ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

23/09/2008

«Μούλοι του θεού»

Εχιαρχιντήσανε τα πρόβατα του ποιμνίου τσ΄ Ελληνικής χριστιανοσύνης, με τα όσα γροικούνε τσοι τελευταίες μέρες. Οι μόνοι απου δεν καταλαβαίνουνε η διαόλοι στη δροσά, είναι καμπόσοι συντοπίτες μας, απου θωρούνε τσοι καμομοιριασμένους τσοι γειτόνους τονε να παραλοίζουνται με τα βάσανά ντως και ν΄ αποθέτουνε τσ΄ ελπίδες τωννε σένα σάπιο υποθηκοφυλάκιο, τον «οίκο του θεού», και να κατέχεις και να θωρείς πως ο υποθηκοφύλακας είναι πολύ μπαγάσας…. Και σαν να μην φτάνανε οι σπάπιοι στυλοβάτες της χριστιανοσύνης, θωρείς και καμπόσους άλλους, που θεωρούνε τον απατόντωνε «δημοκράτη», για «ευυπόληπτο», μα και τρέχουνε να πλασαριστούνε στην ομάδα του εκκλησιαστικού γκουβέρνου, τρέχουνε να στηρίξουνε τη σάπια κατάσταση, μιάς και έχουνε μετοχές και διάφορο στο σάπιο βασίλειο τση χριστιανικής μας «εκκλησίας».

Ταραχούμαι άμα τα σκέφτομαι, θες τα πρόβατα που από επικοινωνιακή ανάγκη γίνονται χριστιανοί του ένος ευρώ (τόσο δεν στοιχίζει ο εκκλησιασμός;), και από την άλλη αυτούς που δεν τους άφισαν τίποτε άλλο στην τσέπη παρά μόνο αυτό το ένα ευρώ την εβδομάδα, να το δίδουνε στην εκκλησία για να τους ελέγχουνε μέσω αυτής….

Θωρώ το σύντεκνό μου και μουτσογελά και μου λέει: Είντα σέπιασε εδά πάλι με τσοι παππάδες και ταραχάσαι και τσοι ταραχάς κι΄αυτούς…

«Στέκω και συλλογίζομμαι σα ντον ανεταξάρη // γιάντα ν΄η θάλασσ’ αρμυρή, κι΄ανάλατο το ψάρι»

Θυμούμαι τη μάνα μου, που αμα θελακαταλάβει πως αμπελοφιλοσοφούσανενε, επέτα την παραπάνω μαντινάδα για να δώσει μια έστω και ελαφρά απάντηση, στους αναπάντητους προβληματισμούς μας, μα και στσοι δικούς στη… Η σοφία μαθες δεν είναι ζήτημα γνώσεων και πτυχίων, μα άντε να το καταλάβεις στην ώρα ντου….

Να πολεμήσω θέλω να του το εξηγήσω του συντέκνου, μιάς και να του το χορέψω σα ντο Ζορμπά δε θα τα καταφέρω σάικα καλά, μονο να γυρεύγω τη δουλειά μου….

-Εμείς μωρέ σύντεκνε, εμεγαλώσαμε με μόνο το φόβο του θεού. Εχάθηκενε μωρέ σύντεκνε η αγάπη, τοσονά δύσκολο είτονε να μασελέλε για ένα Θεό που να τον αγαπούμε και να μας αγαπά; Είντα θέλω να πώ; Να στω κάμω θέλω γω όσο λιανά θες…

-Δεν είναι πως είτανε παραπραντισμένος ο θεός από πίσω από κειανά τρόχαλο και εκράθιε τη χαχαλόβεργα, και επαραμόνευγιε μα μασε δόσει τη χουρχουδιά οντε θε λα κάμομε τη διαλολιά, άλλοι τηνε καρατούσανε τη χαχαλόβεργα για λογαριασμό ντου. Και σανα ψυχανεμίζομαι μωρέ σύντεκνε πως εκεινοινά που εκρατούσανε και κρατούνε τη χουρχούδα είτονε νταβατζήδες του θεού, και το πιά πολύ εδουλεύανε για πάρτη ντωνε, και εμάς μασε βάνανε να πλερώνομε το νταβατζιλίκι. Εξάνοιγα από παέ, εξάνοιγα από κε, δεν τον επέτυχα πουθενά το μπαγάσα το θιό ντωνε, τον μπαμπούλα. Ανε με ρωτάς για το θεό που πίστευα μέσα μου, το δικόνε μου θεό, μια χαρά τα πήγαινα. Ο άλλος, αυτός που τονε γυρίζουνε οι παπάδες στα πανυγήργια, κατέχεις μωρέ σύντεκνε είντα μου θυμίζει; Εκειουσές τσοι αρκουριάρηδες απού γυρίζουνε την αρκούδα ντως στα πανυγήργια για να βγάνουνε το ψωμίντως Μωρέ σύντκνε,θεό-αρκούδα θα πιστεύγω;

Γιάντα μωρε κουμπάρε θε λα ξανοίγει ο θιός ανε φάω, ανε δόσω στην εκκλησά, ανε μνημονέψω ανε «αγιασω», αν «ευλογήσω» , ανε «εξομολογηθώ», ανε, ανέ ανε… Παραείναι φτιαχτός μωρέ σύντεκνε αυτός ο Θεός. Είντα να σου πω Μου θυμίζει εκειονέ το Ρομποκοπ που εθωρούσαμενε προ καμπόσα χρόνια, απου ήτανε έτοιμος να μασε συντρίψει σε κάθε του κίνηση. Δε λέω, αμα θέλω να φοβερίζω τα γκονάκια μου, καλος είναι, χέργια κόβει, γλώσσες κοβει, μάτια βγάζει, σου λέω ίδιος ρομποκοπ είναι…

Και θα μου πεις μα από την άλλη από τα γενοφάσκια μας τσείχαμε νε τσοι «ποιμένες» στο καφά μας, για ντα να μασε κακοφαίνεται εδά… Να σου πώ μωρέ σύντεκνε… Ως κι΄ανε το παλέψωμε, ένα σκοινί μασε κρατεί δεμένους από τον πόδα, ετσά που εδέναμε τα μαρτάριακα οντνείμαστε μικροί, χωρίς να τα καζικώνοε, κι΄ οντενεθέλαμε να τα πιάσωμενε, τα κυνηγούσαμενε, και επιάναμε την άκρα του σκοινιού και εμαζώναμε το ζωντανό…. Σύντεκνε, κακοφαίνεταί μου πως μασέχουνε δεμένους από τον πόδα και δεν μπορούμε να τωσε ξεφύγωμε. Και δε πειράζει για τη μάνα μου, με την ορεξή τζη τόκανε η κακομοίρα αυτό πούκανε, μα γω ποτέ μου δεν αναγνώρισα τεθοια εξουσία στους «εκπροσώπους του θεού».

Πάς γεννήσεις, να φτιάξεις κανα μεροκαματιαρη ν΄αφήσεις στο πόδι σου, και έρχεται ο παππάς (έλα τέκνο μου να σαραντήσεις= να λαδώσεις την τσέπη τα΄εκκλησίας,) Πάς να δόσεις ονομα του κοπελιού, και δε σε φτάνουμε οι άλλες μηχανές, τουλάχιστο αυτές δεν είναι υποχρεωτικές, αν τολμάς ας μην κουβαλήσεις καμμιά εκατοσή τουλάχιστον φορολογούμενους χριστιανούς στο εκκλησιαστικό κατεστημένο, χώρια το τι θα δόσεις εσύ… Παντρεύεις παντρεύεσαι, πεθαίνεις, όλα είναι εκκλησιαστική φορολόγηση…

Το κακό που λες σύντεκνε είναι πως πολλές βολές ψυχοπλακώνομαι, κρούβγομαι και νοιώθω σαν εκειονά τον κακομοίρη απού τονέχουνε πιάσει οι χωροφυλάκοι και τονε βασανίζουνε μέχρι να μολοήσει το έγκλημα που δεν έκανε …. Πόσες βολές πολλοί δεν έχουνε αντέξει και ομολογούνε για εγκλήματα απου δεν έχουνε καμωμένα…. Εσα σα να μου φαίνεται σύντεκνε πως είναι και ένα σωρό παρηγορήτρες στην εκκλησία μας…. «Μολόγα άνθρωπέ μου πως είσαι αμαρτωλός να ξαλαφρώσεις…. Πα να πει, μολόγα πως είσαι υποαχτικός μας, κάνε μια βαρβάτη λοβοτομή, και σκέψου πως εσύ τη βολεύεις άμα προσχωρήσεις στο στρατόπεδο των «χριστιανών» και μη σκέφτεσαι πως τσοι μουσουλνάνους τσοι Βουδιστές κλπ θα στοι πάρει ο διάολος….» Και γιάντα μωρέ τράγο θα τονε πάρει τον κακομοίρη τον Κινέζο, τον Ινδό, τον κιτρινιάρη ο διάολος; Ειντάκαμε μωρέ ο καμομοίρης απου δεν τόκαμα εγώ και θα πάει αυτός στην πίσσα και εγώ στον παράδεισο; Δεν μου τα λες καλά παπά, παπαριές μου φαίνουνται ούλα τουτανά….

Advertisements

05/09/2008

Ηλίας Κατσούλης

(Ο Ηλίας Κατσούλης, φιλόλογος, ήρθε νεοδιόριστος περί το 1966 στο Γυμνάσιο Πόμπιας Ηρακλείου και νυμφεύθηκε την Κατίνα Γερωνυμάκη από το Τυμπάκι. Έγινε γνωστός στο πανελλήνιο για τους στίχους του, μελοποιημένους από αξιόλογους συνθέτες. Πέθανε σχετικά νέος (69 ετών), τον Αύγουστο 2008).

«Εισιτήριο στη τσέπη σου», «Καράβια χιώτικα», «Του Παραδείσου λεμονιά»,
«Τα Σμυρναίικα τραγούδια», «Κράτα για το τέλος». Μερικοί τίτλοι από τα τραγούδια που συνέθεσε ο Ηλίας Κατσούλης

Πολλοί γνώρισαν τον Ηλία Κατσούλη, όταν ο ίδος με το τάλαντο του κτύπησε ευαίσθηστες χορδές του καλλιτεχνικού είναι των Συνελλήνων, Κρητικών ή μη. Εγώ είχα την τύχη να τον γνωρίσω σαν ένα συναισθηματικό νέο φιλόλογο, που ναι μεν ήταν ελάχιστα μεγαλύτερός μου, όμως στα 18 χρόνια τα 25 φαντάζουν σαν σημαντική διαφορά.

Δεν θα μπορούσα να κρίνω ούτε καν να συζητήσω την λογοτεχνική-καλιτεχνική συνεισφορά του Ηλία Κατσούλη και τα δρώμενα της συνολικής πορείας του. Έχω όμως κάθε λόγο να αναφέρω όλη την οικογένεια του κύρ Χαράλαμπου του Γερωνυμάκη, που ο ίδιος ο Ηλίας διάλεξε για αποθέσει τον έρωτα της ζωής του, τον έρωτα του καλιτέχνη, του ποιητή. Ο λόγος είναι απλός: Μιά ζωή φίλοι καλοί που η όλη τους πορεία με άγγιζε συναισθηματικά από εκείνα τα χρόνια.

Τελειώνοντας (1965) εμείς και αποχαιρετώντας το Λύκειο της Πόμπιας, η καρδιά μας, οι πρώτοι έρωτες, οι καλοί φίλοι, πολλά χωριανάκια μα και συγγενείς, σαν μαθητές μικρότερων τάξεων, μας κρατούσαν αρκετά ακόμα χρόνια δεμένους με το γυμνάσιο μας. Φίλοι λοιπόν καρδιακοί με το Μιχάλη Γερωνυμάκη, που είναι αδελφός της Κατίνας και μετέπειτα συζύγου του Ηλία Κατσούλη, φίλοι ακόμα και με όλο το σπίτι του κυρ Χαράλαμπου.

Είναι μερικές γυναίκες που πραγματικά τις αγαπάς και νιώθεις αδελφικά, και ας μην έχεις καμιά συγγένεια μαζύ τους. Μια τέτοια αξιοπρόσεκτη και αξιαγάπητη κοπέλα ήταν η Κατίνα. Δεν της έλειπε τίποτε από ομορφιά, μα και σαν μαθήτρια ήταν σίγουρο πως θα προ όδευε, όντας άριστη στην τελευταία πια τάξη του Λυκείου…

Εδώ είναι που ό έρωτας ήρθε να κεραυνοβολήσει το νεαρό φιλόλογο από την Κορινθία, που βρέθηκε νέος διορισμένος στην άκρη της Ελλάδας. Είχε κάθε δικαίωμα να διαλέξει, δεν τούλειπε τίποτε από ομορφιά, δουλειά, ευγένεια, ήθος, το πιό σημαντικό όμως ήταν αυτός ο ίδιος ο έρωτας του για την Κατίνα. Αντρίκια και έντιμα ζήτησε την κοπελιά, που όμως δεν είχε το δικαίωμα να πει ούτε όχι, μα δεν ήταν και η ελαφρόμυαλη που θάλεγε ένα αβασάνιστο ναι… Κάθε συγκροτημένος άνθρωπος που βιώνει τον αγώνα των δικών του ανθρώπων για προκοπή, μα και τη μικρή καθημερινή του δικαίωση στο να σπουδάσει και να προκόψει και να σταθεί στα πόδια του με τις δικές του δυνάμεις, θα έβλεπε το γάμο στη συγκεκριμένη περίπτωση έξω από τις καθημερινές του σκέψεις. Θάταν δύσκολο να δει ένα γάμο σαν ευκαιρία υπεκφυγής από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, μιάς και όλη της η οικογένεια ήξερε να τις αντιπαλεύει και να τις νικά. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, η Κατίνα μα και οι δικοί της δυσκολεύτηκαν να πουν το ναι. Όμως και ο ποιητής δεν εγκατέλειψε τη μούσα του, γιατί ήταν αληθινή η αγάπη του, που στο τέλος νίκησε.

Πέρασαν από το 1966 τόσα χρόνια, συνάντησα τον Ηλία και την Κατίνα δυό–τρεις φορές όλες κι΄όλες, μα τίποτε δεν μπόρεσε να σβύσει από τη μνήμη μου αυτό το ζευγάρι.

Έμαθα πρόσφατα για το χωρισμο-θάνατο του Ηλία…. Ένας άκαιρος χωρισμός, δεν άφισε ο χρόνος το περιθώριο να ξεθωριάσει λίγο στη μνήμη μας, να πάμε στο περιθώριο της καθημερινότητας, των γηρατειών και της φθοράς…

Άφισε ο Ηλίας μιά πνευματική κληρονομιά μέσα από τη ποίηση και τους στίχους του για πολύ κόσμο. Όμως για μάς τους λίγους, θα τολμούσα να πω τους εκλεκτούς, που ζήσαμε το συναίσθημα, τον έρωτα του ποιητή, άφισε κάτι παραπάνω:

ένα μάθημα βαθιάς και ανυποχώρητης αγάπης στη μούσα του, στην φίλη μας την Κατίνα, Αυτό ίσως αποτελεί και το πιό μεγάλο μάθημα του ποιητή σε ένα κόσμο που πρέπει και να μάθει μα και να κάνει πολλά ακόμα, για νάναι αντάξιός του του ποιητή του…Αν αφεθεί κανείς να τον αγγίξουν οι στίχοι του Ηλία, θα νιώσει αυτό που ο ίδιος μετουσίωνε σε αράδες «….περπατώντας πάνω σε πακέτα τσιγάρα», όπως ο ίδιος έλεγε…

Καλό σου ταξίδι Ηλία, καλό κουράγιο Κατίνα.

02/09/2008

ΕΥΡΩΠΗ ΧΩΡΙΣ ΡΩΣΙΑ; Η ΟΡΤΙΝΑΝΤΣΑ ΤΩΝ ΗΠΑ!

Filed under: Χωρίς κατηγορία — Λεοντάριον @ 7:10 μμ
Tags: , ,

Θα μπορούσε να το δει κανείς και διαφορετικά: ΗΠΑ χωρίς Ν Αμερική; Απλά, ένας κατακτητής της Ν Αμερικής μα και ένας κυρίαρχος της Ευρώπης. (Αλήθεια, τι ακριβώς ζήλεψε η Πολωνία της Αμερικής και θέλει να γίνει φερέφωνό της; Ίσως ότι ζήλεψε και η Κούβα της Ρωσίας και έγινε επί 50 χρόνια φερέφωνό της, μα και μια ρακένδυτη χώρα που δεν το άξιζε ο λαός της. Ίσως σκεφθεί κανείς πως η Πολωνία θάταν σε καλύτερη μοίρα αν είχε ενταχθεί στο Δυτικό παρά στον Ανατολικό κόσμο, κατά το τέλος του Β Παγκόσμιου Πόλεμου. Όμως τη μοιρασιά την κάνουνε δυό: ΗΠΑ και ΕΣΣΔ και ευθύνες έχουνε και οι δυό συνασπισμοί του ψυχρού πολέμου).

Η «Ενωμένη» (τρομαρα μας !) Ευρώπη θα μείνει για πολύ ακόμα διχασμένη, όσο δεν κατανοεί πως είναι αδύνατο να κάνει πολιτική, όντας παράλληλα υποτελής στις ΗΠΑ. Αλήθεια, την πείραξαν τόσο πολύ οι μονοήμερες…τρακατρούκες της ΡΩΣΙΑΣ στην Γεωργία και δεν έσταξε μύτη στο μπάχαλο των Βαλκανίων του 2000; Τότε οι βόμβες ήτανε καλές; Οι βόμβες κατά του ΙΡΑΚ είναι καλές, όταν τις ρίχνουν οι Αμερικάνοι ή και οι Τούρκοι στο Βόρειο Ιρακ, μα κακές όταν τις ρίχνουν οι Πέρσες (στον πόλεμο του Κόλπου;)

Θεωρούμε πως η κοντόθωρη πολιτκή των αφεντικών μας της Ευρώπης είναι ακατανόητη για τον απλό πολίτη. Όμως ίσως είναι πιά καιρός να αναθεωρήσει ο μέσος κάτοικος της Ευρώπης σοβαρά τις απόψεις του για κάποια θέματα, να δει ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ δυο πράγματα: Πρώτον τις ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ και δεύτερον τους ΓΕΙΤΟΝΕΣ του.

Για τις ιδεολογίες, βλέπουμε πολύ καλά πως οι μόνοι που περνούν καλά θεραπεύοντας ας πούμε την κομουνιστική ιδεολογία, είναι οι διαχειριστές της κομμουνιστικής ιδέας δηλαδή τα διάφορα κοματικά όργανα που την υπηρετούν. Άλλωστε πουθενά στον κόσμο αυτή η ιδεολογία ούτε έδοσε ούτε και πρόκειται να δόσει στο μέλλον λύσεις. Όσον αφορά τις άλλες ιδεολογίες περισσότερο διαχειριστές της εξουσίας είναι παρά ότι άλλο.

Σκέφτομαι, βλέποντας από τη μια τις διάφορες τάσεις, πχ Δυτικόφιλοι, Ρωσόφιλοι, κλπ, και από την άλλη τη συζητούμενη πιθανότητα επίλυσης των Ελληνικών προβλημάτων με τη βοήθεια ενος νέου κόμματος, ή την εκ …ΣΥΡΙΖΑ σωτηρία μας κλπ, και αναρωτιέμαι:

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΑΝΔΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΜΑ, ΜΕ ΕΝΙΑΙΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ; Μήπως είναι καιρός να δούμε την Ευρώπη όχι σαν εργαλείο των Αμερικανών ή των Ρώσων, ίσως σε λίγο και των Κινέζων, παρά σαν λαό με ένιαία παράδοση και απόψεις, θέσεις και πολιτική;

Βέβαια, πολλοί θα αναρωτηθούν: Μα βρε αδελφέ, αφού δεν πιστεύεις στα κόμματα και την εξ αυτών επίλυση των προβλημάτων, γιατί θάθελες να δεις ένα νέο κομμα; Είναι πολύ απλό: Οφείλουμε, αφού δεν υπάρχει ακόμα οικουμενικότητα στις απόψεις των ανθρώπων και η εκμετάλευση των λαών είναι δεδομένη, να αρχίσουμε επιτέλους να μιλούμε για μια «πατρίδα» την Ευρώπη, μα και να καταδεικνύουμε τους «Αμερικανόφιλους» Αγγλους, τους «Λατινοφιλους» Ισπανούς κλπ. Δεν είναι δυνατόν νάχουμε Ευρωπαίους με συμφέροντα εκτός Ευρώπης! Ας ορίσουμε επιτέλους τι είμαστε και τι όχι. Σαν τσιράκια της ΗΠΑ σίγουρα θα έχουμε εσαεί προβλήματα, σαν εξαρτημένα υποχείρια των διαφόρων συμφερόντων θα υποστούμε σε λίγο τις διχαστικές επιδράσεις από τα συμφέροντα των Ρώσων, των ΚΙνέζων και των όποιων άλλων βλέπουν το ας πούμε «εθνικο» συμφέρον τους, που μπορεί νάναι αντίθετο με τα στοιχειώδη συνφέροντα της Ευρώπης.

Μέσα σε αυτό το γίγνεσθαι, αλήθεια, τα Αμερικάνικα φερέφωνα Γκρουέφσκι, Σακασβίλι και λοιποί πράκτορες, πως είναι δυνατόν να φυτρώνουν και να αγνοούν πως ο γείτονας είναι δεδομένος και μάλιστα όχι δεδομένα κακός, ώστε Πολωνοί μου να τον σημαδεύουμε με πυραύλους ! Αλήθεια, ξεχάσαμε του πυραύλους 1960 στην Κούβα; Μήπως πρέπει να ενθαρύνουμε τον Τσάβες και τον Κάστρο να πράξουν ανάλογα;

Βιώνουμε μια εικόνα οικονομικής εξαθλίωσης με πρώτα θύματα τους φτωχότερους λαούς Ευρωπαϊκούς και μη, παίζοντας το παιχνίδι των εξοπλισμών, των εμπόρων όπλων. Τόσα χρόνια δεν μπορέσαμε να πολιτευτούμε σωστά, ελαττώνοντας τους εξοπλισμούς. Σήμερο, αντί να επιδιώξουμε ένα συνετισμό αυτών των εμπόρων, τρέχουμε να εξοπλισθούμε, στριμώχνοντας την «Αρκούδα !», αλλά πως; Μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο τα δόντια του Αμερικάνικου αρπακτικού!

Αλήθεια αν η Ρωσία κάνει οικονομικό (πετρελαϊκό) πόλεμο στην Ευρώπη, ποιος θα ζημιωθεί; Οι Αμερικάνοι; ή μήπως θα ζημιωθούν και πάλιν οι ίδιοι που ζημιώθηκαν με το κλείσιμο της διώρυγας του Σουέζ το 1967) καθώς και με τον αδικαιολόγητο πόλεμο τιμών του πετρελαίου των τελευταίων μηνών, που ένώ έβλαψε τα μέγιστα την Ευρώπη τελικά ωφέλησε τη Ρωσία και αρχίζει τελευταία να ωφελεί και την Αμερική;

Ας μην συζητήσουμε για τους άλλους γείτονες, τις μουσουλμανικές χώρες. Ποιά είναι η Ευρωπαϊκή πολιτική γι΄αυτές; Αυτά που υπαγορεύουν οι ΗΠΑ; Το αποτέλεσμα είναι να πληρώνουμε όλο και μεγαλύτερο τίμημα από την ιδια αυτή πολιτική, χωρίς ορατο τέλος χωρίς ελπίδα να επανέλθουμε στις έστω και προ εκατό χρόνων καλίτερες σχέσεις!

Φαίνεται πως ο Ευρωπαϊκός λαός υπάρχει μεν, είναι όμως ένας εσμός ανώριμων-ανοήτων, που δεν μπόρεσε ακόμα να αντιληφθεί πόσο άσχημα τον χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια η ΗΠΑ.

Αγαπητοι φίλοι, έχουμε ακουστά για Αμερικανικό και Ρωσικό λαό. Ενώ υπάρχει Ευρωπαϊκός λαός, αρχίζω να αισθάνομαι σαν Έλληνας του μεσοπολέμου, που άλλοι ήσαν Γερμανόφιλοι, άλλοι Αγγλόφιλοι, άλλοι Γαλόφιλοι και πάει λέοντας. Ίσως είναι καιρός και ο Ευρωπαίος πολίτης να γίνει μόνον Ευρωπαίος, αν θέλει να αποφύγει τα δεινά του διχασμού και της ανυποληψίας εκ των ισχυρών της γής.

Αλήθεια, πως φαντάζεται η Ευρώπη πως μπορεί να αγνοεί και να κατηγορεί σαν πολεμοχαρή, ένα λαό ομόδοξο 300 εκατομμυρίων, τους Ρώσους, αν και σαν πολιτισμός είναι πολύ πλησιέστερος από εκείνον των Τούρκων, ας πούμε; Όσο πιο ψεύτικοι είναι οι κανόνες της Ενωσης της Ευρωπαϊκής συνένωσης, τόσο περισσότερο θα περιθωριοποιείται η Ευρώπη. Επιμέτρησαν οι Ευρωπαίοι τους πολέμους των Αμερικανών και των Ρώσων και βρήκαν τους μέν καλούς τους δε άλλους κακούς; Είμαστε κοντόθωροι και κουτοί τελικά;

Το στρατηγικό πλεονέκτημα της Ευρώπης,  δηλαδή το θεωρούμενο υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό της, με την παγκοσμιοποίηση της παιδείας πολύ γρήγορα χάνεται σαν στρατηγικό της πλεονέκτημα. Πολύ σύντομα οι λαοί θα μας χρεώσουν την επιπολαιότητα αυτής της ανερμάτιστης συμπεριφοράς, όχι μόνον απέναντι στους διάφορους λαούς αλλά και στον ίδο τον εαυτό μας. Ποιά δηλαδή γνώμη θα σχηματίσει ο μέσος Σέρβος, Ιρακινός, για τη συνεισφορά των Ευρωπαίων στην παγκόσμια ειρήνη και ευημερία των λαών; Κατά τα άλλα θέλουμε να πλασσάρουμε τους εαυτούς μας σαν ανώτεροι, δίκαιοι, σωστοί, δημοκράτες κλπ, κλπ….

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.