ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

18/02/2008

ΟΙ ….ΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ …ΠΟΙΗΤΕΣ

Ιανουαριος 2000
Έψαχνα κάποια αρχεία μου, περί το 2000, και έπεσα πάνω σε ένα άρθρο μου με τον παρπαπάνω τίτλο, μη δημοσιευμένο, σχετικά με τα δρώμενα από την εξουσία εκείνη την εποχή, που βέβαια συνέχισαν και μετέπειτα, μιας και η γλύκα της εξουσίας μπορεί να επικαλείται μεν και …ζερβόδεξες θεωρήσεις (όταν τις έχει ανάγκη), δεν παύει όμως να μην διαφέρει ως προς τον απαρέγκλιτο στόχο: την καρέκλα της εξουσίας. Έτσι, τα αναφερόμενα παρακάτω ήταν μεν τα δρώμενα εκείνου του ΠΑΣΟΚ, με συνεχιστή όμως τη ΝΔ, και πρόσφατο ερμηνευτή τον … Τσίπρα. Διαβάστε το λοιπόν, είναι διαχρονικό, είναι επίκαιρο.

Πριν όμως προχωρήσω, θάθελα να αφιερώσω στους παραπάνω…ποιητές ένα ποίημα, παργματικό αυτή τη φορά. Εϊναι δείγμα γραφής ενός νεαρού μαθητή από τους Αγ Δέκα, που άξια τον βράβευσαν προ μερικά χρόνια. Το ποίημα δημοσιεύτηκε σε μια από τις τοπικές μας εφημερίδες και απαντά στην αμετροέπεια των λέξεων με τις ΛΕΞΕΙΣ (ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ):

lexeis

Είναι ένα από τα σημεία ξεπεσμού της σύγχρονης διακυβέρνησης η αλλοίωση της γλώσσας. Ήταν ανέκαθεν γνωστό το δικαίωμα του λογοτέχνη ή του ποιητή να αναδείξει αξίες χειριζόμενος τη γλώσσα «ποιητική αδεία». Πέραν τούτου, η παντός είδους εξεζητημένη χρήση της γλώσσας αναγνωριζόταν μόνον και μέχρις ενός σημείου στους δικηγόρους ενώπιον της δικαιοσύνης, αλλά με αντίστοιχο ισοβαρή αντίπαλο δικηγόρο, απέναντι δε και στους δυο έναν αδέκαστο κατά τεκμήριο κριτή, το δικαστή, ώστε να μην υιοθετούνται σαν καθεστώς τα παντός είδους «δικολαβίστικα».
Και ενώ ο 20ος αιώνας μας επιφύλαξε πρόοδο και ανάπτυξη, πνευματική και υλική, φαίνεται ότι η πνευματική ανάπτυξη υπ ελήφθη της υλικής σε επικίνδυνο βαθμό. Ο λόγος αυτής της άποψης τεκμηριώνεται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, από το γεγονός ότι ενώ η ακρόαση και πληροφορία μπόρεσε να κινηθεί εύκολα και απρόσκοπτα σε ευρείες πληθυσμιακές μάζες, η πνευματική ανάπτυξη του ακροατή δεν ήταν επαρκής, ώστε να αποφύγει να γίνει θύμα των λόγων των επιτηδείων.
Ας γίνω πιο σαφής: Ποίηση, σε απλά ελληνικά είναι δημιουργία λογοτεχνική, εκ του μηδενός. Σαν γενικότερη έννοια η εκ του ρήματος ποιώ έννοια έχει την έννοια της ελεύθερης ανιδιοτελούς δημιουργίας, με τη βοήθεια του πνεύματος, ενός αγαθού, είτε πνευματικού, όπως παραπάνω, είτε και γενικότερα υλικού, που συνήθως ενέχει και υψηλή προστιθέμενη πνευματική αξία, ώστε να αναγορευθεί σε «ποίημα». Διαβάζουμε λοιπόν σε διάφορα δημιουργήματα: «εποίησε ο τάδε».
Ερχόμαστε τώρα στους σύγχρονους δημιουργούς πολιτικής, τους παντός είδους γλωσσοπλάστες, λεξηλάγνους, όπου η γλώσσα έγινε εργαλείο αρκετά επικίνδυνο για το ανθρώπινο γένος.
Πρώτη λέξη είναι η λέξη ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Δεν είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα, όμως είναι περίπτωση εννοιολογικής διαστρέβλωσης μιας λέξης για σκοπούς που η κοινή ανθρώπινη συνείδηση βλέπει ιδιοτέλεια. Αν κάποιος σκοτώσει ένα Αμερικανό στην άκρη του κόσμου αυτό είναι τρομοκρατία. Το κράτος-δράστης οφείλει να καταστήσει εαυτό υπόλογο, όπως και τον λαό του, για το συμβάν. Αν στο ίδιο κράτος π.χ. Ισπανία, ή Ιρλανδία, ή Αιθιοπία, ή Νιγηρία, κάποιες ειδικές ομάδες ιθαγενών έχουν διαφορετική αντίληψη από εκείνη της ασκού σας την εξουσία ομάδας, με αποτέλεσμα να θανατώνονται από τους ασκούντες την εξουσία βίαια δεκάδες ή εκατοντάδες πολίτες ετησίως, είτε σαν «νόμιμος λιθοβολισμός», είτε σαν σαμποτάζ κατά ντόπιων κατοίκων, αυτό κατά ουδένα τρόπο κατατάσσει αυτές τις χώρες στις υποθάλπουσες ή και ασκούσες τρομοκρατία, όπως παραπάνω ορίσθηκε.
Μετατοπίσθηκε η έννοια του τρομοκρατούμενου στον Αμερικανό και μόνον και τα συμφέροντά του, ενώ οι θεραπαινίδες, κατά δήλωσή τους, της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού ανά τον κόσμο εξουσίες, θα όφειλαν στο κέντρο του τρομοκρατούμενου να τοποθετήσουν κάθε άνθρωπο, που υφίσταται τον παντός είδους τρόμο, εκπορευόμενο εκ του παντός είδους αδικοπραγούντα ισχυρού.
Δεν γνωρίζω κατά πόσον αυτοί που υποστηρίζουν σε κυβερνητικό επίπεδο τον ανά τον κόσμο αντιτρομοκρατικό αγώνα, όντως αγνοούν την παραπάνω αλήθεια, καθώς και την ετεροβαρή αξία της λέξης-νεολογισμού. Όταν κάποτε θα παρέλθει η εν κρανίω τρικυμία του νυν δεινοπαθούν τος ανθρώπου, θα αναλύονται από τους τότε σοφούς οι βλαχοπονηρούτσικες συμπεριφορές των απογόνων-«κληρονόμων» του Πλάτωνα και του Ιησού Δυτικών, και σίγουρα θα θα γελούν με τη σημερινή μας ημιαργία κατάσταση…
Ας προσεγγίσουμε όμως και μερικές Ελληνικές, καυτές αλήθεια, …ποιήσεις, άξιες να ιδωθούν με περισσότερο νηφάλιο τρόπο, από εκείνον της κομματικής επιτυχίας ή της κοινωνικής αποκατάστασης της αδικίας και ότι άλλο σαλτσοειδές επιτηδεύονται οι λογοπλάστες σύγχρονοι επαγγελματίες επιλυτές όσων η ανεπάρκεια τους μπουρδουκλώνει.
ΝΟΜΙΜΟ …..ΠΟΙΗΣΕΙΣ. Όρος που έχει κατά κόρον και ανερυθρίαστα παίξει από τους πολιτικούς, για την ….επίλυση οικιστικών προβλημάτων, φορολογικών θεμάτων, ψηφοθηρικών στόχων, εκτός βέβαια από την ίδια τη λύση, τόσο των περιβαλλοντολογικών προβλημάτων, των ιδιοκτησιακών και αναπτυξιακών στόχων της κοινωνίας, προγραμματισμένης οικιστικής ανάπτυξης. και …δίκαιας και …ισόνομης μεταχείρισης των πολιτών.
Δεν είμαι νομικός, ούτε νομολόγος. Λαμβάνω όμως το δικαίωμα για τον εαυτό μου, θεωρώντας ότι το γραπτό δίκαιο, οι νόμοι, απλά είναι εκείνο που η κοινή λογική των ανθρώπων πιστεύει και διαμορφώνει, ενώ οι εκτελεστικές εξουσίες απλά αποτυπώνουν σαν νόμους, θα δεχόμουν ότι οι άνθρωποι της πολιτικής έχοντες την εκτελεστική εξουσία μπορούν να γίνουν κάλλιστα και κατ΄εντολήν ΝΟΜΟΠΟΙΟΙ, αλλά κατ΄ουδένα λόγο ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΙ.
Δεν ξέρω σοφοί μου, αλλά από την πλευρά μου, αυτή του φτωχού, απλού ανθρωπάκου, ο βομβαρδισμός μου με τέτοια ποιητική εξουσία, σας εμφανίζει στα μάτια μου σαν ελέω του όποιου θεού πιστεύετε στυγνούς δικτάτορες, στυγνότερους όλων όσοι έχουν περάσει σε αυτό τον τόπο. Δηλώνοντας ότι είσθε ποιητές νομιμότητας, το φτωχό μου κρανίο το μεταφράζει περίπου ως εξής: Παίρνω μια πράξη, οιαδήποτε πράξη, είτε δίκαια είτε άδικη, στην προκειμένη όμως περίπτωση αφού τη χρήζω εκ των υστέρων νόμιμη δέχομαι εκ προοιμίου ότι ήταν άδικη, και παράνομη. και την μετατρέπω σε νόμιμη. Παράνομη που έβλαψε προφανώς το σύνολο των μη παρανομούντων. Η δίκαια δηλαδή αμοιβή των παρανόμων, από τη δύναμη των νομιμοποιών. Και η ηθική του δικαίου; Το περί δικαίου αίσθημα των λοιπών, των νομίμων χωρίς νομιμοποιούς; Αμβλύνουμε λοιπόν το περί δικαίου αίσθημα του απλού ανθρώπου ή και χειρότερα διαποτίζουμε με την καινοφανή αυτή θεωρία της …σχετικότητας το νέο άνθρωπο που θα του κληρονομήσουμε αυτό τον κόσμο. Και τρέχουμε μετά να οριοθετήσουμε εκ νέου το δίκαιο, εκ νέου το ηθικό, εκ νέου την τρομοκρατία και ούτω καθεξής….Τρέχουμε επίσης να ερμηνεύσουμε συμπεριφορές των νέων, ακατανόητες, ακόμα και από τους ακούσιους εκπαιδευτές τους. Όμως οι …ποιητές αυτού του κόσμου ας αναλάβουν εξ ολοκλήρου την ευθύνη των …ποιημάτων τους. Διότι με την καινοφανή θεωρία τους περί της ανεξέλεγκτης ποιητικής δύναμής τους δηλαδή, ας αντιληφθούν ότι δεν είναι μόνον εκούσιοι κουτοπόνηροι νομιμοποιοί, αλλά και ακούσιοι, έστω, φθοροποιοί όσων ίσως θα ήθελαν ακόμα και αυτοί να προστατεύσουν.
Μιά άλλη ακόμα πιο χυδαία ελέω Θεού λέξη, έχει παρεισφρύσει στο λεξιλόγιο μας: ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ και ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΟΙ. Αν είναι δυνατόν. Έφθασε σε τέτοιο βαθμό η παντοδυναμία των εξουσιαστών, ώστε να αλλοιώνουν κάποιους, που μέχρις πρότινος ήταν κάτι άλλο και να τους ποιούν Έλληνες; Δεν διατείνομαι γιά το μεγαλείο του Έλληνα. Υπεραμύνομαι όμως του ανθρώπου που ευτελίζεται έναντι πινακίου φακής να αρνηθεί αυτό που είναι. Αλήθεια, πόσο αποτιμάται η αξία κάθε ενός από αυτούς τους …Ελληνοποιοιμένους ώστε να τους μεταφέρουμε κάπου και έναντι αυτού του τιμήματος να …Κουρδοποιηθούν, να …Ρωσοποιηθούν, και γενικά να …αφελληνοποιηθούν;
Το πλέον διασκεδαστικό βέβαια της υποθέσεως είναι ότι οι ίδιοι, οι Ελληνοποιητές, διατείνονται ότι είναι παντός είδους αγωνιστές αγώνων κραταιών γιά να διατηρήσουν την Ελλάδα, την Ελληνικότητα αυτού του τόπου. Μήπως με τις πράξεις τους το μόνο που αποδεικνύουν είναι, ότι οι αγώνες τους δεν ήσαν άλλο τι παρά αγώνας επικυριαρχίας επί ενός λαού, ανεξαρτήτως χρώματος, πιστεύω, ή δοξασίας, αρκεί αυτοί να τον ποδηγετούν αταλάντευτα;
Αν δε δεχθούμε τα περί Ελληνικότητας των …Ελληνοποιηθέντων, καταφανώς απούσης, θα μπορούσαν οι …Ελληνοποιοί να να δείξουν την οργάνωση έστω και εκ των υστέρων εξελληνισμού των δια νόμου Ελληνοποιημένων; σχολεία, ας πούμε, κέντρα εκπαίδευσης κλπ; Μήπως η μόνη ωμή αλήθεια είναι η φημολογούμενη, και σε ένα εκλογικό βιβλιάριο και μια κατευθυνόμενη ψήφο συμποσούμενη Ελληνικότητα των ανωτέρω δυστυχών; Που με τη σειρά του αποκαλύπτει σαν ανθέλληνες τους αρνούμενος στους ιθαγενείς Έλληνες το δικαίωμα να εκφράσουν την άποψη τους για τους ηγέτες τους;
Μία ακόμα … ποίηση που έχει παίξει τα τελευταία χρόνια της παγκοσμιοποίησης (που είναι στην πραγματικότητα η μόνη ….ποίηση, από την οποία εκπορεύονται πολλές άλλες) είναι η …ΑΝΩΤΑΤΟΠΟΙΗΣΗ των ανωτέρων τεχνολογικών ιδρυμάτων. Έτσι, για να επαληθευθεί το ρηθέν από τον απλό θυμόσοφο Έλληνα: Σ, αυτό τον τόπο ότι δηλώσεις είσαι…
Περιμένουμε οσονούπω, να …θεσμοθετηθούν και μερικά άλλα στραβά της ελληνικής πραγματικότητας, όπως για παράδειγμα:
Η …υψηλοποίηση των κοντών, κόντρα στο κόμπλεξ και τον κατατρεγμό της άδικης κενωνίας,
Η ….λιγνοποίηση των χοντρών, ώστε και αυτό το όραμα να γίνει πράξη…
Ακόμα και η ..αδελφοποίηση των Ελλήνων, οδεύει αργά αλλά σταθερά στην …ποίηση της. Ας μην ξεχνάμε, όλο και περισσότερες …αδελφές κάθε τρις και λίγο μας κομπλεξάρουν στα κανάλια, πως δεν τους …μοιάζουμε. Και μη χειρότερα….

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: