ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

27/05/2009

ΤΡΟΖΟΣ-ΓΝΩΣΤΙΚΟΣ

Filed under: ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ — Λεοντάριον @ 7:54 μμ
Tags: , ,

ΤΡΟΖΟΣ ΓΝΩΣΤΙΚΟΣ Ο απλοϊκός κόσμος είχε (και έχει) συνδυάσει την τρέλα με την άνοια. Όταν όμως διεπίστωνε πως αυτός ο κανόνας είχε και καραμπινάτες εξαιρέσεις, καθώς η ψυχική διαταραχή είναι πολυποίκιλη, και περιστασιακά μόνο ανοϊκή, στον τόπο μας αναφερόντουσαν με τον παραπάνω όρο σε ανθρώπους με ψυχικές μεν διαταραχές, που όμως  πολλές φορές έδειχναν σημαντική οξύνοια, που εντυπωσίαζε τους λοιπούς,  τους …γνωστικούς. Συνήθως κάθε χωργιό είχενε και τον κουζουλό* ντου, είτε πραγματικό είτε και μεσοκούζουλο, για να παρηγορούνται η αποδέλοιποι χωργιανοί, πως δεν του μοιάζανε και καλά !. Στην κοινωνία του Πετροκεφαλιού, μεταπολεμικά είχαμενε τον Παυλοευτύχιο,  ένα εμπορευόμενο του μεσοπολέμου στο Πετροκεφάλι, που όμως τούστριψε κάποια στιγμή.

Θάτανε το 1960-62. Ο κακομοίρης ο Παυλοευτύχιος, μόλις είχενε γιαγείρει από του Κονιού* γή από το Δημόσιο Ψυχιατρείο Χανίων, θα σας γελάσω…  Η χαρά του είτονε να λημερίζει* στο περβόλι του, στου Παυλοευτύχιου τη στέρνα ( περίπου 700 μέτρα δεξιά, πριν το Πετροκεφάλι, καθώς ερχόμασταν από τον αμαξωτό από τις Μοίρες…) Ανάλογα με την ψυχική του κατάσταση, που συνήθως όμως ήταν δυσθυμική, ο Παυλοευτύχιος μουρμούριζε μόνος του μεγαλόφωνα, μοτσάριζε* τους περαστικούς, έκανε ασυνάρτητους μονόλογους κλπ. Οι περαστικοί τον γνώριζαν και δεν έδιδαν σημασία, αντίθετα μάλιστα ήταν καλοί μαζύ του και τον καλοχαιρετούσαν, προσπαθώντας διαισθητικά να τον βοηθήσουν  δρώντας ψυχοθεραπευτικά.  Άλλωστε, όπως και αλλού έχουμε αναφέρει, η προτροπή της μάνας προς το γιό της σε ένα παλιό ριζίτικο τραγούδι:  « γιέ μου σαν πας στο καπειλιό…. το φρόνιμο να σέβεσαι, τον κουζουλό χαιρέτα…», δεν είναι παρά το καταστάλαγμα της λαϊκής σοφίας, όσον αφορά τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς…

-Μιά μέρα,  όπως επέρνα ο μπάρμπας μου ο Βανίλης ο Στελιανός,  θωρεί τον Παυλοευτύχιο να ποτίζει τσοι πορτακαλιές του: Ακριβοχαιρετά τονε:

-Γεια σου Ευτύχιε, είντα κάνεις, καλώς όρισες, καλά είσαι; Και  ο Ευτύχιος, ευγενής, ετοιμόλογος, μα και  κινούμενος μεταξύ λογικής και παράνοιας, τον αντιχαιρετά:

-Γειά σου Στελιανέ, καλά είμαι εγώ, εσύ καλά είσαι; Αρκετά αγαθός ο Βανίλης, εψιλοπαραξενεύτηκενε, μα εχόρευγε κατά που του παίζανε τη λύρα, και λέει του:

-Καλά είμαι και γω Ευτύχιε, και έκαμε να συνεχίσει το δρόμο του. Εκειά ποθές, τούρθε η κατακεφαλιά:

-Και πούναι τα χαρθιά σου Στελιανέ; γυρίζει και του κάνει ο Ευτύχιος. Εζορίστικενε ο μπάρμπας μου ο Βανίλης, δεν του καλόρθενε απού τούπιασε συζήτηση ο Ευτύχιος, μα είντα θελακάμει:

-Ποιά χαρθιά λές Ευτύχιε, δεν κατέχω είντα κιαολιάς μου λές…. Και ο Παυλοευτύχιος:

-Γιάε Στελιανέ, εγώ οντεσούπα πως είμαι καλά έχω και χαρθιά απούμουτάδωκενε ο γιατρός και το γράφουνε πως είμαι καλά, γιάε, επαέ τάχω, και τούδειξε την τσέπη ντου…  Εσύ είντα μουλές πως είσαι καλά, έχεις χαρθιά, γη έτσά το λές και με κοροϊδεύγεις; Επήρενε ο κακομοίρης ο μπάρμπας μου απολογητικό ύφος και επολέμησε να τα μπαλώσει, αφού δεν είχενε χαρτί από τον… ψυχίατρο πως είναι καλά και άντε να το καταλάβει ο Παυλοευτύχιος, μονό εθάριε πως τον ε κορόϊδευε…

Αλλη μιά βολά, λιοβασιλέματα, επέρνα από του Παυλοευτύχιου τη στέρνα ένας χωργιανός του Παυλοευτύχιου (Στελιανό τον λέγανε και αυτόνε)  και ελάλιε* το χτήμα ντου φορτωμένο σανό και τα έχνη* ντου,  αθό ντο  το χωργιό. Επορπάθιε πίσω από το γάιδαρο και κατά το συνήθιο τσ΄εποχής, εκράθιε τη χαχαλόβεργα*, εργαλείο πολλαπλών χρήσεων…  Σαν τον είδε ο Ευτύχιος, που φαίνεται δεν είτονε και τοσονά καλά εκείνο το καιρό, τον έβαλε στο παραλήρημα του και είπενε κειαμιά κουβέντα, απού πρόσβαλε το γνωστικό…  Σαν τον είκουσε ο χωργιανός του εσκέφτηκε να τονε μοτσάρει και να τονε φοβερίσει, και γυρίζει και κάνει ντου:

-Πάψε Ευτύχιε, γιατί θα σηκώσω τη χαχαλόβεργα και θα σου κάμω ένα σωμάρι, σαν του γαϊδάρου* Δεν έχασε και ο Παυλοευτύχιος καιρό, και του λέει:

-Ελα μωρε Στελιανέ, μα δυό άκρες έχει η χαχαλόβεργα, και ξάσου… (Υπονοώντας πως αν προλάβαινε να του αρπάξει τη χαχαλόβεργα από την άλλη άκρη, αυτός θάταν που θα τις έτρωγε…). Ετσά εκατούμωσενε ο γνωστικός, μιάς και εσκέφτηκε πως με ετσά τροζό δύσκολα τα βγάνεις πέρα, και εσυνέχισε το δρόμο του…

Σημ:

Κονιός. Ιδιωτική Ψυχιατρική κλινική στο Ηράκλειο του 1950.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Πολύ καλή η απόδοση της διαλέκτου στο γραπτό σας λόγο, (είναι δύσκολο να αποδοθεί).
    Γράφετε με γλαφυρά περιστατικά που είναι γεμάτα χάρη αλλά και παράδοση..
    όπως »τον φρόνημο να σέβεσαι τον κουζουλό χαιρέτα» κ.ά. που έχω δει στα γραφτά σας.

    Σχόλιο από ΑΝΤΩΝΗΣ — 23/07/2011 @ 3:29 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: