ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

31/03/2008

Χάσαμε την μπάλα…νετ.

«Χάσαμε την μπάλα». Θάταν ένας καλός τίτλος, εναλλακτικός του » Η Θέση της κοινωνίας στον αιώνα της επικοινωνίας», άλλωστε η εποχή μας έχει αποδεχθεί την επιβολή των ποδοσφαιρικών κανόνων «επικοινωνίας» Θα μου πεις βέβαια, μερικές χιλιάδες ωρυόμενων σε ένα γήπεδο με στόχο το έστω εικονικό, «σκίσιμο» των ίσου αριθμού αντιπάλων που ωρύονται με αντίθετο στόχο, αυτό συνιστά επικοινωνία των ανθρώπων; Δεν απαντώ στο ερώτημα, (αν και το «χάσαμε τη μπάλα» είναι μια πρόδρομη απάντηση), απλά το θέτω…

Είμαι οπαδός της σύγχρονης τεχνολογίας, την χρησιμοποιώ, πολύ δε περισσότερο, δεν την κατακρίνω. Άλλωστε τι να κατακρίνεις, σε λίγα κιλά μέταλλο και πλαστικό, περίτεχνα, είναι αλήθεια, δομημένο, που σου επιτρέπει να επικοινωνείς, να μιλάς, να βλέπεις στην άλλη άκρη του κόσμου; Ε και; αυτό κάνει ένοχο το υλικό και αθώο το χρήση;

Κάθε μέρα κατακλυζόμαστε,από τις κάθε είδους τηλεπικοινωνιακές και τηλεοπτικές εταιρείες, με ειδήσεις και προτροπές για την ασήμαντη οικονομικά επιβάρυνση μας, ώστε να επικοινωνούμε με την άλλη άκρη του κόσμου. Επίσης τονίζεται η τρομερή δυνατότητα του διαδικτύου που μας παρέχει τη δυνατότητα της γνώσης, της πληροφορίας κλπ. Ακόμα, αναμένουμε σε λίγο καιρό να επικοινωνούμε και να «βλέπουμε», κάθε ένα που θα επιθυμούσαμε, με την εξέλιξη-βελτίωση αυτών των συστημάτων.

Τα βάζω όλα αυτά κάτω και βλέποντας τον άνθρωπο-αποδέκτη αναλογίζομαι: «Είναι αυτό που τούλειπε; Γιατί τότε δεν ευτυχεί ο σημερινός άνθρωπος; Γιατί τα ναρκωτικά είναι η παράλληλη » ευτυχία» για πολλούς νέους, και τα ψυχοφάρμακα η ζητούμενη «νιρβάνα» για τους μεγαλύτερους; Εδώ κάπου είναι, που ο τσέλιγκας αναφωνούσε το παροιμιώδες: «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω,ι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»

Χωρίς αμφιβολία, δυσκολία στην επικοινωνία και η πληροφόρηση σε αλλοτινούς καιρούς αποτέλεσε προφανές εμπόδιο στην ανάπτυξη του ανθρώπου στο παρελθόν. Με τον καιρό η βηματική προσέγγιση στη γνώση και την εικόνα, πάντοτε κατευθυνόμενη και φιλτραρισμένη από τους εκάστοτε κοινωνικούς μηχανισμούς, επέτρεπε βήματα προόδου, με κάποια σταθερότητα και χωρίς ανατρεπτικούς κλυδωνισμούς. Αναφερόμενος στον βαρύγδουπο όρο «ανατρεπτικός» περιορίζομαι στην πνευματική-ψυχική ισορροπία του αποδέκτη ανθρώπου και όχι σε πολιτικά συστήματα.

Παράλληλα με την πληροφόρηση-παιδεία λειτουργούσε και μια κοινωνική δομή, που απ έπνεε μηνύματα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας, ακόμα και σε αυτούς που θα χαρακτηρίζαμε «ακοινώνητους». Το δίπολο λοιπόν κοινωνία και πληροφόρηση-παιδεία διατηρούσε κάποια ισορροπία στη σταδιακή εξέλιξη του ανθρώπου.

Ερχόμαστε τώρα στη σύγχρονη εποχή μας, όπου για να προσεγγίσουμε την πραγματικότητά μας, οφείλουμε να δούμε τους συντελεστές της: Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας είναι ο άνθρωπος που καθοδηγεί-προτυποποιεί η τηλεόραση τα media και η οθόνη του υπολογιστή, μιας και έτσι διαμορφώνεται ο σημερινός άνθρωπος, του δίδονται πρότυπα, αρχές και, κυρίως κατεύθυνση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που πήρε το τηλεοπτικό μήνυμα, πω ς να φάει, πως να ντυθεί, πως να μιλήσει και πως να φερθεί. Δεν θα υποστεί την κοινωνική κριτική, αφού δεν είναι μέλος κάποιας κοινωνίας, που θα μπορούσε να τον αμείψει ή να τον επιπλήξει. Άρα, οι στόχοι του είναι κατά την προσωπική του εκτίμηση, όπως δηλαδή θα μπορέσει με το λίγο ή πολύ μυαλό του να αφομοιώσει τα μηνύματα του ανελέητου ηλεκτρονικού κατακλυσμού.

Μιά μηδενική λοιπόν κοινωνική ανάδραση, πολύ βολική για τις ηγεσίες αυτού του κόσμου, με σαλαμοποιημένο τον ανθρωπάκο, μπροστά σε ένα τηλεοπτικό δέκτη χωρίς αντίλογο, να υφίσταται καρτερικά τον ευνουχισμό του, να του μεγιστοποιούν τις φυσιολογικές ελλείψεις, ατέλειες και τις ενοχές, να του καλλιεργούν «προβλήματα» για να του πουλούν «λύσεις».

Μέσα σε αυτό το πλέγμα της σημερινής μας πραγματικότητας, έρχεται σε βοήθεια της έκον-άκον απομόνωσης μας και ο επικοινωνιοκτόνος ντελάλης: «Μέ λίγα ευρώ παίρνετε το τάδε νέτ (δίκτυο) και μπορείτε να μιλάτε πλέον με τους ομοιοπαθείς σας απεριόριστα !» Αλήθεια τα σκυλάκια, τα γουρουνάκια, τα αρνάκια σ’ ένα κοπάδι που επικοινωνούν άμεσα και φυσικά είναι δυστυχισμένα; Τους λείπει αλήθεια ένα νετ για να ευτυχήσουν;

Παρ΄ότι μου φαίνεται δρόμος χωρίς επιστροφή, οι περισσότερο «προοδευμένες» από μας κοινωνίες έχουν ήδη χωθεί πολύ πιό βαθιά στο λούκι της αυτοαπομόνωσης, έχω την εντύπωση πως ο σημερινός άνθρωπος έφτιαξε μόνος του τη φυλακή του, κι΄ας φτάνουν οι κραυγές του στα πέρατα του κόσμου και δωρεάν!

Αρνηθήκαμε να διατηρήσουμε και να εκσυγχρονίσουμε παλαιότερες δομές επικοινωνίας, χώρους συνεύρεσης, χώρους κοινής διαβίωσης και χαλάρωσης. Έτσι, βγαίνοντας από το κλουβί μας, πληρώνουμε βενζίνη για να μετακινηθούμε, (μιας και είναι επικίνδυνο να περπατάμε στους δρόμους), πληρώνουμε για να δούμε στην ταβέρνα το γνωστό μας, πληρώνουμε στα γυμναστήρια για να χάσουμε τα περιττά κιλά, (αφού δεν έχουμε ούτε και πεζοδρόμια να περπατήσουμε), πληρώνουμε στο γιατρό για συμβουλές και ψυχοφάρμακα, κόντρα στην κατάθλιψη που μας βασανίζει… Έρχεται κατόπιν και η φυσιολογική ανεπάρκεια του μισθού-σύνταξης, εξανεμιζόμενα από τα παραπάνω καταναλωτικά πρότυπα. Διόλου δε περίεργη (μάλον αναμενόμενη) η ανάπτυξη της παραβατικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς, μιάς ποιά κοινωνία έχουμε για ανάχωμα σε τέτοια προβλήματα;

Σας το ξαναλέω: Οι μεγαλύτεροι χάσαμε τη μπάλα… Οι νεώτεροι; αυτούς τους χωρίσαμε σε αντίπαλες ομάδες και ευτυχούνε («εκτονώνονται» παροδικά) βρίζοντας στο γήπεδο τους αντιπάλους τους…

30/03/2008

Φιλιότσο, άφησε το Φτιατσίδωμα…

Πολεμώ να βγάλω την καταχνιά και την αντάρα, που ο επελαύνων καθωσπρεπισμός-εκσυγχρονισμός, παλεύει να μου σάξει ένα κόσμο με μιά συνήχηση, να χορεύγει, να μιλεί, να τρώει, να ερωτεύγεται στον ίδιο ρυθμό. Θα μου πεις «και γιάντα δα σάντολε θα πρέπει να μην καταλαβαίνει ο Κρητικός τον Ηπειρώτη, ο Ηρακλειώτης τον Αμερκάνο, τον Άγγλο το Γερμανό; Δηλαδής, το να πολεμάς να καταλάβεις τον άλλο είναι κακό πράμα; -Όι μωρέ φιλιότσο, δεν είναι καλό πράμα να μην καταλαβαίνεις τσ΄άλλους, μα σίγουρα είναι κακό πράμα εκειά που πολεμάς να καταλάβεις τσ’ άλλους, να φτάνεις να μην καταλαβαίνεις τον απατό σου…

Το πρόβλημα μοιάζει νάναι στον καθημερινό αγώνα να φτιατσιδωθούμε όλοι μας σε ένα παγκόσμιο πρότυπο, ενώ είναι αρχίσουμε να ξεχνούμε να θέσουμε κανόνες και αρχές στην παραπάνω πορεία. Όλη η προσπάθειά μας βρίσκεται πολλές φορές σε αντίθεση με τις βιωματικές μας παραστάσεις-εικόνες, αλλά και αρχές. Άκριτα, αναιτιολόγητα, ο γνωστός λεβέντης Κρητικός γίνεται κουραδόμαγκας, ο λεβέντης που έχυνε, σίγουρα καθ΄υπερβολή, ακόμα και αίμα για κάποιες αρχές και αξίες, γίνεται κυνικός ή και χυδαίος απέναντι στους άλλους, αν αυτοί αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της προσωπικής του ανέλιξης. Ο άνθρωπος που είχε μιά γλώσσα, με την οποία μπορούσε να μιλήσει για τα πάντα, να βγάλει τον ψυχικό του κόσμο, καταφεύγει σε μιά επίπλαστη φρασεολογία, κράμα νεολογισμών, νεοελληνικών και φραγκολεβαντίνικων, προσπαθώντας να κρύψει μάλλον τη σύγχυσή του, να προβάλει την ισοπέδωσή του απαρνούμενος το ίδιο το είναι του ! Ειδικά με την τουριστική ανάπτυξη, φαίνεται πως ούλοι τρέχουμε να βάλουμε τη μουτσούνα του σύγχρονου ανθρώπου. Άμα η μουτσούνα φιλιότσο είναι αδιαπέραστη από την ψυχή μας, συμπάθαμε φιλιότσο, άμα στο ζόρε σου πω: ειντάνε μωρέ φιλιότσο τουτανά τα μασκαραλικια….. Και τοτεσάς θα με καταλάβεις

Κάθομαι και σκέφτομαι: Αν βρώ στο δρόμο το σκυλάκι του Αμερικάνου, του Άραβα ή του Έλληνα και του μιλήσω ΑΠΟ ΚΑΔΡΙΑΣ, με την Κρητική τοπολαλιά (αυτή μιλεί η καρδιά μου) είντα λες φιλιότσο, πιό σκυλάκι θα δεν θα με καταλάβει; Θε να πω, πως οι γιαθρώποι μιλούνε (τουλάχιστο πρέπει να μιλούνε) με τη γλώσσα της καρδιάς, όντε μιλούνε. Η προφορά, η διάλεκτος, η τοπολαλιά, μα και η ίδια η γλώσσα είναι απλά εργαλεία, δροσά παραπάνω… Σάικα θα σούχει τύχει να δεις Έλληνες κι΄αλλοδαπές ερωτοχτυπημένους μέχρι γάμου…. κιάς μην μιλούνε γρι Ελληνικά, Κρητικά για Φράγκικα…

Θωρώ ανθρώπους, που παλεύουνε να βγάλουνε από μέσα ντως τον άνθρωπο που καρκατουλεύει στα σωθικά ντωνε (σαν το δαιμόνιο του Σωκράτη). Πόσες και πόσες φορές δεν απογοητεύομαι, όι μόνο με τη σκέψη, μα και με τη γλώσσα καμπόσων λογοτεχνών… Και θωρείς άλλους, απού με μιά κουβέντα τελεύουνε… Ο Ζορμπάς, αν δεν κάνω λάθος τόλυσε με μιά κουβέντα το πρόβλημα: Δε μπορώ να σου το πω με λόγια αφεντικό, θές να σου το χορέψω;

27/03/2008

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΥΒΑ…

Μη κυβερνητικές οργανώσεις, green peace, οικολογικές οργανώσεις, το χαμόγελο του παιδιού, unisef, και δεν ξέρω ακόμα πόσες οργανώσεις: αντιμάχονται, αγωνίζονται, προστατεύουν, βοηθούν, κλπ.

Έχουμε λοιπόν, σύμφωνα με τα παραπάνω, κάποιους που χρειάζονται βοήθεια, κάποιους που υφίστανται αποτρέψιμες συνέπειες από τη λειτουργία αυτού του κόσμου, όπως λειτουργεί, και έτσι βρίσκουν πεδίο εφαρμογής όλες οι προσπάθειες όπως παραπάνω τις ορίζουν οι ηχηροί τίτλοι των διαφόρων οργανώσεων.

Λογικό όμως θάτανε να αναζητήσει ο σκεπτόμενος άνθρωπος, τον αυτουργό των ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ, που προσπαθούν να αποτρέψουν οι παραπάνω οργανώσεις. Αν λοιπόν αναζητήσει κανείς την πηγή του κακού, σχεδόν μόνιμα την ανακαλύπτει στις έντονα αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες, στις οργανωμένες δομές αυτού του κόσμου, όπως οι κυβερνήσεις των διαφόρων κρατών κλπ.

Από την άλλη μεριά, καλό θάτανε να αναζητήσουμε, τους διαφόρους προστάτες των ανωτέρω αγαθών, να δούμε ποιοί είναι οι φιλέσπλαχνοι, πονόψυχοι κλπ, λειτουργούν και αναλώνονται υπέρ των αγαθών και αξιών που κινδυνεύουν. Συνήθως λοιπόν ψάχνοντας βρίσκουμε σαν ηγέτιδες δυνάμεις σαν μοχλούς πίεσης κατά της αδικίας ανθρώπους που αποτελούν δομές της κυβερνητικής μηχανής με την ευρύτερη έννοια, σε κάθε περίπτωση.

Βλέπουμε επι  παραδείγματι την unisef να κατοικοεδρεύει στην Ελβετία. Εκεί συλλέγει όσα συλλέξει, έχει τους μηχανισμούς της, προφανώς πανάκριβους, και διαμοιράζει το ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ (εάν ξεμείνει κάτι) όπου και όπως κρίνει… Μην απορείτε που δεν σώθηκε ακόμα η Αφρική, πριν απο αυτήν σωζονται τόσοι και τόσοι άλλοι (οι σωτήρες…).

Κάποτε έγινε μέγας ντόρος με την ΜΠΡΙΖΙΤ ΜΠΑΡΝΤΩ. Αφού φόρεσε τις γουνίτσες της, αυτή και η συντροφιά της, ψυχοπόνεσε τις φώκιες και τόριξε στην οικολογία, ζητώντας από τη συμπεθέρα μου στην Άνω Ραχούλα να μη φορά πιά γούνα φώκιας (μήπως και φόρεσε και ποτέ της;) και το σπουδαιότερο: ΝΑ ΣΥΝΔΡΑΜΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!

Έσπευσε η εκκλησία να συνδράμει στα καμμένα της Πελοπονήσου. Πως; Μα ζητώντας από τη μεροκαματιάρα εξαδέρφη μου να δόσει δια της εκκλησίας ότι μπορεί! Πόσο μέρος όμως της Πεντέλης έχει αναδασώσει η εκκλησία, που είναι δικό της, και πόσο έχει ξεπουλήσει για οικόπεδα;

Έσπευσαν οι Τράπεζες να εισπράξουν προκαταβολικά τον οβολό του κοσμάκη, (σεισμοί Πεντέλης, Τσουνάμι, καμμένα Πελλοπονήσου κλπ). Για προσπαθήσετε να δισπιστώσετε, οι πληρώσαντες, πόσους ευτυχείς αποδέκτες της βοήθειας θα βρείτε…

Είναι γνωστή η φράση «κάνει μνημόσυνο με ξένα κόλυβα». Σκέφτομαι μωρέ πατριώτες, εγώ την πίσσα την έχω εξασφαλισμένη… Ας κάνω ακόμα μιαν αμαρτία έστω και αν σας την εξομολογούμαι: Σαν να μου φαίνεται πως τελικά πολλοί επώνυμοι κάνουνε μνημόσυνο με ξένα κόλυβα… Αλήθεια, για κοιτάξετε ποιός πληρώνει σε κάθε περίσταση: Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ! Σίγουρα οι Κρατικές δομές είναι εκείνες που είτε καταστρέφουν το περιβάλλον με καταστροφικές επενδύσεις (Π.χ. Πυρηνικά, ρυπογόνα εργοστάσια κλπ), είτε με ελλειπή προστασία (π.χ. πυρκαγιές), Έρχονται μετά οι ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΙ των κρατικών δομών, και ηγούνται κινήσεων, μεταξύ των θυμάτων, για να αποκατασταθούν τα θύματα ! Τελικά εκείνο που είναι διαπιστωμένο είναι πως τα θύματα συνεχώς αυξάνονται και θα αυξάνονται ! Το άσχημο είναι πως τσιμπάμε βρε πατριώτες και ταϊζομε και ένα σωρό μη Κυβερνητικές οργανώσεις! Αλήθεια, αφού έτσι κι΄αλλοιώς κάθε 4 χρόνια ψηφίζουμε, αν δεν μας αρέσουν μερικά πράγματα, γιατί δεν τα καταψηφίζουμε; Και αν πάλι μας αρέσοουν γιατί δεν τα ζητούμε; Μας αρέσει ένα ογκολογικό Νοσοκομείο; Γιατί να μην το φτιάξει το Κράτος; Γιατί να βγαίνει ο τάδε επώνυμος να κάνει έρανο να το φτιάξουμε; Δεν δίδω τους φόρους μου κάθε μέρα στο Κράτος; Δεν μου παίρνει με το ζόρι όσα αποφασίσει; Πρέπει μωρέ πατριώτες να μου πάρει κιάλλα με το σιργούλιο (για τα καημένα τα παιδάκια ! );

Δεν κατέχω μωρέ χωργιανοί, μα σαν να μου φαίνεται, πως εμείς, οι πολλοί, δεν είμαστε μόνο στην τσέπη φτωχοί. Ψυχανεμίζομαι κακομοίρηδες πως είμαστανε φτωχοί και στο μυαλό, και το χειρότερο είναι πως μασε πήρανε χαμπάρι οι ανοιχτομάτηδες…

25/03/2008

ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ

Είναι λυπηρός ο ξεπεσμός του τόσο του «πατριωτισμού» όσο και του «αντεθνικισμού», που με κάθε ευκαιρία τρέχουν τόσο οι επίσημοι όσοι και οι αντι…επίσημοι, να υποβάλουν στην υπέρτατη ….δημοσιογραφική εξουσία, εκλιπαρώντας ολίγη τηλεθέαση, και το εξ αυτού καλό κομμάτι πίτας, που ο χαζοέλληνας τρέχει να προσφέρει…

Εγώ θωρώ χωριανοί, πως η πατριδοκαπηλεία έχει και δεξιούς και αριστερούς ψάλτες, και ο καθένας το δικό του τροπάριο… Βέβαια ο παραλοϊσμένος πιστός, περνώντας από το παγγάρι αφήνει τον οβολό του και για τους δυό, με μεγάλη του μάλιστα ευχαρίστηση, μιας και το βλέπει από τη δική του σκοπιά…

Την ίδια ώρα που ο …Υπουργός (;) κ. Στυλιανίδης (είδατε τι παθαίνουν καμμιά φορά τα φαγανά μωρά για το ψωμάκι τους; Μέχρι και το ρόλο Υπουργού δέχονται να παίξουνε…), κατέκρινε κάποια παιδάκια που πήγανε με κάποιους γονείς, πιθανότατα από τους Ευζώνους, μια εκδρομούλα και μια φιέστα (άντε , εθνική γιορτή) έτσι για να αισθανθούν καλά τα εγκαταλελειμμένα άτομα σε αυτά τα χωριά στη μεθόριο, την ίδια ώρα λοιπόν ο Στυλιανίδης και οι λοιποί …αντι τάδε απολάμβαναν τα…Καλαβρυτόπουλα στο Σύνταγμα.

Καλά βρε θεομπαίχτες, αν όλη η Ελλάδα έρθει στο Σύνταγμα και παρελάσει, αυτό είναι δεκτό, αν όμως κάποιοι πάνε στα χωριά τους και κάνουνε το ίδιο, αυτό είναι πόλεμος κατά των …Σκοπίων; Τελικά φαίνεται πως πράγματι αυτό είναι πόλεμος κατά των σκοπ(ι)ών σας και όχι των Σκοπίων σας. Τώρα αν θέλετε να σας πω ποιός είναι κατα την άποψή μου ο σκοπός σας, μάλλον είναι να ανακαλύπτετε …ανθέλληνες μέσα στην Ελλάδα, διεκδικώντας το αμπελοχώραφο που θεωρείτε δικό σας (ναι την καρέκλα της εξουσίας εννοώ)…. Κάπως σαν καταπατητές μου φαίνεστε πατριώτες, που διεκδικείτε την ηγεσία της πατρίδας με σημαία τον αντιπατριωτισμό, μιας και τον «πατριωτισμό» και τη σημαία του την πρόλαβε ο Στυλιανίδης και η παρέα του… Τώρα γιατί εμένα μου φαίνεστε και οι δυό λαμόγια και τίποτε περισσότερο, μπορεί νάνε που παράφαγα χθες το βράδυ…

Κύριε Στυλιανίδη, και λοιποί, λειψοί κατά την άποψή μου, Μακεδόνες, απομακρύνατε τάχιστα τον Ελληνικό στρατό από τα Βόρεια σύνορα (άλλωστε καταφέρατε να μη θέλει κανένα Ελληνόπουλο να υπηρετήσει εκεί), απαγορεύσετε τον τουρισμό σε αυτά τα μέρη και βάλετε πινακίδες που θα γράφουν από Θεσαλονίκη: Προς Νότια Σκόπια (μέχρι να τους βαφτίσετε Μακεδονία), άλλωστε πριν καν διεκδικήσουν κάτι από την Ελλάδα οι Σκοπιανοί εσείς βλέπω αρχίσατε τις προσφορές… Μονάχα, επειδή θέλουν πολύ το Ελληνικό συνάλλαγμα, αφήσετε ανοιχτές διόδους, για να τους το καταβάλουμε, όπως σας έλεγε ο δικός σας ο Γιαννόπουλος (Θανάσης). Μονάχα να χαρείτε, ξουράφια δημοσιογράφοι μου, μιας και εμείς τόχουμε τούμπανο πως κάποια παιδάκια πήγαν εκδρομή σε ένα ελληνικό χωριό και ίσως δεν αρέσει στα Σκόπια (αν και δεν ακούσαμε κάτι τέτοιο από τους Σκοπιανούς), μήπως καραγκιοζάκια της Μακεδονίας μπορείτε να μας πείτε έστω και ΕΝΑΝ αρμόδιο (και φυσικά όχι ΚΟΤΖΑΜ ΥΠΟΥΡΓΟ τρομάρα σου κ Στυλιανίδη) από τις γειτονικές χώρες να διαμαρτύρεται για πραγματική ανθελληνική προπαγάνδα σε αυτές τις χώρες; Τα δε άλλα καραγκιοζοειδή της ΟΛΜΕ, ξέρετε τι μου θυμίζουνε; Την …ευτυχία του κουμμουνιστή Ζαχαριάδη, όταν επί χρόνια γευότανε τα …καλά του συστήματος στην κομμουνιστική Σιβηρία… Βλέπετε, οι σημερινοί συνδικαλιστές, κ Μανώλη, κ Πρωτόππα, κ Κακλαμάνη (Νικήτα) και τόσοι και τόσοι άλλοι κύριοι «επιτυχημένοι» συνδικαλιστές , ένα πράγμα βασανίζει τους διαδόχους σας: Το «Ουκ εά με καθεύδειν, το των ανωτέρω τρόπαιον» Πάλι καλά που κάπου τους χρησίμευσαν τα αρχαία ελληνικά….

Ίσως αξίζει εύημης μνείας η, έστω ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ, τοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ δια του κ. Μαγκριώτη (;), που εθεώρησε δικαίωμα των ..ΕΥΖΩΝΙΑΝΩΝ (πρόσεχε τυπογράφε, άλλοι είναι οι…Ζωνιανοί), να πάνε εκδρομή στις 25 Μάρτη στο εγκαταλελειμένο μεθοριακό χωργιό τους… Μπροστά μάλιστα στην αντίστοιχα ΑΝΟΗΤΗ τοποθέτηση του ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ…

Μιας όμως και τη συζήτηση αυτή την κάνω στον καφενέ του χωργιού μου (καλά ντε μονόλογος είναι, μόνο εγώ μιλάω, μα αν έχετε κάτι να πείτε, ιδού η Ρόδος…gababion@gmail.com ), θάθελα να προτείνω στον αξιότιμο κ Στυλιανίδη να απαγορεύσει τέτοιου είδους φιέστες στη Μεσσαρά, και ξέρετε γιατί; Γιατί η Νότια Κρήτη αποτελεί παραμεθόριο με τη Λιβύη και τη Αίγυπτο και μπορεί να πούνε πως έχουμε βλέψεις εθνικιστικές… Μάλιστα για να είμαστε trendy ας απαγορεύσουμε στους ντόπιους να κατεβαίνουνε στους Καλούς Λιμένες, στο Λέντα και στα Μάταλα. Να φτιάξουμε ένα Κινέζικο Λιμάνι, να φτιάξουμε ελευθέρα ζώνη λαθρομεταναστών αρχικά και βλέπουμε (και η όλη διαχείριση της περιοχής στους γνωστούς επιχειρηματίες μιας και το χρήμα δεν έχει πατρίδα..). Ελλάδα θα ονομάσουμε τις πόλεις Ηράκλειο, Πατρα Βολος και Αθήνα, μπορεί και τη Θεσσαλονίκη. Οι άλλες περιοχές είναι υπό αμφισβήτηση…

Και μιάς και οι καιροί είναι δύσκολοι (για τα λαμόγια), δεν απαγορεύετε, καλού-κακού, εσείς οι Δήμαρχοι εκεί κάτω στη Μεσσαρά την ανάρτηση Ελληνικών σημαιών από τον Ψηλορείτη και κάτω; Σε λίγο οι νεο..πατριώτες θα σας κατηγορούν για …Εθνικισμό σε βάρος των Λυβίων, Αιγυπτίων των Κινέζων και των λαθρομεταναστών γενικότερα…

19/03/2008

ΟΙ ΠΟΡΝΟΙ, ΠΟΡΝΕΣ, ΟΙ ΘΕΟΠΟΙΟΙ.

Τόσο απλά λοιπόν… Σκέφτομαι τι ακριβώς είναι πορνεία…. Και πόσοι πόρνοι και πόρνες ζουν ανάμεσά μας… Μήπως κατά το ορθόδοξο δόγμα η πορνεία είναι τελικά αρετή; Άλλωστε ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, τουρίστας, Ευρωπαίος ή Ασιάτης, ετερόδοξος, μουσουλμάνος, βουδιστής, ινδουιστής (περίπου οι μισοί παρεπιδημούντες αυτής της χώρας) είναι πόρνοι… Μεγαλεύσπλαχνοι «γνήσιοι ορθόδοξοι» πατέρες της ορθοδοξίας, όταν βλέπετε να περνά δίπλα σας ο λαθρομετανάστης, ο τουρίστας, ο οικονομικός μετανάστης, που δεν έχει την ευτυχία νάναι ορθόδοξος, εσείς βλέπετε ένα πόρνο, ένα έκφυλο; Αυτή λοιπόν είναι η δική σας οπτική; Αυτή είναι τελικά η άποψη του χριστιανισμού; Μπορείτε να την ξαναπείτε, να ξαναδηλώσετε τι είναι για σας όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν έλαχε, δεν θέλησαν δεν μπορούν να κουβαλήσουν ένα λεφούσι γνωστών τους στο παγκάρι σας για ν΄αγιάσετε το γάμο τους; Στο κάτω-κάτω, το «μυστήριο του γάμου» η δηλωμένη πόρνη Θεοδώρα και ο Ιουστινιανός σας το προμήθευσαν, μετά το 1000 μχ Για να μη ου στενοχωριέστε όμως, ρίξετε μιά ματιά στον ιστότοπο http://roides.wordpress.com/, έτσι για λίγα περισσότερα ιστορικά στοιχεία.

Πολλοί διαφωνούντες κρίνουν πως θα μπορούσαν να δώσουν τόση αξία στην άποψή σας, που θα μπορούσαν να σας μηνύσουν για εξύβριση. Άλλοι τόσοι χριστιανοί (δεν εννοώ κουκουλοφόροι του χριστιανισμού, αυτό κρατήστε το για πάρτη σας) ντρέπονται για τις επίσημες εκκλησιαστικές σας (και όχι φυσικά τις χριστιανικές, δεν είστε οι εξ αποκαλύψεως ερμηνευτές του Χριστού) απόψεις…

Όσο και νάναι καλή η κριτική σκοπιά, όπως παραπάνω, ας το δούμενe μωρέ κοπέλια και μιαολιά από την …Κρητική σκοπιά, αλλοιώς δε μου τελειώνει…

Αλήθεια, γιάντα θα πρέπει ο κάθε Θεός να ναι πάντα στα μέτρα των ….θεοποιών του; Βούδας, Αλλάχ, Χριστός, άμα τονε πιάσουν στα χέρια ντως άχρηστοι (δεν κατέχω, μα συνέχεια μούρχεται στο μυαλό η λέξη νταβατζήδες για πάρτη ντως, λες να φταίει που οι ίδιοι κάμανε κουβέντα για τσοι πόρνες;), η πρώτη ντως δουλειά είναι να τονε κάνμουνε (το Θεό εννοώ) σα ντα μούτρα ντως, να αντιστρέψουν το χριστιανικό ρητό που λέει: «Και εποίησε ο Θεός τον άνθρωπο κατ΄ εικόνα αυτού και καθ΄ομοίωσιν…» Αυτοί που λέτε κάθουνται στην «ιερά σύνοδον» ντως και: «Εποίησαν Θεόν κατ’ εικόναν αυτών και καθ΄ομοίωσιν…»

Άμα τονε καταστέσουνε το θιό ντως που λέτε στα μέτρα ντως, τον ξαμολάνε και όποιον πάρει ο χάρος…, Ποιος χάρος δηλαδή ό Θεός τους καλύτερα… Οντενείμουνε κοπέλι, τσοι πιό πολλές βολές,άμα θελαμου παντιδώσει να κάμω τη διαολιά, ένα μπράμα με σταμάτα: Φόβος του θεού, το αγκρισμένο Πιτ Μπουλ πούτανε έτοιμο να με ξεσκίσει: «Μήηη Αντρουλιό, για θα σου κόψει ο θιός τη χέρα, μη το ξαναπείς κακομοίρη για θα σου πάρει ο Θεός την εμιλιά, μην το ξανακάνεις για θα ρίξει ο θιός φωθιά να σε κάψει», και άλλα πολλά. Δεν τον εζωγραφίζουνε τουλάστο οι ευλογημένοι κακομούτσουνο, ετσά που θωρούμε μιά μπατούλια θεούς-μπαμπούλες σε άλλα δόγματα, μόνο μας τονε κάνουνε μελιστάλαχτο από τη μιά και από την άλλη: Με είντα χατζάρες τον έχουνε εφοδιάσει κατά καιρούς, με πίσσες και καζάνες, (οντονανακαλύψαν ε την πίσσα), με φλογοβόλα σαν Αμερικανό κομάντο, εδά τελευαία μάλιστα μεταξύ αστείου και σοβαρού λέγεται πως εκσυγχονίσανε την ….καζάνα και θα μασε κατατένει κατ΄εντολή τους ο θεός τους σε φούρνους μικροκυμάτων μάρκας Ζιεμενς.

Και θωρείς τα κοπέλια και τα γκονάκια μας και κάθουνται και παίζουνε με κάτι τερατάκια, γι θωρούνε κινούμενα σχέδια με κακομούτσουνες εικόνες και εμείς οι «μυαλωμένοι» μιλούμενε για βάρβαρα έθιμα… Δεν ξανοίγωμε καλιά τα χάλια μας: όντε παίζουνε οι παππάδες με τα ίδια τερατάκια με τσοι ψυχούλες των κακομοίρηδων των πιστών. Τουλάχιστον τα κοπέλια μας κατέχουνε πως είναι παγχιδάκια… Για μπας και οι βερζβούληδες είναι και αυτοί εκκλησιαστικά παιγνιδάκια; (Καλά, κατέχω το παππά μου πως έχω τη κατάρα σου, μα νάχεις την ευκή μου μην ταραχίζεσαι και μου πάθεις συφόρεση… γιατρός είμαι και καλά κατέχω το, πως τσ΄ αρρωστάρηδες ετουτουνέ του κόσμου δε πρέπει να τσοι ταραχούμενε… Ειντάπες παππά; Δεν είσαι αρρωστάρης; μα παππά μου, οι ψυχικά άρρωστοι σπανίως το παραδέχονται πως είναι άρρωστοι…)

Είναι αλήθεια μεγάλη η ανεπάρκεια τσ’ εκκλησίας. Το μόνο τζη όπλο τελικά φαίνεται πως είναι η φοβέρα, και ότι πιάσει. Λες και ο κάθε κακομοίρης δεν έχει ανάγκη να βρίσκεται δίπλα του ένας άνθρωπος να του απλώνει το χέρι στα δύσκολα, και όχι να τον απειλεί να τον εκβιάζει να τον ενοχοποιεί…. Τόσοι και τόσοι εκμεταλλεύονται το σύγχρονο άνθρωπο, έρχεται και η εκκλησία να εφαρμόσει το βυζαντινό μοντέλο; Άγιοι, το αγιολόγιο σας βρίθει πορνών δεδηλωμένων, πριν τις αγιοποιήσετε. Μη σκαλίζετε άγιοι μου τις δικές σας πληγές, μη μας βάζετε να ξεθάβουμε τις αμαρτίες της εκκλησίας, ο κόσμος έχει ακόμη ανάγκη και από θρησκευτικούς ηγέτες, γιατί επισπεύδετε την κατάργηση σας;

16/03/2008

ΦΥΛΑΞΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ

Φαίνεται, πως παρά τις προτροπές και τα κηρύγματα των «καθώς πρέπει», παρά τις νομολογήσεις κλπ της άρχουσας τάξης, η παραβατική συμπεριφορά αυξάνεται ταχύτατα. Οι παραβάτες δεν πείθονται για την ειλικρίνεια των δηλωσιών διοικούντων, μα ούτε και για την αγνότητα των προθέσεων τους, και γινόμαστε έτσι μάρτυρες βανδαλισμών και καταστροφών σε βάρος δημόσιας περιουσίας, ακόμα όμως και σε βάρος πολιτών που απλά τυχαία βρέθηκαν στη δίνη αντιδραστικών συμπεριφορών. Η διαφορά μεταξύ των παραδοσιακών κακοποιών, που οι αντικοινωνικές πράξεις τους προσπορίζουν ίδιο όφελος σε αυτούς (κλοπές, ληστείες κλπ), οι πράξεις βανδαλισμού είναι ένδειξη θρασυδειλίας, και πολλές φορές άτομα που προβαίνουν σε αυτές, είναι άτομα που έχουν προσφέρει έλάχιστα στο κοινωνικό σύνολο αλλά και έχουν δυσανάλογα πολύ ωφεληθεί από αυτό, δεν έχουν λοιπόν το θάρρος επώνυμα να εκφράσουν έστω και βανδαλίζοντας την γνώμη τους, απλά γιατί θέλουν να εισπράττουν ότι τους προσφέρει η έστω στρεβλή κοινωνία μας. Δεν είναι με άλλα λόγια καν, μια πολιτική θέση για τα στραβά της κοινωνίας.

Πέρα όμως από τα παραπάνω, σημαντικό ζητούμενο είναι, πως πρέπει να λειτουργήσει αμυνόμενη η ίδια η κοινωνία και τα θεσμοθετημένα όργανά της απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη καταστροφική μανία των δραστών. Σίγουρα η κοινωνία έχει επιλέξει να φτιάξει κάποια πράγματα, πάρκα πλατείες σχολεία, εκκλησίες, δημοτικά καταστήματα κλπ, κατευθύνοντας την κοινωνική της συνεισφορά στις ανάλογες υποδομές, είτε αυτές είναι φορολογικές, είτε έσοδα δήμου είτε ερανικές εισπράξεις.

Εάν κάποιος θάθελε να προφυλάξει το σπίτι του από ένα αντίστοιχο κίνδυνο, όλοι με μια φωνή θα του έλεγαν: Βάλε ένα συναγερμό, βάλε μιά κάμερα να καταγράφει τον καθένα που παραβιάζει και καταστρέφει τον ιδιωτικό σου χώρο! Φυσικά, ουδείς θα έλεγε: Θα πάρω μερικούς φρουρούς-φύλακες, να φυλάνε εμένα και τα υπάρχοντά μου!

Στην παραπάνω θέση του πολίτη ουδείς νομίζω έχει το δικαίωμα να πει σε κάποιον να μην έχει μια κάμερα που να καταγράφει ποιός περνά από το δρόμο του, κάτω από το παράθυρο του και έξω από την πόρτα του. Ακόμα όμως και αν κάτι από αυτά είναι παράτυπο εαν χρησιμοποιηθεί πέραν της ασφάλειας του σπιτιού, δεν είναι εύκολο να απαγορευθεί. Στο κάτω-κάτω, αν είχε κάποιος τη δυνατότητα κα καταγράφει σε ένα χαρτί ποιός περνά έξω από την πόρτα του κάθε στιγμή, αυτό αποτελεί αδίκημα;

Ερχόμαστε τώρα στους Δημόσιους χώρους. Αν μπει μιά κάμερα σε κάθε θέση επιτήρησης των δημόσιων χώρων ενός Δήμου, ας πουμε τριάντα Σχολεία, Δημαρχεία, Νεκροταφεία, Γυμναστήρια κλπ, και εποπτεύονται μόνο από ΕΝΑ σε κάθε βάρδια εντεταλμένο Δημοτικό υπάλληλο, που θα κινητοποιεί αυτόματα και άμεσα το σύστημα δίωξης-προστασίας, αυτό κατά κάποιους αποτελεί ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ (!), και στέρηση των ατομικών ελευθεριών. Αν όμως βάλουμε τριάντα υπαλλήλους να παρακολουθούνε κατά τον ιδιο τρόπο για παράνομες πράξεις, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ! Αν το θεωρήσετε αυτό παζλ, μπορείτε να το τιτλοδοτήσετε: Βρέστε τον Κρετίνο!

Δεν γνωρίζω ποιος θεωρεί κρετίνο ποιόν, αλλά το «αίνιγμα» αναλαμβάνουν να λύσουν οι επιτήδειοι πολιτικάντηδες, ζητώντας (και κάπου-κάπου το καταφέρνουν) κονδύλια φυλάκων, μιας και έτσι μπορούν να ρουσφετολογήσουν διορίζοντας ημετέρους! Ξεχνά όμως το ευαίσθητο δημοκρατικό σύνολο-πόπολο, που αφελώς πέφτει σε τέτοια ψευτοδιλήμματα, πως τέτοιες ενέργειες επιφέρουν ακόμη μεγαλύτερους φόρους, αντιπαραγωγικές θέσεις εργασίας και τελική υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής; Φυσικά εδώ κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε υπάλληλους του τέως ανατολικού Μπλοκ, που ο ένας φύλαγε τον άλλο, έτσι για α κάνουμε όλοι κάτι… Στο τέλος ποιος θα παράγει;

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, Η ΕΝΟΧΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ;

Οι επαρχιώτικες κοινωνίες, όπως η Ελληνική, έχουν βαθιά ριζωμένη μέσα τους την κοινωνική συνοχή, ανεξάρτητα αν τις τελευταίες δεκαετίες η πλειοψηφία έχει μετακινηθεί στα αστικά κέντρα. Με οδηγό λοιπόν αυτή τη συνοχή, όπως τη βίωσαν οι προηγούμενες γενιές στα χωριά τους, πορεύονται ακόμα και σήμερα οι Έλληνες. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικότητας είναι η δημιουργία χιλιάδων Συλλόγων τοπικού χαρακτήρα σε όλη τη Ελλάδα, ειδικά στις πόλεις και στο εξωτερικό. Συναντούμε λοιπόν Συλλόγους, Κρητικούς ας πούμε, στην Αθήνα, και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Ακόμα αν πάμε στο εξωτερικό, ανάλογα με τον αριθμό τους μπορούμε να δούμε συλλόγους είτε τοπικούς είτε εθνικούς, με συνδετικό κρίκο και κίνητρο και πάλι παρελθόντα κοινωνικά βιώματα σε αρχικές κοινωνίες και χωριά.

Οι οργανωτικές προσπάθειες αυτών των συλλόγων είναι κατά κανόνα αυθόρμητες και πηγαίες, όπως είναι και τα συναισθήματα που τους τρέφουν, και κατά μεγάλο μέρος τους συντηρούν. Φυσικά δεν μιλούμε για επαγγελματικού τύπου συλλόγους, εργασιακούς και συνδικαλιστικούς.

Είναι δεδομένο, πως ένας τοπικός σύλλογος έχει όλη την άνεση να εκφράσει οτιδήποτε εμπεριέχει η κοινωνία που τον ανάδειξε, από θέματα τοπικού χαρακτήρα, ή προστασίας των τόπων καταγωγής, είτε ακόμα με την έννοια της συντήρησης δομών και υποδομών στα χωριά, είτε της συντήρησης των ηθών εθίμων.

Η παραπάνω πηγαία, αυθόρμητη εκδήλωση, προσφορά και συμμετοχή του απλού Έλληνα αγνοήθηκε και απαξιώθηκε σε σοβαρό βαθμό από την πολιτεία. Η απαξίωση της καταδεικνύεται αρχικά στο γεγονός ότι κατά τη θεσμοθέτηση του Καποδίστρια κοινωνικές οργανώσεις τύπου Συλλόγων ουδαμού αναφέρονται. Όπου υλοποιούνται αυθόρμητα αυτές οι οργανωτικές δομές, έρχεται η θεσμοθετημένη οργανωτική δομή του Κράτους με αποκορύφωμα τον εις το απυρόβλητο Κύριον (τυπογράφε το κάπα κεφαλαίο παρακαλώ!) Ζακόπουλο, με ένα και μοναδικό στόχο: Με επιλεκτικές χρηματοδοτήσεις να ελέγξει την κοινωνικότητα και τη συλλογικότητα του Έλληνα! Παρακρατεί λοιπόν τεράστια ποσά από τη φορολογία του Έλληνα και βάζει ένα κάθε φορά (άλλοτε τον ονομάζει Βενιζέλο, άλλοτε Καραμανλή, κλπ) και με επιλεκτικές και κατευθυνόμενες χρηματοδοτήσεις προσπαθεί να ποδηγετήσει τη συλλογική κοινή γνώμη!

Ερχόμαστε τώρα και στις, ας τις πούμε εξελιγμένες, δυτικές κοινωνίες, που αναπτυσσόμενες σε αστικά κέντρα έχουν χάσει αρκετό δυναμικό από την κοινωνικότητα τους. Εδώ σαν εναλλακτική λύση έχουν εφεύρει τον εθελοντισμό, με ασαφή και απροσδιόριστο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα μέλη τους. Προσπαθεί η πολιτεία να επιλύσει δύσκολα προβλήματα κοινωνικής συμμετοχής επιδεικνύοντας-προτείνοντας διάφορα «καρότα». Σκέφτομαι όμως, τι είδους εφεύρημα είναι ο εθελοντισμός, απλά για να βγάλει το κράτος δια των εθελοντών το φίδι από την τρύπα, ενώ οι εθελοντές κατόπιν οφείλουν να εξαφανισθούν και να μην έχουν γνώμη, και δη «ενοχλητική» για την εκάστοτε εξουσία…. Σε ποιόν λοιπόν μπορεί να πετάξει το δόλωμα η κεντρική εξουσία προάγοντας τον εθελοντισμό; Μα προφανώς σε εκείνους που μπορούν να εκλέξουν το εθελοντικό κίνημα και να το φέρουν στις ανάγκες και τις σκοπιμότητες της εκάστοτε εξουσίας!

Θυμάμαι και παραλληλίζω, και ας με συγχωρήσουν οι υπέρμαχοι της πατάτας του εθελοντισμού, τα ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου. Τουλάχιστον βέβαια, εκεί όσοι συμμετείχαν είχαν γνωστό το όποιο αγαθό έκριναν πως ώφειλαν να διαφυλάξουν με την οργάνωση ΤΕΑ. Τώρα, το σώμα των εθελοντών απλά τίθεται στη διάθεση της εκάστοτε εξουσίας, ΕΑΝ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ. Σε Άλλες όμως περιπτώσεις κοινωνικών αναγκών και προβληματισμού, αν δηλαδή μιά κοινωνία οφείλει να καθοδηγηθεί από μιά εμπεριεχόμενη σε αυτή δομή, να συγκρουσθεί εν ανάγκη με την εξουσία, να απαιτήσει από την κεντρική εξουσία, να αυτενεργήσει θέτοντας μόνη της κάποιους στόχους, και πολλά άλλα, όλα αυτά δεν είναι μέσα στη φιλοσοφία του εθελοντισμού. Μήπως λοιπόν ο εθελοντισμός δεν είναι παρά ο ευνουχισμός και η χειραγώγηση της υπάρχουσας κοινωνικότητας του Έλληνα, και τίποτε περισσότερο;

Μερικές λέξεις, αρετές τις λένε πολλοί, κατά την άποψή μου προσβάλλουν την έννοια του ανθρωπισμού. Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ, η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, καθώς και ο καινοφανής ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, δεν τιμούν-κοσμούν το σύγχρονο άνθρωπο. Η άποψή μου είναι ξεκάθαρη:

Το να ελεείς ή φιλάνθρωπα να φροντίζεις κάποιον, (επιστρέφοντάς του σαν ΑΤΟΜΟ ΕΛΕΗΜΩΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ), ψίχουλα από τα στοιχειώδη που Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑ του στέρησε σε ανύποπτο χρόνο,

Το να δέχεσαι να εκχωρήσεις σαν ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ, μέρος της ανθρώπινης ικανότητας-δραστηριότητας σου σε κάποιες δομές με ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ, που δεν είναι εκ προοιμίου ότι το τελειότερο, είναι δομές που λειτουργούν χωρίς την πνευματική συμμετοχή του ανθρώπου.

Οι παραπάνω «αρετές» έρχονται εκ των υστέρων να επιστρέψουν μέρος από τα κλεμμένα από μέλη της ίδιας της κοινωνίας, αλλά με τρόπο που να αφήνει περιθώρια σε κάποιους ΧΕΙΡΑΓΏΓΗΣΗΣ της φιλανθωπίας, της ελεημοσύνης του εθελοντισμού κλπ. Θα μπορούσε να υπάρχει ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΣ (δομικός) ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΌΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΊΑ-ΚΟΙΝΩΝΊΑ:

Το να ελεούν οι πλούσιοι τους πάμφτωχους (οι άλλοι φτωχοί δεν έχουν ανάγκη και κόψιμο την ελεημοσύνη, ταμείο φτωχών σου λέει η εξουσία…), ή το να τρέχουν κάποιοι να πλαισιώσουν εθελοντικές δομές, όταν οι πολλοί πρέπει να δουλεύουν 12 ώρες για να ζήσουν, μήπως δεν επιζητά η κοινωνία λύσεις σε αυτά προβλήματα, αλλά συντήρηση των προβλημάτων;

Το να αρπάξουμε ή να στερήσουμε περισσότερα από την κοινωνία και να γίνουμε εκ των υστέρων φιλάνθρωποι και ελεήμονες, επιστρέφοντας μέρος αυτών, το να καταστρέφουμε σαν εξουσία φυσικά αγαθά να παραλείπουμε δομές και νόμους που επιφέρουν αδικίες και καταστροφές και μετά να ζητούμε από τον πολίτη εθελοντικά να στέρξει να γλυτώσουμε το δάσος από τη φωτιά κλπ, δεν νομίζω πως είναι η καλύτερη επιλογή. (Κάποιοι νεαροί εποχικοί δασοπυροσβέστες έβαζαν φωτιές κρυφά, προσπαθώντας να πείσουν τις υπηρεσίες πόσο απαραίτητη είναι η πρόσληψη τους σε μόνιμη βάση!). Μήπως και εμείς συντηρώντας κάποιες τέτοιες δομές αναδεικνύουμε «ανάγκες» που έθεσε μια στρεβλά αναπτυγμένη σύγχρονη κοινωνία, και μάλιστα με ιδιοτελή κριτήρια;

Πέρα όμως από τις όποιες παρατηρήσεις -αντιρρήσεις, ίσως θάταν σκόπιμο, να ξαναδεί η πολιτεία (θεσμοθέτης, φοροεισπράκτορας και χρηματοδότης γαρ…) το θέμα μέσα από ήδη υπάρχουσες δομές συμμετοχής έκφρασης και προσφοράς. Το να γυρίζει η πολιτεία μας να ανακαλύπτει τον τροχό από την εσπερία, εκεί που έχει καλύτερες δομές, δεν θα ήταν προτιμότερο να ζητήσει από τις δομές που ήδη υπάρχουν πηγαία και αυθόρμητα, να συνταχθούν και προς κάποιες ας τις πούμε ιδιάζουσες περιστασιακές κοινωνικές ανάγκες;

Προσωπικά με προσβάλει η έννοια του εθελοντισμού, και μάλιστα χρηματοδοτούμενου από το κράτος, δηλαδή από μένα. Αν τον προωθεί η Ευρώπη ακόμη χειρότερα, γιατί κατά την άποψη μου η κοινωνική Ευρώπη δεν περπατά καλά… Ωραία, φτιάξαμε τα, αναγκαία πράγματι,εργατικά σωματεία και πολλοί μιλούν για εργατοπατέρες, φτιάξαμε συνδικαλιστικά κινήματα και πολλές φορές δεν τα ακούνε τα ίδια τα μέλη τους. Ετοιμαζόμαστε για μια ακόμη δομή, τ ζούφια και αναποτελεσματική που όμως θα μας εφοδιάσει με μερικές ακόμα δομές-σφραγίδες που θα τις χρησιμοποιούν δεόντως κάποιοι;

08/03/2008

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΡΙΣΤΑΔΕΣ

Λένε πως κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις, δέστε το όπως σας βολεύει …. Αν το δείτε ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ, η εκκλησία είναι πενήντα χρόνια μπροστά, μιάς και είχενε επιβάλει από εκείνα τα χρόνια στο χριστεπώνυμο πλήρωμά τζη να γυρίζει, (και νηστικό και νηστεύοντας), με τσοι μέρες για να πάει να σώσει την ψυχή ντου (καταβάλοντας και τον οβολό του)… Αν το δείτε ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΆ, η χριστιανική ρήση πως: (Πνεύμα ο θεός και οι προσκυνούντες αυτόν…) δεν φτούραγε, και κάθε εκκλησία είχε το δικότζη παραδοσάκουλο…. Το μόνο που μπορώ να πω είναι, πως μιάς και δεν πιστεύγουμε σάικα τον ιδιο θεό, ο Θεός μου και ο Θεός του κοσμάκη να τωσε συχωρέσει, για κειανά που ταβούσαμε οντενείμαστε μικροί…

Είχενε όμως και ένα καλό ούλη τουτεινά η εκκλησιαστική φάμπρικα… Έδινε στσοι γυναίκες τσ΄εποχής, ακόμη και στα κοπελιδάκια, το περιθώριο και το δικαίωμα να ξεμαντρώνουνται από τα τείχη τσ΄εποχής… Εθώρουνα πολλές φορές κοπελιές 13-17 χρονώ που πηγαίνανε να θυμιάσουνε στο τάδε ξωκλήσι, να προσκυνήσουμε στον τάδε άγιο, να ανάψουν ε τα καντήλια κλπ. Με την ίδια λογική, καταπιεσμένες μανάδες και γιαγιάδες, είχανε μιά διέξοδο να φύγουνε άρον άρον από την καθημερινότητα με αφορμή να κάμουμε το τάμα ντως στον τάδε για στο δείνα άγιο. Αυτό το καταλαβαίνω και το μεταφράζω σαν το: τερπνόν (των μανάδων μας) μετά του ωφελίμου (της εκκλησίας μας). Μούρχονται στο μυαλό καμπόσα από τα διάσημα θέρετρα του θρησκευτικού τουρισμού τσ΄εποχής και τση περιοχής :

(Θωρώ καμπόσους και με ξανοίγουνε με τ΄ασπράδι του ματιούντωνε με τούτανε που γράφω. Αυτοί λένε πως είναι θεοσεβούμενοι, μα γιάντα εμένα μου πάει πιά καλά για τη μπάρτε τως το: θεμπαίχτες και αθεόφοβοι; Θυμούμαι, 3-4 χρονώ κοπέλι, πως με τάισε αποβραδύς των Χρισουγένω ο κύρης μου κακόψητα κουκιά, «για να μη λερώσω» αν και κρυγιωμένος και ας εκαταστένανε ολημερνίς το χοίρο, κατά το συνήθειο τσ΄εποχής. Κατά τσοι τρεις το ξημέρωμα εχτυπήσανε οι καμπάνες τσ΄εκκλησάς για τα Χριστόγενα. Δε επρόκανα να μπω στην εκκλησά και ανεκαιρώνουμνε, ίσα-ίσα που επρόκανα και εβγήκα όξω με την κύρη μου και έκανα εμετό… Επήγε με στο σπίτι και μου κατάστεσε και έφαγα ένα κομμάτι χοίρο, μείβαλε να κοιμηθώ, και εξαναγειάγειρε στην εκκλησά να πάρει ολόκληρο το μισθό ντου…)

 

-Αγιος Φανούριος στο Βροντίσι.

(26 Αυγούστου) μεγάλη η χάρη ντου. Θες πως είτονε η μάνα μου Βοριζανή, θες πως εταίργιαζε η εποχή, τέλη καλοκαιργιού, τουλάχιστο μιά φορά επήγα στα Βορίζα, οντενείμουνε δυόμιση χρονών. Εκειά έκατσα στση θειάς μου τση Γαρεφαλιάς, μιάς και 2,5 χρονω κοπέλι (1949) δεν είτονε ευκολο να με κουβαλούνε στην εκκκλησά άλλες δυο ώρες δρόμο…. Βέβαια, για να μπει κειανείς στο νόημα τσ΄εποχής, η μάνα μου είτονε βαρεμένη τον αδελφό μου το Νκολή 7 μηνών, τον Οχρώβρη γέννησε, και όμως επήγαινε γαϊδουροκαβαλαρία ανωμάλου δρόμου 7- 10 ώρες, για τη χάρη ντου… Αν κα δυόμιση χρονώ, θυμούμαι καλά πως επεράσαμενε ένα νερόμυλο, ξεχνώ τ΄ονομάν του, πρέπει νάτονε στο φαράγγι που έχει φτιαχτεί εδά το φράγμα τση Φανερωμένης. Ακόμη, θυμούμαι μπροστά στο σπίτι τση θειάς μου το νερά που ετρέχανε σε ένα σαϊτάρι, απόνερα από ένα νερόμυλο που άλεθε τ΄αλέσματα τση περιοχής.

-Αγία Μαρίνα στη Βόνη.

Δεν κατέχω, γιάντα μα, οι image makers ωρισμένων εκκλησιών-μοναστηριών τις είχε κάνει κυριολεκτικά διάσημες. Άλλα μου θυμίζουνε Μύκονο, άλλα Βανδή, πάντως στις 15 του Ιούνη το 1949 η μάνα μου επήρε την αμπλά μου και με τον αδεφλό μου 6 μηνώ στην κοιλιά, εδρόμωσε για 15 ώρες δρόμο να πάει στην Αγιά Μαρίνα στη Βόνη. Εγώ με τον κύρη μου είχαμε κατασκηνώσει στα πάνω καμαράκια στου Κανακάκη τα κυπαρίσια, και επροσπαθούσαμε να ανοίξωμε και να χτίσωμε ένα πηγάδι στο περβολάκι μας. Το έδαφος είτονε αμμουδάρα, και ετσίλα, και είδανε και πάθανε μέχρι να το καταστέσουνε. Θυμούμαι πως μασε βοήθα ο Φανούργιος ο Χαλκιαδάκης, θυμούμαι, κοπέλι δυο χρονώ, πως έπαιζα με το Σωτηράκι το γιό του και συνομίλικό μου, και πως είχαμενε πάρει τη μηχανή του Μιχελικάκη για να ξαγλιούμε το πηγάδι προσπαθώντας να το χτίσωμε. Αυτές οι εικόνες είτανε οι πιό παλιές εικόνες στη ζηση μου…

-Μονή Πρεβέλης.

Αλλη διαδρομή και αυτή, 25-30 ώρες, από το χωργιό (Πετροκεφάλι). Καραβάνια ετοιμάζουνταν οι ανθρώποι να τρέχουνε δυό μέρες για να φθάσουνε. Ιστορκό μοναστήρι στα νότια παράλια της Κρήτης στο Νομό Ρεθύμνου, Εβοήθησε ο Αγιος και εγλίτωσα αυτή τη διαδρομή. 40 χρόνια αργότερα είδα τι κέρδισα που δεν είχα πάει. Και βέβαια τα παιδικά μου χρόνια η διαδρομή γινόταν σε συμφωνία με το γαϊδουρινό θεώρημα, δηλαδή καταρωτώντας, που λεγε κι΄η μάνα μου για τη συντομότερη διαδρομή. Εδιγούνανε στσοι γειτόνισες η συγχωρεμένη:

-«Εκειά που απογέρναμε από την μπάντα τση αγιά Γαλήνης αθό ντζοι Μέλαμπες, επαντήξαμε ένα βοσκό, είχενε φορτωμένα σ ένα κακογάιδουρο καμπόσα τυροζούλια από το μιτάτο, και τονε ρωτήξαμε να μασε πει από που θελαπάμε στου Πρέβελη. –Εγώ συντέκνισα δεγατέω, μονό θα τραβήξετε ίσα δυτικά και άμα σοπατήσετε πίσω από κειονέ το παπούρι, είναι μιά κατούνα και ρωτήξετε για πιό περα! Ελαλούσαμεν εμείς, μα δεν εθωρούσαμε πράμα… Εκειά, αθο ντη τελευταία ανηφόρα, ευγορισέ μας, μια μπατούλια, απου πήγαινε κι΄αυτή κατά που φαίνεται αθό ντου Πρέβελη, και κατέβαινε από τη μπάντα του Σπηλιού. Γυρίζει η κουνιαδέτα μας και κάνει μας: νηματάτε μωρέ τσοι γαιδάρους, να προκάμωμε εκουσές τσ΄ αθρώπους, αυτοί είναι πανωμερίτες και θα κατέχουνε το δρόμο! Αφήκαμενε μιαολια πίσω την ξαδέρφη μου τη Φυλαχτή του Σταυρή, γιατείχενε πετροπάτημα ο γάιδαρος τση και εκούτσαινε και δεν εμπόργιε να τονε παραζορίσει, και ισα-ίσα που στοι προκάναμε την ώρα που στρίβανε σ΄ένα σταυροστάτι. Κατά πως τως εσιμώναμε, τωσε σέρνω τη φωνή: Εεε κουμπάρε για τον Πρέβελη καλά πάμε; -Όι, κουμπάρισα, γιαγείρετε στο σταρροστάτι, και τραβάτε ντρέτα, ο δρόμος δεν ξεκόβει, και ξαναρωτήσετε στη μπρώτη κατούνα που θα σασε παντήξει… Και ετσά, καταρωτώντας, εκοντοφτάξαμε στην Κεραμέ, κειαποκειά και πέρα απαντούσαμε πατούλιες-πατούλιες από τα γυροχώργιουλα, που είρχουντανε κιαυτοί στη χάρη ντου…

 

-Ο Τίμιος Σταυρός Ψηλορείτη.

Για κάθε διαδρομή η μάνα μου και οι γειτόνισές τση είνανε να διηγούνται για καμπόσα χρόνια τσοι περιπέτειές τωνε, μέχρι να κάμουνε καινούργιες…. Η εμπειρία ντως όμως από το προσκύνημα του Ψηλορείτη (2456 μ υψόμετρο) είτονε φαίνεται άλλο πράμα…. Στση 14 του Σετέμπρη, γιορτή του Τίμιου Σταυρού, τόχανε τάσιμο να πάνε. Αρματώνανε λοιπόν τα γαιδουργια της φαμελιάς επαίρνανε και τα πιό μεστωμένα κοπελάκια, και δρομο για περιπέτειες. Επερνούσανε φαίνεται από το Κουρουπητό, και κάτι μιτάτα του σογιού τση μάνας μου, αλλωστε η περισσότερη περιοχή είτανε Βοριζανή απ όπου είτονε και η μανα μου, και εφτάνανε σε μέρη που έπεπε να σπρώχνουνε και να βοηθούνε τσοι γαϊδάρους να σκαρφαλώσουνε….

Η εκκλησά φαίνεται πως είτονε κανας τρόχαλος καλά – κακα σκεπασμένος, μονο που στα 2500 υψόμετρο το κρύο είτονε ανυπόφορο. Επολεμούσανε φαίνεται να ζεσταθούνε και εστριμώχνουντανε η μιά πανω στην άλλη μα ετρεμοκουκουρίζονε οληνυχτίς τση νύχτας. Δεν είλεγε να τελειώσει ο θιός τη νύχτα, να πει εκειά ο παπάς καμπόσα,για να πμπορεσουνε να φάνε και πράμα να σταθεί η ψυχή μέσαντως… Είχανε μαθές και τη νηστεία και τσοι κοβε λόρδα απο την παραμονή, κι΄ανε του βάστα κειανενούς ας ειθελα κάμει πως έργωγε πράμα, πιχού τση λειτουργιάς….

Η Παναγια του Κουδουμά.

Κοντά 15 ώρες από το χωργιό, είτονε το Μοναστήρι του Κουδουμά Είθελα και να κάτεχα, είντα αμαρτίες είχα καμωμένες, και μέταξενε η μάνα μου απότα γενοφάσκια μου να πηγαίνω λέει, γιά εξ χρόνια κάθε 15 Αυγούστου στη Χάρη τζη. Έλα όμως που δεν μας επαντίδωνε, και επαραμεγάλωσα, μα και από την άλλη δεν εγίνουντονε να μην εκπληρωθεί το τάμα…. Αυτό το παντέρμο εδούλευε στο μυαλό των αθρώπων σαν τα σιμβόλαια τιμής, ανάμεσα σε σύγχρονους απατεώνες. Και μιας και οι κακομοίρηδες οι γιαθρώποι τσ’ εποχής μου στο ζόρε ντως επιάνουντονε απού τα μαλιάντωνε μπας και γλιτώσουνε τη ζωή αυτών που αγαπάγανε (τα πιό πολλά ταματα είτονε για θέματα υγείας), κάμποσοι πονηροί τους είχανε πείσει να κάνουνε κοντάτο με το Θιό, μονο να προσέχουνε γιατί ο θιός που πιστεύγανε καμπόσοι αθεόφοβοι είτονε φαίνεται μεγάλος μαφιόζος, έτσα τουλάχιστον τον παρουσιάζανε οι μπράβοι του, και ουέ και αλλοίμονα αν έσπαγε κανένας φουκαράς το κοντράτο….

Έπεσε το λοιπόν σ΄εμένα να εκπληρώνω στο θεό την υπόσχεση στη μάνας μου. Κάθε 15 Αυγούστου λοιπόν και για πέντε χρόνια από την παραμονή είχαμε, εγώ κι΄ο κύρης μου, το γνωστό δρομολόγιο: Πετροκεφάλι, Λειβαδιώτης, Περαλήθινα και στάση στη Φουντάνα και ξεδιψάσωμε και μεις και ο γάιδαρος μας. Μετά, ντουγρού για Πλάτανο και λοξά απάνω για Απεσοκάρι-Πλαθιάκες Βασιλικά Ανώγεια. Η Πλώρα εκειανά τα χρόνια, όπως και η Βασιλική και η Καντήλα, είντουσαν κομένες λόγω του γαιδουρινού θεωρήματος…. Από τα Β Ανώγεια ανεβαίναμε μέχρι τη Λούκια, και αρχίνα το σκαρφάλωμα στα Αστερούσια. Στην έξοδο τση Λούκιας πρέπει να χενε  κάποια βρύση, τελευταίος εφοδιασμός νερού . Οντενεμεσοκόβαμε την ανηφόρα εσυναντούσαμε ένα εκκλησάκι (τον Αι Νικόλα: ) εξεστρώναμε το γάιδαρο και εκοιμούμαστανε καμπόσες ώρες στην αυλή στ΄εκκλησάς. Αγρια νυχτα, δυο, τρεις η ώρα, εξεκίνα ξανά η πορεία για τα Καπετανινά, Εν τω μεταξύ, από τα κοντινά χωργιά αρχινούσανε κνα ανηφορίζουνε και άλλοι κατωμεσσαρίτες. Οι Μεσαμεσσαρίτες ακολουθούσανε την αλλη διαδρομή από την ανατολική μεργιά του Κόφινα αθο τσοι Παρανύμφους. Νερό εβρίχναμε αφού επερνούσανε από τα Καπετανιανά, και λίγο πριχού ξεκινήσωνε να κατεβαίνομε την ξεφωρτωμένη. Η Ξεφορτωμένη επροχώρα και εκατέβαινε στο σημερινό Αι Γιάννη. Ήτονε ένας «δρόμος» που ακόμη και οι ανθρωποι εκείνης τσ΄εποχής τση δόσανε αυτό το συμβολικό όνομα, μιάς και είτε την ανεβαίνανε είτε την κατεβαίνανε τα ζωντανά, είτονε τόσονα κακόβολη, που ξεπεζεύαμε, και ανθρωποι και ζώα ανεβαίναμε βήμα-βήμα, περπατώντας και ισορροπώντας κυριολεκτικά από πετρα σε πέτρα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όντενεγιαγέρναμε από τη εκκλησά, έπρεπε να ξεσουβιαστούμενε, να μη μας φάει η κάψα. Έτσά, ο παπάς έμπαινε νωρίς στη λειτουργιά δυο με τρεις η ώρα τη νύχτα, και αποδιαφώτιστα (5 ηώρα ξημέρωμα) εσκόλα η εκκλησά, και αφάγωτοι κι΄απότιστοι, επαίρναμε τα κατσουμάντερα μας γερά γερά και δρόμο να προκάμωμε να περάσωμε το πευκοδάσος τον Αι Αντώνη και να στρίψωμε ίσα βορεινα στην ανηφόρα τση ξεφορτωμένης. Εθώργιες εκειά εκατοντάδες τσοι προσκυνητές, ανθρώπινο φίδι με τα ζωντανά τωνε, να ανεβαίνουνε . Ήτονε μαθές μιά απότομη βουνοπλαγιά γεμάτη πέτρες που τσοι πύρωνε ο ήλιος τ΄Αυγούστου, χτυπωντας τσοι κάθετα. Έπρεπε το λοιπός να προκάμωμε πριχού ψηλώσει ο ήλιος να σοπατήσωμε πριν τα Καπετανιανά, όπου και εκαθίζαμε και επίναμε νερό και ετρώγαμε κάτι και εορταστικο μα και πρόχειρο και βιαστικό, μιάς και είχανενε ακόμη 10-20 ώρες διαδρομή εξαρτάται πόσο μεγάλουρη είτονε η πίστη τους καθενούς κακομοίρη προσκυνητή, για να δούμε από πόσο μακρυά είρχουντανε, και που έπρεπε να γιαγείρει.

Δεν είτοναι βέβαια σπάνιο, να θωρείς να διασταυρώνονται καραβάνια πανυγηριώτες που γυρίζανε από τον Κουδουμά για την κάτω Μεσαρά, και άλλοι πούχανε πάει στην Παναγία την Καλυβιανή να τρέχουνε στα μέρη ντωνε, στη μέσα Μεσσαρά.

Έλεγα πιό πάνω γιά θρησκευτικό τουρισμό από εκείνα τα χρόνια. Σήμερο βέβαια η εκμετάλευση είναι πιό οργανωμένη, από Αγίους Τόπους μέχρι και το τελευταίο μοναστήρι, πολλές φορές με την ευλογία του ….Παγγαριού της ενορίας σας ( τουλάχιστον στην Αθήνα). Όμως και στην περίπτωση του Κουδουμά οι αθρώποι δεν έχαναν την ευκαιρία για μιά βουτιά στη θάλασσα στα κενά των θρησκευτικών καθηκόντων. Μου έκανε εντύπωση ο……γυναικονίτης, τέρμα αριστερά στην παραλία του Κουδουμά (ήταν ο επιτρεπτός γιά τις γυναίκες τόπος γιά μπάνιο, ενώ η υπόλοιπη παραλία ήταν για τσ’ άντρες). Και μην αφανταστείτε πράμα τοπλες για μπικίνια, με τα μισοφόργια οι κακομοίρες επαλατσουλούσανε για μια σταλιά δροσεράδα, και πολύ ντως είτονε.

Θυμούμαι ενα ταλαίπωρο, μα και μεσομπούνταλο, πούχε ενα ωραίο άλογο. Και μιάς και δε εκάτεχε να κολυμπά ο ίδιος, αν και φαίνεται θα του άρεσε, εσκέφτηκε να βάλει τό αλογό του να κολυμπήσει και αυτός να το καβαλικεύει… Ήτονε φαίνεται υπάκουο το κακόμοιρο το ζωντανό, μα σαν εξανοίχτηκε με τον καβαλάρη και άρχισε να κόβει και να κουράζεται εζόρισε μιά σταλιά τον καβαλάρη και αυτός έπιαστηκε από το λαιμό τ΄αλόγου μέχρι που τοπνιξε, το κακόμοιρο. Δεν επρόλαβαν βλέπεις οι άλλοι κολυμπητάδες να τσοι σώσουνε και τσοι δυό…..

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΑΛΥΒΙΑΝΗ.

Η Παναγία η Καλυβιανή ήτονε η γειτόνισά μας. Άλλωστε, από τη μιά μπάντα του Γέρο Ποταμού και τση πεδιάδας είτανε το χριστιανικό χωργιό το Πετροκεφάλι και από τη άλλη το τουρκικο τα Καλύβια. Και μιάς και στη διπλωματία οι Τούρκοι πάντα μας ετρώγασιν λάχανο, έτσα και στα ζόργιαντου κάποιος αγάς έχτισε την εκκλησία τση Καλυβιανής, αποζητώντας τη βοήθεια και του Χριστού χωρίς βέβαια να εκγαταλείψει τον Αλάχ.

Εκτός από την πίσω τη μικρή εκκλησιά, μπροστά στη θέση τση μεγάλης είχε νε ξεκινήσει και είχε φτιαχτεί μιά αρκετά ευπαρουσίαστη εκκλησία με το γυναικείο μοναστήρι τα παιδικά μου χρόνια. Τον αρχιεπίσκοπο Ευγένιο Ψαλιδάκη δεν τονε θυμούμαι, αν και πρέπει να θρόνιασε τον Αγιο Χαράλαμπο το 1955, ο Βασίλειος είχε ποθάνει πιό παλιά (1953;). Πάντα γιόρταζαν και τιμιούσαν την Παναγιά στην περιοχή θυμούμαι δε πως ακόμη και εμείς μισή ωρα περίπατος με τα πόδια, πολλές χρονιές εστρώναμε και εστολίζαμε το γάιδαρο με ξομπλιαστές υφαντές πατανίες και πηγαίναμε αποβραδύς στην Καλυβιανή, για την αγρυπνιά, ενώ το πρωί γινότανε η μεγάλη πανυγηρική εορτή. Τα κελιά του νοτικού και βορινού περιβόλου ήτανε όλο κι΄όλο το μοναστήρι και πραμα άλλο, όπως είναι διαμορφωμένο και σήμερο

Οντενήθρε ο Τιμόθεος, άξιος άθρωπος και δουλευτής, μας ευρήκε κοπέλια των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου. Ανασκουμπώθηκε ο χριστιανός και εξελάσπωσε το παπαδαριό για εκατό χρόνια. Είρχουντανε πολλές φορές οι επισκέπτες και ζητούσανε από το ρασοφορεμένο που εκράθιε την παλάμη και εμάλασε τα τσιμέντα και εχτιζε και εμερεμέτιζε, να τους οδηγήσει στο δεσπότη Τους έλεγε να περιμένουνε, επήγαινε και εκαταστένουντονε μιαολιά και τους επαρουσιάζουντανε σαν δεσποτης. Πολλές φορές επηγαίναμε τσούρμο να βοηθήσωμε να ρίξουνε πράμα μπετά, με τον ντενεκέ, για να σκάψωμε να φυτέψωμε πατάτες στου Αδάμη από το Κουσέ το χωράφι, για να ταϊσει τα ορφανά και τα κοπέλια του οικοτροφείου τση Πόμπιας. Ελέγανε καμπόσοι πως επήρε απο καμπόσους γέρους που εβγήκανε αποκούμπι στο μοναστήρι στο Γηροκομείο καναχωραφάκι παραπάνω, μα ετσα κι΄ αλλοιώς οι κλερονόμοι δεν εφερόντουσαν πολλές φορές σαν κοπέλια, παρά μόνο σαν κλερομόμοι παλιάς ελληνική ταινίας.

Μέχρι πούφυγε από την περιοχή ο Τιμόθεος για να γενεί Αρχιεπίσκοπος, είχε κάνει τόσα κοινωνικά έργα, όσα δεν εκαμανε ούλοι μαζί οι άλλοι θεοφοβούμενοι τση Κρήτης. Οικοτροφεια, ορφανοτροφεία, εσωτερικά σχολεία, γηροκομεία, κατασκηνώσεις οικοκυρικές σχολές σχολεία.

Κι΄ανεπούμε από τσοι τοπικές αρχές οως ο Τιμόθεος είτονε ο Θεοφοβούμενος, οι γιαποδέλοιποι οι ….αθεοφοβοι τση περιοχής μας (βάλετε στσ΄αθεόφοβους όλες τσοι αρχές τση περιοχής Κοινοτάρχες, Δημάρχους Βολευτές κλπ), αυτοί ήτονε καλοί στα λόγια τα μεγάλα και μάλιστα στα σοσιαλιστικά…. Οι υποδομές και οι επενδύσεις στον τόπο μου δυστυχώς δεν περιλαλβάνουν νεώτερα εργα. Η αρχαίοι Κρήτες έφτιαξαν τη Γόρτυνα και Φαιστό, επί Βενιζέλου το Γυμνάσιο Πόμπιας, οι Γερμανοί τ΄αεροδρόμιο, κάποια κυβέρνηση τη Γεωργική Σχολή

Αμα ρωτήσεις τσοι σύγχρονους ντόπιους σε ποιούς θα θέλατε να στήσετε ενα άγαλα στην περιοχή, πολύ φοβούμαι πως ο Μωϋσής θα ξανάπιανε το φραγγέλιο αμα θανεθώριε τσ΄ τσ΄επιλογές τωνε. Αν δε πεις για τσοι ….αθεόφοβους εγώ καλιάχω να μη μιλώ, ¨Οχι για άλλο λόγο μα γιατί οι πιό πολλοί είναι σοσιαλιστάδες μπρε και μπορεί και να μου κοκινίσουνε από την προσβολή, πως δεν εκάμανε πράμα, ( έ όχι και πράμα, για πάρτη τους κάτι έκαναν….)

 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΑΡΤΣΑΛΟ.

Ήτονε μιά κατακόμβη των πρώτων χριστιανικών χρόνων, και ανήκει στη μονή Οδηγήτριας. Τα χρόνια μου ήτονε ενας τόπος για δεκαπεντάρη, μ΄αλλα λόγια παραμονή 1-15 Αυγούστου σε πρόχειρες καλύβες, γι καμμιά σπηλιά. Το πρόγραμμα είτονε: εκκλησία πρωί- βράδυ, μπανιο πρωί-απόγευμα, η παραλία ήτονε 15 λεπτά περπάτημα, Ακόμη, οι πιό κατεχιάριδες, εριχναν αξημέρωτα και πριν το σπερνό το καλάμι για κανα σκάρο…. Εκείνα τα χρόνια, που εδένανε τσοι σκύλους με τα λουκάνικα (κι΄αυτοί δεν τα τρώγανε !) κατά πως έλεγε ο κύρης μου, οι θάλασσες είχανε μπόλικα ψάρια. Να φανταστείτε πως και γω με το καλαμάκι έπιασα το 1963 τόσανά ψάρια που μου περισσέψανε και τα έπεψα τση μάνας μου στο χωργιό….

Η συνήθεια ήτονε να πηγαίνει η οικογένεια με τα κοπελάκια στο δεκαπεντάρη, και ο άντρας τσ΄οικογένειας ναναι στο χωργιό για να κάνει τσοι απαραίτητες δουλειές, ποτίσματα, σκαψίματα, να καταστένει τα ζούμπερα να κουμιάζει στ΄όρνιθες, και καθε δυό-τρεις μερες να κάνει και από μια στραθιά για ανεφοριασμό των δεκαπενταριστάδων….

 

07/03/2008

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Είμαι Κρητικός βιωματικά, και δικαιούμαι να επικαλούμαι αυτή μου την ιδιότητα-δικαίωμα, αδιαφορώντας αν κάποιοι Κρητικοί ή μη, αμφισβητήσουν ίσως την ορθότητα της παρακάτω άποψης μου, σε συνδυασμό με την Κρήτη. Επειδή όμως οι πάντες εκφράζουν την άποψή τους στο σημερινό κόσμο, θεωρώ πως δεν είναι πρόκληση η απλή ΕΠΩΝΥΜΗ κατάθεση των απόψεών μου, και η παράλληλη προσωπική θεώρηση πως αυτή η άποψη είναι γνήσια ανθρώπινη, μα και γνήσια Κρητική.

Άκουγα τη λέξη νομάτοι, νοματαίοι, στα παιδικά μου χρόνια, από τους βέρους Κρητικούς και χωρίς να καταφύγω σε κανένα γλωσσολογικό ή ετυμολογικό λεξικό, μεταφράζω αυτή τη λέξη, όπως μου βγαίνει, όπως τηνε βίωσα: Νομάτοι είναι ανθρώποι γύρο μας, που δεν είναι αναγκαστικά γνωστοί μας, δίνουνε όμως σ΄εμάς την εντύπωση πως ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ. Όχι δεν είναι ονομαστοί ή επώνυμοι, απλά είναι άνθρωποι με ονοματεπώνυμο, με κύρος στη μικρή ή μεγάλη κοινωνία τους, με αξιοπρέπεια, με αυτοσεβασμό αλλά και επισύροντας αβίαστα το σεβασμό τρίτων. Όλοι οι μη ένοχοι, φυγόδικοι, κοινωνικά καταδικαστέοι, δεν ήσαν παρά νομάτοι ή νοματαίοι στην κοινωνία τους, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: κυκλοφορούν στην κοινωνία, δηλώνοντας πρώτα από όλα το ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ! Ενδεικτικό της εκτίμησης της λέξης-τίτλου είναι και η μαντινάδα του ερωτοχτυπημένου ριμαδόρου τσ΄εποχής μου : «Α δε σ΄αρέσει χωριανός, πάρ ένα ξενομπάτη // να ξεγνοιαστούμενε και μεις, μια δεκαριά νομάτοι».

Βλέπω τώρα, πως ένα ξενόφερτο σύστημα δίδει το δικαίωμα, (αν δεν το το προωθεί κιόλας), της ανωνυμίας στον κάθε πολίτη. Αυτό το δικαίωμα επιτρέπει και στον κάθε ανεύθυνο, ευθυνόφοβο να απευθύνεται ανώνυμα στην κοινωνία. Γιατί κύριοι νομολόγοι των προσωπικών δεδομένων, επιτρέπετε σε ανώνυμους να αναφέρονται σε επώνυμους; Η λέξη ρουφιάνοι και η ακόμα πιό εύηχη λέξη «δοσίλογοι» , καθώς και οι προστάτες τους,  «κεσταπίτες» σας λένε τίποτε; Αναφέρομαι στα διάφορα blogs – ιστότοπους, που βλέπουμε στο διαδίκτυο. Προσωπικά, έχω τρεις ιστότοπους, για τους φοιτητές της ιατρικής, για τους συνδημότες μου στα Γλυκά Νερά Αττικής και για τους Χωριανούς μου στο Πετροκεφάλι Ηρακλείου Κρήτης. Το πρώτο πράγμα που αισθάνθηκα είναι να τους πω το αυτονόητο: Να συστηθώ!. Όχι να προβληθώ, μα απλά να πω με ποιόν μιλούν, όχι γιατί κάποιοι πρέπει να με σέβονται, μα γιατί εγώ αισθάνομαι την ανάγκη πρώτιστα να σέβομαι αυτούς που με διαβάζουν! Βεβαίως κάθε ένας θάθελε το σεβασμό από τους άλλους, δεν είναι όμως χυδαίο εμείς να μην του αποκαλύπτουμε ούτε το όνομά μας;

Η κατοχύρωση-καταφυγή στην ανωνυμία του συγχρόνου ανθρώπου, πολύ φοβάμαι πως αρχίζει σιγά-σιγά να τον απομακρύνει από το γνωστό μοντέλο του homo sapiens, και σταδιακά τον επιστρέφει στον άνθρωπο των σπηλαίων, τον τρωγλοδύτη, που προσπαθεί να κρύψει το υλικό και πνευματικό του σαρκίο σε τρώγλες, αποκόπτοντας τον και από την κοινωνία, στην οποία επίσης οφείλει να μην γνωρίζει » η δεξιά τι ποιεί η αριστερά της…», ή επί το απλούστερο, να μην γνωρίζει τον χασισέμπορο, το βιαστή, τον κλέφτη, τον ψεύτη, το ληστή, τον εκβιαστή της διπλανής πόρτας.. Προσπαθεί να επαναφέρει τον μέσο άνθρωπο στο μοντέλο του ζώου-κυνηγού, που είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δεχθεί επίθεση, ή να κτυπήσει τη λεία του, και να μείνει κρυμμένος… Δηλαδή παλληκάρια μου το θάρρος της γνώμης, το κόστος της, δεν έχει για σας αξία; Ένας Σωκράτης, ένας Χριστός, δεν πέταξαν φυλλάδια, δεν έφτιαξαν ανώνυμα Blogs, απλά είπαν την άποψή τους, την υποστήριξαν, θυσιάστηκαν γι΄αυτήν. Σας λέει τίποτε αυτό …προοδευτικοί μου;

Δικαιούσαι όμως σαν απλός άνθρωπος της κοινωνίας των προσωπικών δεδομένων (sic), να κρυφτείς πίσω από μια πόρτα ασφαλείας, θωρακίζοντας την ανασφάλεια σου… Δικαιούσαι επίσης, να περιμένεις κάθε μέρα και τρέμοντας, την ώρα του βιασμού, του ευτελισμού, του θανάτου σου…. Χειρότεροι από κάποιους παπάδες που κυκλοφορούν με το …χασαπομάχαιαρο της Δευτέρας Παρουσίας και το πυρ της αιωνίου κολάσεως, έχουν καταντήσει αυτοί οι καινούργιοι προστάτες μας (Φαίνεται πως τόχει η ιδιότητα του προστάτη). Αυτή η απίθανη ιδέα του να φιμώνουμε τα υποψήφια θύματα (κλείνοντας τους αυτιά και μάτια), και να ξαμολάμε ελεύθερους τους θύτες, είναι τρομερή αλήθεια πρόοδος, θάλεγα η πρώτη μεγάλη κατάκτηση του 21 αιώνα, προϊόν ….δομημένων εμεσμάτων (λυπάμαι μα έτσι είναι) εκ Δύσεως, των όσων τους δίδαξε ο ελληνικός πολιτισμός. Φυσικά οι περί συκοφαντίας νόμοι, όπως δηλώνει η καταγωγή του ονόματός τους, θεσπίσθηκαν νωρίς για την προστασία του πολίτη, αλλά δεν άγγιξαν τους νομοθέτες μας.

Προσπαθώ να ολοκληρώσω αυτή μου την τοποθέτηση εδώ και μερικές ημέρες… Μια μέρα μετά τις πρώτες σειρές αυτού του άρθρου ξέσπασε σε όλα τα μέσα η θύελλα των εκβιασμών, και των εκβιαστών, από ένα ιστολόγιο. Χιλιάδες ευρώ, χυδαίες καταγγελίες, όμως δεν βλέπουμε εκβιαστές κύριοι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ! Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολή, όμως αν λάβουμε προσεκτικά υπόψη τον όγκο των παραβατικών συμπεριφορών στο περιβάλλον μας, ακόμα και στα χωριά, σιγά σιγά εδραιώνεται το αίσθημα της ανασφάλειας των πολιτών. Αν αυτό δεν είναι τρομοκρατία, τότε τι είναι; Μιλούν πολλοί για το «κακούργημα» της κοινοποίησης των «προσωπικών δεδομένων», δηλαδή των κολάσιμων κοινωνικά και ίσως ποινικά πράξεων κάποιων. Για παράδειγμα ο αξιότιμος κ Γ. Γραμματέας θρονιάστηκε στο, δια εξόδων μας, γραφείο του υπουργείου, μπαλαμουτιάζει κάθε ταλαίπωρο κοριτσόπουλο που δεν έχει μεν ανάγκη από το με τον προϊστάμενό της σεξ (το Ζακόπουλο θάβρισκε;) αλλά έχει ανάγκη από μια θέση εργασίας! Τώρα, το ποιός εκβιάζει περισσότερο ποιόν, ας το κρίνετε μόνοι σας. Ουδείς όμως μίλησε και για τον εκβιαστή Ζακόπουλο… Ακόμα και οι Αμερικανοί διδάξαντες κάποτε καταδίκασαν τον Κλίντον. Και βέβαια δεν λέω να βγαίνει ο καθένας να αποδίδει ψεύτικες κατηγορίες ΑΤΙΜΩΡΗΤΙ, όμως αυτή η διάσημη …χιονόμπαλα Τσέκου, μήπως δικαιούται να κυκλοφορεί και με …ψεύτικη ταυτότητα, όνομα, χαρτιά …κλπ; (Μια απλή προέκταση της σκέψης των … ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ κάνω). Πιστεύω ότι άν πιέσουν οι απανταχού τέως παράνομοι, θα καταφέρουν αποκτήσουν ΝΟΜΙΜΑ (έστω …Νομιμοποιημένα) πλαστά έγραφα, για να μην τους …. βλάψει (sic) το κοινωνικό σύνολο. (σχετικά με τις νομιμοποήσεις μην γελάτε… διαβάστε το σχετικό μου άρθρο: «ΟΙ ….ΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ …ΠΟΙΗΤΕΣ»

Είναι γνωστό πως κάθε είδους προσωπικό μας στοιχείο είναι, καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα, καταχωρημένο σε χιλιάδες θέσεις, το γνωρίζουν εκατοντάδες άνθρωποι, και το σπουδαιότερο, το πληροφορείται ο καθένας που επιθυμεί, ή που θέλει να το χρησιμοποιήσει.

Γνωρίζετε αλήθεια πόσα είναι τα θύματα της άγνοιας και πόσα τα θύματα των προσωπικών δεδομένων; Στην πρώτη κατηγορία ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μπορείς πληροφορηθείς το ποιόν του κακοποιού, είναι προσωπικό του δεδομένο! Με άλλα λόγια έχουμε μια κοινωνία που προστατεύει τους παραβάτες, αλλά δεν προστατεύεται από αυτούς! Αυτό είναι πλήρης διαστροφή! Μόνο διεστραμμένος εγκέφαλος θα μπορούσε να σκεφθεί μια τέτοια νομολογία! Ακόμα και το βασικό ένστικτο των ζώων μεριμνά για την προστασία του είδους, πρώτα από όλα!

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Πρό αρκετών ετών, με το ξεκίνημα του Καποδίστρια και των Δήμων του, είχα βρεθεί στο Πετροκεφάλι. Είχαμε οργανώσει τότε μιά πολυσυλεκτική εκδήλωση, με όλους τους σημαντικούς φορείς-παράγοντες του χωριού, (Δημ. Σχολείο, Εκκλησία, Συλλόγους, Κοινότητα) στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.

Η ατζέντα της συνάντησης ήταν ανοικτή. Οι περισσότερες τότε δομές προσπάθησαν να υπεραμυνθούν του παραδοσιακού τους ρόλου (ξεχνώντας πως τις καταργούσε-αγνοούσε ο Καποδίστριας!), επαληθεύοντας το πάγιο ρητόν: η κάθε μορφής εξουσία, παρά το όποιο επικάλυμμα της, είναι πάντα συντηρητική, αγωνιζόμενη για τα κεκτημένα!

Σε εκείνη τη συνάντηση προσπάθησα να περάσω κυρίως ένα μήνυμα: Αν το κάθε χωριό ήθελε να κρατήσει κάποια πράγματα από την κοινωνική του δομή και τον παραδοσιακό του χαρακτήρα, όσον αφορά τα ήθη και έθιμα, ο μόνος δρόμος ήταν οι άριστα οργανωμένοι και με προοδευτική-ανανεωτική δομή τοπικοί Σύλλογοι. Οι Δήμοι όσο μεγαλώνουν τόσο θα περιέρχονται στα γρανάζια της κρατικίστικης αντίληψης, της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και των ακριβών και κονσερβαρισμένων κοινωνικών λύσεων –προτάσεων-παροχών. Όλα τούτα είναι βέβαια εξαιρετικά χρήσιμα και υπεραρκετά για εγκαταλειπόμενα φθίνοντα χωριά, αλλά πολύ λίγα για κοινωνίες με αρκετή δυναμική και δράση. Έτσι, χωριά όπως Πιτσίδια, Σίββας, Καμηλάρι, Βόρροι, Πετροκεφάλι, Πόμπια, Γαλιά, αδικούνται από το σύστημα του Καποδίστρια.

Σημασία λοιπόν θα είχε να αξιοποιηθεί και η εσωτερική δυναμική των ανθρώπων των τοπικών κοινωνιών, και τούτο μπορεί να γίνει οργανωμένα μόνο μέσω των τοπικών Συλλόγων. Όπως βλέπετε, η αρμοδιότητες του τοπικού Συμβουλίου του Καποδίστρια οφείλουν να εξανεμισθούν σταδιακά (σύμφωνα με τους σχεδιαστές του Καποδίστρια) λες και εξαλείφθηκαν οι πάσης φύσεως δυναμικές δημιουργικής έκφρασης, αλλά και ιδιαιτερότητες προβλημάτων και προβληματισμών των τοπικών κοινωνιών, ή λες και η κρατικίστικη δομή των νέων Δήμων αφήνει περιθώρια έκφρασης των κοινωνικών ομάδων. Αν και οι οι άνθρωποι ζουν και εκφράζονται και δημιουργούν στο μικρόκοσμό τους πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελε ο όποιος νομοθέτης., τούτο παντελώς αγνοείται.

Η Ελλάδα είναι, κατά τους Ευρωπαίους όπως μούλεγε μια Γαλλίδα φίλη, μιά επαρχιακή χώρα, και δεν έχουν άδικο. Εννοούν ότι όλοι σχεδόν έχουμε βιωματικά στοιχεία επαρχιώτη, και στοιχεία κοινωνικής συμπεριφοράς βασισμένα στο στην πανάρχαιη μικρή κοινωνία του χωριού. Ο ρυθμός αστικοποίησης στην Ελλάδα έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια με την υπερανάπτυξη των πόλεων, αλλά και με τον ευνουχισμό των δομών έκφρασης των χωριών. Ο Καποδίστριας συνέτεινε στην κατάρρευση αυτής της αυτοπροστατευόμενης κοινωνίας, αφαιρώντας της τη δυνατότητα να εκφράζεται-ενεργεί, αλλά και να κρίνει πράξεις, γεγονότα και καταστάσεις που άλλοτε ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητά της. Ας δούμε κάποιες απλές συνέπειες:

– Ζητούμε περισσότερη αστυνόμευση (αφού η παραβατική συμπεριφορά δεν συναντά πλέον πουθενά κοινωνικά αναχώματα),

-Ζητούμε περισσότερα χρήματα για καθαριότητα (αφού δεν συμμετέχουμε πλέον σε κοινωνικές ομάδες συντήρησης και αποκατάστασης, αλλά κυρίως ελέγχου-αυτοσυγκράτησης, στη γειτονιά μας).

Θα μπορούσε ν΄αναφέρει κανείς πολλές στρεβλώσεις. Μάταια προσπαθεί να χρυσώσει τέτοιες ανάγκες ο ξενόφερτος εθελοντισμός, που ηχεί παράταιρα στο αυτί του Έλληνα, ακόμα και του προοδευτικού(;). Ο λόγος είναι πως ο εθελοντισμός εισπράττεται από τον απλό πολίτη σαν μια κεντρικά κατευθυνόμενη δομή, εξ αρχής καπελωμένη (ειδικά όσον αφορά την προσφορά της) από την εξουσία.

Από την άλλη βέβαια ζητούμε περισσότερη ελευθερία έκφρασης, λιγότερους φόρους κλπ. Με άλλα λόγια αστικοποιήσαμε ταχύτατα ακόμα και τα χωριά μας, προσπαθώντας να «προοδεύσουμε».

Μα, θα μου πείτε, το κράτος προσπαθεί να στηρίξει μέσω του υπουργείου Πολιτισμού, όσο μπορεί τέτοιου είδους δομές. Πόσοι και πόσοι σύλλογοι δεν επιδοτούνται; Λυπάμαι, μα ακούγοντας μήνες τώρα την Ζακοπουλιάδα, ένα ερχόταν στο μυαλό μου: Η Ηρωδιάδα! «Πάλι η Ηρωδιάς μαίνεται πάλι ταράσσεται… για του μύστες της Ελληνικής ορθοδοξίας και Ελληνικής γλώσσας» Αν, αυτή η διαχείριση των φόρων του κοσμάκη υπερ του πολιτισμού συνιστά πολιτισμό, έχετε μια πηγαία απάντηση, στο ερώτημά σας γιατί οπισθοδρομούμε πολιτισμικά όλο και περισσότερο…

Χρειάζεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, στήριξη για μερικά χρόνια της αυτόχθονος κοινωνικής συμμετοχής και έκφρασης για ομαλότερη μετάβαση στην νομοτελειακά επερχόμενη πλήρη αστικοποίηση των κοινωνιών των χωριών. Άλλωστε, για την προηγούμενη γενιά, η αστικοποίηση των χωριών μοιάζει με κοινωνικό ευνουχισμό και περιθωριοποίηση. Τελειώνοντας όμως η προκαποδιστριακές γενιές στην Ελλάδα, οι νεότεροι και από τα γενοφάσκια τους περιθωριοποιημένοι αστοί των χωριών, δηλαδή τα παιδιά μας, θα ζήσουν σε ένα άλλο, διαφορετικό, κόσμο που η Δυτικοευρωπαϊκή δομή του με τα όποια πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, θα είναι καλύτερα ανεκτή κοινωνικά ή τουλάχιστον θα τα πληγώνει λιγότερο….

Blog στο WordPress.com.