ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

24/08/2010

ΔΙΑΚΟΠΕΣ 2010

Filed under: Η ΟΠΤΙΚΗ ΜΟΥ,ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ — Λεοντάριον @ 10:00 πμ

Νάμαστε και πάλι στο χωργιό, να καρκατουλεύομε ανάμεσός σε αθρώπους και χαλάσματα, αναμεσός στα κοπελάκια που πήρανε τη θέση μας στα δρώμενα  του χωργιού, στην εκκλησά, στη βάφτιση, στο γάμο, να μασε θυμίζουνε τα δικά μας νιάτα τα δικά μας δρώμενα. Δε λέω, ζωή νάχουνε τα σημερινά κοπέλια, μα ανεβγάλεις τα νιάτα ντωνε, δεν τωσε ζήλεψα άλλο μπράμα… Θα μου πεις βέβαια πως ούλα τα σημερινά κοπέλια του χωργιού είτονε πιά καλοθρεμένα από τα σωκαιρίτικα μου,  πολλά γίνανε και παχύσαρκα, μα την νοστιμιά πούχανε τα φαγια τσ΄εποχής μου, απου είχανε πάντα σαν ορεχτικό την …πείνα,  δεν συγκρίνονται με τα σημερινά   Η  γιαγια και η μάνα δίνουνε μάχη να τα ταϊσουνε,  να τα παχύνουνε λες και είναι απαραίτητο στην υγεία  ντως…. Από κειά και πέρα, είντα κιαολιάς να τωσε λιμπιστείς;   Πως είλεγα να πάω στ μεγάλο χωργιό, στην Αθήνα, πριχού με μισερώσει  κειανα αυτόκίνητο;  Πως δεν εθώρουνα κοπέλια στσοι δρόμους γιατί δεν είχανε οι γονέοι ντως επμπιστοσύνη να τα αφίσουνε να ξεπροτίσουνε; Πως εκαταντίσανε τα κοπέλια να μην γνωρίζουνε το γειτονάκι τση διπλανής πόρτας;  Εμεις μαθές είμαστονε ελευθέρας βοσκής, ολοχρονίς, μα εδά δε θωρείς μουδε όρνιθες αλανιάρες…. Και σα δεν μπιτίζει, για τα κοπέλια το καταλαβαίνω, μα και οι μεγάλοι όσοιχουνε απομείνει, δε γειτονεύουνε μπλιό, δεν κάθουντε στην αυλή και στην αποσπερίδα, μονό γι΄θα κάθουνται στην τηλεόραση και το αιρ κοντίσιον, για θα τρέχουνε σε κειαμιά παραλία  Ευτυχώς από τσοι 5 το πρωί εγροίκουνα τα πετειναράκια, λιγατάργια, απου εκάνανε αγώνα να σηκώσουνε τον … ήλιο, να ξημερώσει τελος πάντων…

Και εσκέφτουμνε, πως τα φερνουνε οι καιροί και οι βουλισμένοι χρόνοι…. Να περιμένουνε οι χωργιανοί μου να σηκώσει τον ήλιο στο Πετροκεφάλι, το πετειναράκι του γειτόνου…. Εκεια που προ τριάντα χρόνων το 80-90% των χωργιανών, ΠΑΣΟΚΟΙ του κερατά, ετραγουδούσανε:  «Θα τον σηκώσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι…» Και εσηκώνουντανε, από τσοι τρεις η ώρα και εγροίκας τα μηχανήματα  και τα μοτεράκια (JLO, Schacs, Brigs & Straton, Kochler. Μαλκοτση, Αποστολίδη) να  αγωνίζουνται να ποτίσουνε τα κηπικά,  μαζύ και την ελπίδα για μιά καλύτερη ζωή…  Να αλλάζει η μέρα από Παρασκή σε Σαββάτο και να γροικάς από τσοι 2 η ώρα τσοι αγρότες να τρέχουνε στσοι Μοίρες να πουλήσουνε την πραμάτεια ντωνε, κάθε λοής τζαρτζαβατικό, μα και κτηνοτροφικό προιόν. Και εδά εκατουμώσανε οι κάθε λοής αγωνιστές, και στσοι δουλειές μα και στσοι ιδεολογίες. Κάθεσαι στο ντουκιάνι και δε θωρείς κειανένα πιστό οπαδό κειανένα αγωνιστή κειανένα σωτήρα… Και οι λίγοι απου βγάνανε το ψωμίντωνε από την πολιτική στον τόπο μου,  δε φαίνεται να θένε να αποτελέσουνε στόχο αγανάκτησης των φουκαράδων….

Μισοί-μισοί λοιπόν ντόπιοι και επισκέπτες στο χωργιό και στσοι καφενέδες μοιραζόμαστε μνήμες, αναμνήσεις, απόψεις και κλέβουμε λίγες ώρες του χάρου, κατά που λένε στο χωργιό μου….  Στο μέτρημα λείπουνε όλο και καμπόσοι κάθε χρόνο. Πάει και ο τελευταίος ζωντανός γιός τση Σταματοδημήτραινας, ο Μανώλης ο Σταματάκης, πάει και ο Μιχάλης ο Μελέτης,  ζωντανός άθρωπος τση γενιάς του, παει και η κόρη του Σταυριανού και γυναίκα του Γιώργη του Μπελά, η Κατίνα Μανασάκη.  Δε μαθαίνω για το μισεμό ολωνώνε, μα κάνω μιά περατζάδα και από το νεκροταφείο του χωργιού καλού-κακού, και όλο και αναρωτιέμαι, μπροστά στα μνήματα: Πάει και τουτοσές, είντα να κάνει άραγες η γυναίκα ντου, να και το φίλο μου το Χρίστο, το Γιάννη, να και τα αδικοχαμένα τα χωργιανάκια από τα τροχαία….

Εψυχοπλάκωσά σας χωργιανοί είν΄αλήθεια, μα η ψυχή τ΄αθρώπου δε ζει  σάικα  μόνο με χαρές και πανηγύρια. Σαν φτάσεις στον τόπο σου, και σαν  φυλομετράς το τεφτέρι τση ζωής σου, είναι σαν νά κάθεσαι και θωρείς τη ζωή σου σε ταινία μακράς διαρκείας… Αλλοίμονό ντου του κακομοίρη, απου τη ζωή ντου την καταλαβαίνει  μόνο σαν χάχανα και διασκέδαση…  Μόνο μιά ζωή -ταινία- κωμωδία θα μπορούσα να φανταστώ μόνο με γέλιο και χαρές… Και ο παππούς, η γιαγιά, το φιλαράκι, ο κύρης του συμμαθητή,  που μισέψανε νωρίς, είναι ενα κομμάτι της ζωής, που ο πόνος και η λύπη ντως είναι το σκαλούνι για το άλλο ζάλο τση ζωής:  το γάμο του ξαδέρφου, τη βάφτιση του ανηψιού, τα γεννητούργια του φιλιότσου, το παναγύρι του Αγίου Πνεμάτου,  και ένα σωρό άλλα  απο αυτά απου αποζητά  και χαίρεται σαν ευπρόσδεκτα και ευχάριστα η ψυχή του αθρώπου….

Advertisements

20/08/2010

ΚΑΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ;

Κατά καιρούς έχω τοποθετηθεί αιρετικά και εριστικά στην χρήση της ιστορίας, αν όχι και στην ίδια την «ιστορία»,  όπως πολλάκις την διαμορφώνουν οι γράφοντες…. Σήμερο που τα πράγματα έχουν αρκετά χυδαία απομυθοποιηθεί, είναι σχετικά ευκολότερο να κατανοήσει κανείς μερικά πράγματα από όσα συνέβησαν και συμβαίνουν γύρο μας. Οι opinion makers (διαμορφωτές γνώμης) που στόχο έχουν να προάγουν το τάδε κούτσουρο στη διοίκηση, στη βουλή κλπ με το αζημίωτο, δεν είναι βέβαια καινούργιο φρούτο. Πάντοτε υπήρχαν εκμεταλλευτές των ιδεών και ιδεολογιών, όσο τουλάχιστον υπήρχαν και αυτές καθεαυτές οι ιδέες και οι ιδεολογίες. Κατά καιρούς έχω γράψει (Οκτ 2009: ΕΠΑΙΤΕΙΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΙΤΕΣ, καθώς και το ΧΡΕΟΣ, ακόμα και τον Φεβ 2009:  ΞΩΠΑΤΕΡΑ μνημοσυνο) και έχω τοποθετηθεί αρνητικά για διάφορες τελετές και παρελάσεις-παράτες κλπ, που μου μοιάζουν περισσότερο σαν πράξεις προβολής των κρατούντων και πολύ λιγότερο πράξεις σηματοδότησης της πορείας του ανθρώπου που αναζητά το δρόμο του και αποζητά υποτίθεται, οδηγά σημεία σε ηρωικές πράξεις των προγόνων του.

Άλλο ένα πικρό-κακό μήνυμα είχα προ ημερών που ήλθε να ενισχύσει την αρνητική άποψη που έχω για κάποια είδωλα του καιρού μας που δονούν νικηφόρα τους αιθέρες, επερχόμενοι να δρέψουν καρπούς ηρώων και ηρωικών προγόνων.  Καθόμουν με το Γιώργο το Δαμιανάκη δάσκαλο του Πετροκεφαλιού για πολλά χρόνια,  και γιό του Μιχάλη του Γκιαούρη, φίλο καλό του κυρού μου, μιάς και είτανε και οι δυο πανωριζίτες. Τον γνώριζα σαν ένα ήσυχο χωργιανό, που τάρεσε το κρασί  και η παρέα, και που ήταν ο μοναδικός που είχα δει να παίζει ασκομαντούρα, τον αρχαίο άσκαυλο.  Μου λέει λοιπόν ο Γιώργης,  φίλος αδελφικός μιά ζωή: Θα σου δείξω μιά φωτο, από την αντάρτικη ομάδα του Πετρακογιώργη, όπου στους αντάρτες φαίνονται ο πατέρας μου καθώς και ο πιτσιρικάς τότε ο Μανώλης τ΄Αραπαντώνη, κάπου στα όρη του Ψηλορείτη με τον Πετρακογιώργη και άλλους αγωνιστές.  Εγω τον Πετρακογιώργη τον έβλεπα μικρός, αρκετές φορές τσις Μοίρες, δούλεψα μάλιστα και μια μέρα στο σαπωνοποιείο-τουβλοποιείο  του στις Μοιρες,  περί το 1961-62. Από κει και μετά, ο θρύλος «Πετρακογιώργης» όλο και μεγάλωνε όλο και μεγαλώνει, όμως εγώ,  και μαζύ και άλλοι πολλοί, δεν αξιώθηκα να μάθω πως κάποιοι λίγοι από μας,  από τους Πετροκεφαλιανούς, είπαν με τον ίδιο τρόπο, στον ιδιο τόπο και καιρό, το ίδιο όχι σε παράνομες πράξεις και ανελεύθερες ιδέες, όπως και οι επώνυμοι.  Ο Γιώργης μούπε κι άλλα, περιμένω να γράψει και σε μένα και σε σας ότι άλλο θα έκρινε σκόπιμο να μάθουμε, επιτέλους. Δεν πρέπει να είναι η ιστορία εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης, πολιτικής ανάδειξης κλπ. Δυστυχώς είναι φανερό, πως το να εκμεταλλεύεσαι την ιστορία, ελάχιστα απέχει από το να εκμεταλλεύσεαι και τον ίδιο τον άνθρωπο….

ΑΝΤΑΡΤΕΣ 1943

Blog στο WordPress.com.