ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

12/01/2008

Μη δένετε τους στόχους σας στην ουρά σας…

Διάβασα σε μιά τοπική εφημερίδα την επιστολή των παιδιών προς τον Πρόεδρο του ΤΣ Πετροκεφαλίου… Διάβασα τις ανησυχίες τους για την αλλαγή του περιβάλλοντος, της γειτονιάς τους, και θάθελα μεταξύ των άλλων να σχολιάσω μερικά πράγματα:
Πρώτα απ΄ όλα συγχαρητήρια στους δασκάλους-καθοδηγητές που επιτρέπουν (προτρέπουν αν θέλετε) στα παιδιά να καλλιεργήσουν την οικολογική συνείδηση, δεύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ακόμα και συλλυπητήρια στην απερχόμενη γενιά (τη δική μας), που δεν μπόρεσε να διαφυλάξει έστω και λίγα από αυτά που τα παιδιά αναφέρουν στο γράμμα τους.
Χωρίς αμφιβολία, το νερό στον τόπο μας έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η καλή φήμη του Πετροκεφαλιού, η τοπική ευημερία του προηγούμενου αιώνα, χωρίς να εννοούμε πλούτη και χλιδή, ήταν απόρροια των άφθονων νερών της περιοχής. Αυτό συνδιαμόρφωσε και τον χαρακτήρα των ανθρώπων της περιοχής, ενώ η αντίστοιχη έλλειψη νερού στους νοτιότερους του χωριού γήλοφους δημιουργούσε αντίστοιχα άλλες καταστάσεις και αξιολογήσεις. Έγραφα προ ετών για το ίδιο θέμα τα προσωπικά μου συναισθήματα για το ΝΕΡΟ…ΝΕΡΑΚΙ, όταν περιπλανιόμασταν επί ώρες στα άνυδρα μέρη των νοτιότερων της πεδιάδας περιοχών ειδικά τους καυτούς καλοκαιρινούς μήνες. (Υπ΄όψιν δε, πως τα … 2Χ2 ή τα 4Χ4 της εποχής εκείνης δεν διαθέτανε ….αιρκοντίσιον…).
Αποτελεί έκπληξη πρώτου μεγέθους για τον σημερινό άνθρωπο, η δυνατότητα μας εκείνων των χρόνων να σκύβουμε στη γυροποταμιά και να πίνουμε νεράκι τρεχούμενο από την άκρη του χωριού, χωρίς κίνδυνο τύφου, χολέρας, δυσεντερίας, ιώσεων, παρασιτώσεων… Όχι βέβαια πως τα γνωρίζαμε όλα αυτά, αλλά στην πραγματικότητα, τίποτε από όλα αυτά δεν μας απειλούσε:
Παράσιτα: είχε αναφέρει ένας παλαιός επιδημιολόγος (Παπαδάκης) έχοντας εντοπίσει στοιχεία σχιστοσωμίασης . Το παράσιτο αυτό υπάρχει πράγματι και σήμερα στον Νείλο, όμως το οικοσύστημα της Μεσσαράς δεν επέτρεπε τη διατήρησή του. Απλά αυτό δείχνει την φυσική επικοινωνία των λαών δια των αιώνων, άλλωστε ήμασταν γείτονες με τους Αιγύπτιους. Το μικροβιακό φορτίο από τη σήψη τόσο φυτών όσο και ζωικών οργανισμών ήταν σε καλή φυσική ισορροπία, και δεν είχαμε στα τρεχούμενα νερά λοιμώδεις παράγοντες σε υπερβολικούς αριθμούς, ώστε να έχουμε υδατογενείς λοιμώξεις και επιδημίες. Η μοναδική παρασιτική επιδημία στην περιοχή μας, μέχρι το Τυμπάκι, ήταν η ελονοσία (μέχρι το 1945-47) , δεν είχε όμως καμμιά σχέση με την κατανάλωση νερού. Εκείνο όμως που σήμερα έχει γίνει κανόνας και συνείδηση είναι το ότι: Κάθε τι από το περιβάλλον μας είναι μολυσμένο. Αυτό αποτελεί μια αλήθεια, μιά πραγματικότητα,
Στο μεγάλο γιατί των παιδιών μας (γιατί δηλαδή το περιβάλλον είναι σήμερα μολυσμένο σε σχέση με εκείνη την εποχή) πρέπει να δώσουμε τις τρεις, τουλάχιστον, παραμέτρους που συντελούν στη δημιουργία της μόλυνσης, με στόχο την διαχρονική προσπάθεια διόρθωσης, όσο και όπου είναι δυνατόν:
Α. Πρέπει να αντιληφθούμε πως μεγιστοποιώντας την ανισορροπία στο οικοσύστημα που ζούμε, με το να επιδιώκουμε καθαριότητα, απολύμανση κλπ στο σώμα μας, στο σπίτι μας, στο χωριό μας και να σταματούμε τη μέριμνά μας εδώ, τα δε κάθε είδους απόβλητα της παραπάνω καθαριότητας, καθώς και εκείνης του μικροπεριβάλλοντος, παράγουν απορρίμματα που απλά απομακρύνουμε σαν ανεπιθύμητα στο μακρύτερο περιβάλλον. Με άλλα λόγια φτιάχνουμε ένα μολυσμένο «απομακρυσμένο» περιβάλλον που μέσα του εγκλείεται το μικροπεριβάλλον που ζούμε! Η φύση όμως έχει την τάση να διαχέει οτιδήποτε εμείς «συγκεντρώνουμε» σε ένα χώρο. Έτσι, όσο αυξάνουμε τη βρωμιά του «απομακρυσμένου» μας περιβάλλοντος που μας περιστοιχίζει (στην πραγματικότητα μας πολιορκεί), τόσο αυτή η βρωμιά θα επιστρέφει, προσπαθώντας να διαχυθεί ομοιόμορφα στη φύση! Η απάντηση στην προκειμένη περίπτωση είναι να μεριμνήσουμε: είτε για την μη παραγωγή βρωμιάς, είτε για την καταστροφή ή την αποδόμηση της βρωμιάς σε ακίνδυνα φυσικά στοιχεία (υγειονομική ταφή, βιοαποδομούμενα υλικά κλπ).
Β. Η επιθυμητή και κατανοητή μέχρις ενός ορίου, τάση για παραγωγή αγαθών σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα, έχει ένα τίμημα, πολλές φορές δε το τίμημα είναι πρόξενος δυστυχίας στην κυριολεξία. Ας μην αυταπατώμεθα για το τίμημα που πληρώνουν, ας πούμε οι περισσότεροι λαοί των πετραιλαιοπαραγωγών χωρών, προάγοντας την ευτυχία των αναπτυγμένων και οικονομικά – στρατιωτικά ισχυρών χωρών. Μέχρι πότε όμως; Αν θέλουμε να φέρουμε το παράδειγμα στα μέτρα μας, στο χωριό μας, ας εξηγήσουμε στα παιδιά πως το να χρησιμοποιούμε αλόγιστα τεράστιες ποσότητες λιπασμάτων, τεράστιες ποσότητες φυτοφαρμάκων, αλόγιστη σπατάλη νερού, άκριτη διοχέτευση λυμάτων στο υπέδαφος και εναπόθεση απορριμάτων πέριξ της κατοικίας μας αδιαφορώντας για την αδυναμία της φύσης να ισορροπήσει, όλα αυτά εισάγουν στο μακρινό από εμάς ,(έτσι νομίζουμε), περιβάλλον, τεράστιο όγκο τοξικών παραγόντων, είτε προάγουμε την ανάπτυξη λοιμωδών παραγόντων, που εν τέλει έρχονται και απειλούν την ίδια μας την ευημερία, σαν «λοιμώξεις», σαν «αλλεργίες», σαν «καρκινογόνοι παράγοντες». Καταστρέφουμε όμως παράλληλα και τη δυνατότητα του περιβάλλοντος να παράγει, με αποτέλεσμα την αναγκαιότητα χρήσης μεταλλαγμένων ποικιλιών, για να αντέχουν στην επίθεση τόσον τοξικών, όσο και λοιμωδών παραγόντων.
Γ . Μία ας πούμε πιό μακρινή απειλή, είναι η αλόγιστη καταστροφή, χάριν παιδείας ή παιδιάς, υλικών αγαθών. Το περιβόητο shoping therapy του ανεπτυγμένου κόσμου μας, έχει αποδειχθεί ένας απερίσκεπτος τρόπος του μέσου ανθρώπου να καταστρέφει αρκετή ενέργεια για την παραγωγή ενός ας πούμε φουστανιού, ή ενός παιχνιδιού που σε ένα δεκάλεπτο χρήσης θα έχει καταστραφεί , με μόνο όφελος το στιγμιαίο αίσθημα ευχαρίστησης της αγοράς και κτήσης του αγαθού. Το τελικό τίμημα όμως είναι πολλαπλάσιο και αδύνατο να ελεγχθεί χωρίς την κατάλληλη παιδεία μιας γενιάς που εθίσαμε στην κατανάλωση, χωρίς να βλέπουμε πως εκείνο που τελικά καταναλώνουν είναι τα τελευταία αποθέματα ποιότητας του πλανήτη μας !
Δ. Ας δούμε όμως μια ακόμη παράμετρο ανεξέλεγκτης καταστροφής των περιβαλλοντικών πόρων. Προ ετών οι οικολόγοι»επέβαλλαν» να μην θανατώνονται ζώα για τη γούνα τους. Θα τους ρωτήσω λοιπόν: Ωραία πείσατε την κυρία να μην έχει ένα ζευγάρι παπούτσια από δέρμα φώκιας. Όμως η ίδια κυρία επιδεικνύει 200-300 σετ παπουτσιών και ενδυμάτων (ας τις πούμε αλλαξές), και τις θαυμάζουμε! Αλήθεια οικολόγοι μου μόνο η φώκια μας μάρανε; Τα ρούχα ενός ολόκληρου χωριού του 1960 επι δυο χρόνια, τι τα θέλει η κυρά στην γκαρνταρόμπα της; Πόσους πόρους από το περιβάλλον κατανάλωσε για να έχει αυτή την τεράστια συλλογή; Θα ξυπνήσουμε επιτέλους;
Είναι αστείο να σκέφτεται κανείς τους Κινέζους του Μάο με τις λιτές και ομοιόμορφες στολές τους, καταθλιπτικές μεν για μας που τους βλέπαμε το 1960-70, ακίνδυνες όμως και για εκείνους και για μας. Ότι όμως δεν κατάφερε να κάνει ο Μάο και η κοσμοθεωρία του, να κάνει όλο τον κόσμο όπως έλεγε κόκκινο κατακτώντας τον, κινδυνεύει να το πετύχει πουλώντας του φτηνά, σε μεγάλο ποσοστό περιττά «αγαθά» εξαντλώντας με γεωμετρικά αυξανόμενη ταχύτητα τα αποθέματα περιβάλλοντος. Άλλωστε, ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πως Κίνα στέλνει εκτός από τεράστιες ποσότητες φτηνών προϊόντων και τεράστιες ποσότητες μόλυνσης στον πλανήτη ! (για να παράγει φτηνά αυτά τα αγαθά).
Η γενιά που φεύγει, ευθύνεται για τους πολέμους και τις αδικίες και τις στρεβλώσεις που ακόμα πληρώνουμε. Χρειάζεται ο κόσμος μας νέες αντιλήψεις και νέες αξιολογήσεις και επανατοποθετήσεις των στόχων από τους νέους ανθρώπους. Ας μην περιμένουν τα παιδιά μας να τους διδάξουμε την πάσαν αλήθεια. Στην καλύτερη περίπτωση πλανηθήκαμε και μεις οι ίδιοι, ενώ στην χειρότερη πιθανά συνειδητά εγκληματήσαμε και σε βάρος του εαυτού μας και σε βάρος των παιδιών μας. Ας το αντιληφθούν τουλάχιστον τα παιδιά μας έγκαιρα, πως δεν είναι δεδομένος ο δρόμος της αρετής, όπως δεν είναι δεδομένη και η ίδια η αρετή, ή τουλάχιστον η «αρετή» που εμείς τους προτείναμε….
Δεν είμαι και δεν θα γίνω μελλοντολόγος. Αν όμως κάποιος θάθελε να ξεκινήσει σήμερα μια επανάσταση με προοπτική επιτυχίας, μετά από τις τόσες και τόσες, που τελικά δεν έσωσαν ολόκληρη την ανθρωπότητα, αλλά κάποιες ομάδες κάθε φορά, τώρα φαίνεται πως πλησιάζει η εποχή της ΑΝΤΙΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗΣ επανάστασης, ή έστω η βάσει παγκόσμιων κανόνων δραστικού περιορισμού της κατανάλωσης. Ακούγεται υπερβολικό, μα στην πραγματικότητα εκείνο που δώσαμε στα νέα παιδιά, τον αχαλίνωτο καταναλωτισμό, δεν είναι, σε παγκόσμιο επίπεδο, η ατμομηχανή της ανάπτυξης και της προόδου. Ταυτίσαμε κατά πως φαίνεται την έννοια της ευτυχίας μας με την κατανάλωση και κάποιοι έδεσαν αυτό το στόχο (της κατανάλωσης) στην ουρά μας… Άρχισε έτσι ένα αέναο κυνηγητό, βλέπετε κάπου ένα τέλος;

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: