε σαν λαδικό» κατά την έκφραση της εποχής). Στην παραπάνω κατάσταση συνέβαλαν μερικοί ακόμα παράγοντες: Η κακή θρέψη-διατροφή της εποχής, η μέτρια έως κακή ατομική υγιεινή φροντίδα αλλά και παιδεία, και φυσικά η έλλειψη ιατρικής φροντίδας, που στη μεταπολεμική εποχή άρχισε μεν να βελτιώνεται, όμως με πολύ αργούς ρυθμούς.
Τα 95% των σπιτιών είχαν τον ονομαζόμενο κοπρόλακο, χώρο εναπόθεσης περιττωμάτων των ζώων, κυρίως αλλά και των λίγων περισσευμάτων από την διατροφή μας. Ο λόγος ήταν πως η τροφική αλυσίδα της εποχής προσπαθούσε να μεγιστοποιήσει την κάθε είδους απόληψη θρεπτικών συστατικών για παραγωγή τροφής στον άνθρωπο. Έτσι, τα κόκαλα από τα κρεατικά πήγαιναν στα σκυλιά, τα διάφορα αποφάγια πήγαιναν στα γουρούνια και στις όρνιθες, και φυσικά η προηγούμενη επεξεργασία (δευτέρου επιπέδου θα τη λέγαμε σήμερα) των απορριμάτων από τα οικόσιτα ζώα δημιουργούσε νέα απορρίμματα που συγκεντρωνόταν στον κοπρόλακο. Όμως και αυτή η τριτογενής ας πούμε, επεξεργασία μετά από κάποιο χρόνο ζύμωσης, παρήγαγε άριστης ποιότητας φυσικό λίπασμα (τη χωνεμένη κοπριά), που διασκορπιζόταν στα προς καλλιέργεια κτήματα πιν από τη σπορά. Έτσι έκλεινε ο κύκλος αρμονικά, με μικρές μεν παράπλευρες απώλειες όσον αφορά την ατομική υγιεινή, αλλά με μηδενική επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Ας μην ξεχνούμε βέβαια πως σχεδόν τίποτε εκείνη την εποχή από τα τρόφιμα-ποτά, ακόμα και τα ενδύματα, δεν διατίθετο σε συσκευασία που άφηνε απορρίμματα. Σήμερα το περιεχόμενο ενός εφοδιασμού από το εμπόριο είναι πολλάκις κλάσμα του περιέχοντος, για καθαρά λόγους εντυπωσιασμού-διαφήμισης….
Με τη σημερινή τσιμεντοποίηση στα χωριά, οποιαδήποτε εναπόθεση λυμάτων στην επιφάνεια του εδάφους οδηγεί στην άθροισή τους και σε εστίες μόλυνσης Η αύξηση της πυκνότητας του πληθυσμού στους οικισμούς, καθώς και η αύξηση των παραγόμενων ρύπων ανά άτομο, είναι δυο παράγοντες που δρουν πολλαπλασιαστικά με τελικό αποτέλεσμα τη γνωστή σημερινή εικόνα ρύπων.
Φυσικά η σημερινή εξέλιξη-πρόοδος απαιτεί τη χρήση τουαλετών-βόθρων, χωρίς οποιαδήποτε δυνατότητα γρήγορης βιοαποδόμησης των περιττωμάτων, λόγω έλλειψης αέρα και ήλιου. Αυτά λοιπόν μολύνουν τον υπόγειο υδροφορέα. Δεύτερος παράγοντας μόλυνσης είναι η υπερβολική, αν και επιβεβλημένη χρήση απορρυπαντικών και απολυμαντικών ουσιών που επίσης οδηγούνται στο υπέδαφος χωρίς τη δυνατότητα αυτόλυσης.
Η βιομηχανική μόλυνση καθώς και η εξαναγκασμένη-κατευθυνόμενη γεωργική παραγωγή είναι δυό όψεις του ιδίου νομίσματος. Η διαρκής χρήση ποσοτήτων χημικών ουσιών που είτε αυξάνουν την παραγωγή είτε αποτρέπουν την καταστροφή της, ενώ παράλληλα μέρος αυτών των ουσιών σε σταθερά ετήσια βάση παραμένει και αθροίζεται τόσο στην επιφάνεια όσο και στο υπέδαφος, είναι η μια πλευρά. Η δεύτερη είναι η σταθερή εναπόθεση στο περιβάλλον, στο έδαφος, στο υπέδαφος ή στην ατμόσφαιρα, των παντός είδους παραπροϊόντων από τη βιομηχανία παραγωγής καταναλωτικών αγαθών.
Έρχεται τέλος η τελευταία, οφθαλμοφανής μόλυνση με τη μορφή διαφόρων υλικών τόσο μεταλλικών όσο και προϊόντων της σύγχρονης τεχνολογίας, πλαστικών και εν γένει συνθετικών, που αν και μας διευκολύνουν τη ζωή, το οικοσύστημα δεν διαθέτει μηχανισμό αποδόμησής τους, οφείλουμε λοιπόν τάχιστα και αποτελεσματικά να το βοηθήσουμε, αν δεν θέλουμε να ζούμε σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο με απρόβλεπτες συνέπειες….
Θα επιμείνω στην τελευταία αποστροφή παραπάνω: αν δεν θέλουμε να ζούμε… κλπ. Κάποτε, στη Ιαπωνία λειτουργούσε στο εσωτερικό της περιοχής ενός παραλιακού χωριού με ψαράδες, μια μικρή βιοτεχνία μπαταριών, τα λύματα της οποίας από το ρέμα μετέφεραν ελάχιστες ποσότητες υδραργύρου στη θάλασσα. Μετά από αρκετά χρόνια, στο ψαροχώρι άρχισαν να παρουσιάζονται ασυνήθιστα πολλά κρούσματα τύφλωσης, σε σχέση με άλλες περιοχές. Αναζητώντας τα αίτια οι επιστήμονες, διαπίστωσαν πως οι ντόπιοι, ψαράδες–ιχθυοφάγοι, κατανάλωναν ψάρια από τα παράλια τους, με αυξημένες ποσότητες υδραργύρου στα εντόσθιά τους, υδράργυρο από την βιοτεχνία μπαταριών!
Ας αναφέρουμε και ένα τοπικό παράδειγμα περιβαλλοντικής μόλυνσης-κινδύνου νοσηρότητας-θνησιμότητας, που λίγοι εκ των μεγαλυτέρων θυμούνται: Αμέσως μεταπολεμικά (1947), στην περιοχή μας, από Πόμπια μέχρι Τυμπάκι, οι άνθρωποι υπέστησαν τη δράση ενός εντομοκτόνου, του DDT, στην επιτυχημένη προσπάθεια των υγειονομικών αρχών να εκριζώσουν την ελονοσία από την περιοχή μας. Ευτυχώς ο ανθελονοσιακός αυτός αγώνας κράτησε λίγα χρόνια, ώστε η χρήση και αθροιστική δράση του DDT (γνωστού καρκινογόνου) να μην παραταθεί. Παρ΄όλα αυτά, κατά τη δεκαετία του 1980 θυμάμαι τις επιδημιολογικές μελέτες των υγιεινολόγων του Παν. Αθηνών, όσον αφορά την πιθανή αύξηση κρουσμάτων καρκίνου του ήπατος στην περιοχή μας, στις ηλικιακές ομάδες που υπέστησαν τη δράση του φαρμάκου τότε.
Βλέπουμε λοιπόν πως το διακύβευμα στα θέματα του περιβάλλοντος και της μόλυνσης του, πολλές φορές είναι απρόσμενα υψηλό.
Είναι γνωστό επίσης πως σε ανεπτυγμένες χώρες, η παραγωγή σκουπιδιών έχει αρχίσει να στοιχίζει ακριβά και σε ατομικό επίπεδο. Τούτο σημαίνει πως δεν είναι μέσα στα «δικαιώματά» μας να παράγουμε αδιακρίτως σκουπίδια, ούτε και είναι υποχρέωση του δήμου και γενικότερα του κοινωνικού συνόλου να συλλέγει απεριόριστα τα σκουπίδια του καθενός μας…. Όσο πιο γρήγορα «ποινικοποιήσουμε» την παραγωγή σκουπιδιών, ή έστω να την κοστολογήσουμε και να τη χρεώσουμε με κάποιο τρόπο στους παραγωγούς (των σκουπιδιών) το αναλογούν τίμημα, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουμε να αναζητούμε και κανόνες συμπεριφοράς φιλικότερους προς το περιβάλλον σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο….

12/01/2008

Μη δένετε τους στόχους σας στην ουρά σας…

Διάβασα σε μιά τοπική εφημερίδα την επιστολή των παιδιών προς τον Πρόεδρο του ΤΣ Πετροκεφαλίου… Διάβασα τις ανησυχίες τους για την αλλαγή του περιβάλλοντος, της γειτονιάς τους, και θάθελα μεταξύ των άλλων να σχολιάσω μερικά πράγματα:
Πρώτα απ΄ όλα συγχαρητήρια στους δασκάλους-καθοδηγητές που επιτρέπουν (προτρέπουν αν θέλετε) στα παιδιά να καλλιεργήσουν την οικολογική συνείδηση, δεύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ακόμα και συλλυπητήρια στην απερχόμενη γενιά (τη δική μας), που δεν μπόρεσε να διαφυλάξει έστω και λίγα από αυτά που τα παιδιά αναφέρουν στο γράμμα τους.
Χωρίς αμφιβολία, το νερό στον τόπο μας έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η καλή φήμη του Πετροκεφαλιού, η τοπική ευημερία του προηγούμενου αιώνα, χωρίς να εννοούμε πλούτη και χλιδή, ήταν απόρροια των άφθονων νερών της περιοχής. Αυτό συνδιαμόρφωσε και τον χαρακτήρα των ανθρώπων της περιοχής, ενώ η αντίστοιχη έλλειψη νερού στους νοτιότερους του χωριού γήλοφους δημιουργούσε αντίστοιχα άλλες καταστάσεις και αξιολογήσεις. Έγραφα προ ετών για το ίδιο θέμα τα προσωπικά μου συναισθήματα για το ΝΕΡΟ…ΝΕΡΑΚΙ, όταν περιπλανιόμασταν επί ώρες στα άνυδρα μέρη των νοτιότερων της πεδιάδας περιοχών ειδικά τους καυτούς καλοκαιρινούς μήνες. (Υπ΄όψιν δε, πως τα … 2Χ2 ή τα 4Χ4 της εποχής εκείνης δεν διαθέτανε ….αιρκοντίσιον…).
Αποτελεί έκπληξη πρώτου μεγέθους για τον σημερινό άνθρωπο, η δυνατότητα μας εκείνων των χρόνων να σκύβουμε στη γυροποταμιά και να πίνουμε νεράκι τρεχούμενο από την άκρη του χωριού, χωρίς κίνδυνο τύφου, χολέρας, δυσεντερίας, ιώσεων, παρασιτώσεων… Όχι βέβαια πως τα γνωρίζαμε όλα αυτά, αλλά στην πραγματικότητα, τίποτε από όλα αυτά δεν μας απειλούσε:
Παράσιτα: είχε αναφέρει ένας παλαιός επιδημιολόγος (Παπαδάκης) έχοντας εντοπίσει στοιχεία σχιστοσωμίασης . Το παράσιτο αυτό υπάρχει πράγματι και σήμερα στον Νείλο, όμως το οικοσύστημα της Μεσσαράς δεν επέτρεπε τη διατήρησή του. Απλά αυτό δείχνει την φυσική επικοινωνία των λαών δια των αιώνων, άλλωστε ήμασταν γείτονες με τους Αιγύπτιους. Το μικροβιακό φορτίο από τη σήψη τόσο φυτών όσο και ζωικών οργανισμών ήταν σε καλή φυσική ισορροπία, και δεν είχαμε στα τρεχούμενα νερά λοιμώδεις παράγοντες σε υπερβολικούς αριθμούς, ώστε να έχουμε υδατογενείς λοιμώξεις και επιδημίες. Η μοναδική παρασιτική επιδημία στην περιοχή μας, μέχρι το Τυμπάκι, ήταν η ελονοσία (μέχρι το 1945-47) , δεν είχε όμως καμμιά σχέση με την κατανάλωση νερού. Εκείνο όμως που σήμερα έχει γίνει κανόνας και συνείδηση είναι το ότι: Κάθε τι από το περιβάλλον μας είναι μολυσμένο. Αυτό αποτελεί μια αλήθεια, μιά πραγματικότητα,
Στο μεγάλο γιατί των παιδιών μας (γιατί δηλαδή το περιβάλλον είναι σήμερα μολυσμένο σε σχέση με εκείνη την εποχή) πρέπει να δώσουμε τις τρεις, τουλάχιστον, παραμέτρους που συντελούν στη δημιουργία της μόλυνσης, με στόχο την διαχρονική προσπάθεια διόρθωσης, όσο και όπου είναι δυνατόν:
Α. Πρέπει να αντιληφθούμε πως μεγιστοποιώντας την ανισορροπία στο οικοσύστημα που ζούμε, με το να επιδιώκουμε καθαριότητα, απολύμανση κλπ στο σώμα μας, στο σπίτι μας, στο χωριό μας και να σταματούμε τη μέριμνά μας εδώ, τα δε κάθε είδους απόβλητα της παραπάνω καθαριότητας, καθώς και εκείνης του μικροπεριβάλλοντος, παράγουν απορρίμματα που απλά απομακρύνουμε σαν ανεπιθύμητα στο μακρύτερο περιβάλλον. Με άλλα λόγια φτιάχνουμε ένα μολυσμένο «απομακρυσμένο» περιβάλλον που μέσα του εγκλείεται το μικροπεριβάλλον που ζούμε! Η φύση όμως έχει την τάση να διαχέει οτιδήποτε εμείς «συγκεντρώνουμε» σε ένα χώρο. Έτσι, όσο αυξάνουμε τη βρωμιά του «απομακρυσμένου» μας περιβάλλοντος που μας περιστοιχίζει (στην πραγματικότητα μας πολιορκεί), τόσο αυτή η βρωμιά θα επιστρέφει, προσπαθώντας να διαχυθεί ομοιόμορφα στη φύση! Η απάντηση στην προκειμένη περίπτωση είναι να μεριμνήσουμε: είτε για την μη παραγωγή βρωμιάς, είτε για την καταστροφή ή την αποδόμηση της βρωμιάς σε ακίνδυνα φυσικά στοιχεία (υγειονομική ταφή, βιοαποδομούμενα υλικά κλπ).
Β. Η επιθυμητή και κατανοητή μέχρις ενός ορίου, τάση για παραγωγή αγαθών σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα, έχει ένα τίμημα, πολλές φορές δε το τίμημα είναι πρόξενος δυστυχίας στην κυριολεξία. Ας μην αυταπατώμεθα για το τίμημα που πληρώνουν, ας πούμε οι περισσότεροι λαοί των πετραιλαιοπαραγωγών χωρών, προάγοντας την ευτυχία των αναπτυγμένων και οικονομικά – στρατιωτικά ισχυρών χωρών. Μέχρι πότε όμως; Αν θέλουμε να φέρουμε το παράδειγμα στα μέτρα μας, στο χωριό μας, ας εξηγήσουμε στα παιδιά πως το να χρησιμοποιούμε αλόγιστα τεράστιες ποσότητες λιπασμάτων, τεράστιες ποσότητες φυτοφαρμάκων, αλόγιστη σπατάλη νερού, άκριτη διοχέτευση λυμάτων στο υπέδαφος και εναπόθεση απορριμάτων πέριξ της κατοικίας μας αδιαφορώντας για την αδυναμία της φύσης να ισορροπήσει, όλα αυτά εισάγουν στο μακρινό από εμάς ,(έτσι νομίζουμε), περιβάλλον, τεράστιο όγκο τοξικών παραγόντων, είτε προάγουμε την ανάπτυξη λοιμωδών παραγόντων, που εν τέλει έρχονται και απειλούν την ίδια μας την ευημερία, σαν «λοιμώξεις», σαν «αλλεργίες», σαν «καρκινογόνοι παράγοντες». Καταστρέφουμε όμως παράλληλα και τη δυνατότητα του περιβάλλοντος να παράγει, με αποτέλεσμα την αναγκαιότητα χρήσης μεταλλαγμένων ποικιλιών, για να αντέχουν στην επίθεση τόσον τοξικών, όσο και λοιμωδών παραγόντων.
Γ . Μία ας πούμε πιό μακρινή απειλή, είναι η αλόγιστη καταστροφή, χάριν παιδείας ή παιδιάς, υλικών αγαθών. Το περιβόητο shoping therapy του ανεπτυγμένου κόσμου μας, έχει αποδειχθεί ένας απερίσκεπτος τρόπος του μέσου ανθρώπου να καταστρέφει αρκετή ενέργεια για την παραγωγή ενός ας πούμε φουστανιού, ή ενός παιχνιδιού που σε ένα δεκάλεπτο χρήσης θα έχει καταστραφεί , με μόνο όφελος το στιγμιαίο αίσθημα ευχαρίστησης της αγοράς και κτήσης του αγαθού. Το τελικό τίμημα όμως είναι πολλαπλάσιο και αδύνατο να ελεγχθεί χωρίς την κατάλληλη παιδεία μιας γενιάς που εθίσαμε στην κατανάλωση, χωρίς να βλέπουμε πως εκείνο που τελικά καταναλώνουν είναι τα τελευταία αποθέματα ποιότητας του πλανήτη μας !
Δ. Ας δούμε όμως μια ακόμη παράμετρο ανεξέλεγκτης καταστροφής των περιβαλλοντικών πόρων. Προ ετών οι οικολόγοι»επέβαλλαν» να μην θανατώνονται ζώα για τη γούνα τους. Θα τους ρωτήσω λοιπόν: Ωραία πείσατε την κυρία να μην έχει ένα ζευγάρι παπούτσια από δέρμα φώκιας. Όμως η ίδια κυρία επιδεικνύει 200-300 σετ παπουτσιών και ενδυμάτων (ας τις πούμε αλλαξές), και τις θαυμάζουμε! Αλήθεια οικολόγοι μου μόνο η φώκια μας μάρανε; Τα ρούχα ενός ολόκληρου χωριού του 1960 επι δυο χρόνια, τι τα θέλει η κυρά στην γκαρνταρόμπα της; Πόσους πόρους από το περιβάλλον κατανάλωσε για να έχει αυτή την τεράστια συλλογή; Θα ξυπνήσουμε επιτέλους;
Είναι αστείο να σκέφτεται κανείς τους Κινέζους του Μάο με τις λιτές και ομοιόμορφες στολές τους, καταθλιπτικές μεν για μας που τους βλέπαμε το 1960-70, ακίνδυνες όμως και για εκείνους και για μας. Ότι όμως δεν κατάφερε να κάνει ο Μάο και η κοσμοθεωρία του, να κάνει όλο τον κόσμο όπως έλεγε κόκκινο κατακτώντας τον, κινδυνεύει να το πετύχει πουλώντας του φτηνά, σε μεγάλο ποσοστό περιττά «αγαθά» εξαντλώντας με γεωμετρικά αυξανόμενη ταχύτητα τα αποθέματα περιβάλλοντος. Άλλωστε, ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πως Κίνα στέλνει εκτός από τεράστιες ποσότητες φτηνών προϊόντων και τεράστιες ποσότητες μόλυνσης στον πλανήτη ! (για να παράγει φτηνά αυτά τα αγαθά).
Η γενιά που φεύγει, ευθύνεται για τους πολέμους και τις αδικίες και τις στρεβλώσεις που ακόμα πληρώνουμε. Χρειάζεται ο κόσμος μας νέες αντιλήψεις και νέες αξιολογήσεις και επανατοποθετήσεις των στόχων από τους νέους ανθρώπους. Ας μην περιμένουν τα παιδιά μας να τους διδάξουμε την πάσαν αλήθεια. Στην καλύτερη περίπτωση πλανηθήκαμε και μεις οι ίδιοι, ενώ στην χειρότερη πιθανά συνειδητά εγκληματήσαμε και σε βάρος του εαυτού μας και σε βάρος των παιδιών μας. Ας το αντιληφθούν τουλάχιστον τα παιδιά μας έγκαιρα, πως δεν είναι δεδομένος ο δρόμος της αρετής, όπως δεν είναι δεδομένη και η ίδια η αρετή, ή τουλάχιστον η «αρετή» που εμείς τους προτείναμε….
Δεν είμαι και δεν θα γίνω μελλοντολόγος. Αν όμως κάποιος θάθελε να ξεκινήσει σήμερα μια επανάσταση με προοπτική επιτυχίας, μετά από τις τόσες και τόσες, που τελικά δεν έσωσαν ολόκληρη την ανθρωπότητα, αλλά κάποιες ομάδες κάθε φορά, τώρα φαίνεται πως πλησιάζει η εποχή της ΑΝΤΙΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗΣ επανάστασης, ή έστω η βάσει παγκόσμιων κανόνων δραστικού περιορισμού της κατανάλωσης. Ακούγεται υπερβολικό, μα στην πραγματικότητα εκείνο που δώσαμε στα νέα παιδιά, τον αχαλίνωτο καταναλωτισμό, δεν είναι, σε παγκόσμιο επίπεδο, η ατμομηχανή της ανάπτυξης και της προόδου. Ταυτίσαμε κατά πως φαίνεται την έννοια της ευτυχίας μας με την κατανάλωση και κάποιοι έδεσαν αυτό το στόχο (της κατανάλωσης) στην ουρά μας… Άρχισε έτσι ένα αέναο κυνηγητό, βλέπετε κάπου ένα τέλος;

08/01/2008

Ο ΕΤΗΣΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΞΩΠΑΤΕΡΑ

Ο Σύλλογος Πετροκεφαλιανών ΞΩΠΑΤΕΡΑΣ, έστειλε πρόσκληση για τον ετήσιο χορό του.

07/01/2008

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΣΑΝΤΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΟΜΠΙΑΣ

Στις 27 Ιανουαρίου 2008 ο Σύλλογος οργανώνει την πρωτοχρονιάτικη γιορτή-συνεστίαση του στο Κέντρο ΚΡΗΤΗ,. Αγίου Θωμα 12 (Αρχή Μεσογείων) τηλ 7758258, Κυριακή στις 12 το μεσημέρι

Λεπτομέρειες στις κ.κ. Ρουτζεράκη Πετροπούλου Ουρανία 6726841 697670109 και Κουτσάκη Μαρία 2628630 6972706436


Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.