ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

16/12/2008

Δένδρο των Χριστουγέννων1972

Filed under: ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ — Λεοντάριον @ 12:42 μμ
Tags:

tree-1972

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Πετροκεφάλι 1972, παραμονές Χριστουγέννων. Θα τολμούσα να πω αλλαγή εποχής. Κάποια λίγα πράγματα άρχισαν να σηματοδοτούν τη ραγδαία αλλαγή στις συνήθειες του χωριού, που όμως δεν είχανε ακόμα παγιωθεί. Θα μου πείτε βέβαια, πως σε κάθε εποχή κάθε άνθρωπος θέτει στο κέντρο του κόσμου τον εαυτό του και τη δική του ηρωική στιγμή, θεωρώντας σαν αλλαγή του κόσμου, την αλλαγή του δικού του κόσμου…. Μα όχι, είναι σίγουρο, πως ενώ και άλλες φορές ο κόσμος είχενε δικτακτορία, και άλλες φορές έγιναν ιστορικά γεγονότα, μα ακόμα και απελευθέρωση από διάφορους κατακτητές, δεν είχε τόσο ριζοσπαστική αλλαγή στη συμπεριφορά του ανθρώπου, όση η αλλαγή που συντελέστηκε σε λίγα μόνο χρόνια, 1960-1980 Ας γίνουμε πιο αναλυτικοί:

Η μεταφορά της πληροφορίας στο σπίτι του καθενός πυροδότησε συγκλονιστικές εξελίξεις στην κοινωνική συμπεριφορά του ανθρώπου, που με τη σειρά της επέφερε ριζοσπαστικές αλλάγές στην αντίληψη των θεμάτων παιδείας, αλλά και γενικότερα των ανθρώπινων σχέσεων και επαφών, μα και του κοινωνικού ελέγχου στις κλειστές κοινωνίες. Η μεταφορά της πληροφορίας, ανεξάρτητα αν αυτή ήταν αλήθεια ή ψέμα, ενημέρωση ή προπαγάνδα, είδηση ή πονηρή διαφήμιση, άρχισε να φτάνει μέσα στο σπίτι του καθενός. Αρχικά το ραδιόφωνο, αλλά μετά το 1968, και μεσούσης της δικτακτορίας, η τηλεόραση, με την εικόνα της έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις συνήθειες ήθη και έθιμα των χωριών. Το τηλέφωνο από τη μεριά του αν και όχι μαζικά, έγινε και αυτό εργαλείο γρήγορης εξατομικευμένης ενημέρωσης των ανθρώπων του χωριού.

Ο εξηλεκτρισμός μόλις που είχε πάψει να μπουσουλά στα χωργιά, και έγινε σχεδόν υποχρεωτικό εργαλείο φωτισμού. Όμως, η γνωστή βασική σήμερα ηλεκτρική οικοσκευή, ραδιόφωνα, ψυγεία και πολύ λιγότερο τηλεοράσεις, ακόμα δε πιο σπάνια ηλεκτρικές κουζίνες, ήταν αρκετά σπάνια στον οικιακό εξοπλισμό της εποχής εκείνης.

Όλα τα παραπάνω συνδυασμένα κρατούσαν μέν ζωντανά ακόμα τα καφενεία στην παραδοσιακή τους μορφή, αλλά με τάσεις τροποποίησης–αλλαγής και συγχρονισμού με τα δεδομένα των καιρών. Έβλεπες για παράδειγμα, κάπου-κάπου στα προ της διτακτορίας σπίτια ένα περίεργο μπαουλάκι, σε περίοπη υπερυψωμένη θεση, στα σπίτια των παλινοστούντων από το Βέλγιο-Γερμανία χωργιανών μας, σκεπασμένο με ένα ακριβό σεμεδάκι ή πλεκτό της γιαγιάς «- Είντάχεις μωρέ Νιολή εκιέ πάνω;» «-Η τηλεόραση κουμπάρε είναι, απούχμενε στη Γερμανία, άμα θανέρθει και επαέ θα τηνε βάνομε να θωρούμενε! – Είντα λογάται μπρε, απού εκουβάλιες τέθοιο μπράμα από τη άκρα του κόσμου, αυτή μωρέ θανείναι από μέσα θρούψαλα γινωμένη…»

Όταν λοιπόν ήρθε επιτέλους η τηλεόραση οι πρώτοι που την προμηθεύτηκαν είταν οι καφετζήδες του χωργιού, μιάς και το γνωστό τηλεοπτικό σήμα περί την τετάρτη μεσημβρινήν (ή έκτην; δε θυμούμαι καλά) που ξεκινούσε το εθνικό πρόγραμμα, μοναδικό τότε, ήταν κυριολεκτικά προσκλητήριο στους χωργιανούς να λάβουν θέση στα καφενεία, να σταματήσουν τις χαζοσυζητήσεις, να διακόψουν άρον-αρον την πρέφα και την κολιτσίνα, ακόμα να σταματήσουν και την παρεϊτσα στο διπλανό τραπέζι που τυχόν δεν τους απασχολούσε το θέαμα της στιγμής. Έπρεπε λοιπόν να σταματήσουν τα πάντα, μιάς και ο «άγνωστος πόλεμος» με τον Αντωνόπουλο, οι εκπομπές της Μαρίας Αλειφέρη και τα τόσα άλλα απαιτούσαν θρησκευτική κατάνυξη και προσοχή. Σαν κουρδιστά ανθρωπάκια οι θαμώνες των καφενείων έστριβαν τα καθίσματά τους μονομιάς προς την οθόνη της τηλεόρασης, απαιτώντας ακρα ησυχία από τους τυχόν ομιλούντες στα διπλανά τραπέζια… «-Σσσσσσσ….., πάψετε μωρέ, θε θωρείτε πως αρχίνισε το έργο;» Εικόνες-φράσεις λαικού υπαίθριου σινεμά εκείνης τσ΄εποχής… Βέβαια, τους καλοκαιρινούς μήνες, η τηλεόραση τις βραδυνές ώρες, και φυσικά και οι θεατές της καθόντουσαν ετην αυλή των καφενείων και ποτέ μέσα σε αυτά, λόγω της ζέστης… Οι μαγαζάτορες βάζανε από νωρίς κάθε μέρα, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, το ψυγείο στην πρίζα (είτονε βλέπεις ακριβό το ρεύμα, και οι καταναλωτικές συνήθειες των ανθρώπων άργησαν αναναπτυχθούν), να προλάβει να κρυώσει λίγο τις γκαζόζες, τα λεμόνια, και ακόμα τους προγόνους της κοκα-κολα (τα ταμ-ταμ, για όσους τα θυμούνται…), συνηθισμένα κεράσματα τα εποχής εκείνης.

Έτσι άρχισε σιγα-σιγά να αποκαθηλώνεται η παντοδυναμία του Ρομάντζου, της Μάσκας, του Μικρού Ήρωα, του Γκαούρ-Ταρζάν, σαν λαϊκά αναγνώσματα όπως και των ραδιοφωνικών εκπομπών, τύπου «Μικρή πικρή μου αγάπη» , που έδιδαν μέχρι τότε τροφή στη φαντασία και τους έρωτες της νεολαίας…

Είτανε ο τελευταίος ολάκαιρος χειμώνας που πέρασα στο χωργιό πριν το εγκαταλείψω οριστικά. Τα έθιμα τσ΄αποδέλοιπης Ελλάδας είτανε γνωστά μόνο μέσα από τα ελάχιστα βιβλία για όσους είχαν πρόσβαση και έφεση στο διάβασμα, και βέβαια στους ταξιδεμένους… Η τηλεόραση όμως άρχισε σιγά-σιγά να τροφοδοτεί με το θέαμα και την εικόνα ενός διαφορετικού κόσμου και μάλιστα εικόνα ευπρόσδεκτη και κατανοητή σε όλες τις κοινωνικές τάξεις (σε αντίθεση με το διάβασμα…). Κάποιος λοπόν, και μάλιστα από τσοι στάμενους ανθρώπους του χωργιού, έριξε την ιδέα:

-Αντρέα, δεν σάζομε και μεις ένα Χρισουγενιάτικο δένδρο; Την ιδέα τη βρίκανε καλή όσοι εκάθουντανε στου Μπουρμά (Γεωργίου Ιωάννου Μπιτσακάκη) το καφενείο. Ανάλαβα το πλάνο της υλοποίησης και τον συντονισμό της επιχείρησης. Γρήγορα βρέθηκε ένας χωργιανός-χορηγός απούχενε ένα ψηλόλιγνο κυπαρίσι στο χωράφι του κατά τη γεώτρηση (προς του παπά την καμάρα) και μας έδοσε την άδεια να το κόψουμε. Βρέθηκε λοιπόν ένα βενζινοκίνητο ξυλοκοπτικό μηχάνημα και ένα τρακτέρ και το κυπαρίσι ήρθε αυθημερόν στην πλατεία. Χωρίς πολλή προσπάθεια το δένδρο, 7-8 μέτρα ψηλό, στήθκε στη μέση ακριβώς της πλατείας του χωριού. Τότε βέβαια η πλατεία δεν είχε διαμορφωθεί όπως σήμερα, και τα λίγα αυτοκίνητα που διερχότανε, ούτε εμποδίζονταν,μά ούτε και εμπόδιζαν το στήσιμο του δένδρου. Στη συνέχεια ανάλαβαν κάποιοι να διαδόσουν την προσπάθιεα στα διάφορα καφενεία και όλοι οι παρευρισκόμενοι στα καφενεία του Κοσμά, του Επιλοχία, και του Γιώργη του Δράκου, και φυσικά του Μπουρμά, με πρόχειρο έρανο μάζεψαν ένα ποσό χρημάτων για το στολισμό… Με τη βοήθεια των νεαρών τότε πρώτων ηλεκτρολόγων του χωργιού φτιάξαμε το κύκλωμα ηλετροφωτισμού και με αρκετές κλασικές, αλλά έγχρωμες, λάμπες φωτισμού από την αγορά των Μοιρών, φωταγωγήσαμε το Χριστουγενιάτικο δένδρο μας. Για τα χρυσοποίκιλτα στολίδια και άλλα φανταχτερά εξαρτήματα στολισμού της σημερινής εποχής, φυσικά ούτε λόγος να γίνεται.

Ήτανε μια προσπάθεια-θέαμα αρκετά πρωτοποριακή-φαντασμαγορική για τη εποχή της, μα και για την περιοχή μας. Θετικά φυσικά και τα σχόλια των περαστικών από τα γύρο χωργιά . Η ανέκαθεν καλή φήμη του Πετροκεφαλιού στην περιοχή της κάτω Μεσσαράς επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά….


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: