ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

07/03/2008

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Πρό αρκετών ετών, με το ξεκίνημα του Καποδίστρια και των Δήμων του, είχα βρεθεί στο Πετροκεφάλι. Είχαμε οργανώσει τότε μιά πολυσυλεκτική εκδήλωση, με όλους τους σημαντικούς φορείς-παράγοντες του χωριού, (Δημ. Σχολείο, Εκκλησία, Συλλόγους, Κοινότητα) στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου.

Η ατζέντα της συνάντησης ήταν ανοικτή. Οι περισσότερες τότε δομές προσπάθησαν να υπεραμυνθούν του παραδοσιακού τους ρόλου (ξεχνώντας πως τις καταργούσε-αγνοούσε ο Καποδίστριας!), επαληθεύοντας το πάγιο ρητόν: η κάθε μορφής εξουσία, παρά το όποιο επικάλυμμα της, είναι πάντα συντηρητική, αγωνιζόμενη για τα κεκτημένα!

Σε εκείνη τη συνάντηση προσπάθησα να περάσω κυρίως ένα μήνυμα: Αν το κάθε χωριό ήθελε να κρατήσει κάποια πράγματα από την κοινωνική του δομή και τον παραδοσιακό του χαρακτήρα, όσον αφορά τα ήθη και έθιμα, ο μόνος δρόμος ήταν οι άριστα οργανωμένοι και με προοδευτική-ανανεωτική δομή τοπικοί Σύλλογοι. Οι Δήμοι όσο μεγαλώνουν τόσο θα περιέρχονται στα γρανάζια της κρατικίστικης αντίληψης, της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και των ακριβών και κονσερβαρισμένων κοινωνικών λύσεων –προτάσεων-παροχών. Όλα τούτα είναι βέβαια εξαιρετικά χρήσιμα και υπεραρκετά για εγκαταλειπόμενα φθίνοντα χωριά, αλλά πολύ λίγα για κοινωνίες με αρκετή δυναμική και δράση. Έτσι, χωριά όπως Πιτσίδια, Σίββας, Καμηλάρι, Βόρροι, Πετροκεφάλι, Πόμπια, Γαλιά, αδικούνται από το σύστημα του Καποδίστρια.

Σημασία λοιπόν θα είχε να αξιοποιηθεί και η εσωτερική δυναμική των ανθρώπων των τοπικών κοινωνιών, και τούτο μπορεί να γίνει οργανωμένα μόνο μέσω των τοπικών Συλλόγων. Όπως βλέπετε, η αρμοδιότητες του τοπικού Συμβουλίου του Καποδίστρια οφείλουν να εξανεμισθούν σταδιακά (σύμφωνα με τους σχεδιαστές του Καποδίστρια) λες και εξαλείφθηκαν οι πάσης φύσεως δυναμικές δημιουργικής έκφρασης, αλλά και ιδιαιτερότητες προβλημάτων και προβληματισμών των τοπικών κοινωνιών, ή λες και η κρατικίστικη δομή των νέων Δήμων αφήνει περιθώρια έκφρασης των κοινωνικών ομάδων. Αν και οι οι άνθρωποι ζουν και εκφράζονται και δημιουργούν στο μικρόκοσμό τους πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελε ο όποιος νομοθέτης., τούτο παντελώς αγνοείται.

Η Ελλάδα είναι, κατά τους Ευρωπαίους όπως μούλεγε μια Γαλλίδα φίλη, μιά επαρχιακή χώρα, και δεν έχουν άδικο. Εννοούν ότι όλοι σχεδόν έχουμε βιωματικά στοιχεία επαρχιώτη, και στοιχεία κοινωνικής συμπεριφοράς βασισμένα στο στην πανάρχαιη μικρή κοινωνία του χωριού. Ο ρυθμός αστικοποίησης στην Ελλάδα έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια με την υπερανάπτυξη των πόλεων, αλλά και με τον ευνουχισμό των δομών έκφρασης των χωριών. Ο Καποδίστριας συνέτεινε στην κατάρρευση αυτής της αυτοπροστατευόμενης κοινωνίας, αφαιρώντας της τη δυνατότητα να εκφράζεται-ενεργεί, αλλά και να κρίνει πράξεις, γεγονότα και καταστάσεις που άλλοτε ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητά της. Ας δούμε κάποιες απλές συνέπειες:

– Ζητούμε περισσότερη αστυνόμευση (αφού η παραβατική συμπεριφορά δεν συναντά πλέον πουθενά κοινωνικά αναχώματα),

-Ζητούμε περισσότερα χρήματα για καθαριότητα (αφού δεν συμμετέχουμε πλέον σε κοινωνικές ομάδες συντήρησης και αποκατάστασης, αλλά κυρίως ελέγχου-αυτοσυγκράτησης, στη γειτονιά μας).

Θα μπορούσε ν΄αναφέρει κανείς πολλές στρεβλώσεις. Μάταια προσπαθεί να χρυσώσει τέτοιες ανάγκες ο ξενόφερτος εθελοντισμός, που ηχεί παράταιρα στο αυτί του Έλληνα, ακόμα και του προοδευτικού(;). Ο λόγος είναι πως ο εθελοντισμός εισπράττεται από τον απλό πολίτη σαν μια κεντρικά κατευθυνόμενη δομή, εξ αρχής καπελωμένη (ειδικά όσον αφορά την προσφορά της) από την εξουσία.

Από την άλλη βέβαια ζητούμε περισσότερη ελευθερία έκφρασης, λιγότερους φόρους κλπ. Με άλλα λόγια αστικοποιήσαμε ταχύτατα ακόμα και τα χωριά μας, προσπαθώντας να «προοδεύσουμε».

Μα, θα μου πείτε, το κράτος προσπαθεί να στηρίξει μέσω του υπουργείου Πολιτισμού, όσο μπορεί τέτοιου είδους δομές. Πόσοι και πόσοι σύλλογοι δεν επιδοτούνται; Λυπάμαι, μα ακούγοντας μήνες τώρα την Ζακοπουλιάδα, ένα ερχόταν στο μυαλό μου: Η Ηρωδιάδα! «Πάλι η Ηρωδιάς μαίνεται πάλι ταράσσεται… για του μύστες της Ελληνικής ορθοδοξίας και Ελληνικής γλώσσας» Αν, αυτή η διαχείριση των φόρων του κοσμάκη υπερ του πολιτισμού συνιστά πολιτισμό, έχετε μια πηγαία απάντηση, στο ερώτημά σας γιατί οπισθοδρομούμε πολιτισμικά όλο και περισσότερο…

Χρειάζεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, στήριξη για μερικά χρόνια της αυτόχθονος κοινωνικής συμμετοχής και έκφρασης για ομαλότερη μετάβαση στην νομοτελειακά επερχόμενη πλήρη αστικοποίηση των κοινωνιών των χωριών. Άλλωστε, για την προηγούμενη γενιά, η αστικοποίηση των χωριών μοιάζει με κοινωνικό ευνουχισμό και περιθωριοποίηση. Τελειώνοντας όμως η προκαποδιστριακές γενιές στην Ελλάδα, οι νεότεροι και από τα γενοφάσκια τους περιθωριοποιημένοι αστοί των χωριών, δηλαδή τα παιδιά μας, θα ζήσουν σε ένα άλλο, διαφορετικό, κόσμο που η Δυτικοευρωπαϊκή δομή του με τα όποια πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, θα είναι καλύτερα ανεκτή κοινωνικά ή τουλάχιστον θα τα πληγώνει λιγότερο….

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: