ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

16/03/2008

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, Η ΕΝΟΧΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ;

Οι επαρχιώτικες κοινωνίες, όπως η Ελληνική, έχουν βαθιά ριζωμένη μέσα τους την κοινωνική συνοχή, ανεξάρτητα αν τις τελευταίες δεκαετίες η πλειοψηφία έχει μετακινηθεί στα αστικά κέντρα. Με οδηγό λοιπόν αυτή τη συνοχή, όπως τη βίωσαν οι προηγούμενες γενιές στα χωριά τους, πορεύονται ακόμα και σήμερα οι Έλληνες. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικότητας είναι η δημιουργία χιλιάδων Συλλόγων τοπικού χαρακτήρα σε όλη τη Ελλάδα, ειδικά στις πόλεις και στο εξωτερικό. Συναντούμε λοιπόν Συλλόγους, Κρητικούς ας πούμε, στην Αθήνα, και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Ακόμα αν πάμε στο εξωτερικό, ανάλογα με τον αριθμό τους μπορούμε να δούμε συλλόγους είτε τοπικούς είτε εθνικούς, με συνδετικό κρίκο και κίνητρο και πάλι παρελθόντα κοινωνικά βιώματα σε αρχικές κοινωνίες και χωριά.

Οι οργανωτικές προσπάθειες αυτών των συλλόγων είναι κατά κανόνα αυθόρμητες και πηγαίες, όπως είναι και τα συναισθήματα που τους τρέφουν, και κατά μεγάλο μέρος τους συντηρούν. Φυσικά δεν μιλούμε για επαγγελματικού τύπου συλλόγους, εργασιακούς και συνδικαλιστικούς.

Είναι δεδομένο, πως ένας τοπικός σύλλογος έχει όλη την άνεση να εκφράσει οτιδήποτε εμπεριέχει η κοινωνία που τον ανάδειξε, από θέματα τοπικού χαρακτήρα, ή προστασίας των τόπων καταγωγής, είτε ακόμα με την έννοια της συντήρησης δομών και υποδομών στα χωριά, είτε της συντήρησης των ηθών εθίμων.

Η παραπάνω πηγαία, αυθόρμητη εκδήλωση, προσφορά και συμμετοχή του απλού Έλληνα αγνοήθηκε και απαξιώθηκε σε σοβαρό βαθμό από την πολιτεία. Η απαξίωση της καταδεικνύεται αρχικά στο γεγονός ότι κατά τη θεσμοθέτηση του Καποδίστρια κοινωνικές οργανώσεις τύπου Συλλόγων ουδαμού αναφέρονται. Όπου υλοποιούνται αυθόρμητα αυτές οι οργανωτικές δομές, έρχεται η θεσμοθετημένη οργανωτική δομή του Κράτους με αποκορύφωμα τον εις το απυρόβλητο Κύριον (τυπογράφε το κάπα κεφαλαίο παρακαλώ!) Ζακόπουλο, με ένα και μοναδικό στόχο: Με επιλεκτικές χρηματοδοτήσεις να ελέγξει την κοινωνικότητα και τη συλλογικότητα του Έλληνα! Παρακρατεί λοιπόν τεράστια ποσά από τη φορολογία του Έλληνα και βάζει ένα κάθε φορά (άλλοτε τον ονομάζει Βενιζέλο, άλλοτε Καραμανλή, κλπ) και με επιλεκτικές και κατευθυνόμενες χρηματοδοτήσεις προσπαθεί να ποδηγετήσει τη συλλογική κοινή γνώμη!

Ερχόμαστε τώρα και στις, ας τις πούμε εξελιγμένες, δυτικές κοινωνίες, που αναπτυσσόμενες σε αστικά κέντρα έχουν χάσει αρκετό δυναμικό από την κοινωνικότητα τους. Εδώ σαν εναλλακτική λύση έχουν εφεύρει τον εθελοντισμό, με ασαφή και απροσδιόριστο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα μέλη τους. Προσπαθεί η πολιτεία να επιλύσει δύσκολα προβλήματα κοινωνικής συμμετοχής επιδεικνύοντας-προτείνοντας διάφορα «καρότα». Σκέφτομαι όμως, τι είδους εφεύρημα είναι ο εθελοντισμός, απλά για να βγάλει το κράτος δια των εθελοντών το φίδι από την τρύπα, ενώ οι εθελοντές κατόπιν οφείλουν να εξαφανισθούν και να μην έχουν γνώμη, και δη «ενοχλητική» για την εκάστοτε εξουσία…. Σε ποιόν λοιπόν μπορεί να πετάξει το δόλωμα η κεντρική εξουσία προάγοντας τον εθελοντισμό; Μα προφανώς σε εκείνους που μπορούν να εκλέξουν το εθελοντικό κίνημα και να το φέρουν στις ανάγκες και τις σκοπιμότητες της εκάστοτε εξουσίας!

Θυμάμαι και παραλληλίζω, και ας με συγχωρήσουν οι υπέρμαχοι της πατάτας του εθελοντισμού, τα ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου. Τουλάχιστον βέβαια, εκεί όσοι συμμετείχαν είχαν γνωστό το όποιο αγαθό έκριναν πως ώφειλαν να διαφυλάξουν με την οργάνωση ΤΕΑ. Τώρα, το σώμα των εθελοντών απλά τίθεται στη διάθεση της εκάστοτε εξουσίας, ΕΑΝ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ. Σε Άλλες όμως περιπτώσεις κοινωνικών αναγκών και προβληματισμού, αν δηλαδή μιά κοινωνία οφείλει να καθοδηγηθεί από μιά εμπεριεχόμενη σε αυτή δομή, να συγκρουσθεί εν ανάγκη με την εξουσία, να απαιτήσει από την κεντρική εξουσία, να αυτενεργήσει θέτοντας μόνη της κάποιους στόχους, και πολλά άλλα, όλα αυτά δεν είναι μέσα στη φιλοσοφία του εθελοντισμού. Μήπως λοιπόν ο εθελοντισμός δεν είναι παρά ο ευνουχισμός και η χειραγώγηση της υπάρχουσας κοινωνικότητας του Έλληνα, και τίποτε περισσότερο;

Μερικές λέξεις, αρετές τις λένε πολλοί, κατά την άποψή μου προσβάλλουν την έννοια του ανθρωπισμού. Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ, η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, καθώς και ο καινοφανής ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, δεν τιμούν-κοσμούν το σύγχρονο άνθρωπο. Η άποψή μου είναι ξεκάθαρη:

Το να ελεείς ή φιλάνθρωπα να φροντίζεις κάποιον, (επιστρέφοντάς του σαν ΑΤΟΜΟ ΕΛΕΗΜΩΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ), ψίχουλα από τα στοιχειώδη που Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑ του στέρησε σε ανύποπτο χρόνο,

Το να δέχεσαι να εκχωρήσεις σαν ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ, μέρος της ανθρώπινης ικανότητας-δραστηριότητας σου σε κάποιες δομές με ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ, που δεν είναι εκ προοιμίου ότι το τελειότερο, είναι δομές που λειτουργούν χωρίς την πνευματική συμμετοχή του ανθρώπου.

Οι παραπάνω «αρετές» έρχονται εκ των υστέρων να επιστρέψουν μέρος από τα κλεμμένα από μέλη της ίδιας της κοινωνίας, αλλά με τρόπο που να αφήνει περιθώρια σε κάποιους ΧΕΙΡΑΓΏΓΗΣΗΣ της φιλανθωπίας, της ελεημοσύνης του εθελοντισμού κλπ. Θα μπορούσε να υπάρχει ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΣ (δομικός) ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΌΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΊΑ-ΚΟΙΝΩΝΊΑ:

Το να ελεούν οι πλούσιοι τους πάμφτωχους (οι άλλοι φτωχοί δεν έχουν ανάγκη και κόψιμο την ελεημοσύνη, ταμείο φτωχών σου λέει η εξουσία…), ή το να τρέχουν κάποιοι να πλαισιώσουν εθελοντικές δομές, όταν οι πολλοί πρέπει να δουλεύουν 12 ώρες για να ζήσουν, μήπως δεν επιζητά η κοινωνία λύσεις σε αυτά προβλήματα, αλλά συντήρηση των προβλημάτων;

Το να αρπάξουμε ή να στερήσουμε περισσότερα από την κοινωνία και να γίνουμε εκ των υστέρων φιλάνθρωποι και ελεήμονες, επιστρέφοντας μέρος αυτών, το να καταστρέφουμε σαν εξουσία φυσικά αγαθά να παραλείπουμε δομές και νόμους που επιφέρουν αδικίες και καταστροφές και μετά να ζητούμε από τον πολίτη εθελοντικά να στέρξει να γλυτώσουμε το δάσος από τη φωτιά κλπ, δεν νομίζω πως είναι η καλύτερη επιλογή. (Κάποιοι νεαροί εποχικοί δασοπυροσβέστες έβαζαν φωτιές κρυφά, προσπαθώντας να πείσουν τις υπηρεσίες πόσο απαραίτητη είναι η πρόσληψη τους σε μόνιμη βάση!). Μήπως και εμείς συντηρώντας κάποιες τέτοιες δομές αναδεικνύουμε «ανάγκες» που έθεσε μια στρεβλά αναπτυγμένη σύγχρονη κοινωνία, και μάλιστα με ιδιοτελή κριτήρια;

Πέρα όμως από τις όποιες παρατηρήσεις -αντιρρήσεις, ίσως θάταν σκόπιμο, να ξαναδεί η πολιτεία (θεσμοθέτης, φοροεισπράκτορας και χρηματοδότης γαρ…) το θέμα μέσα από ήδη υπάρχουσες δομές συμμετοχής έκφρασης και προσφοράς. Το να γυρίζει η πολιτεία μας να ανακαλύπτει τον τροχό από την εσπερία, εκεί που έχει καλύτερες δομές, δεν θα ήταν προτιμότερο να ζητήσει από τις δομές που ήδη υπάρχουν πηγαία και αυθόρμητα, να συνταχθούν και προς κάποιες ας τις πούμε ιδιάζουσες περιστασιακές κοινωνικές ανάγκες;

Προσωπικά με προσβάλει η έννοια του εθελοντισμού, και μάλιστα χρηματοδοτούμενου από το κράτος, δηλαδή από μένα. Αν τον προωθεί η Ευρώπη ακόμη χειρότερα, γιατί κατά την άποψη μου η κοινωνική Ευρώπη δεν περπατά καλά… Ωραία, φτιάξαμε τα, αναγκαία πράγματι,εργατικά σωματεία και πολλοί μιλούν για εργατοπατέρες, φτιάξαμε συνδικαλιστικά κινήματα και πολλές φορές δεν τα ακούνε τα ίδια τα μέλη τους. Ετοιμαζόμαστε για μια ακόμη δομή, τ ζούφια και αναποτελεσματική που όμως θα μας εφοδιάσει με μερικές ακόμα δομές-σφραγίδες που θα τις χρησιμοποιούν δεόντως κάποιοι;

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: