ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

20/04/2008

Ο ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο και το ερώτημα της πορείας του πλανήτη όσον αφορά το κλίμα, το νερό, τις βροχές, την ερημοποίηση, τις πυρκαϊές κλπ γίνεται όλο και πιο αγωνιώδες. Ο απλός άνθρωπος, που υποτίθεται πως τον νοιάζονται όσοι αγωνιούν περισσότερο και προσπαθούν να δώσουν λύσεις, καλά θα κάνει να αρχίσει και αυτός να σκιάζεται, να σκέφτεται και να προβληματίζεται, σαν τον αλλοτεσινό καπετάνιο που καλά τόθεσε το ερώτημα » ‘Η στραβός είν΄ό γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε».

Φθάσαμε-ζούμε στην εποχή των ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ. Η εποχή των διανοουμένων, των σοφών, των ηγετών φαίνεται νάχει παρέλθει προ πολλού. Ο απλός άνθρωπος αναγνωρίζει την αδυναμία του και δέχεται την εκχώρηση της ηγετικής καθοδήγησης σε όποιον τον πείσει πως διαθέτει τα ανάλογα προσόντα. Όμως παράλληλα ο απλός άνθρωπος έχει εμπλακεί σε ένα περίπλοκο σύστημα διοίκησης της κοινωνίας, που αφήνει μεγάλα περιθώρια παρερμηνειών. Αυτό τροφοδοτεί μια τάση διαπλοκής του πολίτη με την κάθε είδους διοικητική μηχανή, και βαθμιαία τροποποίηση του χαρακτήρα και των στόχων του μέσου πολίτη.

Βλέπουμε λοιπόν να αναπτύσσεται μια κοινωνία πολιτών που προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους δια της πλαγίας οδού. Η γνωριμία, το μπαξίσι, το ρουσφέτι, το λάδωμα, το φακελάκι, η μίζα, το μέσον, η διαμεσολάβηση, το ποσοστό, το γρηγορόσημο, είναι στοιχεία που οφείλει να εφοδιασθεί ο μέσος πολίτης, για να σταθεί όρθιος στην επαφή του με τους εκ των ηγετών του εξαρτώμενους υπαλλήλους του μηχανισμού διοίκησης.

Ερχόμαστε τώρα σε ένα δεύτερο παράγοντα του προβλήματος: Έχει ο μέσος πολίτης την ανωτέρω αντίληψη για τον ηγέτη του, δηλαδή τον θέλει άνθρωπο-ηγέτη του που θα τον οδηγήσει σε δύσκολους ατραπούς, μα και διεφθαρμένο-ρουσφετολόγο, που θα αδικήσει άλλους πολίτες για χάρη του ημετέρου!

Φυσικά οι δυό ανωτέρω τάσεις είναι ευθέως αντίθετες, και παρά τα αντιθέτως φημούμενα, στη σύγκρουση καλού-κακού το κακό υπερτερεί κατά κράτος. Σιγά-σιγά λοιπόν η εντιμότητα, η ακεραιότητα, η ικανότητα, τα προσόντα, αλλά και ο αλτρουισμός αποτελούν παρελθόν στο προσοντολόγιο των εκλεκτών του λαού, Ουδείς πολιτικός είναι πλέον έντιμος, άλλωστε οι απαιτήσεις των εκλεκτόρων δεν του αφήνουν περιθώριο εκλογής ! Αναπτύσσεται λοιπόν μια μηχανή διοίκησης που αποτελείται από ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ των διαφόρων καταστάσεων, τόσο σε πολιτικά όσο και σε κοινωνικά θέματα. Ας γίνουμε σαφέστεροι: Βλέπουμε παρακάτω, πως μια σειρά μηχανισμών-εργαλείων της κοινωνίας που αμείβονται πλουσιοπάροχα από αυτήν, απόκτησαν σιγά σιγά την κυρίαρχη ιδιότητα του καρκίνου: αυτονομία, ανεξέλεγκτη απομύζηση πόρων από την κοινωνία και εις βάρος αυτής.

Η Αστυνομία θα διαχειρισθεί το έγκλημα, μπορεί να είναι προσοδοφόρο για πολλά μέλη της αστυνομίας. Για το πολίτη βέβαια στόχος της αστυνομίας θα όφειλε να ναι το να πατάξει-εξαλείψει το έγκλημα, όμως φαίνεται πως κατά την αστυνομία, η διαχείριση του είναι επωφελέστερη για αυτήν

Το Κύκλωμα Δικαστών-δικηγόρων θα διαχειρισθεί το νόμο και την προστασία του πολίτη επωφελεία της. Η αύξηση των υποθέσεων που καλείται να επιλύσει η δικαιοσύνη και οι δικηγόροι αυξάνονται κατακόρυφα, πράγμα που ενισχύει την ανωτέρω άποψη, από την άλλη διογκώνει υπέρμετρα τα προσωπικά οφέλη των ανωτέρω τάξεων. Αν υποθέσουμε πως η παιδεία από τη μια και ο σωφρονισμός από την άλλη, συνεπικουρούμενοι από σαφείς νομολογίες των πολιτικών,  θα όφειλε να ελαττώσει την πελατεία του ανωτέρω διδύμου. Τουναντίον, κινδυνεύει κάθε πολίτης να κυκλοφορεί με τους δικηγόρους του για να προστατευθεί από τους παράνομους, από το κράτος, από τους ισχυρούς, από την εξουσία κλπ. Και επειδή δεν μπορεί ο καθένας να έχει δικηγόρους, όλοι εισπράττουμε μέρος της αδικίας… Ερωτήματα όπως: Γιατί δεν έχουμε γιατρό (αν και πληρώνουμε στον ασφαλιστικό φορέα), γιατί δεν μας πληρώνουν την επιδότηση ή την αποζημίωση (που προβλέπεται από το νόμο), γιατί ο τάδε κατέλαβε το πεζοδρόμιο ή το δρόμο που θάπρεπε να περπατά ο πεζός (αν και προβλέπεται από το σχέδιο πόλης) και χιλιάδες άλλα ερωτήματα είναι έτοιμα να «δικαιωθούν» αν καταβάλετε το ανάλογο τίμημα σε ένα κατ΄ουσία παράνομο σύστημα νομιμότητας….

Οι πολιτικοί παροτρυνόμενοι από συντεχνίες πολιτών, νομολογούν σαν νομιμοποιοί (νομιμοποιούντες στην ουσία πρότερον παράνομες πράξεις), υιοθετούν επιλογές, που σε βάθος χρόνου έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τον πολίτη και το περιβάλλον.

Στην υγεία μέγα μέρος των προσπαθειών παροχής υγείας στόχο έχει τη μετακίνηση μεγάλων ποσών οφέλους-κέρδους προς μερίδα γιατρών και επαγγελματικών κλάδων υγείας, ειδικά φαρμακοβιομηχανιών.

Στην παιδεία οι πλέον σημαντικοί στόχοι των εκπαιδευτικών είναι η …παραπαιδεία και τα εξ αυτής οφέλη.

Η Δημοσιογραφία-μέσα ενημέρωσης έχουν αποτελέσει το πλέον διεφθαρμένο κομμάτι των παραπάνω κυκλωμάτων, μιας και έχουν μετατραπεί σε εργαλεία επιχειρηματικών, πολιτικών στόχων των ομάδων που τα κατέχουν και τα υπηρετούν.

Μακρυγόρησα, προσπαθώντας να σας πείσω πως σήμερον διαθέτουμε ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ στη θέση που χρειάζονται ΗΓΕΤΕΣ. Βέβαια, μόνοι μας προωθήσαμε στις ηγετικές θέσεις διαχειριστές συμφερόντων των ολίγων τάξεων-ομάδων και τίποτε περισσότερο. ‘Ομως, η αρχικά βαθμιαία εκφύλιση-διολίσθηση, μεταπίπτει οσονούπω με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, σε φθορά και μάλιστα φαίνεται νάχει παγκόσμιες διαστάσεις, απαιτεί επειγόντως αλλαγή πλεύσης με κόστος από μεγάλους ηγέτες. Μάλιστα δε, οι τώρα μεγάλοι ηγέτες δεν θάναι όπως οι τέως αυτονόητα μεγάλοι του παρελθόντος, του τύπου: να ελευθερώσουμε την πατρίδα κλπ. αλλά οφείλουν να βρουν συμμάχους σε παγκόσμιο επίπεδο για να α) ανακατευθύνουν την πορεία του κόσμου και β) για να ξεκινήσει το ξήλωμα των λαθρόβιων ιδεών-στόχων-μηχανών κλπ, για να σταματήσει η κατρακύλα του πλανήτη. Τι εννοώ; μα απλά βλέπετε εσείς ωφέλεια από την ας πούμε …unisef,  που σώζει ένα παιδάκι, και την ίδια ώρα η πολιτική των πατρώνων της οδηγεί σε λιμό ολόκληρους λαούς, βλέπετε ωφέλεια από τους … τηλεμαραθώνιους, εκτός από τη συσσώρευση και άλλου πλούτου από τις τράπεζες και τους ολίγους διαχειριστές του οβολού σας, καθώς και τόσες άλλες πονηρές δομές που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Τρέχουν οι μεγάλοι να μας ζητήσουν τον οβολό μας για να «σταματήσουν» το εμπόριο παιδιών. Αλήθεια, μήπως θα πρεπε να δώσουμε τον οβολό μας για να κάνει η εξουσία τα αυτονόητα δηλαδή να τιμωρήσει έστω ΕΝΑ από τους οφελούμενους από την παραπάνω παρανομία; Αυτό ποιός θα το κάνει; Μήπως είναι όλα στάχτη στα μάτια;

Ποιος για παράδειγμα θα πείσει μια βιομηχανία της Κίνας πως το να βάλεις μια πλαστική κουκλίτσα ή μιά βίδα σε ένα δεκαπλάσιου μεγέθους χαρτόνι με διάφορα χρώματα είναι το ίδιο εγκληματικό με το να κόβεις ένα δένδρο (για να φτιάξεις το ανάλογο χαρτί)

Ποιος θα πείσει το πιτσιρίκι πως δεν μπορεί να θέλει ένα κιβώτιο μισό κυβικό μέτρο για …πασχαλινή λαμπάδα, αυτό του επιβάλει η διαφήμιση, και από την άλλη η μαμά να πληρώνει ενισχύοντας τις …οικολογικές οργανώσεις. Ούτε και δικαιούται κανείς να δέχεται από τη μια την θεοποίηση, φορολογικά, της καταναλωτικής διαφήμισης, και από την άλλη να μιλά για…ανακύκλωση.

Δεν μπορεί να προτείνεται σε ένα παιδί ένα παιχνίδι μιας χρήσης που σε μια ώρα να τόχει σπάσει και να καταστρέφεται. Αντίστοιχα δεν είναι δυνατόν να φτιάχνονται εκατομμύρια ηλεκτρικών ειδών με προοπτική να ζήσουν 6 μήνες έως 2 χρόνια και μετά να πετιούνται, όπως δεν πρέπει να είναι κοινωνικά δεκτή μιά γκαρνταρόμπα διακοσίων φορεμάτων παπουτσιών κλπ. ¨Ολα αυτά δεν είναι παρά χυδαία εφόρμηση στα αποθέματα του πλανήτη ΑΠΟ ΤΟ 10% ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ (ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ). Για φανατασθείτε να αρχίσουν να ΣΠΑΤΑΛΟΥΝ και οι ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες…. (αν και άρχισαν ήδη…)

Και βέβαια ανακαλύψαμε την ΕΠΙΠΛΑΣΤΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, προσπαθώντας να χρυσώσουμε προσωρινά το χάπι. Για πέστε μου όμως καλοί μου άνθρωποι: α) την περισσευούμενη θερμότητα που εγκλωβίζεται πάνω στη γη μήπως θα τη στείλουμε πίσω με τίποτε ….κοντέινερ στον ήλιο; β) Το μολυσμένο/καθαρό περιβάλλον-αέρας μήπως πρέπει να το πληρώνουμε σε λίγα χρόνια σε συσκευασίες λίτρου σε κάποια πολυεθνική;

Δεν μπορώ καν να φαντασθώ την προσεχή, σε 10-20 χρόνια, νέα παγκόσμια δικτατορία, όπου μερικές εταιρείες γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων θα καθορίζουν πόσα εκατομμύρια ανεπιθύμητων θα πεθάνουν και σε ποιο μέρος, στερώντας τους τους σπόρους καλλιεργειών. Αυτό είναι η συνέπεια-τίμημα της ασύμμετρης καταστροφής της παραδοσιακής γεωργίας, που και αυτή προέκυψε σαν επίλογος της άκριτης και άνευ όρων αποδοχής της παγκοσμιοποίησης.

Και μιάς και έγινε αναφορά στην παγκοσμιοποιοίηση, αυτή φαντάζει σαν η μητέρα όλων των κακών, αφού όπως εφαρμόζεται το εξασφαλισμένο όφελος αφορά τους σχεδιαστές της και μόνον. Ακόμα, και οι τροποποιήσεις της σκοπό έχουν να υπηρετήσουν την ευημερία των ισχυρών και τον ξεριζωμό των αδύνατων.

Βλέπετε λοιπόν, πως ο μελλοθάνατος πλανήτης μας ζητά εναγώνια ηγέτες, φωτισμένους και όχι χαραμοφάηδες, διαχειριστές. Η προσπάθεια πρέπει νάνε σε πανευρωπαϊκό ή/και παγκόσμιο επίπεδο, μιας και η Κινεζική μόλυνση είναι το ίδιο, αν όχι και χειρότερη, από τις κινεζικές γρίπες.


Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: