ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

09/05/2008

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ live

Θάτανε 1956-1957… Η Αμάτα είχενε μπόλικα νερά και ο Κωστής ο Κατσιρντής, ο Μιχάλης ο Γιβαρλής, οι νοικάρηδες τ΄αμπελιού τση Μπορνόβαινας, και κανα δύο κοπέλια του Παπουτσομανώλη (Μαρία, Νικολής και Φιλίππος) τα ποτίζανε, ανοίγοντας το κανάλι τσ΄αμάτας, απού πηγαινε το νερό στο Πετροκεφάλι. προς την πλευρά του σπιθιού του Κωστή το Πιτσούνη, προς του Καραγιάννη το δέμα,στα Καμαράκια. Τα κοπέλια του Κωστή του Πιτσσούνη, ο Δημήτρης, μα πιό πολύ ο Μιχάλης, ο Ζαχαρίας, ο Νικολής, το Μανωλιό και το Γιωργιό, είτονε ολημερίς τση μέρας γύρο από το σπιτάκι ντως. Ο Δρόμος απου πήγαινε στσοι Μοίρες από το Μεσοστράτι του Καλαμιάρη επερνα μπροστά από το σπιτακι του Κωστή του Πιτασούνη. Ακριβώς σε αυτό το σημείο περνούσε το επιφανειακό κανάλι και έκοβε το δρόμο όντε θελαποτίζουνε τα αμπέλια ντως οι παραπάνω. Είτονε μεγάλο το πρόβλημα, στα καλά του καθουμένου να περάσει φορτωνένος ο γάϊδαρος, ερχόμενος από τσοι Μοίρες, από τα νερά μέσα το κατακαλόκαιρο, κινδυνεύοντας να παραπατήσει ή να γλυστρήσει. Μα και αν δεν εγλύστρα ο γάιδαρος, το πιο πιθανό είτονε να χαλάσει τα πρόχειρα αναχώματα του επιφανειακού καναλιού και να τρέχουνε τα νερά στο δρόμο και όχι στα αμπέλια πού θέλανε να ποτίσουνε οι αθρώποι… Οι γκρίνιες είτονε συνηθισμένες στο συγκεκριμένο μέρος και από τους περαστικούς και από τους ιδιοκτήτες και τα πιτσουνάκια μάρτυρες των όσων συνέβαιναν στην αυλή ντως…

Ήλεγέ μου μιά φορά ο Νικολής του Πιτσούνη ακριβώς έξω από το σπιτάκι του Πιτσούνη, (γενημένος γύρο στο 1946) κατα τα τέλη τση σχολικής χρνονιάς του 1958: Εγώ θα πω του πατέρα μου πως θα πάω στο Γυμνάσιο, να ….κιουφίσω (ενοούσε: να αρπάξω) το ποδηλατάκι και ύστερα δε θα ξαναπάω στο σκολειό…. Είτονε μαθές εκειανά τα χρόνια η εποχή απού σιγά σιγά εσυνηθίζανε να πέμπουνε οι γιαθρώποι τα κοπέλια ντως στο Γυμνάσιο. Από την άλλη, το όνειρο μας εκειανά τα χρόνια είτονε ένα ποδήλατο, όχι τόσο για μεταφορά μας, περισσότερο για παιχνίδι…. Και μιάς και το Πετροκεφάλι είτονε μιαολιά μακρυά, τα πιό πολλά Πετροκεφαλιανάκια είχανε ποδήλατα για τη μεταφορά…. Βέβαια, η συνήθεια είτονε μόνο για τα αρσενικά, τα θηλυκά και όσα δεν είχανε ποδήλατο, επηγαίνανε με τα πόδια τα 4 χιλιόμετρα τση διαδρομής Πετροκεφάλι-Πόμπια, πρωί- απόγευμα.

Γράφω σας αλλού πού, για τα φανταρά στο σπιτάκι του Κωστή του Πιτσούνη…. Αυτή η ιστορία έγινε πολύ πιό παλιά, αγέννητα ακόμη τα μιό μικρά κοπέλια του Κωστή, το Μανωλιό το Γιωργιό, η Δέσποινα η Φωφώ, (γύρο στα τελέματα τση Γερμανικής κατοχής…)

Δεν κατέχω κιαολιάς είντα όνειρα ( γι εφιάλτες) εθώργιε το Γιωργιό όντενε κοιμούντανε στα Καμαράκια, πως εφαντάζοντανε το σπιτακι του Μυρο του Ψιλιμανουσάκη και την αμάτα απούτανε μιαολιά πιό Ανατολικά από το σπιτ΄΄ακι του κυρούντου… Πάντως νάχενε στα όνειρα ντου και στα σχέδιά ντου, πως μετά από 50 χρόνια θελα σάξει στη μέση-μέση τσ΄αμάτας ένα Κέντρο, σαν κι΄αυτό που θωρείτε όσοι τόχετε επισκεφθεί, εγώ τουλάχισο το θεωρώ απίθανο.

Εδιάβαζα παλαιινές διηγήσεις-ιστορίες από τσοι Κρητικές επαναστάσεις, που ούλες τσοι φορές είχανε τραγική κατάληξη, μέχρι που ελευθερώθηκε η Κρήτη. Εγράφανε το λοιπός και ελέγανε οι αφηγητές εκείνων των χρόνων και των γεγονότων: «Έχει ο Καιρός γυρίσματα, π΄αθρώποι δεν μπορούνε // οι πίκρες και τα βάσανα χαρές να μας γενούνε…. » Έτσα το λαλούσανε και το παλεύανε οι παλιοί Κρητικοί, μα φαίνεται πως και πολλοί νεώτεροι δεν το βάλανε κάτω…. Τι θέλω να πω; Μα απλά δεν είτανε ρόδινα τα χρόνια της νιότης των κοπελιών του Κωστή του Πιτισούνη, του Κωστή του Μπαμπιονίτη, και τόσων άλλων, που αγωνιζόντουσαν για την επιβίωση εκείνα τα χρόνια στην πεδιάδα τση Μεσσαράς. Σήμερα, 50 χρόνια μετά, τα παιδιά και τα εγγόνια του Πιτσούνη, χωρίς υπερβολές, χωρίς διαπλοκές, χωρίς υφαρπαγές, χωρίς κοινωνικές αδικίες, μπορούν να στέκονται με καμάρι και υπερηφάνεια μπροστά σε ένα έργο, ένα δημιούργημα, που και κοσμεί και εξυπηρετεί την περιοχή μας.

Κάποια εποχή άρχισε η ανομβρία να δυσκολεύει τα πράγματα στη Μεσσαρά. Η πρώτη αντιμετώπιση είτανε η κατασκευή πηγαδιών με την τεχνική των κυλίνδρων που χρησιμοποιείται σήμερο στην κατασκευή βόθρων. Αυτή η τεχνική επέτρεπε την κατασκευή πηγαδιών μερικών μέτρων βάθους, μέχρις που ο υδροφόρος ορίζοντας κατέβηκε ακόμα πιό βαθιά και εσταμάτησε η κατσκευή των πηγαδιών με τα ¨στεφάνια», όπως τα αποκαλούσανε. Ο Γιάννης ο Σαβιολής από την Πόμπια, είτονε σπεσιαλίστας στην κατασκευή αυτών των πηγαδιών και ανάλαβε μεταξύ άλλων αν βαθύνει και την Αμάτα στα δίσεκτα χρόνια της ανομβρίας (1963;).

Αν μετά από κάποια χρόνια βείτε, απόγονοι των Μεσσαριτών της εποχής του 1950, τα στεφάνια στην Γριάν Αμάτα, δεν είναι Μινωικά κατασκεύασματα, απλά τα εργα των μετακατοχικών Πομπιανών και Πετροκεφαλιανών είναι για να στηρίξουνε και να αναθρέψουνε τις σημερινές γενιές των Μεσαριτών… Ας πούμε πως εκείνη η γενιά (του Κωστή του Πιτσούνη) σκάβοντας τη Μεσσαρά έβαλέ τα θεμέλια. Και ήρθενε ο γιός να πατήσει σε εκείνα τα (οικονομικα) θεμέλια, και να φτιάξει ότι απαιτεί η εποχή μας: Αυγερινός live… Άξιος … και καλής μας διασκέδαση…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: