ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

13/02/2008

ΠΑΛΗΟΥ ΚΑΙΡΟΥ Μ΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΣ…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΈΝΟ ΣΤΗΝ: ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ)
Είντα τόθελε ο χριστιανός, ο Δήμαρχος των Μοιρών εννοώ, και σκαλίζει σα νταθοκάτσουλο τσοι μνήμες μας και ξεθάβει παλιού καιρού ανάμνησες… Ιστορίες με βρύσες, έρωτες, συγκινήσεις, μελαγχολία, όλα ανακατωμένα. Αν και θάθελα να ασχοληθώ μόνο με το ευτράπελο κομμάτι της αναφοράς, δεν θα παραλείψω, να προειδοποιήσω σοβαρά τους φωστήρες της πρότασης:
Είναι πολύ σοβαρό το το θέμα του νερού σε κάθε μορφή του, είτε άρδευση είτε ύδρευση, μην τα βλέπετε σε βάθος τετραετίας αιρετοί μου άρχοντες… Αν βάλετε μια βρύση στη μέση του δρόμου, σαν μοναδικό τρόπο ύδρευσης, θυμίζοντας στον τουρίστα, στον επισκέπτη της περιοχής εικόνες τριτοκοσμικής χώρας στο Δήμο σας, μην απορήσετε για εκείνο που θα ακολουθήσει… Και να λύνατε το πρόβλημα της ύδρευσης εσαεί, κάτι θα είχατε πετύχει. Όμως, σε πολύ λίγο χρόνο θα χρειασθεί να λάβετε και άλλα περιοριστικά μέτρα, και όχι ελεύθερη – ανεξέλεγκτη ροή καλής ποιότητας νερού στους δρόμους…. Σκέφτεστε Δελτίο ύδρευσης, σκέφτεστε νερουλά, σκέφτεστε τιμολόγιο-πώληση, πως το φαντάζεστε το πράμα; Για μήπως και θέλετε απλά να γυρίζουνε φολκλορικά βιντεάκια με τα κινητά οι τουρίστες (μιάς και όλες οι σχετικές ελληνικές ταινίες έχουνε γυριστεί).
Αλήθεια Δήμαρχε, εσύ κατά που το πας με τις βρύσες σου, δεν χρειάζεται να αναβαθμίσει η κυβέρνηση το Τμήμα Μοιρών σε Υποδιεύθυνση Ασφαλείας. Έτσι κι΄αλλιώς οι …ζωηροί μαυροπουκαμισάδες θα παίρνουν, κατ΄εντολή της κεράς τωνε, τη στάμνα, και πρωί-πρωί θα κάθουντε σαν οσίες παρθένες στη σειράντως να γεμώσουνε… Εκτός κι΄αν τους βγάλεις κάρτα προτεραιότητας για να μη μαραθεί η φυτεία στα όρη….
(Κάτι παλιές ελληνικές ταινίες είχανε αντίστοιχα σενάρια, με την έλλειψη νερού και τις συνέπειές του. Στον τόπο μας, στα χρόνια τση μάνας μου εγροίκουνα μιά ιστορία τσ΄απάνω ρίζας, σχετική με το νερό, τη βρύση και τον Κουταλιανό: Επήγαινε λέει, η αμπλά του Κουταλιανού στη βρύση του χωριού να πάρει νερό, επερίμενε τη σειρά τζη, μα κατά που φαίνεται άλλες πια καπάτσες τση πήρανε τη σειρά και εγίνουντανε μεγάλος μαλιχουλές… Στην ώρα απάνω επέρνα και ο Κουταλιανός, και σαν ε΄κατάλαβε είντα κιαολιάς είχενε γενεί, αγκαλιάζει ούλη τη βρύση και τηνε πάει παράπαντας, εκειά απου εκάθουντανε φουρικιζμένη κί αναμαλιαζμένη η αμπλά του…. Βέβαια, θα σκεφτούνε οι πιό πονηροί πως εκειανά τα χρόνια δεν είχανε ελαστικούς σωλήνες ύδρευσης Πετζετάκη, είντα πως τηνε ξεστέλυωσε το χριστιανός τη βρύση… Τέλος πάντων κιαυτοί έχουνε δίκιο, όπως θάλεγε κι΄ο Χότζας…)
Εδώ και τριάντα χρόνια παρακολουθώντας, την διεθνή Αγγλογαλική επιστημονική βιβλιογραφία, μου έκανε τρομερή εντύπωση τα πρώτα χρόνια η πυκνή αναφορά των επιστημόνων στο περιοδικό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το πρόβλημα της ποιότητας του νερού, καθώς και των παγκόσμιων αποθεμάτων ποσίμου νερού, σε διάφορες χώρες. Καιρός να προβληματισθούμε να εκσυγχρονιστούμε – ανησυχήσουμε για ένα πρόβλημα που θα μας στριμώχνει στη γωνιά όλο και περισσότερο…. Δεν φταίει βέβαια κανείς νυν τέως ή μέλλων Δήμαρχος, όμως η διαχείριση του υπαρκτού προβλήματος, απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα για να υποστούμε τις λιγότερες δυνατές συνέπειες….
Το πρώτο πράμα που ε θυμήθηκα Δήμαρχε με την πρωτοβουλία σου ήτανε η μαντινάδα τσ΄εποχής μου, πούλεγε:
» πάλι καυγά εβάλανε οι κοπελιές στη βρύση // γιατ΄εσυνοριστήκασι, ποιά θα πρωτογεμίσει.
καικειάτονε κι η π΄αγαπώ, και μάλωνε καικείνη // κείκλαιγε πως τση σπάσανε οι γιάλλες το λαϊνι….»
Ε θυμήθηκα ύστερις το κρυγιοστάμνι του παππού μου πάνω στο σταμνοστάτη. Πραγματικό έργο τέχνης-επιστήμης τα κρυγιοστάμνια, ήτονε κατασκευασμένα από ειδικό πηλό, που κατά το ψήσιμο άφηναν αυξημένους πόρους στο σταμνί. Από αυτούς τους πόρους υδροστατούσε ελάχιστο περιεχόμενο νερό, εξατμιζότανε και ε κρύωνε τάποδέλοιπο…. Τέλεια εκμετάλλευση των νόμων της φυσικής…
Ε θυμήθηκα ακόμη, τα καραβάνια των διψασμένων δασκαλιών και των πατεράδων ντως, που περνούσανε από τα Καμαράκια (περιοχή αναμεσα σε Πόμπια – Πετροκεφάλι) το κατακαλόκαιρο με 45-50 βαθμούς και μου ζητούσανε «ένα ντενεκάκι νερό». Έπαιρνα και γω το σταμνί και το αλουμινοντενεκάκι και στοι ξεδίψαζα ούλους στη σειρά… (Θάτανε 1955 – 1963). Εκειανά τα χρόνια μαθές η τροφοδοσία και η μετακίνηση γινότανε με τα γαιδούργια- μουλάργια για τα κοπέλια που εκάθουνταν από την πάνω ρίζα στην Πόμπια, για να μάθουνε γράμματα…
Ε θυμήθηκα ακόμη τη μια και μοναδική Βρύση στσοι Μοίρες, που μετά την είκαμε ο Μαυροφόρος μανάβικο… Ακόμη εθυμήθυκα τα Σδερόσπηλια (αθο ντο Μορόνι;) , που περνούσα πορπαντώντας, 5 χρονώ κοπέλι, για την απάνω ρίζα. Από την πηγή των Σιδερόσπηλιων εκατέβαινε τρεχούμενο, με σωλήνα, το νερό στη βρύση των Μοιρών.
Εθυμήθηκα ακόμη , κείντα δεν ε΄θυμήθηκα…. Τη Γαλιανή βρύση, την Κουσανή Βρύση, τη βρύση του Σϊββα, την Πιτσιδιανή Βρύση, τη Βρύση τση Πόμπιας στον Αϊ Γιώργη, την Αγια Μαρίνα στου Σίββα, στη Φουντάνα στο Πέρι.
Αφηκα τελευταίο το χωριό μου το Πετροκεφάλι, μιάς και το σύστημα ύδρευσης δεν το πολυαπασχολούσε , αφού είχε άφθονα πηγαία νερά, από πηγάδια. Βέβαια, οντενεζορίζουνανε με ανομβρίες ο τόπος μας θυμούμαι στοι Πετροκεφαλινές και μαζώνουνται με τα σταμνιά στο ώμο, στα πηγάδια: Του Μπιτσακογιάννη, του Ανάπειρου, του Μυρτάκη, του Μακρολαίμη, του Καραγιάννη, του Τσουροστελιανού του Δράκου του Μαρκάκη του Μιχάλη τση Τσαγκάραινας, του Λιομανώλη, του Λιογιώργη του Κανακαρομανώλη του Πρωτοδίκη, το Σπυριδιανό πηγάδι, τση Σανταρμομαργώς, του Μανώλη του Πρώιμου, του Γιώργη του παπά, του Χαρίλαου (Τσικνάκη), του Μπαμπιονίτη. Ακόμη το πηγάδι του Τρακοσάρη στην πλατέα και το πηγάδι τση κολύμπας, καθώς και το πηγάδι του Κοκινομάλλη, του Κοκκάκη, και του Τσαγκάρη.
Δ εν είναι ένας μόνο ο λόγος που άφηκα το Πετροκεφάλι τελευταίο. Ό άλλος είναι πως, κατά πως τα μπρουλιάζει ο σατανάς, (κατά που λεγε και μακαρίτισα η μάνα μου), εκατάφερέντα ο Δήμαρχος με τον σύμμαχό μας (κουμπάρο μας αν σας αρέσει καλύτερα) τον…. Τουρκούτ Οζάλ να μου τα ανακατώσουνε στο μυαλό μου, και να πως: Όσο εθώρουνα τα κοριτσόπουλα τση Τουρκίας να φορούνε στοι μανήλες (για να πιάσουνε …καλή τιμή στα νυφοπάζαράντωνε) εθυμήθηκα νάρα-νάρα τη μάνα μου με το άσπρο τσεμπέρι, οντενείμουνε 3-5 χρονώ κοπέλι… Εθυμήθηκα και καμπόσες άλλες με το σταμνί και το τσεμπέρι να κάθουνται και να τα λένε με τσώρες στο Σπυρδιανό πηγάδι… Είτονε μαθές η εποχή που ούλες οι γυναίκες από τα νιάτα ντως εφορούσανε το τσεμπέρι… Και δεν αναφέρομαι στις μαυροφορεμένες χαροκαμένες γυναίκες, μα σαν ένδυμα εθιμικού τύπου εκείνης της εποχής….
Είναι πολύ σοβαρό τελικά το θέμα του νερού, τώρα μεν μειδιούμε με κάποιες προτάσεις, σε λίγα χρόνια όμως θα βιώνουμε το πρόβλημα της έλλειψης του νερού, μιάς και είναι βασικό αναπτυξιακό μέσο μιας περιοχής και όχι μόνο στη γεωργία. Ο κ Γ. Ξαγοραράκης σε μια εκτενή του αναφορά σε τοπικά έντυπα, δίδει μιά γεύση του προβλήματος και των συνεπειών του διαχρονικά σε επίπεδο πλανήτη. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε η πολιτική ηγεσία να το δει έτσι, όμως η τοπική κοινωνία καλό είναι να προετοιμάζεται για σκληρές αποφάσεις στη διαχείριση νερού, να γίνει περισσότερο απαιτητική στη σωστή διαχείριση των λιγοστών αποθεμάτων που ακόμα έχουμε….
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: