ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

30/10/2009

ΕΠΕΤΕΙΟΣ-ΕΠΑΙΤΕΣ

Επαίτειος 28ης Οκτωβρίου… Είμαι από τη γενιά εκείνων που έζησαν τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ πρωτεργάτες εκείνων των γεγονότων. Δεν άκουσα ΚΑΝΕΝΑ από τους μαχητές των Αλβανικών βουνών (και γνώρισα δεκάδες από αυτούς) να κοκορεύεται, να απαιτεί, να στέκεται επαίτης χειροκροτημάτων και τιμών στις παρελάσεις,  να… να… να… Απλά, και ταπεινά (αλλά πραγματικά ταπεινά) ξαναγύρισαν στο σκαπέτι, στο βολόσυρο,  στο ζευγάρι του 1945-50, συνεχίζοντας να μάχονται για την Ελλάδα… Μιας όμως και ο απλός Έλληνας του 1940 δεν είχε κατά νου να γίνει ήρωας, ούτε και να δοξαστεί, όταν αυθόρμητα έφυγε για την πρώτη γραμμή, πρέπει να αναλογισθεί κανείς, τι ήτανε εκείνο που τον έσπρωξε να πάρει το δρόμο του ξεσηκωμού, της αντίστασης,  της ανυπακοής στα ανελεύθερα κελεύσματα των κατακτητών… Σίγουρα είναι κάτι που αν δεν το βιώσεις δεν μπορείς και να το περιγράψεις.  Σϊγουρα για τους Έλληνες δεν υπήρχε άλλος δρόμος, άλλη επιλογή.  Μούρχονται στο μυαλό κάποια πράγματα, σκέψεις ενέργειες,  που μηχανικά, σαν αυτόματο, έκανα το 1974:

Ήταν η χρονιά που κατάρρευσε η κυβέρνηση των ένστολων εθνοσωτήρων,  από το βάρος των λαθών της από τη μιά,   μα και των πολιτικών πιέσεων  από τους ….δημοκρατικούς εθνοσωτήρες από  την άλλη, που ήθελαν οπωσδήποτε να πάρουν την ….σωτηρία της πατρίδας εργολαβικά,  μέχρι σ ήμερο:  Έμπαινε λοιπόν το καλοκαίρι 1974 και, το καλοστημένο σκηνικό, που ήθελε τους Τούρκους στην Κύπρο  και τους πολιτικούς μας στην εξουσία της Ελλάδας,  εξελισσόταν άψογα. Την ανάγκη φιλοτιμία  ποιούμενος ο γέρο Καραμανλής, κήρυξε  γενική επιστράτευση, αδρανοποίησε και κάποιες δεσμεύσεις της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ,  και εμείς ο λαουτζίκος δεχθήκαμε την πρόσκληση, και ο καθένας φουκαράς Νεοέλληνας έτρεχε να πάρει θέση ενάντια  στον παραλογισμό των μεγάλων συμφερόντων των μεγάλων αφεντικών του κόσμου μας….  Νεοδιορισμένος τότε στο Πανεπιστήμιο, είχα κάποια λίγα χρήματα στην τσέπη… Μόλις πούχα γνωρίσει και την μέλλουσα γυναίκα μου…  είχα  την μάνα μου στο χωργιό, χήρα και χωρίς άλλη οικονομική βοήθεια, ο αδελφός μου ήταν ήδη στρατιώτης. Χωρίς άλλη σκέψη, έδοσα τα λεφτά στην τότε φίλη μου, έδοσα και τη διεύθυνση της μάνας μου, και έψαχνα να δω που θάπρεπε,  από ώρα σε ώρα, να καταταγώ, να αγωνιστώ, χωρίς να κρίνω αν οι πολίτες απλά πλήρωναν το τίμημα λανθασμένων πολιτικών και φιλοδοξιών κάποιων άλλων. Η όλη ιστορία κατάληξε  κάπως σαν φαρσοκωμωδία, ή καλύτερα μιά ακόμα πηγή χρημάτων για τα αφεντικά, για να μας πουλάνε όπλα… Εμάς τους πολίτες της Ελλάδας και της Τουρκίας μας προτίμησαν τότε  όχι αλληλοσκοτωμένους, μα ζωντανούς εργαζόμενους,  για να δίδουμε τα χρήματα της  δουλειάς μας,  και ν΄αγοράζουμε τα παληοσίδερα- όπλα τους…

Ας έλθουμε όμως και στις σημερινές …επαιτείους, πλαισιωμένες με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους …επαίτες χειροκροτημάτων. Οι εκάστοτε περιστασιακοί διαχειριστές, μαζί με τους μόνιμους ιδιοκτήτες του Έθνους, πιστοί στο διαχειριστικό μοντέλο δεκαετιών, οργανώνουν και πλασάρουν   τους εαυτούς των στο φιλοθεάμον Ελληνικό κοινό σαν …συνεχιστές του έργου, εκείνων που δεν λογάριασαν τίποτε παρά μόνον ένα πράγμα: πως έπρεπε νάναι εκεί που το καθήκον τους πρόσταζε, δίπλα στους  Έλληνες των συνόρων, που κινδύνευαν να βρεθούν ανελεύθεροι από το να διατυπώνουν εκείνα,  που πίστευαν…

Κάθε επαίτειο λοιπόν,  πέρα από ένα συνήθως αξιόλογο ομιλητή, που αναφέρεται στα κελεύσματα και το νόημα της επαιτείου, αρχίζει η παρέλαση, η επίδειξη, η εξέδρα κλπ, φωνάζοντας όλοι: είμαστε και εμείς εδώ! Και καλούν όλους να ευφρανθούν με την παρουσία τους! Στα μαθητικά μας χρόνια στο σχολειό, οι εθνικές γιορτές ήταν ένα πανηγύρι. Παλιότερα, ήταν πράγματι ανάγκη, μιας και ο κόσμος έπασχε από έλλειψη και πανηγυριών, να περνά σήμερα όμως χαζεύοντας κανείς τα πανηγύρια των επετείων,  μοιάζουν σαν αγγαρεία..Οι εθνοπατέρες από ανέκαθεν  φρόντιζαν να περνά εξ απαλών ονύχων στους μικρούς μαθητές, η έννοια της φιλοπατρίας πλαισωμένη από την προσωπική τους μεγαλοπρέπεια… Φυσικά οι μανάδες μας μας φουντούλευαν από νωρίς, και βέβαια χωρίς νάχομενε τις σημερινές εθνικές φορεσιές, παρόλα αυτά καθαροί και περιποιημένοι και στη γραμμή όλοι πηγαίναμε στην εκκλησία. Πάντα υπήρχαν οι σημαιοφόροι και οι παραστάτες. ήδη από το Δημοτικό όπως και τώρα … (Θυμούμαι μια φορά την Συρμαλένια Τσικνάκη (του Διονυσίου, που ψιλοαρνιόταν να σηκώσει τη σημαία. Όμως η δασκάλα μας η Κυρία Μαρίκα (Μπορνόβα) επέμεινε … Και σηκώνοντας βαριεστημένα η Συρμαλένια του Διονύσιου τη σημαία, που με το στανιό της φόρτωσε η δασκάλα, της ξέφυγε από τα χέργια και πέτυχε το κοντάρι τη δασκάλα στο κεφάλι… (χωρίς ευτυχώς σοβαρές συνέπειες…))

Σήμερα έρχονται  κάποιοι επαίτες δόξας και …αναγνώρισης (με ποιό δικαίωμα;), στυλώνονται σε μιά σειρά και και φωνάζουν και πάλι στο φουκαρά Έλληνα: δόξασε με! Εμείς είμαστε εδώ να εισπράξουμε τα επινίκια των αγώνων των παππούδων σου, την τιμή και το τίμημα, που είσαι έτοιμος σε κάθε περίσταση να πληρώσεις για τα ιδεώδη σου !  Βλέποντας τα παιδιά μας όλους αυτούς τους πατριδοκάπηλους να απαιτούν και να επαιτούν συνάμα, δόξα, τιμή και αναγνώριση, χωρίς να μπορούν να δουν το ΑΝΤΙΤΙΜΟ που οι λογής λογής επαίτες τους προσφέρουν, φθάνουν να απαρνούνται και το ίδιο το ΤΙΜΗΜΑ που ανιδιοτελώς πλήρωσαν οι παππούδες τους για την αξιοπρέπεια τους.   Λογής λογής «επίσημοι»  λορδώνονται και κορδώνονται, απαιτώντας το χειροκρότημα των παιδιών μας προξενώντας τους το γέλιο και την αποστροφή, συμπαρασύροντας όμως στην αποστροφή και απαξίωση και τη φιλοπατρία και αξιοπρέπεια, που αν και λοιδορούνται ύπουλα από ορισμένους, ο διεθνής σωβινισμός διάχυτος σε πλείστα έθνη, θάπρεπε να αποτελέσει μπούσουλα για τους στόχους και τις αρχές της παιδείας των παιδιών μας.

Πρέπει νομίζω να σκεφθούμε αρκετά, αν ένα τόσο σοβαρό γεγονός,  η εθνική μνήμη, οφείλει να αποτελεί το επίκεντρο ενός πανηγυριού.   Βλέπεις το παππού να περιμένει εναγωνίως να χειροκροτήσει το …εγγονάκι του,  τα κομματόσκυλα να περιμένουν πως και πώς να χειροκροτήσουν το  κομματάρχη  της περιοχής την ώρα που θα καταθέτει το στεφάνι,  τους συλλόγους και οργανώσεις- σφραγίδες που αντί να τσιμπηθούν και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, ζητούν θέση στην ατελείωτη λίστα των ανύπαρκτων κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά, δημοτικά, σχολικά κλπ οργανώσεων, με στόχο την προβολή του καλαμοκαβαλάρη σφραγιδοκράτη της ….αρχής.  Σίγουρα  κάθε σφραγιδοκράτης ξέρει καλά πότε και πώς να εξαργυρώσει τη σφραγίδα που κρατά, όταν έρθει η ώρα…  Αρένα λοιπόν διαγκωνισμών, ανταγωνισμών, η …»εθνική» επαίτειος, με ένα μονότονα επαναλαμβανόμενο σκηνικό, μια τεράστια πλήξη και ανία για εκείνους που  οι διαπλοκές επιβάλλουν-υποχρεώνουν να δόσουν το παρόν.   Μούρχεται στο μυαλό η υποχρεωτική προσέλευση των χωργιανών μου στην εκκλησία προ 50-60 χρόνων… Ας ελπίσουμε, πως μετά από λίγα χρόνια θα δόσουμε κάποιο νόημα, όχι βέβαια στην εθνική μνήμη και την επαίτειό της (αυτή έτσι κι΄αλλοιώς έχει νόημα, τιμητές της περισεύουν και μιμητές σπανίζουν), μα στις όποιες παράτες οργανώνονται εν ονόματι της επετείου…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: