ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

31/03/2008

Χάσαμε την μπάλα…νετ.

«Χάσαμε την μπάλα». Θάταν ένας καλός τίτλος, εναλλακτικός του » Η Θέση της κοινωνίας στον αιώνα της επικοινωνίας», άλλωστε η εποχή μας έχει αποδεχθεί την επιβολή των ποδοσφαιρικών κανόνων «επικοινωνίας» Θα μου πεις βέβαια, μερικές χιλιάδες ωρυόμενων σε ένα γήπεδο με στόχο το έστω εικονικό, «σκίσιμο» των ίσου αριθμού αντιπάλων που ωρύονται με αντίθετο στόχο, αυτό συνιστά επικοινωνία των ανθρώπων; Δεν απαντώ στο ερώτημα, (αν και το «χάσαμε τη μπάλα» είναι μια πρόδρομη απάντηση), απλά το θέτω…

Είμαι οπαδός της σύγχρονης τεχνολογίας, την χρησιμοποιώ, πολύ δε περισσότερο, δεν την κατακρίνω. Άλλωστε τι να κατακρίνεις, σε λίγα κιλά μέταλλο και πλαστικό, περίτεχνα, είναι αλήθεια, δομημένο, που σου επιτρέπει να επικοινωνείς, να μιλάς, να βλέπεις στην άλλη άκρη του κόσμου; Ε και; αυτό κάνει ένοχο το υλικό και αθώο το χρήση;

Κάθε μέρα κατακλυζόμαστε,από τις κάθε είδους τηλεπικοινωνιακές και τηλεοπτικές εταιρείες, με ειδήσεις και προτροπές για την ασήμαντη οικονομικά επιβάρυνση μας, ώστε να επικοινωνούμε με την άλλη άκρη του κόσμου. Επίσης τονίζεται η τρομερή δυνατότητα του διαδικτύου που μας παρέχει τη δυνατότητα της γνώσης, της πληροφορίας κλπ. Ακόμα, αναμένουμε σε λίγο καιρό να επικοινωνούμε και να «βλέπουμε», κάθε ένα που θα επιθυμούσαμε, με την εξέλιξη-βελτίωση αυτών των συστημάτων.

Τα βάζω όλα αυτά κάτω και βλέποντας τον άνθρωπο-αποδέκτη αναλογίζομαι: «Είναι αυτό που τούλειπε; Γιατί τότε δεν ευτυχεί ο σημερινός άνθρωπος; Γιατί τα ναρκωτικά είναι η παράλληλη » ευτυχία» για πολλούς νέους, και τα ψυχοφάρμακα η ζητούμενη «νιρβάνα» για τους μεγαλύτερους; Εδώ κάπου είναι, που ο τσέλιγκας αναφωνούσε το παροιμιώδες: «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω,ι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»

Χωρίς αμφιβολία, δυσκολία στην επικοινωνία και η πληροφόρηση σε αλλοτινούς καιρούς αποτέλεσε προφανές εμπόδιο στην ανάπτυξη του ανθρώπου στο παρελθόν. Με τον καιρό η βηματική προσέγγιση στη γνώση και την εικόνα, πάντοτε κατευθυνόμενη και φιλτραρισμένη από τους εκάστοτε κοινωνικούς μηχανισμούς, επέτρεπε βήματα προόδου, με κάποια σταθερότητα και χωρίς ανατρεπτικούς κλυδωνισμούς. Αναφερόμενος στον βαρύγδουπο όρο «ανατρεπτικός» περιορίζομαι στην πνευματική-ψυχική ισορροπία του αποδέκτη ανθρώπου και όχι σε πολιτικά συστήματα.

Παράλληλα με την πληροφόρηση-παιδεία λειτουργούσε και μια κοινωνική δομή, που απ έπνεε μηνύματα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας, ακόμα και σε αυτούς που θα χαρακτηρίζαμε «ακοινώνητους». Το δίπολο λοιπόν κοινωνία και πληροφόρηση-παιδεία διατηρούσε κάποια ισορροπία στη σταδιακή εξέλιξη του ανθρώπου.

Ερχόμαστε τώρα στη σύγχρονη εποχή μας, όπου για να προσεγγίσουμε την πραγματικότητά μας, οφείλουμε να δούμε τους συντελεστές της: Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας είναι ο άνθρωπος που καθοδηγεί-προτυποποιεί η τηλεόραση τα media και η οθόνη του υπολογιστή, μιας και έτσι διαμορφώνεται ο σημερινός άνθρωπος, του δίδονται πρότυπα, αρχές και, κυρίως κατεύθυνση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που πήρε το τηλεοπτικό μήνυμα, πω ς να φάει, πως να ντυθεί, πως να μιλήσει και πως να φερθεί. Δεν θα υποστεί την κοινωνική κριτική, αφού δεν είναι μέλος κάποιας κοινωνίας, που θα μπορούσε να τον αμείψει ή να τον επιπλήξει. Άρα, οι στόχοι του είναι κατά την προσωπική του εκτίμηση, όπως δηλαδή θα μπορέσει με το λίγο ή πολύ μυαλό του να αφομοιώσει τα μηνύματα του ανελέητου ηλεκτρονικού κατακλυσμού.

Μιά μηδενική λοιπόν κοινωνική ανάδραση, πολύ βολική για τις ηγεσίες αυτού του κόσμου, με σαλαμοποιημένο τον ανθρωπάκο, μπροστά σε ένα τηλεοπτικό δέκτη χωρίς αντίλογο, να υφίσταται καρτερικά τον ευνουχισμό του, να του μεγιστοποιούν τις φυσιολογικές ελλείψεις, ατέλειες και τις ενοχές, να του καλλιεργούν «προβλήματα» για να του πουλούν «λύσεις».

Μέσα σε αυτό το πλέγμα της σημερινής μας πραγματικότητας, έρχεται σε βοήθεια της έκον-άκον απομόνωσης μας και ο επικοινωνιοκτόνος ντελάλης: «Μέ λίγα ευρώ παίρνετε το τάδε νέτ (δίκτυο) και μπορείτε να μιλάτε πλέον με τους ομοιοπαθείς σας απεριόριστα !» Αλήθεια τα σκυλάκια, τα γουρουνάκια, τα αρνάκια σ’ ένα κοπάδι που επικοινωνούν άμεσα και φυσικά είναι δυστυχισμένα; Τους λείπει αλήθεια ένα νετ για να ευτυχήσουν;

Παρ΄ότι μου φαίνεται δρόμος χωρίς επιστροφή, οι περισσότερο «προοδευμένες» από μας κοινωνίες έχουν ήδη χωθεί πολύ πιό βαθιά στο λούκι της αυτοαπομόνωσης, έχω την εντύπωση πως ο σημερινός άνθρωπος έφτιαξε μόνος του τη φυλακή του, κι΄ας φτάνουν οι κραυγές του στα πέρατα του κόσμου και δωρεάν!

Αρνηθήκαμε να διατηρήσουμε και να εκσυγχρονίσουμε παλαιότερες δομές επικοινωνίας, χώρους συνεύρεσης, χώρους κοινής διαβίωσης και χαλάρωσης. Έτσι, βγαίνοντας από το κλουβί μας, πληρώνουμε βενζίνη για να μετακινηθούμε, (μιας και είναι επικίνδυνο να περπατάμε στους δρόμους), πληρώνουμε για να δούμε στην ταβέρνα το γνωστό μας, πληρώνουμε στα γυμναστήρια για να χάσουμε τα περιττά κιλά, (αφού δεν έχουμε ούτε και πεζοδρόμια να περπατήσουμε), πληρώνουμε στο γιατρό για συμβουλές και ψυχοφάρμακα, κόντρα στην κατάθλιψη που μας βασανίζει… Έρχεται κατόπιν και η φυσιολογική ανεπάρκεια του μισθού-σύνταξης, εξανεμιζόμενα από τα παραπάνω καταναλωτικά πρότυπα. Διόλου δε περίεργη (μάλον αναμενόμενη) η ανάπτυξη της παραβατικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς, μιάς ποιά κοινωνία έχουμε για ανάχωμα σε τέτοια προβλήματα;

Σας το ξαναλέω: Οι μεγαλύτεροι χάσαμε τη μπάλα… Οι νεώτεροι; αυτούς τους χωρίσαμε σε αντίπαλες ομάδες και ευτυχούνε («εκτονώνονται» παροδικά) βρίζοντας στο γήπεδο τους αντιπάλους τους…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: