ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

22/05/2008

Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ

Είναι μερικά πράγματα, που μπορεί να μην έχουνε σχέση με το Πετροκεφάλι, με τους Πετροκεφαλιανούς και με τα Θέματα της Σελίδας. Όμως, δεν μπορείς να αγνοήσεις κάποια πράγματα, που έρχονται στην αντίληψή σου, και ξέρεις πως δεν είναι παρά ευγενής φιλοδοξία ζωής κάποιων, που ενώ είχαν κιάλλες επιλογές (την αδιαφορία, το συμφέρον, την άγνοια….) θέλησαν να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο, της της δύσκολης Ιατρικής στον τόπο μας.

Μετά από πολλές προσπάθειες λοιπόν, αναπτύχθηκε μια μονάδα μεταμόσχευσης μυελού στο ΛΑΙΚΟ Νοσοκομείο, που η Πολιτεία και η Κυβέρνηση εγκαινίασαν προ ημερών, με την παρουσία φυσικά και όλων των συναδέλφων της Ιατρικής Σχολής και του Λαικού Νοσοκομείου.

Αν και είναι αναμενόμενο κάποιοι νάναι πρωτοπόροι για το επόμενο βήμα της προόδου σε κάθε τόπο και σε κάθε θέμα, με ξάφνιασε ευχάριστα ένας εξαιρετικός άνθρωπος, συνάδελφος στο Πανεπιστήμιο και από χρόνια συνταξιούχος: ο Φώτης Παυλάτος Καθηγητής Ενδοκρινολογίας, Δεν ξέχασε τους μαθητές του και μάλιστα τον από παλιά εμπνευστή και επιστημονικό στυλοβάτη της παραπάνω μονάδας, τον Καθηγητή αιματολογίας Γεράσιμο Πάγκαλη, Μέσα λοιπόν σε ένα ποίημα ο Φώτης Παυλάτος κατάφερε να τα συμπυκνώσει και να μας τα δόσει όλα: Το Όραμα, τον Αγώνα και την Αμοιβή. Διαβάστε το:

Advertisements

20/05/2008

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

Ένας γνήσια Κρητικός και Μεσσαρίτικος συνάμα Σύλλογος, που δεν παραλείπει να ξεσηκώνει τους Κατωμεσσαρίτες, στις χαρές μα και στις λύπες.

Τα γνωστά, μα και άγνωστα λυπηρά γεγονότα (Μιχαλής Κατσρντάκης, Μιχάλης Γρηγοράκης) ήρθε να μας θυμίσει με το διμηνιαίο έντυπό του, που διανέμεται δωρεάν, καθώς και τις διάφορες άλλες δραστηριότητες του Συλλόγου.

Ευχαριστούμε τους φίλους του Συμβουλίου, και στέλνουμε την εφημεριδούλα, όπου δεν μπορεί να φθάσει. όσοι δε θάθελαν, μπορούν να την ζητήσουν από την πάντα πρόθυμη Πρόεδρο κα Χαρά Κουρτικάκη..

15/05/2008

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μούρχεται πολλές φορές στο μυαλό ο Αιστάιν… Κάποια στιγμή, στην πορεία των επιστημονικών του διαλογισμών, διαπίστωσε την ανάγκη μιάς ενιαίας πλατφόρμας, για να δώσει μια, κατά την άποψή του, στιβαρή και ενιαία εξήγηση των φαινομένων, διατυπώνοντας την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Ο λόγος αυτής της σύνδεσης είναι πως, κατά την άποψή μου αποσπασματική αντίδραση των ανθρώπων στα όλο και πιο μεγάλα προβλήματα του πλανήτη, δίδει μόνο μπαλώματα, ενώ πολλές φορές δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα.

Μου μοιάζει ο κόσμος παραλοϊσμένος. Μου φαίνεται, πως κάθε λαός, κάθε κάστα και επαγγελματικό συνάφι, κάθε γενιά, κάθε μοντέλο και κοσμοθεωρία, (βάλετε εδώ οικολόγους, πράσινους, κόκκινους, ακτιβιστές, καπιταλιστές, σοσιαλιστές κλπ) προσπαθούν, από τη δική τους οπτική ο καθένας, να δουν… Να δουν αλήθεια τι; Μα προφανώς ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ !. Έχει λοιπόν ο κόσμος φθάσει σε ένα σημείο, ένα κοινό πραρανομαστή: Αναγνωρίζει την ύπαρξη του προβλήματος. Και βέβαια δεν εννοούμε απλά τα προβλήματα που ανέκαθεν αποτελούσαν την κινητήρια δύναμη στην πορεία των κοινωνιών, μα το διάχυτο και παγκόσμιο αίσθημα πως: ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΛΥΝΣΗΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΎ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΛΙΜΑΤΙΚΏΝ ΑΛΛΑΓΩΝ. Μέσα στον προβληματισμό αυτό εμφανίζεται ενα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα: αναξιοπιστία και αποκαθήλωση στους ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ, ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ.

Αν ζητήσουμε από τις διάφορες αντικρουόμενες, συγκρουόμενες και αλληλοκατηγορούμενες ιδεολογίες, ομάδες, λαούς, συνδικάτα κλπ να περιγράψουν το πρόβλημά τους, το σημείο τομής κάπου διαφαίνεται, αν και φαίνεται πως πρέπει να περιμένουμε και άλλο για να φθάσει ο κόμπος στο χτένι… Αυτό με τη σειρά του δείχνει πως είναι σχεδόν αδύνατο να περιμένει κανείς μιά συναινετική πλατφόρμα πρότασης για την επίλυση αυτού που αναγνωρίζεται σαν ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ. Ας δούμε όμως μερικές όπτικές του προβλήματος:

-Κάποιοι ωρύονται κυριολεκτικά για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Και βέβαια έχουν απόλυτο δίκιο, έλα όμως που ο πλανήτης δεν είναι ένα βραστό αυγό να το βάλουμε σε κρύο νερό να το κρυώσουμε…, ούτε και η ασπιρίνη είναι το απντιπυρετικό εκλογής… Έτσι, το πρόβλημα μετράται, παρατηρείται και καταγράφεται, με αξιόλογα επιστημονικά κριτήρια, χωρίς φυσικά να επιλύεται.

-Κάποιοι άλλοι το βλέπουν σαν πρόβλημα ενέργειας, έλλειψης καυσίμων και παράλληλα συνδυασμού ανάπτυξης υπανάπτυκτων χωρών. Φυσικά εδώ είναι λίγο πιό σκληρή η πρακτική της αντιμετώπισης του προβλήματος, μιας και συνδέεται με την καθημερινότητα του εργαζόμενου, που έχει προσδεθεί, θέλει δεν θέλει, στο άρμα της παραγωγής-κατανάλωσης, μα και του ρητού «ο μη εργαζόμενος μηδέ εστιέτω, ο δ΄εργαζόμενος ανταμείβετω». Σύμφυτο γίνεται το πρόβλημα παραγωγής τροφίμων και τη ς πείνας επιβίωσης των ανθρώπων σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

-Άλλη πτυχή του προβλήματος είναι η περιβαλλοντική μόλυνση, της επιφάνειας του πλανήτη. Έχουμε κάνει επιστήμη τα σκουπίδια, την αποκομιδή τους την απόθεσή τους, την επαναχρησιμοποίηση τους, την ανακύκλωση και αλλα μεγαλόστομα και φαεινά, για να ανακυκλώνουν κάποιοι την μπογιά τους, προσπορίζοντας ίδιον όφελος. Βέβαια αν σκεφθεί κανείς πως αυτός ο πλανήτης επι χιλιάδες χρόνια, ΧΩΡΙΣ ΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ήταν αυτοσυντηρούμενος και αυτοκαθαριζόμενος, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες η επέλευση των διαφόρων κατηγοριών σοφών (της πολιτικής επιστήμης, της οικονομίας, της τεχνολογίας, ενέργειας κλπ) έχουν φέρει τον πλανήτη στα όρια του, πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, πως μάλλον έχουμε χάσει την μπάλα…

-Έρχεται πάνω σε αυτά να βρει πρόσφορο έδαφος το επάγγελμα των επιλυτών (με το αζημίωτο) των προβλημάτων αυτού του κόσμου. Μας προέκυψαν πλανητάρχες (φυσικά ο πρώτος δεν θάναι ο τελευταίος) έτοιμοι να σκοτώσουν τους κακούς Ιρακινούς, να σκοτώσουν του Σέρβους, να πνίξουν του Βιρμανούς, να θάψουν του Κινέζους, να πεθάνουν της πείνας Σομαλούς, ΕΠΙΛΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Αύριο δεν ξέρουμε ποιοί παίρνουν σειρά… Και μη μου πει κανείς πως η «επίλυση» του προβλήματος της Δύσης δεν επιφέρει την καταστροφή στον Τρίτο κόσμο… Αλλά και αυτός (ο τρίτος κόσμος) με τη σειρά του εκδικείται, στέλνοντας εκατομμύρια τόνους ατμοσφαιρικής μόλυνσης στη Δύση δια του αέρος, σαν δίκαι α τιμωρία.

Αγαπητοί μου, έχουμε δει το πρόβλημα αυτού του κόσμου σαν σαλάμι. Μόνο που δεν μπορούμε να το φάμε. Παίρνει ο κάθε ένας το μερίδιο του προβλήματος και δίδει μιά λύση αδιαφορώντας για τους άλλους και κυρίως παίρνει ο χορτάτος την δική του μερίδα προβλήματος και αφού ικανοποιηθεί από την προσωρινή λύση του, κάνει προβληματική τη ζωή των υπολοίπων… Έτσι λειτουργώντας, δεν φαίνεται νάχουμε και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, και ενώ βλέπουμε πως εμείς οι ίδιοι μόνο την καταστροφή μπορούμε να πετύχουμε με τις φαεινές ιδέες μας, συνεχίζουμε να παίζουμε το ίδιο παιχνίδι:της υπερεκμετάλλευσης των πηγών του πλανήτη, της υπερμόλυνσης, του υπερπληθυσμού, της υπερκατανάλωσης.

Φτιάχνουμε ακόμα επίπλαστες δομές, ακτιβιστές, γιατρούς, με ή χωρίς σύνορα, φιλανθρωπικές οργανώσεις, οικολογικές οργανώσεις, που όμως είναι όλες τους ανδρωμένες αδελφικά με τα συστήματα και τις αρχές της καταστροφής του πλανήτη, κάνουν έτσι για το κέφι τους, σπασμωδικές κινήσεις για ν απαλύνουν τάχατες ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Θα μου πείτε όμως τι σχέση έχει όλη αυτή η τοποθέτηση με τον Αινστάιν… Απλά σκέφτομαι, πως μάλλον το μοντέλο που καθένας φτιάχνει είναι για να φέρει το πρόβλημα στα μέτρα του να το πεπιλύσει, έστω προσωρινά, έστω και σε βάρος των άλλων, Έδώ λοιπόν κάπου σκέφτομαι, πως ενώ αυτό μπορεί να συνέβαινε παλιά χωρίς την τιμωρία, πχ άν κάποτε εξαφανιστήκατε οι Ινδιάνοι δεν στοίχισε τίποτε στους σημερινούς μας σωτήρες Αμερικανούς, η καταστροφή όμως των δασών του Αμαζονίου για να έχουν φτηνά τρόφιμα οι «Αμερικάνοι» (εδώ μπαίνουμε και εμείς) μας επιστρέφει θέρμανση του πλανήτη κλιματικές αλλαγές τυφώνες κλπ. Άρχισε λοιπόν να κάνει τζιζ το παιχνίδι που τόσο ωραία παίζαμε τόσα χρόνια… Μήπως μετά μερικά χρόνια, που θα πνιγόμαστε από τα σκουπίδια θα πρέπει να σκεφτούμε πως ο καλύτερος τρόπος για το πρόβλημα με τα σκουπίδια είναι ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, Ο καλύτερος τρόπος για να καταπολεμήσουμε την πείνα είναι να μην ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΙ ΤΩΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΩΝ, και ακόμα καλύτερα, ΝΑ ΗΝ ΠΕΤΆΜΕ ΤΟ ΦΑΙ ΤΩΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΩΝ.

Ισως μια ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, στον τρόπο σκέψης, στη φιλοσοφία ζωής, στους στόχους της καθημερινότητας του ανθρώπου, να δώσουν μια άλλη οπτική των πραγμάτων… ΕΙδικότερα:

Τα μέχρι τώρα ιδεολογικά μοντέλα ωδήγησαν, άλλο λιγότερο άλλο περισσότερο, σε αποτυχία ακόμα και τις μικρής κλίμακας κοινωνικές ομάδες όπου εφαρμοστήκανε (καπιταλισμός, κομουνισμός, δικτακτορίες, «σοσιαλιστικές» καρικατούρες κλπ).

Τα θρησκευτικά μοντέλα, με πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό την ταπείνωση, την ενοχή, το μηδενισμό του ανρώπου, θέτουν σαν πρώτη προϋπόθεση πορείας του ανθρώπου την αυτοτιμωρία του (αν είναι δυνατόν!).

Τα οικονομικά μοντέλα αποδειχθήκανε χρήσιμα για μικρές κοινωνικές ομάδες που η μιά εκμεταλευόταν την άλλη. Βλέποντας όμως τον κόσμο ολόκληρο, δεν φαίνεται να αντέχουμε για πολύ σε διαχωρισμό εκμεταλευτών-εκμεταλευομένων.

Τον μοντέλο της ανάπτυξης μέσω της ή δια της καταναλώσεως φαίνεται πως άρχισε να υπερθερμαίνει το μηχανάκι….

Ισως έφθασε ο καιρός να επαναπροσδιορίσουμε τους μοχλούς ανάπτυξης και τα κίνητρα και τις φιλοδοξίες των ανθρώπων.. Όσο είναι καιρός…. Αλλοιώς ας περινμένουμε. Αλλωστε και στις αρχαίες τραγωδίες στο τέλος πάντα έρχονταν η κάθαρση. Και ποιός αποκλείει να είχε έρθει, από την ίδια ανθρώπινη ανικανότητα ή πλεονεξία, η κάθαρση και σε άλλες, παλαιότερες, εποχές; Εϊμαστε αλήθεια τόσο κοντόθωροι;

14/05/2008

ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΔΕΣΤΕ: ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Έλαβα ένα e mail από τον κ. Κρασανάκη, με αντικείμενο τη Μάχη της Κρήτης, όπως το βλέπετε παρακάτω. Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ακόμα ζωντανές μνήμες και ακόμα λιγότεροι ενεργό συμμετοχή στο παγκόσμια γνωστό εκείνο γεγονός. Όμως κάθε χρόνο προσπαθούν κάποιοι να μας θυμίζουν εκείνα τα γεγονότα. Γιατί; Μα γιατί, κατά την ταπεινή μου άποψη: ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΉ, οφείλει να έχει και να υπηρετεί Αρχές, Στόχους, Πιστεύω. Ίσως αυτό είναι το διαχρονικό μήνυμα της Μάχης της Κρήτης.

Ειδικά για τους Κρητικούς: είμαστε απόγονοι εκείνων που είχανε Αρχές, και Πιστεύω, ας προσπαθούμε λοιπόν καθημερινά όχι απλά να …γιορτάζομε τη Μάχη της Κρήτης, μα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, υπηρετώντας πανανθρώπινα ιδανικά και αξίες, τοις των προγόνων ρήμασι πειθόμενοι… Τα έχει ανάγκη και η παγκόσμια κοινότητα, μα και εμείς…

Ας βάλω όμως μια ασήμαντη, Πετροκεφαλιανή, πινελιά στα γεγονότα εκείνης της εποχής, με το παρακάτω περιστατικό:

Περί το 2002, ο καλός φίλος και δάσκαλος του Πετροκεφαλιού Γιώργος Δαμιανάκης μου δάνεισε ένα παλαιό ξεχασμένο Μαθητολόγιο του Δημ Σχολείου Πετροκεφαλίου. Το εν λόγω μαθητολόγιο ξεκινούσε από το 1900 και συνέχισε καταχωρώντας μαθητές ίσως και μέχρι το 1950. Ανάμεσα στις σελίδες του Βρήκα ένα κομμάτι χαρτί τετραδίου με δυό αράδες γράμματα. Έλεγε λοιπόν το χαρτί «Εκ Λουτρακίου…, όπως μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω. Έψαξα, ρώτησα και έμαθα. Θυμήθηκα επίσης πως ήταν οι επικοινωνίες και στα χρόνια του 1950 και προκατοχικά δεν θα μπορούσαν νάναι καλύτερα: Υπήρχε ένα τηλέφωνο σε κάθε χωργιό, και τα τηλεγραφήματα ήταν «τηλεφωνούμενα», με άλλα λόγια ο τηλεφωνητής (υπεύθυνος του μοναδικού τηλεφώνου καθε χωργιού) έγραφε καθ υπαγόρευση το τηλεγράφημα (που του διάβαζαν οι τηλεγραφητές του ΟΤΕ) και το έδιδε στον αποδέκτη. Αν μάλιστα ο αποδέκτης ήταν αγράμματος, απλά του διάβαζε το περιεχόμενο.

Ο Νικόλαος Κων Αλεξανδράκης (1910) γενηθηκε στο Λίσταρο κλπ. Τα υπόλοιπα της ιστορίας μου τα συμπλήρωσε η κόρη του Ειρήνη σε κάποια από τις συναντήσεις μας… Ο κυρ Νίκος (ο Τρικέφαλος για τους Πετροκεφαλιανούς) ζει, ζωντανή αναφορά στα γεγονότα της εποχής εκείνης. Έγραφα λοιπόν, το 2002:

«Λόγω ορφάνιας, βρέθηκε μικρός φαμέγιος στο Ηράκλειο και τη Νίβρυτο, επιστρέφοντας παλικάρι στο Πετροκεφάλι, όπου και παντρεύτηκε.
Κατά τις μάχες στο Αλβανικό μέτωπο, ο Τρικέφαλος είχε τραυματισθεί και έμεινε γιά περίθαλψη στο Λουτράκι. Από εκεί κατάφερε να στείλει ένα τηλεγράφημα που σώζεται σαν πρωτότυπο, στη σύζυγό του Ελένη, που προφανώς επί μήνες δεν είχε νέα του. Το τηλεγράφημα της εποχής εκείνης πιθανώς μεταδιδόταν τηλεφωνικά στον τοπικό ανταποκριτή, που έγραφε τα στοιχεία και το ανέφερε στον αναφερόμενο παραλήπτη. Το τηλεγράφημα: «Εκ Λουτρακίου Αρ. 1431, λέξεις 9, ημ 24 ώρ. 10 : Ελένη Νικολάου Αλεξανδράκη. Πετροκεφάλι Ενταύθα. Υγιαίνω μην ανυσηχείτε. Αλεξανδράκης». Εκείθεν ο Αλεξανδράκης μετέβη στο βορβαδιζόμενο Πειραιά και με δυσκολία έφυγε από το Κερατσίνι στο Χωριό. Μετά την ανάρρωση ξαναέφυγε προς το μέτωπο, πέφτοντας στο βορβαδισμό και τις μάχες του Ηρακλείου, όπου τραυματίστηκε εκ νέου, και με τη σφαίρα και πυρετό επέστρεψε 60 χιλιόμετρα ποδαρόδρομο στο Πετροκεφάλι, θεραπευόμενος από το γιατρό Μιχελινάκη Μιχαήλ. «

Ακολουθεί η αναφορά του κ Κρασανάκη. Αναφέρεται μεταξύ των άλλων σε μιά εξαιρετική παρουσίαση της Μάχης της Κρήτης το 2006, στην πλατεία Αγ Παρασκευής Αττικής, που έγινε από τον κ Κρασανάκη, αλλά με την αποφασιστική συμμετοχή και συμβολή του πρόωρα χαμένου φίλου Μιχάλη Κατσιρντάκη, Προέδρου του Συλλογου Κρητών Αγ Παρασκευής.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΑΧΗ ΚΡΗΤΗΣ

20 – 31 ΜΑΪΟΥ 1941

Πριν από 67 χρόνια σαν τούτες τις μέρες, Μάης του 1941, οι Έλληνες με τον ηρωισμό και την αυτοθυσία τους στην Κρήτη προσθέτανε καινούργιες σελίδες δόξας στο βιβλίο της ιστορίας τους.

Σήμερα, 67 χρόνια μετά τη Μάχη της Κρήτης, μετά τη μεγάλη αυτή μάχη για την Ελευθερία, υποκλινόμαστε στην ιερή μνήμη των νεκρών μας.

Τιμούμε τον αγώνα των πατέρων μας. Αισθανόμαστε υπερήφανοι για την Εθνική Αντίσταση και εκφράζουμε ευγνωμοσύνη προς όλους αυτούς που ένωσαν το αίμα τους με το δικό μας αίμα. Τιμούμε τη μνήμη όλων εκείνων που πολέμησαν ηρωικά και πολλοί από αυτούς προσέφεραν τη νιότη τους για τη λευτεριά της Ελλάδας.

Η 20η Μαΐου δεν είναι γιορτή. Είναι ημέρα χρέους και περισυλλογής. Είναι ημέρα μνήμης, υπερηφάνειας και έντονου προβληματισμού.

Χρέους προς όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι.

Περισυλλογής για τα διδάγματα που οφείλουμε να αντλούμε.

Μνήμης, για το τι σημαίνει πόλεμος και φασισμός.

Αλλά και έντονος προβληματισμός για τα σκληρά χρόνια διωγμών, εμφυλίων σπαραγμών, κοινωνικών αδικιών και περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, που ακολούθησαν.

Τιμούμε το έπος της Μάχης της Κρήτης την ώρα που οι άνεμοι του πολέμου δεν έχουν κοπάσει. Ζούμε σε μια εποχή «πλανηταρχών», ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων, αδικιών και ιστορικών παραχαράξεων. Η εθνική ενότητα είναι σήμερα περισσότερο αναγκαία από οποιαδήποτε άλλη φορά. Ζούμε σε μια εποχή που «σύμμαχοι» δείχνουν τις πραγματικές διαθέσεις τους απέναντι στη χώρα μας, στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, και η Κύπρος, η αδελφή της Κρήτης, στενάζει ακόμα κάτω από τη μπότα στυγνού κατακτητή.

Και αναπόφευκτα προβληματιζόμαστε: Η θυσία των πατέρων μας, έπιασε τόπο ή πρέπει να αγωνισθούμε και πάλι σκληρά εναντίον μίας νέας μορφής φασισμού, για τη διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης που δοκιμάζετε, για τη διεύρυνση και κατοχύρωση των δημοκρατικών μας ελευθεριών;

Α. Κρασανάκης

Πολιτευτής ΠΑΣΟΚ Ν. ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Υ.Γ.

1. ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΜΕ POWER POINT (αρχαίο .pps)

battle-of-crete

(Το αρχείο είναι αρκετά μεγάλο, 4,7 ΜΒ, το έχω μετατρέψει σε ppt, με μουσική Δερμιτζογιάννη. και πολύ καλά στημένο. Αξίζει να το δείτε !: Διπλό κλίκ στο buttle… παραπάνω, και ανοίγοντας το αρχείο πατήστε την παρουσίαση του power point για να ακούγεται και ο ήχος))

09/05/2008

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ live

Θάτανε 1956-1957… Η Αμάτα είχενε μπόλικα νερά και ο Κωστής ο Κατσιρντής, ο Μιχάλης ο Γιβαρλής, οι νοικάρηδες τ΄αμπελιού τση Μπορνόβαινας, και κανα δύο κοπέλια του Παπουτσομανώλη (Μαρία, Νικολής και Φιλίππος) τα ποτίζανε, ανοίγοντας το κανάλι τσ΄αμάτας, απού πηγαινε το νερό στο Πετροκεφάλι. προς την πλευρά του σπιθιού του Κωστή το Πιτσούνη, προς του Καραγιάννη το δέμα,στα Καμαράκια. Τα κοπέλια του Κωστή του Πιτσσούνη, ο Δημήτρης, μα πιό πολύ ο Μιχάλης, ο Ζαχαρίας, ο Νικολής, το Μανωλιό και το Γιωργιό, είτονε ολημερίς τση μέρας γύρο από το σπιτάκι ντως. Ο Δρόμος απου πήγαινε στσοι Μοίρες από το Μεσοστράτι του Καλαμιάρη επερνα μπροστά από το σπιτακι του Κωστή του Πιτασούνη. Ακριβώς σε αυτό το σημείο περνούσε το επιφανειακό κανάλι και έκοβε το δρόμο όντε θελαποτίζουνε τα αμπέλια ντως οι παραπάνω. Είτονε μεγάλο το πρόβλημα, στα καλά του καθουμένου να περάσει φορτωνένος ο γάϊδαρος, ερχόμενος από τσοι Μοίρες, από τα νερά μέσα το κατακαλόκαιρο, κινδυνεύοντας να παραπατήσει ή να γλυστρήσει. Μα και αν δεν εγλύστρα ο γάιδαρος, το πιο πιθανό είτονε να χαλάσει τα πρόχειρα αναχώματα του επιφανειακού καναλιού και να τρέχουνε τα νερά στο δρόμο και όχι στα αμπέλια πού θέλανε να ποτίσουνε οι αθρώποι… Οι γκρίνιες είτονε συνηθισμένες στο συγκεκριμένο μέρος και από τους περαστικούς και από τους ιδιοκτήτες και τα πιτσουνάκια μάρτυρες των όσων συνέβαιναν στην αυλή ντως…

Ήλεγέ μου μιά φορά ο Νικολής του Πιτσούνη ακριβώς έξω από το σπιτάκι του Πιτσούνη, (γενημένος γύρο στο 1946) κατα τα τέλη τση σχολικής χρνονιάς του 1958: Εγώ θα πω του πατέρα μου πως θα πάω στο Γυμνάσιο, να ….κιουφίσω (ενοούσε: να αρπάξω) το ποδηλατάκι και ύστερα δε θα ξαναπάω στο σκολειό…. Είτονε μαθές εκειανά τα χρόνια η εποχή απού σιγά σιγά εσυνηθίζανε να πέμπουνε οι γιαθρώποι τα κοπέλια ντως στο Γυμνάσιο. Από την άλλη, το όνειρο μας εκειανά τα χρόνια είτονε ένα ποδήλατο, όχι τόσο για μεταφορά μας, περισσότερο για παιχνίδι…. Και μιάς και το Πετροκεφάλι είτονε μιαολιά μακρυά, τα πιό πολλά Πετροκεφαλιανάκια είχανε ποδήλατα για τη μεταφορά…. Βέβαια, η συνήθεια είτονε μόνο για τα αρσενικά, τα θηλυκά και όσα δεν είχανε ποδήλατο, επηγαίνανε με τα πόδια τα 4 χιλιόμετρα τση διαδρομής Πετροκεφάλι-Πόμπια, πρωί- απόγευμα.

Γράφω σας αλλού πού, για τα φανταρά στο σπιτάκι του Κωστή του Πιτσούνη…. Αυτή η ιστορία έγινε πολύ πιό παλιά, αγέννητα ακόμη τα μιό μικρά κοπέλια του Κωστή, το Μανωλιό το Γιωργιό, η Δέσποινα η Φωφώ, (γύρο στα τελέματα τση Γερμανικής κατοχής…)

Δεν κατέχω κιαολιάς είντα όνειρα ( γι εφιάλτες) εθώργιε το Γιωργιό όντενε κοιμούντανε στα Καμαράκια, πως εφαντάζοντανε το σπιτακι του Μυρο του Ψιλιμανουσάκη και την αμάτα απούτανε μιαολιά πιό Ανατολικά από το σπιτ΄΄ακι του κυρούντου… Πάντως νάχενε στα όνειρα ντου και στα σχέδιά ντου, πως μετά από 50 χρόνια θελα σάξει στη μέση-μέση τσ΄αμάτας ένα Κέντρο, σαν κι΄αυτό που θωρείτε όσοι τόχετε επισκεφθεί, εγώ τουλάχισο το θεωρώ απίθανο.

Εδιάβαζα παλαιινές διηγήσεις-ιστορίες από τσοι Κρητικές επαναστάσεις, που ούλες τσοι φορές είχανε τραγική κατάληξη, μέχρι που ελευθερώθηκε η Κρήτη. Εγράφανε το λοιπός και ελέγανε οι αφηγητές εκείνων των χρόνων και των γεγονότων: «Έχει ο Καιρός γυρίσματα, π΄αθρώποι δεν μπορούνε // οι πίκρες και τα βάσανα χαρές να μας γενούνε…. » Έτσα το λαλούσανε και το παλεύανε οι παλιοί Κρητικοί, μα φαίνεται πως και πολλοί νεώτεροι δεν το βάλανε κάτω…. Τι θέλω να πω; Μα απλά δεν είτανε ρόδινα τα χρόνια της νιότης των κοπελιών του Κωστή του Πιτισούνη, του Κωστή του Μπαμπιονίτη, και τόσων άλλων, που αγωνιζόντουσαν για την επιβίωση εκείνα τα χρόνια στην πεδιάδα τση Μεσσαράς. Σήμερα, 50 χρόνια μετά, τα παιδιά και τα εγγόνια του Πιτσούνη, χωρίς υπερβολές, χωρίς διαπλοκές, χωρίς υφαρπαγές, χωρίς κοινωνικές αδικίες, μπορούν να στέκονται με καμάρι και υπερηφάνεια μπροστά σε ένα έργο, ένα δημιούργημα, που και κοσμεί και εξυπηρετεί την περιοχή μας.

Κάποια εποχή άρχισε η ανομβρία να δυσκολεύει τα πράγματα στη Μεσσαρά. Η πρώτη αντιμετώπιση είτανε η κατασκευή πηγαδιών με την τεχνική των κυλίνδρων που χρησιμοποιείται σήμερο στην κατασκευή βόθρων. Αυτή η τεχνική επέτρεπε την κατασκευή πηγαδιών μερικών μέτρων βάθους, μέχρις που ο υδροφόρος ορίζοντας κατέβηκε ακόμα πιό βαθιά και εσταμάτησε η κατσκευή των πηγαδιών με τα ¨στεφάνια», όπως τα αποκαλούσανε. Ο Γιάννης ο Σαβιολής από την Πόμπια, είτονε σπεσιαλίστας στην κατασκευή αυτών των πηγαδιών και ανάλαβε μεταξύ άλλων αν βαθύνει και την Αμάτα στα δίσεκτα χρόνια της ανομβρίας (1963;).

Αν μετά από κάποια χρόνια βείτε, απόγονοι των Μεσσαριτών της εποχής του 1950, τα στεφάνια στην Γριάν Αμάτα, δεν είναι Μινωικά κατασκεύασματα, απλά τα εργα των μετακατοχικών Πομπιανών και Πετροκεφαλιανών είναι για να στηρίξουνε και να αναθρέψουνε τις σημερινές γενιές των Μεσαριτών… Ας πούμε πως εκείνη η γενιά (του Κωστή του Πιτσούνη) σκάβοντας τη Μεσσαρά έβαλέ τα θεμέλια. Και ήρθενε ο γιός να πατήσει σε εκείνα τα (οικονομικα) θεμέλια, και να φτιάξει ότι απαιτεί η εποχή μας: Αυγερινός live… Άξιος … και καλής μας διασκέδαση…

ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Από τη θέση του απλού πολίτη παρακολουθώ τον, σκυλοκαυγά τον λέγαμε στο χωργιό μου, και το ξεμπρόστιασμα αλλήλων, των διαφόρων πολιτικών μας.

Φυσικά και δεν έχω γνώμη, αν είναι καλά ή κακά τα πυρνηνικά για παραγωγή ενέργειας. Εϊναι δεδομένο όμως πως:

Α. Η Ευρώπη, Ανατολική και Δυτική είναι γεμάτη με τέτοιους σταθμούς (καλούς; κακούς;).

Β. Έχουν πεθάνει στο Τσερνομπιλ, αρκετοί από μόλυνση με πυρηνικά.

Γ. Πέθαναν, πεθαίνουν και θα πεθαίνουν πολλοί περισσότεροι καθημερινά, και ειδικά στην Κοζάνη, άνθρωποι από τη μόλυνση της ατμόσφαιρας με σωματίδια και βέβαια με αναπνευστικά προβλήματα.

Δ. Θα αυξηθούν κατακόρυφα οι θάνατοι από τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (αύξηση του κόστους διαβίωσης), μα και από την επιταχυνόμενη μόλυνση του περιβάλλοντος, και τις βίαιες κλιματικές αλλαγές. Γι΄αυτά οι λαλίστατοι τι προτείνουν; ΑΝ οι πέντε θάνατοι την ημέρα γίνουν του χρόνου 10 τον επόμενο χρόνο 50 κλπ, αν αύριο ξεσπάσει μια θεομηνία  ή μια πυρκαγιά και πεθάνουν μερικές χιλιάδες και στην Ελλάδα, αυτό δεν το συζητούμε, θυμόμαστε όμως το επάρατο Τσέρνομπίλ… Για σκεφθείτε όμως: 1. ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΥΡΙΟ ! 2. ΦΙΤΑΧΝΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙΓΟΝΤΑΣ ΌΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕΘΑΥΡΙΟ. Ποιές οι συνέπειες; θα πούμε στους Αγγλους, Γαλλους, Ρώσους,  Αμερικανους να πεθάνουν από το κρύο,  να μη χρησιμοποιήσουν θερμικά καύσιμα, και να καίει μόνο η ΔΕΗ μας;

Ε. Έχουμε υποτίθεται, σαν Ευρώπη, μιά τεχνολογία και τεχνογνωσία για τα πυρηνικά. Γιατί πρέπει ο Σουφλιάς, ο Δήμας, το Πασοκ, ή ο αμετροεπής ΣΥΡΙΖΑ, να λύσουν ένα καθαρά τεχνικό και επιστημονικό πρόβλημα; Γιατί πρέπει ο Τσίπρας ή ο Δήμας και Σουφλιάς, να αποφασίσουν αν στην Ελλαδίτσα πρέπει να αυξηθούν οι θάνατοι από πυρηνικά, ή από αιωρούμενα σωματίδια, ή από διοξείδιο του άνθρακα, ή από έλλειψη τροφίμων λόγω βιοκαυσίμων κλπ;

Θα δεχόμουνα μιά πολιτική κίνηση που θα ζήταγε επιτέλους από την ηγεσία της Ευρώπης (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το θέμα ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΑΣΗ, και όχι σαν ντηλερ των όποιων συμφερόντων των διαφόρων πολυεθνικών. Και αν δεν υπάρχει ακόμα Ευρωπαϊκή φωνή, νομίζω πως είναι καιρός να υπάρξει επι τέλους Ευρωπαϊκή θέση, δεσμευτική σε τέτοια μείζονος σημασίας θέματα. Οι πολιτικοί μας αλληλοκατηγορούνται πως λειτουργούν σαν πράκτορες των διαφόρων κεφαλαίων του εξωτερικού. Δεν μπορεί ο απλός άνθρωπος να γνωρίζει τις μύχιες σκέψεις των ηγητόρων του, αλλά και την «αλήθεια» που θα πρέπει να στηρίξει. Όταν οι αλήθειες του σήμερα είναι το ψέμα του χθες, και αντίστροφα, ανάλογα με τα οικονομικά και πολιτικά μικρο- και μεγαλοσυμφέροντα (π.χ. ΟΤΕ) των ωρυομένων, τότε είναι λογικό ο πολίτης να απαξιώνει και τους ηγέτες του, μα και το ίδιο το «δημοκρατικό» μοντέλο που λεκτικά και μόνον διαφέρει των μη δημοκρατικών… Ας μου πει ένας δημοκράτης που σέβεται και κατανοεί τη Δημοκρατία, σε ποιό ακριβώς σημείο της αυτή προβλέπει και δυσεκατομμυριούχους, μα και πεθαίνοντες από την πείνα (στα δημοκρατικά καθεστώτα…).

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΡΗΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Ο Σύνδεσμος Κρητών Επιστημόνων οργανώνει μιά εκδήλωση για το περιβάλλον.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, οι ομιλητές έγκυροι και αξιόλογοι, όσοι μπορούν οφείλουν να παρευθεθούν και να τιμήσουν την αξιόλογη αυτή πρωτοβουλία, και του Συλλόγου, και του Συμβουλίου του.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ !

Θα μπορούσα για τίτλο να έβαζα ΜΗ ΖΗΤΑΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ, αλλά αυτό θα ισοδυναμούσε με το να θεωρώ τον πολίτη βλάκα, ας το κάνουν αυτό οι πολιτικοί του. Αν βέβαια αυτό το κάνουν εμμέσως είναι άλλη ιστορία, ας το αντιληφθούν οι έξυπνοι…

Κάποιοι άγνωστοι έκαναν, πιθανώς σκόπιμα, κάποιες ζημιές στα σχολεία Μοιρών. Κάποιοι γνωστοί έκαναν σημαία και σύνθημα το αίτημα να διορισθούν φύλακες σε αυτούς τους Δημόσιους χώρους. Διαβάζω ολοσέλιδες καταχωρήσεις των εκλεκτών του λαού της Μεσσαράς στις τοπικές εφημερίδες. Διαβάζω επίσης τις ίδιες εφημερίδες που λιβανίζουν προωθούν τις …φαεινές ιδέες των εν λόγω κυρίων. Και όχι μόνο προωθούν αυτές τις ιδέες αλλά και οι ίδιες αναδεικνύουν το γεγονός, προσπαθώντας να μεγαλώσουν και άλλο το δημόσιο μας, με νέες ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ «ΕΡΓΑΣΙΑΣ». Έτσι προφανώς ονομάζονται τα κοντόθωρα οράματα βολέματος των ημετέρων ψηφοφόρων σήμερο… Οι ιδέες διορισμού φυλάκων, που αν γίνουν για εικοσιτετράωρη φύλαξη σε όλα τα σχολεία του Δήμου μπορεί νάναι άνω των τριάντα (!) (για τα σχολεία του Δήμου Μοιρών), και σημαίνει να διορισθούν:

Α. Πολλαπλάσιος αριθμός από εκείνο των αστυφυλάκων στην περιοχή μας και είκοσι φορές πάνω από τον αριθμό αγροφυλάκων στην περιοχή της Μεσσαράς για όλους του Δήμους ( εκτός και αν νομίζετε πως οι «παραβάτες» σας θα αρκεστούν σε ΕΝΑ μόνο Σχολείο σε ΜΙΑ μόνο συγκεκριμένη ώρα).

Β. Να διορισθούν δεκάδες κοματόσκυλα-τεμπελχανάδες, εκεί που δεν μπόρεσαν να διορισθούν ένα δυο νηπιαγωγοί και δάσκαλοι καθηγητές και κλείνουν τα σχολεία ή τμήματα της περιοχής.

Γ, Να διορισθούν ατάλαντοι που κάπως πρόσφεραν μέχρι τώρα έστω και λίγο στην πρωτογενή παραγωγή, στη γεωργία, ικανοποιώντας την ανάγκη του ρουσφετιού. Με τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να διορίσουν ένα Γεωπόνο σε κάθε χωριό, για να μάθουν επιτέλους οι γεωργοί πως είναι οι γεωπόνοι, μιας και ούτε φωτογραφία τους δεν βλέπουν.

Κάποτε στο αλήστου μνήμης ανατολικό μπλοκ απαγορευόταν οι άνεργοι. Όταν πιάνανε κανένα άνεργο οι αρχές τον στέλνανε να εργάζεται, παρακολουθώντας τους …φύλακες του διπλανού κτιρίου που στέγαζε τις υπηρεσίες φύλαξης των κρατικών υπηρεσιών κλπ … Στο τέλος βέβαια, όλο το σύστημα κατάρρευσε… Φτιάχνετε λοιπόν πολίτες μου θέσεις φύλαξης, εσείς άλλωστε τις πληρώνετε, εσάς όμως τους λίγους που απομείνατε να δουλεύετε, ποιος θα σας πληρώσει στο τέλος;

Σε ένα άρθρο μου σε αυτό το ιστολόγιο «ΦΥΛΑΞΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ» έλεγα την άποψή και πρότασή μου για την αντιμετώπιση του παραπάνω «φαινομένου». Χρειάζεται περισσότερη εξυπνάδα από όση διαθέτουμε, ή αποδεικνύεται πως διαθέτουμε. Χρειάζεται επίσης περισσότερη τόλμη για να συγκρουσθούμε με αναχρονιστικές θέσεις, συνθήματα και ταμπού, που η εξέλιξη έχει επιφέρει στους τρόπους αντιμετώπισης της παρανομίας. Αν ας πούμε γινόταν μια παράβαση προ 30 χρόνια ο παραβάτης θάταν ο γείτονας, τώρα μπορεί ναναι ο κακοποιός που ήδη ταξιδεύει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά σε μερικές μόνον ώρες, γιατί πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε με παραδοσιακούς τρόπους;; Μήπως ο παραβάτης δεν χρησιμοποιεί την κάθε είδους τεχνολογία για να πετύχει το στόχο του;

Μέλη του e-ΠΑΣΟΚ νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες προσπαθούν να συνεισφέρουν με νέες απόψεις. Ας μην ξεχνούν όμως πως δεν θα αλαλάξει ο κόσμος αν δεν βοηθήσουμε να αλλάξει πρώτα η γειτονιά μας και ειδικά οι σκουριασμένες παλιομοδίτικες και πολιτικάντικες ιδέες της…

07/05/2008

Μιχάλης Γρηγοράκης …

Filed under: Χωρίς κατηγορία — Λεοντάριον @ 10:56 πμ
Tags:

Ένας καλός φίλος, ένας άνθρωπος έξω καρδιά στην παρέα μας. Από τα μαθητικά χρόνια της δεκαετίας του 1960, μάζευε φίλους, από το Τυμπάκι το χωργιό του, από το Γυμνάσιο Πόμπιας, από τους διάφορους Κρητικούς Συλλόγους της Αττικής.

Μας εγκατέλειψε νωρίς, τη Μεγάλη Παρασκευή 25 Απριλιου 2008.

Οι φίλοι και συμμαθητές από το Γυμνάσιο Πόμπιας, (Ουρανία Ρουτζεράκη και Μαρία Κουτσάκη), φίλοι από το Πετροκεφάλι Ανδρέας Μπαμπιονιτάκης και Γιώργος Σαββάκης, σου ευχόμαστε, Καλό ταξίδι Μιχάλη…

Blog στο WordPress.com.