ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

12/07/2009

ΤΟ ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ ΤΩΡΑ !

Μιά ευχάριστη και ενδιαφέρουσα έκπληξη-εξέλιξη πρόσφερε η σύγχρονη τεχνολογία στσοι Πετροκεφαλιανούς, και τσοι Κατωμεσαρίτες γενικότερα.  Ας το αναλύσουμε:  Τον Ιούνη 2009 το ΕΑΑ (Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών) εγκατέστησε (με την έγκριση-αρωγή του Δήμου Μοιρών) ένα σύγχρονο αυτόματο μετεωρολογικό κλωβό με μιά τηλεκάμερα,  στην πίσω πλευρά καινούγιου Δημοτικού Σχολείου του Πετροκεφαλιού, με θέα προς βορά. Σε πρώτο πλάνο φαίνεται το πάρκο του Πετροκεφαλιού, όπως το παρατηρούμε από τη νότια πλευρά του και  βλέποντας προς βορρά,  ενώ στο βάθος απεικονίζεται η οροσειρά του Ψηλορείτη.

Ο σταθμός αυτός, σε συνεχή σύνδεση με το ΙΝΤΕΡΝΕΤ μας επιτρέπει να ΕΧΟΥΜΕ τα στοιχεία βροχής, ανέμου, θερμοκρασίας, υγρασίας ανά 10 λεπτο, αλλά και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ  (με ανα 1 λεπτο ανανεούμενες εικόνες) την εικόνα του πάρκου του χωργιού από το σχολειό,  κοιττάζοντας προς βορρά, αλλά και τον Ψηλορείτη πανοραμικά. Πολλές φορές  η κάμερα συλλαμβάνει κάποιους στο πάρκο,  κάποια αυτοκίνητα από και προς τα Μάταλα, και τα ανέφαλα του Ψηλορείτη…. . Και όλα αυτά, απλά αν πατήσετε το blogroll (Σύνδεσμο): Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΡΑ !. Ο σύνδεσμος είναι στη δεξιά στήλη της σελίδας που βλέπετε, στο τέλος. Αφού τελειώσετε με τον καιρό,  πατήσετε (στην ίδια σελίδα,  του καιρού) την ΑΝΩ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, να δείτε κανα χωργιανό, τον Ψηλορείτη, ή το σπιτι του Κοκκινομάλη (Στυλιανός Γ. Μαρκάκης) , την αυλόπορτα του Δέντρη (Νικήτας Μαρκάκης) , το σπίτι του Σωτήρη (Χαριτάκη) κλπ. Βέβαια  στο δεξιό μέρος το καμπαναργιό και η στέγη τσ΄εκκλησάς μας (του αγίου Πινεμάτου), δεν χρειάζεται συστάσεις… Άμα βραδυάσει για τα καλά  στην αριστερή μπάντα στη  μέση τση φωτογραφίας  φαίνονται τα φώτα στο περίπτερο στη Φαιστό, 1,5 χιλιόμετρο πέρα από το χωριό.

Πάνε χρόνια πολλά,  απού εγροίκας στ΄αθρώπους:

– Άνοιξε μπρε Κατίνα το πανωπόρτι να δεις είντα κάνει ο καιρός…  Και η κερά απίτις ήκαμε τον έλεγχο: -Καημέχαρε Μανωλάκη, μα δε θωρώ να κατουμώνει ο καιρός, η μιά ομπριά κλουθά τσ΄αλλής, μονό άμα ποδιαφωτίσει να πάς άθο ντη Κουρνιανή να μαζώξεις καμπόσους θύμους να τσουδίζωμενε τσ΄όρνιθες και ν΄ανάβωμενε την παρασθιά.. Ταχυτέρου απου θα κατουμώσει ο καιρός θα παρεις το ζευγάρι να πας να ξετελέψεις…. Μουδέ μιά σποριά δεν είναι ακάμωτο, χαράς το πράμα… Κάτσε ορνικός σου, γιατί θα σε τινάξει πάλι,  άμα  γενείς ολόγρος… )

Και δα εφτάξαμενε να λέει το Μαντραχαλάκι το Μανωλιό από την Αμερική του γιου ντου,  του  Νικολιού (του γκονακιού τση Τζαμπράκαινας): – Πέψε μωρέ κειανα μέλι του ξαδέρφου σου στο χωργιό να ποτίσει τα λουλούδια στο μνήμα τση γιαγιάς σου, γιατί κατά που θωρώ στο ιντερνέτι,  δεν ήβρεξε κάθόλου το Μάη…. Και ο κουμπάρος μου ο Γιώργης τ΄Αραπόκωστα (Γεώργιος Κων. Σαββάκης 1947) παίρνει κάθε ντάι-ντάι τον κουμπάρο ντου στο χωργιό (από την Αθήνα),  να του ποτίσει τα μουρέλα, αφού στο Ιντερνέτι γράφει:  Στο Πετροκεφάλι βροχόπτωση τον τελευταίο μήνα:  =0 χιλιοστά….

06/07/2009

Η ΣΦΑΓΗ του ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ

Εβρέθηκα τσοι προάλλες σ΄ενα γάμο στα Μεσόγεια, και σαν έπιασα το τραπεζομάχαιρο μούρθενε στο μυαλό το τραπεζομάχαιρο του …Βαρδινογιάννη. Γυρίζω και λέω στο διπλανό μου για το τραπεζομάχαιρο, και μου λέει: Πιστεύγω σου το, έχω ένα γνωστό πάνω από 80 χρονώ, απού εφροντιζε μέχρι προ δυο τρία χρόνια καμιά 300 ριά πρόβατα απούχενε ο Βαρδινογιάννης κάπου στην Εκάλη… Κάτσετε λοιπόν να σασε πω την ιστορία:

Δεν είχα την τιμή να τσοι γνωρίσω τσ΄αθρώπους οντενε βόσκανε τα πρόβατά ντως αθο τσοι Λιμιώνες… Εθώρουνα  κειαμιά φορά να περνούνε τα κουράδια ντως οι πανωριζίτες ξωλαλητά (πα να πει καθοδηγώντας τα με τα πόδια) από την απάνωρίζα (Ψηλορέίτη) στην κάτω ρίζα (Αστερούσια). Αυτή η μετακίνηση γινότανε το φθινόπωρο, και ξεχειμωνιάζανε τα οζά ντως, χωρίς χιόνια, και την Άνοιξη τα ξαναβγάνανε βορεινά στα ορη.

Είλεγέ μου κειαμιά φορά ο κύρης μου γιά τσοι κλεψές των κουραδιών απού εγίνουντανε εκειανά τα χρόνια, απου βέβαια είτονε πρίν απο τη  …βιομηχανική μας εποχή. Έτσι και οι κλέφτες δεν εβάνανε τα οζά στα φορτηγά, μονο τα ξωλαλούσανε από τη μιά μπάντα τση ρίζας στην άλλη. Επειδή εκειανά τα χρόνια είσερνε ο Γεροποταμός και τα περάσματα τση κάτω Μεσσαράς είτονε γι από το πλακάκι και τον Κουσανό δρόμο (απούναι το σπίτι του κυρού μου) γι απο το πέρασαμα τση Καλυβιανής αθό ντα Πομπιανά (απούτανε το σπιτάκι τ΄Αλεξάκη του παππού μου).

Μιάς και είχενε συγγενολόγια με τσοι πανωριζίτες ο κύρης μου κειαμιά φορά επετύχενε νύχτα κειανα γνωστό του να ξωλαλεί νύχτα τα κλεμένα αθο τη κάτω ρίζα, αλλά φυσικά δεν τούπεφτε λόγος ν΄ανακατευτεί,  μιάς και οι κλεψά εκείνων των χρόνων δεν είτονε τοσονά βιοποριστικό επάγγελμα, όσο τρόπος επίλυσης προσωπικών διαφορών μεταξύ των «ζωοκλεφτών» Εβρίχνανε αυτοί τρόπους να τα ξελαγαρίσουνε… .

Σε κάποια  περίπτωση, στον Αι Λευτέρη εξελίχθηκε νυχτερινή μάχη μεταξύ των ζωοκλεφτών   και των ιδιοκτητών που τσοι μυριστίκανε και τσοι προκάμανε  και τσοι μπροσκαδιάσανε* στο πέρασμα για το Κουσε και το Κεφάλι και άρχισαν τα μπαλοτοκοπήματα για να ξεμπερδέξουνε τα κλεμένα…

Οι βοσκοί που εξεχειμωνιάζανε τα πρόβατα στα νότια έκαναν σχέσεις και φιλίες με κάποιους  καμπίτες. Είλεγέ μου ο Βιδαλής γύρο στο 1970 στο καφενείο του Μπουρμά,  για τσοι καλές του σχέσεις και αυτουνού και τση παρέας του ( Μαρής, Καραϊσκος) με τσοι Βαρδινογιάνηδες, καθώς και για την εκφρασμένη πρόθεση των Βαρδινογιάννηδων να προσφέρουν κάποιο έργο στο χωργιό. Μούλεγε δε χαρακτηριστικά, πως καμπόσοι στο χωργιό αντιδράσανε  στην αποδοχή μιάς τέτοιας δωρεάς, φοβούμενοι ίσως μιά δέσμευση-εξάρτηση από τους «λεφτάδες»….

Είκαμα τον παραπάνω πρόλογο, για να σασε διγηθώ τη …σφαγή του Σήφη του Βαρδινοιγιάννη (καλά ντε την παραλίγο σφαγή, μιάς και …δεν έγινε !).

Θάτονε το 1966 και οι Βαρδινογιάννηδες από τη μιά είχανε σάξει τα διάφορα έργα τους στα Καλά Λιμάνια, από την άλλη οι ντόπιοι αντιδρούσανε στο διαφαινόμενο εξωβελισμό τους από την περιοχή, διαμάχη  που εξελίσσεται  μέχρι σήμερο. Εγώ ήμουνα στην Αθήνα και δεν παρακολουθούσα καλά τα γεγονότα Βέβαια άλλο Παύλος-Νίκος Βαρδηνογιάνηδες με βουλευτηλίκια στο γέρο Παπνδρέου και  επιχειρήσεις  κλπ,  καί αλλο συνήθειες χρόνων με τα πρόβατα. Φαίνεται λοιπόν πως ακόμη και μετά το 1966 ο Σήφης Βαρδινογιάννης (μικρότερος από τα αδέλφια) εκατέβαζε τα πρόβατα της οικογένειας  των Βαρδινογιάννηδων και ξεχειμωνιάζανε στοι Λιμιώνες.

Εκατέβηκα το καλοκαίρι του 1966 στο χωργιό,  πρωτοετής φοιτητής για τσοι διακοπές…. Ήκατσα στο τραπέζι να φάω, δε θυμούμαι είντα κιαολιάς… Εχειάστηκα ένα μαχαίρι και έτυχε να στέκει η μάνα μου δίπλα στην κουταλοθήκη, προυκιό από το γαμο τζη…

-Δόσε μου μα (=μάνα) ένα μαχαίρι… Πιάνει η μάνα μου ένα παραδοσιακό τραπεζομάχαιρο και μου λέει

–Να  τουτονέ,  του Βαρδινογιάννη…

Εκάτεχε σάϊκα η μάνα μου  πως δεν είχαμε νιτερέσα με το Βαρδινογιάννη, και μουτόπε για να  βρει αφορμή να μου πει την ιστορία. Φυσικά η επόμενη κουβέντα μου είτονε:

–Είντα δουλειά έχει ο Βαρδινογιάννης με το τραπεζομάχαιρο;   Ετσά έβρικε η μάννα μου την ευκαιρία  και μου λέει:

– Με ετουτονά το μαχαίρι παραλίγο να σφάξει ο Νίκος μας το Βαρδινογιάννη…

-Είντα λογάται μπρε απού θελακάμει τέθοιο πράμα ο αδερφός μου…  Και η μάνα μου άλλο δεν ήθελε μόνο να μου πει την ιστορία για τον αδερφό μου  (16 χρονώ μαθητή της Β Λυκείου) και του φίλου ντου του Ψαρρά  (Γιάννη Ηλία Μιχελινάκη 15 χρόνων).    Γροικάτε την λοιπόν και σείς:

– Στσοι 25 του Μάρτη  (1966),  απίτις ετελείωσε ο παππάς τη λειτουργιά του Ευαγγελισμού και τη  δοξολογία,  και βέβαια και η παρέλαση των μαθητών στο χωργιό, επήρε ο Ψαράς το μηχανάκι ντου,  εβάλανε με τον αδελφό σου ένα τσούκο* κρασί, κανα δυό ραμόνες (κονσέρνες τσ΄εποχής) και αγκουροντομάτες σε μιά βούργια, και επήγανε να λημερίσουνε στοι Λιμιώνες…

Εκάτσανε τα κοπέλια στην ακροθαλασά, αμοναχοί είονε εκειανά τα χρόνια  στην παραλία, εφάγανε, ήπιανε και δυο τρία κρασά ο καθένας και ήρθανε στο κέφι. Αρχινίσανε να συζητούνε τα θέματα της τοπικής επικαιρότητας, με σπουδαιότερο βέβαια το θέμα της οικειοποίησης μέρους της παραλίας  στσοι Λιμιώνες από τους Βαρδινογιάννηδες… Κάνοντας λοιπόν καλαμπούρι τα κοπέλια μεταξύ ντως, είτανε και στο κέφι βέβαια με το κρασί, εφωνιάζανε, κρατώντας το τραπεζομάχαιρο απού καθαρίζανε τα πρωτοφανίστικα αγουράκια από τον κήπο του Μιχελοηλία:

-Πούνονε μωρέ ο Βαρδινογιάννης νατονε σφάξω με τουτονε το μαχαίρι!   Από τη μιά ήσφαζε ο Γιάννης, από την άλλη εσύντεμε ο Νικολής !

Είχενε παραιτήσει τα πρόβατα ο Σήφης και εβόσκανε στσοι πλαγούρες και λόγω και τση μέρας εκατέβηκε στο γυαλό, μπορεί και να πήγε στο ξενοδοχείο  των Βαρδινογιάννηδων που ίσως είχε χτιστεί. Θωρεί τα  κοπέλια μεσοσουρωμένα να φωνιάζουνε τ΄ονομά ντου, και τωσε σιμώνει από πίσω, γροικά την κουβέντα ντως,   και χτυπά τον αδερφό μου στον ώμο απου εκράθιενε το μαχαίρι και …ήσφαζε,  και του λέει:

-Έπαε με κουμπάρε,  μονό είντα κάθεσε…

Θωρούναι ντονε τα κοπέλια, και μάλον τονε γνωρίσανε, και εκατάπιανε τη γλώσσα ντως…

Εμεταδιγηθήκανε φαίνεται το πάθημά ντως  απίτις εγειαγείρανε στο χωργιό, και τόκουσε η μάνα μου,  και από τη μιά εβάφτισε το τραπεζομάχαιρο «του Βαρδινογιάννη», και από την άλλη μου πρόφταξε το κατόρθωμα του αδέρφουλά μου απου θελα  …σφάξει τον άθρωπο…

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 1965 …

Πάνε 40 χρόνια και…

Ξεκινήσαμενε 213 συμμαθητές στην Α! Γυμνασίου 1959-60 στην Πόμπια. Στην περιοχή μας  άλλα  Γυμνάσια ήταν στο Χάρακα και στο Σπήλι. Η ετήσια εισφορά (δίδακτρα) ανα μαθητή ήταν 300 δραχμές το χρόνο, ποσό τεράστιο και ανασταλτικό για εκείνα τα χρόνια. Ευτυχώς καταργήθηκε το 1963, δίδοντας κίνητρα για μόρφωση. (Συγκριτικά, σε χθεσινή συζήτηση παλιός Λιοπεσιώτης μου έλεγε πως εκείνα τα χρόνια όλη η Ανατολική Αττική είχε ένα μόνο Γυμνάσιο στο Κορωπί ! )

Από τους 213 συμμαθητές,  40 φθάσαμε να τελειώνουμε το 1965 την ΣΤ τάξη. Η  ανασφάλεια και κακοδαιμονία του 40-50 σημάδεψε όλη τη δεκαετία 1950-60, βάζοντας όμως σιγά-σιγά και το θεμέλιο ηρεμίας και σταθεροποίησης. Η προσωρινή μετανάστευση σε Βέλγιο και Γερμανία και επίσης η δουλειά στα καράβια, αρχισαν να δίδουν οικονομική ανάσα και αισιοδοξία στην επαρχία.

Οι «καλοί» είπρεπε, καληώρα σαν και δα, να πετύχουνε, να μπούνε στα Πανεπιστήμια κατόπιν εξετάσεων κλπ. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, θριαμβευτής των εκλογών του Φεβρουαρίου 1964, έφτιαξε ένα  ενιαίο γενικό σύστημα εξετάσεων, το Ακαδημαϊκό απολυτήριο. Έτσι μπορέσαμε να δώσουμε εξετάσεις σε όλες τις σχολές τις Ελλάδας, μεταβαίνοντας στις πρωτεύουσες των Νομών και όχι σε στην Έδρα κάθε Σχολής χωριστά, όπως γινόταν μέχρι το 1963.

Τα φροντιστήρια ήταν προνόμιο μόνον στις πρωτεύουσες των Νομών και την Αθήνα. Όμως, το σκληρό επαιδευτικο-εξεταστικο σύστημα της Μέσης εκπαίδευσης, έκανε σκληρή προεπιλογή, και όσοι έφθαναν στο τέλος του Λυκείου, είτε με την πρώτη προσπάθεια είτε και χάνοντας στο ανελέητο εξεταστικό σύστημα ένα ή δυό χρόνια, ήταν ικανοί για όλα…

Οι περισσότεροι συμμαθητές μου της τρίτης Λυκείου του 1965, έβαλαν τους στόχους τους, και καθώς μπορείτε να δείτε και στη Σελίδα   «ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ» σ΄αυτό το ιστολόγιο, σοβαρά και μετρημένα παιδιά το πάλεψαν και πέτυχαν την αρχή του ονείρου…

Πρώτος λοιπόν στους 40 της τάξης μου, είχα και γω τα όνειρά μου… Μα στο μέτρημα δε μου βγαίνανε… Ξεφύλλιζα αλλότες το προσωπικό μου λεύκωμα, και είδα πως νεαροί 18ρηδες τότε αποτυπώναμε τα όνειρά μας αβίαστα,, χωρίς όμως να μπορούμε και να τα πραγματοποιήσουμε… Έγραφα λοιπόν, πως «θάθελα να γίνω γιατρός, για να βοηθήσω τους ανθρώπους …κλπ». Όμως, όντεν εσυζήτουνα με τον κύρη μου, ένα δουλευταρά αγρότη που τα έχει ντου ίσα που τούφταναν να μας θρέψει, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, ώστε ν΄αποφύγω την επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, που λέει και ο Κρητικός ριμαδόρος, και βρέθηκα στην Αθήνα Ιούλιο μήνα 1965… Το ονομαστό φροντιστήριο Μανωλκίδης, μετέπειτα Ηράκλειτος, προσπάθησε σε εντατικά καλοκαιρινά τμήματα να με προετοιμάσει για τις εξετάσεις στις στρατιωτικές Σχολές. Τα «Ιουλιανά» γεγονότα του 1965 οι ιντριγκες κλπ είχανε ρίξει την Ένωση Κέντρου από την κυβέρνηση και καθημερινά οι δρόμοι του Κέντρου της Αθήνας πλημμύριζαν από δεκάδες-εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές… Πηγαίνοντας στο φροντιστήριο, έπεσα μια μέρα σε μια τεράστια διαδήλωση της εποχής. Πέτυχα στην Πατησίων μια ομάδα τουριστών να χαζεύουν τη λαοθάλασσα των διαμαρτυρομένων. Μούκανε εντύπωση η ευρηματικότητα μιάς ομάδας που είχε πάρει μερικές χορταρένιες παρασύρες* με κοντάρι (δεν υπήρχαν ακόμα πλαστικές) και σε κάθε παρασύρα είχε κολλήσει ένα από τα γράμματα της λέξης ΛΑΟ΄Σ (όχι βέβαια το ΛΑΌΣ του 2009). Με ρωτούσανε λοιπόν οι τουρίστες τι γράφανε οι παρασύρες…και έτσι μούμεινε η εικόνα. Η αφόρητη ζέστη  του τσιμέντου και της ασφάλτου, δεν είχε καμιά σχέση με την …απολαυστική ζέστη της Κρητικής υπαίθρου. Πολλές φορές κοιμόμουνα διαβάζοντας και δροσιζόμενος καβάλα στο πεζούλι του παραθυριού της παλιάς Αθηναϊκής μονοκατοικίας που έμεινα εκείνο το καλοκαίρι στον Κολωνό. Ακόμα μια αξέχαση εμπειρία εκείνου του καιρού: είχα ακουστά για κοριούς, μα τέτοια ζωντανά εμείς δεν είχαμε στην Κρήτη, στο Πετροκεφάλι τουλάχιστον. Κάθε πρωί λοιπόν που ξύπναγα έβρισκα στο άσπρο φανελάκι μου πιτσιλιές από αίμα, χωρίς όμως να έχω κάποιο τραύμα. Την απορία μούλυσε η γειτόνισα-συγκατοικος στην μονοκατοικία, για τις συνήθειες και τις φωλιές των κοριών… Απλά χρειάστηκε να κάψω το στρώμα του κρεβατιού, να αλείψω τα πάντα με πετρέλαιο και με σπρέυ και να βγάλω όλα τα σκεπάσματα στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο στην ταράτσα,  μα το πιο σημαντικό ήταν να φύγω από την Αθήνα και να ησυχάσω….

Ξεκίνησα τις εισαγωγικές στις Στρατιωτικές Σχολές, χωρίς προβλήματα: Στα τεστ νοημοσύνης τα πήγα καλά (άλλωστε σας τόπα κι΄αλλού ήμουν ταξινομημένος …λαϊκός κατά τους ταξινομητές των φρονημάτων μας),  ενώ στα αγωνίσματα δεν είχα πρόβλημα. ΄Ετσι και αλλιώς, σε σχέση με τους βουτυρομπεμπέδες  των πόλεων  ήμουν αρκετά γυμνασμένος. Τρέχοντας λοιπόν τα χίλια μέτρα αποφάσισα να μην τρέξω περισσότερο όταν τους πέρασα περίπου 50 μέτρα αλλά να διατηρήσω αυτή την απόσταση ασφαλείας από το δεύτερο…

Ζώντας όμως από κοντά το στρατιωτικό σύστημα, προτίμησα να αλλάξω κατεύθυνση έγκαιρα, μιάς και διαπίστωσα πως ενώ είμουνα αυτοπειθαρχημένο άτομο, η επιβαλλόμενη από άλλους πειθαρχία δεν μου ταίργιαζε και πολύ, γνήσιος Έλληνας γαρ…  Για να αλλάξω κατεύθυνση ενημέρωσα τον πατέρα μου στο χωργιό τηλεφωνικά, και η έγκριση όμως ήρθε μετά από 10 μέρες δια επιστολής.

‘Ετσι έληξε άδοξα η περιπέτεια της Αθήνας, χωρίς να δώσω τις γραπτές εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Επέστρεψα περιχαρής στο χωριό μου και την άραξα κάτω από τις ελιές και τις ποροκαλιές στην πεδιάδα, διαβάζοντας και ετοιμαζόμενος για τις εξετάσεις του Ακαδημαϊκού το Σεπτέμβριο στο Ηράκλειο… Αρχές Σεπτεμβρίου 1965 δώσαμε εξετάσεις στο Ηράκλειο και περιμέναμε τα αποτελέσαματα. Βέβαια η πληροφορική και οι υπολογιστές εκείνα τα χρόνια ήταν ανύπαρκτα… Αθροίσματα, αποτελέσματα κλπ ήταν ένας Γολγοθάς… (Κάπου 6 χρόνια μετά, και έχοντας τελειώσει πανεπιστήμιο και στρατό, χρειάστηκα μια αθροιστική μηχανή για μια μέρα για το Αγροτικό Συνεταιρισμό στο Πετροκεφάλι (εκείνη με την μανιβέλα για όσους τη θυμούνται) από την αγροτικη τράπεζα Μοιρών. Όσο και αν με εκτιμούσε ο Διευθυντής, δεν που έκανε το χατίρι, φοβούμενος μην πάθει κάτι η μονάκριβη Αθροιστική μηχανή της Μεσσαράς).

Κάπου κατά τις αρχές Νοεμβρίου βγήκαν τα αποτελέσματα, όπως ανακοιώθηκε από το ραδιόφωνο. Και πάλι όμως, ουδεμία πληροφορία ήταν δυνατό να να έρθει στο χωργιό για τα αποτελέσματα. Έπρεπε να περιμένουμε να περαστούν την επομένη στις εφημερίδες, και την Τρίτη πλέον ημέρα που οι εφημερίδες έφθασαν στις Μοίρες, έφυγα από το χωργιό και πήγα στις Μοίρες με τά πόδια φυσικά. Το βιβλιοπωλείο του Αβραάμ είχε τις εφημερίδες,  καλη ώρα όπως και εδά…Πήρα μια που είχε τα αποτελέσματα και διάβαζα δρόμο-δρόμο περπατώντας για το χωργιό… Κάπου φθάνοντας στον Τυπακιανό όρχο (Δίπλα στο σημερινό Αγ Νεκτάριο) εντόπισα το όνομα μου στους Χημικούς των Αθηνών.  Δεν είχα τολμήσει να δηλώσω Ιατρική, μιάς και ήταν εξ χρόνια σπουδών και δεν ήθελα να επιβαδύνω και άλλο το σπίτι του πατέρα μου…

Με το πολυώρι έφθασα στα Καμαράκια, 1000 μέτρα ανατολικά του Πετροκεφαλιού.  Ο χειμώνας στο φόρτε του και οι ελιές στρώμα. Η αμπλά μου και η μάνα μου μαζεύανε από το πρωί ελιές και απλά τους ανακοίνωσα το γεγονός της επιτυχίας, ενώ συνεχίσαμε μέχρις αργά το λιομάζωμα… Σε καμπόσες ώρες είχαμε μαζώξει δυό μιγώμια* ελιές, τσοι φορτώσαμε στο γάιδαρο και εγείραμε αθο ντο χωγιό. Μια μέρα μετά ένας φίλος της οικογένειας. ο Κουκουριτάκης ο Περικλής χωργιανός μας γιατρός πούχενε μετακομίσει στην Αθήνα, τηλεγράφησε του κυρού μου το καλό μαντάτο, απόυ είχενε τυχαία μάθει από τις εφημερίδες…

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1965 ήρθα στην Αθήνα (12 Δεκέμβρη θαρρώ) για την εγγραφή, αρχίζοντας τη φοιτητική ζωή…

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.