ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

28/04/2008

ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ και η συμπεθέρα μου

«Σκέφτομαι υπολογιστή, να βάλω στο μιτάτο // να πέμπω με το ιντερνέτ, το γάλα των προβάτω»

Λέει μου ο γεις κι΄ ό άλλος: «γιάντα δε γράφεις ετουτονέ, γιάντα δε γράφεις εκειονέ, έτσε εγίνικε το τάδε πράμα τάδε που, εξέχασες να γράψεις τόνα, καλιάτονε να μην έγραφες το άλλο….»

Δεν έχετε καταλάβει μωρέ κοπέλια ειντάνε το Ιντερνέτ; Είναι καμπόσω λογιώ οι αθρώποι, απού αποφασίζουνε να παρουσιαστούνε στο διαδίκτυο:

-Πίσω από μιάν ιστοσελίδα που υπάρχει συμφέρον κεινενός εμπόρου, η σελίδα είναι ζωντανή για να δαφημίζει την παρμάτεια του… Μπορεί να πουλεί από διάφορα είδη μέχρι αθρώπους….

-Υπάρχουνε και άλλες σελίδες που είναι ίσα-ίσα σα τσοι ταμπέλες τω μαγαζώ: άλλες είναι λαμπερές και φινετσάτες, μιάς και το μαγαζί είναι γεμάτο ζωή, και άλλες είναι ξεχασμένες στο διαδίκτυο, μιάς και ο καταστηματάρχης εκατέβασε τα ρολλά…Δε θωρείτε πουθενά στσοι δρόμους γι στα μαγαζά νταμπέλες εκατό χρονώ, και σκέφτεστε: ¨Εεε το παντέρμο ετουτονέ το μαγαζί πως είτονε του καιρού ντου… Το κακό είναι πως στο Ιντερνέτ δε φαίνονται οι ..αράχνες στις ιστοσελιδες….

-Είναι και καμπόσες άλλες ιστοσελίδες, απού καμπόσοι θένε να μαζώξουνε μια μπατούλια σα τζ΄απατούς τωνε, να κάνουνε παρέα. Τα περισσότερα μπλογκς δεν είναι παρά τέθοιες σελιδες. Κοινά ενδιαφέροντα, κοινές απόψεις, φιλαράκια καινούργια μα και παλιά, που απλά καταγράφουν και δημοσιοποιούν τα εσώψυχά ντωνε, μέχρι να κατουμώσουνε και να ξεχαστούνε…

Εγω; Δεν κατέχω κιαολιάς σε ποιάν ομάδα είμαι. Γράφω και τα προσωπικά μου, γράφω και των χωργιανών μου, γράφω και για ζωντανούς μα και για αποθαμένους.

Όσο και να φαίνεται περίεργο, το ιντερνέτ έχει μαζώξει τα πάντα: Από την παγκόσμια γνώση, μέχρι την παγκόσμια σαβούρα. Και όσο περνούν τα χρόνια, απλά γίνεται ένα πρώτης τάξης μαγαζί, μα και ένα εξαιρετικό παλιατζίδικο και ένας τεράστιος σκουπιδότοπος…. Και αυτά τα παραπάνω, όλα μαζί ανακατωμένα Καλό είναι το λοιπός να υπάρχουνε, και όποιος θέλει να βρίχνει ότι θέλει…Θωρείτε μωρέ πως είναι κακό να πάει κειανείς σε ένα παλιατζίδιο να καρκατουλεύει για καμμιά αντίκα; Γι΄είναι λάθος τως εκειονά απού καρκατουλεύουνε στσοι χωματερές να βρούνε πράμα να φάνε; Έχετε να τωσε δόσετε κεινα πιάτο φαί; Όι; Εεε, να μην τσοι κατηγορείτε σκειάς…

Ήλεγά σας αλλούπού, πως εμάζωνα, οντενείνουνε κοπέλι, τσοι παλιοεφημερίδες από τσ΄οψιγάδες, μιάς και δεν είχα να διαβάσω άλλο πράμα… Μα θα μου πεις πως εδά τα κοπέλια μας έχουνε πρόσβαση και στη σαβούρα του ιντερνέτ. Ε και; Εμείς απού διαβάζαμε μόνο τα «καθωσπρέπει βιβλία» λίγους μπανταξήδες εγβάλαμε; Οι σημερινοί μεγαλογκλέφτες και οι μεγαλοαπατενώνες μωρέ κοπέλια, από που τα πήρανε τα «πτυχία ντωνε; και τσοι γνώσεις τωνε;» Από πού διαβάσανε; Δεν είναι μωρέ το παντέρμο το μυαλό τ’ αθρώπου ίδιο με τη σκάφη τση μάνας μου, απού άμα θελα τση βάλεις καλό αλεύρι ήβγανε καλό ψωμί…. Αυτό το έρμο το μυαλό μπορεί να τ’ αχεροταίζεις και να βγείς άνθρωπος, μα και να το ταϊζεις με χρυσά κουτάλια και να βγείς βούι, απούλεγε και ο παππούς μου. Και να βγείς βούι καλάναι, μα έλα που πολλοί βγαίνουνε αθρωποφάγοι…

Advertisements

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΓΙΩΡΓΗ

Από τους λίγους χωργιανούς που στην άκρη του μυαλού ντως μπορεί να υπήρχαν ακόμα οι Τούρκοι τση Κρήτης, γεννημένη το 1917, και εγγονή του πρώτου Πετρογιάννη του Πετροκεφαλιού (Ιωάννης Πετράκης 1865), μας άφησε χρόνους, πλήρης ημερών, 91 ετών.

Η γνωστή και σαν Ευτυχία του Καφάτου, ένα χρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της Μιχάλη Καφάτου, από τα Καλύβια, μας εγκατέλειψε. Στα Παιδιά της: Ελευθερία, Μανώλη και Ελένη θερμά συλλυπητήρια…

26/04/2008

ΧΡΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΥΜΕΝΑ

(Αλλιώς: Μία σούμα της τετράμηνης παρουσίας στο διαδίκτυο)

Δεν έχω καταλάβει καλά, μα σαν να μου φαίνεται πως κάπου-κάπου καίμε κάποιες ελληνικές λέξεις ίσα-ίσα γιατί έτσι μας ήρθε. Ενώ έχουμε εκατομμύρια χρήστες και στην Ελλάδα, και εννοώ το διαδίκτυο, η λέξη κοντεύει να γίνει …κακόφημη, μιας και τη διεκδικούν δυναμικά και οι παντός είδους πρεζάκηδες. Οι χρήστες το λοιπός του διαδικτύου-ιντερνέτ και το χρειαζούμενο, το διαδίκτυο (και όχι η πρέζα).

Το διαδίκτυο είναι μια πόρτα στον κόσμο, για να ξεπορτίσουνε όσοι θένε. Δεν αναφέρομαι στη νεολαία, αυτή είναι έτσι κι΄αλλιώς ξεπορτισμένη, παίρνει και δίδει μηνύματα σε όλο τον πλανήτη. Πολλοί παλιότεροι φοβούνται ή διστάζουνε να προσεγγίσουνε το διαδίκτυο, σε αντίθεση με πολλούς νεότερους, που ανώνυμα συνήθως, βγάζουνε τα εσώψυχά τους σε όσα γράφουνε. Οι παλιότεροι πολλές φορές δαιμονοποιούμε το ιντερνέτ, απορίπτοντας άκριτα τα αμέτρητα καλά του, προτάσσοντας την κακή χρήση του από κάποιους.

Τα εργαλεία στα χέργια των ανθρώπων είναι μόνο ότι λέει το όνομά τους: εργαλεία. Με μεγαλύτερη ταχύτητα ανοίγεις ή κλείνεις ένα δρόμο με τη βοήθεια των εργαλείων, όμως άλλο χρήστης και άλλο χρειαζούμενο… Ας μη χρεώνουμε τα χρειαζούμενα επειδή κάποιοι χρήστες τους κάνουνε κακή χρήση… Δεν είναι κακό το μαχαίρι, επειδή κάποιοι δίδουν με αυτό μαχαιριές… Στο κάτω-κάτω η προηγούμενη γενιά την έλεγε την κουβέντα: Φταίει ο γάιδαρος και σπούμε το σωμάρι…

Οι ανθρώποι της γενιάς των επικοινωνιών, μετά το 2000, διαμορφώνουν ένα άλλο χαρακτήρα, από την παγκόσμια αλληλεπίδραση. Αυτοί σίγουρα ισορροπούν ε σε μια άλλη θέση, διαφορετική από εκείνη της γενιάς του 1950-60. Μπορεί αυτό να μας πληγώνει, αυτή είναι όμως η νέα κοινωνική πραγματικότητα. Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα από τον περίγυρό μας, γενά στους παλιότερους το αίσθημα της περιθωριοποίησης, χωρίς όμως να μπορούν να ανατρέξουν, με κάποιο τρόπο, στο κομμάτι της δικής τους κοινωνίας, που δεν έφυγε τελεσίδικα ακόμα….

Το διαδίκτυο μου εδοσε τη δυνατότητα να φτιάξω ένα κανάλι επικοινωνίας με αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους, φίλους από τα παλιά, σκόρπιους σε όλο τον κόσμο, χωρίς αυτό να μου στοιχίζει υπερβολικά σε χρόνο και κόπο… Μπορεί βέβαια να φαίνεται όλη η παρουσία του ιστότοπου μου σαν μονόδρομος που τον περπατώ μοναχός μου, μα κάπου-κάπου, κάποιοι, άγνωστοι μου, πέφτουν σε γνωστά τους μονπάτια, και άγνωστοι μεν, γίνονται καλοδεχούμενοι λαθροσυνοδοιπόροι στις μνήμες μιάς γενιάς, μιάς εποχής….

Λένε τον ένα Συγγραφέα, τον άλλο Καταγραφέα, τον τρίτο Απογραφέα, Ιστοριοργάφο, Ερευνητή κλπ. Δεν αισθάνομαι πως ανήκω κάπου στους παραπάνω… Απλά ανασκαλεύω και ανακαλώ εκείνο το κομμάτι της ζωής και της εποχής, όπως εγώ το βίωσα. Προτιμώ την τοπολαλιά της εποχής και του τόπου, περισσότερο το βλέπω σαν θύμηση και ανάμνηση, παρά σαν ανάλυση για εξαγωγή συμπερασμάτων. Άλλωστε αυτά έτσι κι΄αλλιώς τα έχει βγάλει η ζωή μόνη της. Σκέφτομαι φίλους και γνωστούς στην άλλη άκρη στ΄Ελλάδας, του κόσμου, και τους κρατώ μιά χαραμάδα ανοιχτή να θωρούνε λίγο από το κοινό παρελθόν μας.

Θα μου πεις βέβαια πως στον ιστότοπο υπάρχει και το κομμάτι που υποσημειώνω σαν Η ΟΠΤΙΚΉ ΜΟΥ. Σίγουρα αυτό αποτελεί μια δική μου προσέγγιση-θέση στα γεγονότα τα της σημερινής εποχής, που απλά κατατίθεται προς ομο- και αντι-νοούντες και –γνωμούντες. Είναι όπως ακριβώς το βλέπετε: η δική μου οπτική.


25/04/2008

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ

Filed under: Χωρίς κατηγορία — Λεοντάριον @ 4:26 μμ

20/04/2008

Ο ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο και το ερώτημα της πορείας του πλανήτη όσον αφορά το κλίμα, το νερό, τις βροχές, την ερημοποίηση, τις πυρκαϊές κλπ γίνεται όλο και πιο αγωνιώδες. Ο απλός άνθρωπος, που υποτίθεται πως τον νοιάζονται όσοι αγωνιούν περισσότερο και προσπαθούν να δώσουν λύσεις, καλά θα κάνει να αρχίσει και αυτός να σκιάζεται, να σκέφτεται και να προβληματίζεται, σαν τον αλλοτεσινό καπετάνιο που καλά τόθεσε το ερώτημα » ‘Η στραβός είν΄ό γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε».

Φθάσαμε-ζούμε στην εποχή των ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ. Η εποχή των διανοουμένων, των σοφών, των ηγετών φαίνεται νάχει παρέλθει προ πολλού. Ο απλός άνθρωπος αναγνωρίζει την αδυναμία του και δέχεται την εκχώρηση της ηγετικής καθοδήγησης σε όποιον τον πείσει πως διαθέτει τα ανάλογα προσόντα. Όμως παράλληλα ο απλός άνθρωπος έχει εμπλακεί σε ένα περίπλοκο σύστημα διοίκησης της κοινωνίας, που αφήνει μεγάλα περιθώρια παρερμηνειών. Αυτό τροφοδοτεί μια τάση διαπλοκής του πολίτη με την κάθε είδους διοικητική μηχανή, και βαθμιαία τροποποίηση του χαρακτήρα και των στόχων του μέσου πολίτη.

Βλέπουμε λοιπόν να αναπτύσσεται μια κοινωνία πολιτών που προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους δια της πλαγίας οδού. Η γνωριμία, το μπαξίσι, το ρουσφέτι, το λάδωμα, το φακελάκι, η μίζα, το μέσον, η διαμεσολάβηση, το ποσοστό, το γρηγορόσημο, είναι στοιχεία που οφείλει να εφοδιασθεί ο μέσος πολίτης, για να σταθεί όρθιος στην επαφή του με τους εκ των ηγετών του εξαρτώμενους υπαλλήλους του μηχανισμού διοίκησης.

Ερχόμαστε τώρα σε ένα δεύτερο παράγοντα του προβλήματος: Έχει ο μέσος πολίτης την ανωτέρω αντίληψη για τον ηγέτη του, δηλαδή τον θέλει άνθρωπο-ηγέτη του που θα τον οδηγήσει σε δύσκολους ατραπούς, μα και διεφθαρμένο-ρουσφετολόγο, που θα αδικήσει άλλους πολίτες για χάρη του ημετέρου!

Φυσικά οι δυό ανωτέρω τάσεις είναι ευθέως αντίθετες, και παρά τα αντιθέτως φημούμενα, στη σύγκρουση καλού-κακού το κακό υπερτερεί κατά κράτος. Σιγά-σιγά λοιπόν η εντιμότητα, η ακεραιότητα, η ικανότητα, τα προσόντα, αλλά και ο αλτρουισμός αποτελούν παρελθόν στο προσοντολόγιο των εκλεκτών του λαού, Ουδείς πολιτικός είναι πλέον έντιμος, άλλωστε οι απαιτήσεις των εκλεκτόρων δεν του αφήνουν περιθώριο εκλογής ! Αναπτύσσεται λοιπόν μια μηχανή διοίκησης που αποτελείται από ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ των διαφόρων καταστάσεων, τόσο σε πολιτικά όσο και σε κοινωνικά θέματα. Ας γίνουμε σαφέστεροι: Βλέπουμε παρακάτω, πως μια σειρά μηχανισμών-εργαλείων της κοινωνίας που αμείβονται πλουσιοπάροχα από αυτήν, απόκτησαν σιγά σιγά την κυρίαρχη ιδιότητα του καρκίνου: αυτονομία, ανεξέλεγκτη απομύζηση πόρων από την κοινωνία και εις βάρος αυτής.

Η Αστυνομία θα διαχειρισθεί το έγκλημα, μπορεί να είναι προσοδοφόρο για πολλά μέλη της αστυνομίας. Για το πολίτη βέβαια στόχος της αστυνομίας θα όφειλε να ναι το να πατάξει-εξαλείψει το έγκλημα, όμως φαίνεται πως κατά την αστυνομία, η διαχείριση του είναι επωφελέστερη για αυτήν

Το Κύκλωμα Δικαστών-δικηγόρων θα διαχειρισθεί το νόμο και την προστασία του πολίτη επωφελεία της. Η αύξηση των υποθέσεων που καλείται να επιλύσει η δικαιοσύνη και οι δικηγόροι αυξάνονται κατακόρυφα, πράγμα που ενισχύει την ανωτέρω άποψη, από την άλλη διογκώνει υπέρμετρα τα προσωπικά οφέλη των ανωτέρω τάξεων. Αν υποθέσουμε πως η παιδεία από τη μια και ο σωφρονισμός από την άλλη, συνεπικουρούμενοι από σαφείς νομολογίες των πολιτικών,  θα όφειλε να ελαττώσει την πελατεία του ανωτέρω διδύμου. Τουναντίον, κινδυνεύει κάθε πολίτης να κυκλοφορεί με τους δικηγόρους του για να προστατευθεί από τους παράνομους, από το κράτος, από τους ισχυρούς, από την εξουσία κλπ. Και επειδή δεν μπορεί ο καθένας να έχει δικηγόρους, όλοι εισπράττουμε μέρος της αδικίας… Ερωτήματα όπως: Γιατί δεν έχουμε γιατρό (αν και πληρώνουμε στον ασφαλιστικό φορέα), γιατί δεν μας πληρώνουν την επιδότηση ή την αποζημίωση (που προβλέπεται από το νόμο), γιατί ο τάδε κατέλαβε το πεζοδρόμιο ή το δρόμο που θάπρεπε να περπατά ο πεζός (αν και προβλέπεται από το σχέδιο πόλης) και χιλιάδες άλλα ερωτήματα είναι έτοιμα να «δικαιωθούν» αν καταβάλετε το ανάλογο τίμημα σε ένα κατ΄ουσία παράνομο σύστημα νομιμότητας….

Οι πολιτικοί παροτρυνόμενοι από συντεχνίες πολιτών, νομολογούν σαν νομιμοποιοί (νομιμοποιούντες στην ουσία πρότερον παράνομες πράξεις), υιοθετούν επιλογές, που σε βάθος χρόνου έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τον πολίτη και το περιβάλλον.

Στην υγεία μέγα μέρος των προσπαθειών παροχής υγείας στόχο έχει τη μετακίνηση μεγάλων ποσών οφέλους-κέρδους προς μερίδα γιατρών και επαγγελματικών κλάδων υγείας, ειδικά φαρμακοβιομηχανιών.

Στην παιδεία οι πλέον σημαντικοί στόχοι των εκπαιδευτικών είναι η …παραπαιδεία και τα εξ αυτής οφέλη.

Η Δημοσιογραφία-μέσα ενημέρωσης έχουν αποτελέσει το πλέον διεφθαρμένο κομμάτι των παραπάνω κυκλωμάτων, μιας και έχουν μετατραπεί σε εργαλεία επιχειρηματικών, πολιτικών στόχων των ομάδων που τα κατέχουν και τα υπηρετούν.

Μακρυγόρησα, προσπαθώντας να σας πείσω πως σήμερον διαθέτουμε ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ στη θέση που χρειάζονται ΗΓΕΤΕΣ. Βέβαια, μόνοι μας προωθήσαμε στις ηγετικές θέσεις διαχειριστές συμφερόντων των ολίγων τάξεων-ομάδων και τίποτε περισσότερο. ‘Ομως, η αρχικά βαθμιαία εκφύλιση-διολίσθηση, μεταπίπτει οσονούπω με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, σε φθορά και μάλιστα φαίνεται νάχει παγκόσμιες διαστάσεις, απαιτεί επειγόντως αλλαγή πλεύσης με κόστος από μεγάλους ηγέτες. Μάλιστα δε, οι τώρα μεγάλοι ηγέτες δεν θάναι όπως οι τέως αυτονόητα μεγάλοι του παρελθόντος, του τύπου: να ελευθερώσουμε την πατρίδα κλπ. αλλά οφείλουν να βρουν συμμάχους σε παγκόσμιο επίπεδο για να α) ανακατευθύνουν την πορεία του κόσμου και β) για να ξεκινήσει το ξήλωμα των λαθρόβιων ιδεών-στόχων-μηχανών κλπ, για να σταματήσει η κατρακύλα του πλανήτη. Τι εννοώ; μα απλά βλέπετε εσείς ωφέλεια από την ας πούμε …unisef,  που σώζει ένα παιδάκι, και την ίδια ώρα η πολιτική των πατρώνων της οδηγεί σε λιμό ολόκληρους λαούς, βλέπετε ωφέλεια από τους … τηλεμαραθώνιους, εκτός από τη συσσώρευση και άλλου πλούτου από τις τράπεζες και τους ολίγους διαχειριστές του οβολού σας, καθώς και τόσες άλλες πονηρές δομές που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τρέχουν οι μεγάλοι να μας ζητήσουν τον οβολό μας για να «σταματήσουν» το εμπόριο παιδιών. Αλήθεια, μήπως θα πρεπε να δώσουμε τον οβολό μας για να κάνει η εξουσία τα αυτονόητα δηλαδή να τιμωρήσει έστω ΕΝΑ από τους οφελούμενους από την παραπάνω παρανομία; Αυτό ποιός θα το κάνει; Μήπως είναι όλα στάχτη στα μάτια;

Ποιος για παράδειγμα θα πείσει μια βιομηχανία της Κίνας πως το να βάλεις μια πλαστική κουκλίτσα ή μιά βίδα σε ένα δεκαπλάσιου μεγέθους χαρτόνι με διάφορα χρώματα είναι το ίδιο εγκληματικό με το να κόβεις ένα δένδρο (για να φτιάξεις το ανάλογο χαρτί)

Ποιος θα πείσει το πιτσιρίκι πως δεν μπορεί να θέλει ένα κιβώτιο μισό κυβικό μέτρο για …πασχαλινή λαμπάδα, αυτό του επιβάλει η διαφήμιση, και από την άλλη η μαμά να πληρώνει ενισχύοντας τις …οικολογικές οργανώσεις. Ούτε και δικαιούται κανείς να δέχεται από τη μια την θεοποίηση, φορολογικά, της καταναλωτικής διαφήμισης, και από την άλλη να μιλά για…ανακύκλωση.

Δεν μπορεί να προτείνεται σε ένα παιδί ένα παιχνίδι μιας χρήσης που σε μια ώρα να τόχει σπάσει και να καταστρέφεται. Αντίστοιχα δεν είναι δυνατόν να φτιάχνονται εκατομμύρια ηλεκτρικών ειδών με προοπτική να ζήσουν 6 μήνες έως 2 χρόνια και μετά να πετιούνται, όπως δεν πρέπει να είναι κοινωνικά δεκτή μιά γκαρνταρόμπα διακοσίων φορεμάτων παπουτσιών κλπ. ¨Ολα αυτά δεν είναι παρά χυδαία εφόρμηση στα αποθέματα του πλανήτη ΑΠΟ ΤΟ 10% ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ (ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ). Για φανατασθείτε να αρχίσουν να ΣΠΑΤΑΛΟΥΝ και οι ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες…. (αν και άρχισαν ήδη…)

Και βέβαια ανακαλύψαμε την ΕΠΙΠΛΑΣΤΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, προσπαθώντας να χρυσώσουμε προσωρινά το χάπι. Για πέστε μου όμως καλοί μου άνθρωποι: α) την περισσευούμενη θερμότητα που εγκλωβίζεται πάνω στη γη μήπως θα τη στείλουμε πίσω με τίποτε ….κοντέινερ στον ήλιο; β) Το μολυσμένο/καθαρό περιβάλλον-αέρας μήπως πρέπει να το πληρώνουμε σε λίγα χρόνια σε συσκευασίες λίτρου σε κάποια πολυεθνική;

Δεν μπορώ καν να φαντασθώ την προσεχή, σε 10-20 χρόνια, νέα παγκόσμια δικτατορία, όπου μερικές εταιρείες γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων θα καθορίζουν πόσα εκατομμύρια ανεπιθύμητων θα πεθάνουν και σε ποιο μέρος, στερώντας τους τους σπόρους καλλιεργειών. Αυτό είναι η συνέπεια-τίμημα της ασύμμετρης καταστροφής της παραδοσιακής γεωργίας, που και αυτή προέκυψε σαν επίλογος της άκριτης και άνευ όρων αποδοχής της παγκοσμιοποίησης.

Και μιάς και έγινε αναφορά στην παγκοσμιοποιοίηση, αυτή φαντάζει σαν η μητέρα όλων των κακών, αφού όπως εφαρμόζεται το εξασφαλισμένο όφελος αφορά τους σχεδιαστές της και μόνον. Ακόμα, και οι τροποποιήσεις της σκοπό έχουν να υπηρετήσουν την ευημερία των ισχυρών και τον ξεριζωμό των αδύνατων.

Βλέπετε λοιπόν, πως ο μελλοθάνατος πλανήτης μας ζητά εναγώνια ηγέτες, φωτισμένους και όχι χαραμοφάηδες, διαχειριστές. Η προσπάθεια πρέπει νάνε σε πανευρωπαϊκό ή/και παγκόσμιο επίπεδο, μιας και η Κινεζική μόλυνση είναι το ίδιο, αν όχι και χειρότερη, από τις κινεζικές γρίπες.


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Filed under: Χωρίς κατηγορία — Λεοντάριον @ 9:46 πμ
Tags:

ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

και

ΦΙΛΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ

10/04/2008

ΤΟ ΦΥΛΟΝ ΣΥΚΗΣ ΚΑΙ Ο …ΕΞΟΧΟΤΑΤΟΣ

Δεν πέρασαν 24 ώρες από προηγούμενη τοποθέτηση μου (ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΤΟ ΟΠΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ), και ο πανάγαθος Υπουργός μας δεν θέλησε να με διαψεύσει: Έσπευσε να ΑΠΟΛΥΣΕΙ τό (ΜΟΝΑΔΙΚΟ) από τους διάσημους Μακεδόνες της παρέας, που ο κόσμος θα μπορούσε νάχει θετική γνώμη. Και βέβαια η αποκάλυψη πως έχουμε αρκετά άλλα κρούσματα ντοπαρίσματος, από τον παυθέντα κ Δεληγιάνη, ενόχλησε τον κ Λιάπη, ενώ οι λοιποί εκ Θεσσαλονίκης Αγάπιοι, Πανάγοι, Τσιτουρίδηδες, Ζακόπουλοι, αν και σκαδαλιάρηδες, τυγχάνουν της αμέριστης συμπαράστασης του κ Υπουργού….

Μιλάγαμε για το φύλο συκής, που θα όφειλε η πολιτική ηγεσία να περιβάλει τη γύμνια της με την ανοχή των όσων συμβαίνουν. Όμως ο εξοχότατος κ Λιάπης πέταξε και το υπάρχον φύλο συκής, ορυόμενος για την προσβολή της …νομιμοφάνειας. Αλήθεια κ Λιάπη, πότε άλλοτε η υπό την πολιτική ηγεσία επιτροπή κατά του ντόπιγκ στην Ελλάδα είχε ανακοινώσει θετικά κρούσματα; Βρέθηκε λοιπόν ΕΝΑΣ επίσημος και το είπε, έστω παράτυπα, και σπεύσατε να τον καρατομήσετε… Αλλά τι να πει κανείς, όταν ο Κωστάκης δεν καρατομεί όσους τα ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΟΥΝ, τόσα χρόνια ΝΟΜΟΤΥΠΑ… Πάντως Υπουργοί μου έχετε δίκιο, πως ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία ( αλλά νάχετε χάρη που δεν σας παίρνει χαμπάρι, είναι μαστουρωμένος μακαρίως…. Και μιάς και η συζήτηση, δεν σας πολυφοβάμαι, εσείς  έχετε συνηθίσει το πόπολο στη δική του πρέζα, απλά αν δεν του τη δόσετε εσείς, τη ζητά από τους «αντιπάλους» σας. Μαστούρα νάναι και ποιός δίδει σημασία στα σικέ.)

Εϊναι αλήθεια πως όλη η ηγεσία του αθλητισμού μας, με πρώτη την πολιτική ηγεσία, παρακολουθεί με αγωνία τους …Λαρισαίους γυψαδόρους που προσπαθούν με τη βοήθεια των ….Κινέζικων συνεργείων να …μερεμετίσουν το κατάντημα του Αθλητισμού μας, και σου έρχεται ο Σαλονικιός να βγάζει και άλλους λαγούς…. Και που ξέρουμε, αν σε εκείνα τα θαμένα περιστατικά δεν επαρκούν τα Κινέζικα συνεργεία, αλλά θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε και τίποτε Αλβανικά ή Σκοπιανά… και πέσουμε στην ανάγκη τους, τώρα που δεν τα πάμε και τόσο καλά….

Και ναχεις και εκείνο τον προπονητή των αρσιβαριστών να σου το λέει ξεκάθαρα πως με τούτα και με κείνα των ημερών, δεν μπόρεσε να ….χαρεί (;) το γεγονός της κηδείας του πατέρα του, πρσπαθώντας να βοηθήσει… Ας με συγχωρέσεις, αλλά ένα τέτοιο γεγονός άνθρωπέ μου δεν το παίζεις στην τηλεόραση υπομειδιώντας. Τι τραβάει ο άνθρωπος για το παντεσπάνι του…

Εϊδατε τι τραβάει η καημένη η εξουσία; Όλο σε μπελάδες τηνε βάζει το πόπολο…. Κουράγιο Εξοχότατοι, ευτυχώς είναι το Συνεργείο του Γιωργάκη (νάναι καλά το παιδί) που δεν μιλάει και σας βοηθά, όσο μπορεί…

08/04/2008

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΟΠΙΟΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;

Φαίνεται τόχει η μοίρα των μεγάλων ιδεών, να γίνονται στην πορεία τους εργαλεία στα χέρια κάποιων επιτείδιων, ώστε να τις εκμεταλλεύονται, έστω για λίγο σε παγκόσμιο επίπεδο, προς ίδιον όφελος… Ήρθε ο χριστιανισμός επί γης, και πολλοί από τους φορείς του τον κατάντησαν οφθαλμοφανές εργαλείο εκμετάλλευσης, ώστε η κομμουνιστική άποψη, πως η θρησκεία είναι το όπιον του λαού, να πέσει σε αρκετά γόνιμο έδαφος και να βλαστήσει γιά αρκετό χρόνο.

Χωρίς αμφιβολία, και οι κομμουνιστές αντικαθιστώντας τη θρησκεία-όπιον με τον κομμουνισμό-όπιον δεν είχαν (σε βάθος χρόνου) καλύτερη μοίρα στη συνείδηση του λαού… Και ενώ ο κομμουνισμός εμπεριέχει στην ιδεολογία του προτάσεις-λύσεις για τα κοινωνικά προβλήματα, στη φάση της εφαρμογής των αριστερών ιδεών αυτές εφαρμόσθηκαν προς ίδιον όφελος… Πολύ περισσότερα θετικά θα μπορούσε να πει κανείς και για το χριστιανισμό, χωρίς όμως τα μεμπτά εκκλησιαστικά φτασιδώματά του.

Επειδή το ανθρωπομάνι του πλανήτη μας, παρουσιάζοντας έντονα προβατοειδή συμπεριφορά αλλά έξυπνων (!) προβάτων, (τουλάχιστον τα «πρόβατα» αυτή την αντίληψη έχουν για τον εαυτό τους), η ίδια πάντα κάστα εκμεταλλευτών όφειλε να βρει μια ιδέα που να μπορεί να συναγείρει τα πλήθη, (κάπως έτσι θα τόλεγαν οι γραμματιζούμενοι), που να μπορεί να ξανα-μαντρώσει αυτά τα έξυπνα πρόβατα. Αν μάλιστα αυτή η ιδέα ξεπερνούσε θρησκευτικούς και εθνικούς φραγμούς και σύνορα, ακόμα καλύτερα! Εδώ κάπου τους βγήκε πολύ βολική η Ολυμπιακή ιδέα, το αθλητικό ιδεώδες κλπ. Είναι πραγματικά μια ιδέα με βαθιές ρίζες, αρκετά σωστά δομημένη και καλλιεργημένη από τους Αρχαίους Έλληνες και με παγκόσμια αποδοχή. Άρχισαν λοιπόν σε παγκόσμιο επίπεδο, να δομούν τα διάφορα κράτη τα δικά τους σενάρια αθλητικής «ανάπτυξης». Μάλιστα, μιας και το μοντέλο βιομηχανικού τύπου ανάπτυξης είναι καθαρά δυτικό εφεύρημα, στηθήκανε, κυρίως στο Δυτικό κόσμο, μεγάλες «μηχανές» αθλητικής ανάπτυξης, που κάπου-κάπου γινόντουσαν και βιομηχανίες. Μάλιστα φαίνεται να «παράγουν» τόσο καλά αυτές οι βιομηχανίες, που πολλοί βιομήχανοι παραμελούν τις κλασικού τύπου βιομηχανίες, στρεφόμενοι προς την πλέον προσοδοφόρα βιομηχανία: αυτή του αθλητισμού

(Για ξανασκεφθείτε, γιατί μόνο μεγάλοι μπίζνεσμαν, παγκόσμια, αγοράζουν διάφορες ομάδες… Βέβαια, για να μην μπερδεύεστε, επικαιροποιήσετε το ερώτημα με το αυγό: Και αν δυσκολεύεστε να απαντήσετε στο: αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό, ή όπερ ένα και το αυτό: ΑΝ, Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΔΙΔΕΙ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΌ ή Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ, ό κάθε αναγνώστης ας δόσει τη δική του απάντηση)

Αν λοιπόν το θέμα σταματούσε στο επίπεδο των «ιδεολογικών» διαπληκτισμών στους καφενέδες, θάτανε μικρό το κακό, όμως έχει μπει στα σχέδια και τους στόχους και της πολιτικής εξουσίας. Βλέπουμε λοιπόν τους πολιτικούς να τρέχουνε να εκμεταλλευτούν το «Αθλητικό ιδεώδες», ή να διαποτίζουν το πόπολο με τέτοια μανία, που να ψηφίζουν, για παράδειγμα, κάποιον για βουλευτή τους επειδή είχε σαν προσόν του να τουμπάει πολύ καλά την μπάλα ή και τους αντιπάλους του! Μας μένει να δούμε ν’ αρχίσει και η εκκλησιαστική εξουσία να εκμεταλλεύεται το ίδιο ιδεώδες! (Ας πούμε μια ομάδα του Βατικανού, εναντίον μιας ομάδας του Δαλάι Λάμα κλπ).

Προτάθηκε με αγωνία να στραφούν τα παιδιά στον αθλητισμό, μιας και η άλλη μεγάλη βιομηχανία που τα διεκδικεί με αξιώσεις, εκείνη των ναρκωτικών, όχι μόνο διεκδικούσε, αλλά και κατέχει μερίδιον της αγοράς. Και μιας και στον ελεύθερο ανταγωνισμό κάθε μορφής επιχείρηση που φέρει κέρδος σε κάποιους είναι ιερή, ακόμα και τότε που πουλά θάνατο, όφειλαν οι ανταγωνιστές να στήσουν μια άλλη ανταγωνιστική επιχείρηση στις πλάτες των παιδιών μας. Στήθηκε λοιπόν η επιχείρηση «Αθλητικόν Ιδεώδες» και η περί αυτό βιομηχανία. Κάθε μορφής εξουσία προσπαθεί νάχει πελάτες από αυτή τη μεγάλη δεξαμενή. Φυσικό και επόμενο είναι λοιπόν, οι διάφορες φαρμακευτικές βιομηχανίες να προτείνουν λύσεις στην επιδιωκόμενη χειραγώγηση των αθλητών αρχικά, κατά τεκμήριο νέων, και κατ΄επέκταση των τζογαδόρων-πιστών. Έτσι δεν είναι δύσκολο να βρεθεί και ο «εισαγωγέας συμπληρωμάτων διατροφής», ο «φαρμακοποιός», ο «προπονητής» κλπ, που θα υποκαταστήσει τον έμπορο ναρκωτικών. Άλλωστε, τα σκευάσματα του ενός ανταγωνιστή που βγάζει πρωταθλητές, οφείλουν να νικηθούν με άλλα σκευάσματα νεότερα, ισχυρότερα κλπ για ακόμα μεγαλύτερα ρεκόρ. Άλλωστε αυτό δεν επιτάσσει (κατά γράμμα) το …ολυμπιακό ιδεώδες;

Και μιας και σας μένουν κάποιες απορίες, πχ: γιατί δεν πιάνουν έστω τους κατασκευαστές απαγορευμένων ουσιών, ας σας θυμίσω την άποψη ενός παληού μου Καθηγητή Χημείας το Χημικό Τμήμα του Παν Αθηνών: «Η νοθεία στα τρόφιμα είναι μέρος του παιχνιδιού. Οι χημικοί της Βιομηχανίας ΠΡΩΤΟΙ (λόγω του κέρδους) συνθέτουν και χρησιμοποιούν ουσίες αλλά και τρόπους απόκρυψης για την εικονική βελτίωση των τροφίμων, μέχρι να τους ανακαλύψουν οι Χημικοί ελέγχου του Γενικού Χημείου του Κράτους και οι Υγειονομικές Υπηρεσίες, και τους τις απαγορεύσουν. Όμως αυτοί στη συνέχεια ανακαλύπτουν νέες ουσίες νοθείας, και ούτω καθ εξής».

Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τις ουσίες ντοπαρίσματος των αθλητών. Η βιομηχανία και οι επιχειρήσεις αθλητισμού δεν διαφέρουν από τις παντός είδους άλλες επιχειρήσεις, στο κέρδος και μόνον αποσκοπούν.

Που λοιπόν είναι το παράνομο; Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, το ανήθικο κομμάτι είναι στο ότι η κάθε πολιτική εξουσία, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, έθνικότητα, ευρισκόμενη ίσως και η ίδια παγιδευμένη σε ένα υπερεθνικό τραστ εκμετάλλευσης του αθλητισμού, τον προωθεί έκον-άκον, προσποριζόμενη και αυτή ίδιο όφελος. Άλλωστε, αν μετατρέψει κανείς τον αθλητισμό σε όπιον του λαού, πολύ εύκολα κάθε ντοπαρισμένος δίδει λίγα ευρώ στον τζόγο, στο γήπεδο κλπ, που για τους διαχειριστές του κάθε Κράτους αποτελούν ένα τυφλό μα λίαν υπολογίσιμο έσοδο. Πολλοί οι ντοπαρισμένοι λοιπόν, μέγα το κέρδος δια τους αρμέγοντες το «Αθλητικό Ιδεώδες» Είναι δε τόσο μεγαλύτερο το κέρδος, όσο είναι και το ιδεολογικό ντοπάρισμα. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι, να υποκύπτουμε ακόμα και στο πραγματικό ντοπάρισμα των παιδιών μας, με τη χρήση αναβολικών, παγκοσμίως, εν ονόματι του κέρδους.

Ερώτημα προς παιδάκια, μιράκια, νέους, αθλητές, προπονητές, μαμάδες, μπαμπάδες, ελεγκτές κλπ. ΕΙΔΑΤΕ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΖΩΟΤΡΟΦΩΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΕΞ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΝΩΣΤΕΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ; Η απάντηση είναι: όχι. Συνήθως τη «δουλειά» την αναλαμβάνουν «εταιρείες» επί τούτου φτιαγμένες… Είδατε επίσης μεγάλους Ελληνες εισαγωγείς-αντιπροσώπους να φέρνουν αυτά τα περίεργα σκευάσματα;  Είδες η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ;

Άλλη μιά ιδέα λοιπόν, το Ολυμπιακό ιδεώδες, κατάντησε όπιο του λαού, και όσο αντέξει. Το δυστύχημα είναι ότι πολλοί το επικαλούνται ή και συνηδειτά και έντιμα το χρησιμοποιούν, μόνο και μόνο για να γλυτώσουν τα παιδιά τους από το πραγματικό όπιο. Εδώ λοιπόν έρχονται οι επιτείδιοι και του το σερβίσρουν (το ιδεώδες ντέ !) με ντόπα ! Τραγέλαφος ! όπως θα αναφωνούσε και ο φίλος μου ο Θανάσης…

Ίσως φθάσαμε στην εποχή που η πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο οφείλει να βάλει ένα φύλο συκής. Δεν θα έλεγα πως έχει τη δύναμη να αναζητήσει ενα ελάχιστο περίβλημα ηθικής, άλλωστε η πολιτική μάλον τείνει να διαμορφώνει κανόνες ηθικής, παρά να συμορφώνεται με υπάρχοντες ηθικούς κανόνες.

01/04/2008

ΕΦΥΓΕ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΕΜΟΝΑΚΗΣ

Filed under: Χωρίς κατηγορία — Λεοντάριον @ 7:53 πμ
Tags:

Απρόσμενα, και ενώ εργαζόταν, μας εγκατέλειψε άλλος ένας καλός χωργιανός: Ο Μιχάλης του Λεμόνη (1936). Ένας σωστός και άξιος Πετροκεφαλιανός. Καλό ταξίδι Μιχάλη, Κουράγιο στη γυναίκα  και τα παιδιά σου.

Blog στο WordPress.com.