ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

26/04/2008

ΧΡΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΥΜΕΝΑ

(Αλλιώς: Μία σούμα της τετράμηνης παρουσίας στο διαδίκτυο)

Δεν έχω καταλάβει καλά, μα σαν να μου φαίνεται πως κάπου-κάπου καίμε κάποιες ελληνικές λέξεις ίσα-ίσα γιατί έτσι μας ήρθε. Ενώ έχουμε εκατομμύρια χρήστες και στην Ελλάδα, και εννοώ το διαδίκτυο, η λέξη κοντεύει να γίνει …κακόφημη, μιας και τη διεκδικούν δυναμικά και οι παντός είδους πρεζάκηδες. Οι χρήστες το λοιπός του διαδικτύου-ιντερνέτ και το χρειαζούμενο, το διαδίκτυο (και όχι η πρέζα).

Το διαδίκτυο είναι μια πόρτα στον κόσμο, για να ξεπορτίσουνε όσοι θένε. Δεν αναφέρομαι στη νεολαία, αυτή είναι έτσι κι΄αλλιώς ξεπορτισμένη, παίρνει και δίδει μηνύματα σε όλο τον πλανήτη. Πολλοί παλιότεροι φοβούνται ή διστάζουνε να προσεγγίσουνε το διαδίκτυο, σε αντίθεση με πολλούς νεότερους, που ανώνυμα συνήθως, βγάζουνε τα εσώψυχά τους σε όσα γράφουνε. Οι παλιότεροι πολλές φορές δαιμονοποιούμε το ιντερνέτ, απορίπτοντας άκριτα τα αμέτρητα καλά του, προτάσσοντας την κακή χρήση του από κάποιους.

Τα εργαλεία στα χέργια των ανθρώπων είναι μόνο ότι λέει το όνομά τους: εργαλεία. Με μεγαλύτερη ταχύτητα ανοίγεις ή κλείνεις ένα δρόμο με τη βοήθεια των εργαλείων, όμως άλλο χρήστης και άλλο χρειαζούμενο… Ας μη χρεώνουμε τα χρειαζούμενα επειδή κάποιοι χρήστες τους κάνουνε κακή χρήση… Δεν είναι κακό το μαχαίρι, επειδή κάποιοι δίδουν με αυτό μαχαιριές… Στο κάτω-κάτω η προηγούμενη γενιά την έλεγε την κουβέντα: Φταίει ο γάιδαρος και σπούμε το σωμάρι…

Οι ανθρώποι της γενιάς των επικοινωνιών, μετά το 2000, διαμορφώνουν ένα άλλο χαρακτήρα, από την παγκόσμια αλληλεπίδραση. Αυτοί σίγουρα ισορροπούν ε σε μια άλλη θέση, διαφορετική από εκείνη της γενιάς του 1950-60. Μπορεί αυτό να μας πληγώνει, αυτή είναι όμως η νέα κοινωνική πραγματικότητα. Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα από τον περίγυρό μας, γενά στους παλιότερους το αίσθημα της περιθωριοποίησης, χωρίς όμως να μπορούν να ανατρέξουν, με κάποιο τρόπο, στο κομμάτι της δικής τους κοινωνίας, που δεν έφυγε τελεσίδικα ακόμα….

Το διαδίκτυο μου εδοσε τη δυνατότητα να φτιάξω ένα κανάλι επικοινωνίας με αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους, φίλους από τα παλιά, σκόρπιους σε όλο τον κόσμο, χωρίς αυτό να μου στοιχίζει υπερβολικά σε χρόνο και κόπο… Μπορεί βέβαια να φαίνεται όλη η παρουσία του ιστότοπου μου σαν μονόδρομος που τον περπατώ μοναχός μου, μα κάπου-κάπου, κάποιοι, άγνωστοι μου, πέφτουν σε γνωστά τους μονπάτια, και άγνωστοι μεν, γίνονται καλοδεχούμενοι λαθροσυνοδοιπόροι στις μνήμες μιάς γενιάς, μιάς εποχής….

Λένε τον ένα Συγγραφέα, τον άλλο Καταγραφέα, τον τρίτο Απογραφέα, Ιστοριοργάφο, Ερευνητή κλπ. Δεν αισθάνομαι πως ανήκω κάπου στους παραπάνω… Απλά ανασκαλεύω και ανακαλώ εκείνο το κομμάτι της ζωής και της εποχής, όπως εγώ το βίωσα. Προτιμώ την τοπολαλιά της εποχής και του τόπου, περισσότερο το βλέπω σαν θύμηση και ανάμνηση, παρά σαν ανάλυση για εξαγωγή συμπερασμάτων. Άλλωστε αυτά έτσι κι΄αλλιώς τα έχει βγάλει η ζωή μόνη της. Σκέφτομαι φίλους και γνωστούς στην άλλη άκρη στ΄Ελλάδας, του κόσμου, και τους κρατώ μιά χαραμάδα ανοιχτή να θωρούνε λίγο από το κοινό παρελθόν μας.

Θα μου πεις βέβαια πως στον ιστότοπο υπάρχει και το κομμάτι που υποσημειώνω σαν Η ΟΠΤΙΚΉ ΜΟΥ. Σίγουρα αυτό αποτελεί μια δική μου προσέγγιση-θέση στα γεγονότα τα της σημερινής εποχής, που απλά κατατίθεται προς ομο- και αντι-νοούντες και –γνωμούντες. Είναι όπως ακριβώς το βλέπετε: η δική μου οπτική.


Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: