ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

21/08/2011

ΠΟΣΕΣ ΜΕΙΝΑΝΕ;

Filed under: Η ΟΠΤΙΚΗ ΜΟΥ,ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ — Λεοντάριον @ 8:09 μμ

Δεν κατέχω κιαλολιάς αν έχουνε τα κοπέλια και σήμερο  ζόρε να ξεμπλέξουνε από το στρατό,  50 χρόνια πίσω όμως, μπορεί νάτονε δύσκολα τα χρόνια του Έλληνα πολίτη,  μα είτονε δέκα φορές χειρότερα τα χρόνια του ‘Ελληνα φαντάρου.  Είλεγέ μου τσοι προάλλες ο συμπέθερος μου:  «Παρουσιαστήκαμε να πάρομε το απολυτήριο, κατά το 1965-70 , και ο Ελληναράς αξιωματικός μας το έδωσε, αφού όμως πρώτα, και αναίτια, μας κούρεψε με την ψιλή μηχανή της εποχής… Το κλάμα από την τροπή και την προσβολή  μούμεινε από αυτό το γεγονός…»

Φαίνεται μου πως εδά τα πράγματα στο στρατό δεν είναι σαν αλλότες… Εμείς όμως  εμετρούσαμνενε οι κακομοίρηδες τσοι μέρες και η καλύτερη συζήτηση είτανε: Πόσες μείνανε; και ο καλύτερος είτονε αυτός που στα ελληνικά κολαστήρια-στρατό  θα καθόταν λιγότερες μέρες. Η τσατσάρα με τα κοκάλινα δόντια έπιανε τη δουλειά τση …παρηγορήτρας: Απίτις θελα πομείνουνε κειαμιάν εκατοστή μέρες, όσα και τά αντόντια τση τσατσάρας, αγοράζαμενε μιά και αρχινούσαμε να την ξαντοντιάζομενε μέρα-μέρα, με ανείπωτη χαρά, μιάς και η Μαμα-Ελλάδα μας παράδινε στους στρατιωτικούς, και είχενε μεριμνήσει να τους φορτώσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, με κομπλεξ για τα παιδιά των Ελλήνων. Εϊτονε μεγάλο προσόν μαθές να αισθάνεται κανείς   …διάσημος, διαφεντεύοντας παιδιά… Παιδιά  απούπρεπενε να κάμει Έλληνες και όχι ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ, απούπρεπε να τα κάμει υπερασπιστές της Ελληνικής ιδέας όχι μόνο στον πόλεμο, μα και ΚΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.

Τώρα λοιπόν ο Νεοέλληνας και :

-φεύγει τρέχοντας από το σχολειό του, το σχολειό που τούμαθε τα πρώτα γράμματα,

-φεύγει τρέχοντας από τη μονάδα του στο στρατό,  χωρίς να έχει μάθει γρί από το «Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περι πάτρης» ( όχι φυσικά με τα όπλα μόνον αλλά και στην καθημερινότητά μας),

-πετά μαύρη πέτρα μόλις αρπάξει τη  σύνταξη από τη δουλειά του, ( γιατί τον πείσαμε πως η δουλειά, ο δημιουργός της, εκείνος που έφτιαξε μιά θέση εργασίας, είναι οπωσδήποτε ο κακός εργοδότης, ακόμα και όταν αυτός είναι το ίδιο το κράτος….) και πάει λέοντας….

Πάνε δεκαπέντε χρόνια, που φίλη μου σοσιαλίζουσα έπεσε από τα σύννεφα, σαν επληροφορήθκε από τον αδελφό της πως οι Ελβετοί κάνανε δημοψήφισμα, για να παίρνουνε σύνταξη στα εβδομήντα…  (και όχι στα 65, που παίρνανε μέχρι τότε). Προ μηνών το ίδιο θέμα είχανε και συζητούσανε οι Αυστριακοί. Και έρχομαι στα δικά μας… Δουλεύω 39 χρόνια στο Πανεπιστήμιο στα 64 μου χρόνια. Και το Κράτος δεν μου είπε Μπράβο! Τα «Κράτος» θέλει να πάρω σύνταξη, μπας και στη θέση μου διορίσει κάποιον, κάνοντας καμπόσων το ρουσφέτι… Ακούσατε μήπως πως δεν θα μειωθεί το εφάπαξ εκείνων που έχουν ήδη συμπληρώσει τα 35 χρόνια και εξακολουθούν να δουλεύουν;  Σϊγουρα όχι !, Οι κομματάρχες θέλουν να πάρομε δάνειο για τη σύνταξή μου και άλλο δάνειο για να διορίσουν και να πληρώνουν ένα δικό τους στη θέση μου….  Ακούσατε κανένα μέτρο ή κίνητρο να μην φεύγουν οι υπάλληλοι στα 15 στα 20 στα 25, στα 30;  Όλο για πλασματικά χρόνια ακούτε, όλο για εξαγορά κλπ. Και ελπίζετε να μην βουλιάξωμενε; Μωρέ στα άπατα θα πάμε, είτε σαν εργαζόμενοι είτε σαν συνταξιούχοι….

Η συντεταγμένη, η κυβερνητική Ελλάδα μας θωρεί πατριώτες μου σαν τα κουνούπια, και καθημερινά βάζει το …εντομοαπωθητικό της !!!  Μας διώχνει, μας απωθεί μακρυά από τους τόπους που θάπρεπε να ναι ο ακατάλυτος τροφοδότης της Ελληνικότητας μας…  Όχι φυσικά καμιάς υπερεθνικιστικής ιδέας, απλά και μόνον, όσων θα έφταναν να μας ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΝ και μόνον από τα αρπακτικά που λυμαίνονται τον κόσμο μας επιτρέποντάς τη  λάθος δική μας καθοδήγηση,  μέχρι να πέσουμε στη δική τους παγίδα…

Μας έπεισαν πως πρέπει να δουλεύουμε μόνο  3, 4, 5,  6 ώρες την ημέρα; Τότε γιατί  μας έβαλαν να συναγωνιζόμαστε τους Κινέζους  και τους Γιαπωνέζους που δουλεύουν 18 ώρες; (έτσι καταλαβαίνω εγώ την παγκοσμιοποίηση). Νομίζουμε πως είμαστε οι μάγκες αυτού του κόσμου;

Μας λένε οι ξένοι, και έχουν δίκιο, πως καταναλώνουμε διπλά από όσα  παράγουμε.   Τότε γιατί δεν προσπαθούν να πείσουν εκατοντάδες χιλιάδες παροχείς υπηρεσιών, να αλλάξουν επάγγελμα και να κλείσουν τα μαγαζάκια τους,  μιάς και οι μισές από τις υπηρεσίες -αγαθά  που καταναλώνουμε θα περικοπούν;  Αντίθετα μάλιστα, παίρνοντας δανεικά χρηματοδοτούν θέσεις παροχής υπηρεσιών και θέσεις διασκέδασης. Εϊναι σαν να μας βροντοφωνάζουν: διασκεδάστε ζωντόβολα τρώγοντας δανεικά, σε λίγο θα αναστενάζετε, όπως ήδη αναστενάζουν  τα παιδιά σας…

Ακούστε λίγο σας παρακαλώ την ιστορία μου: Είτανε Ιούλιος 1965. Εϊχα έρθει κατευθεία από το χωριό μου μετά από εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Στο χωριό μου ζούσε ένας γιατρός, τρεις υπάλληλοι και δυό δάσκαλοι… και άλλοι 500 χωριανοί όλοι τους γεωργοί στην ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ παραγωγή. Μου έκανε λοιπόν μεγάλη εντύπωση η εκρηκτική  δόμηση της Αθηνας  Μιά πολυκατοικία με πέντε ορόφους, από τους οποίους το ισόγειο ήταν μαγαζιά. Θυμάμαι λοιπόν τι σκεφτόμουν τότε:  «-Μα είναι δυνατόν δε μιά πολυκατοικία, οι τρείς ή τεσσαρες όροφοι, οι απο πάνω, με ας πούμε 20 οικογένειες, να θρέφουν τά μαγαζάκια του ισογείου,  άλλες 5-10 οικογένειες;  «.  Έτσι σκεφτόμουν λοιπόν τότε, θεωρώντας ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗ, την παροχή υπηρεσιών σε τέτοιο βαθμό.  Είχα βέβαια την παράσταση της επαρχίας που ένας μπακάλης, και ένας δυο καφετζήδες με εργασία ημιαπασχόλησης (το άλλο σκέλος ήταν η γεωργία) ΟΛΟΙ συμμετέίχαν στην ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ παραγωγή.

Ερχόμαστε λοιπόν τώρα και ψάχνουμε να βρούμε κάποιον που να δουλεύει στην πρωτογενή παραγωγή, να φτιάχνει πράγματα, να φτιάχνει προϊόντα και αγαθά που θα τα έχουν ανάγκη κάποιοι Τελικά, και τα ελάχιστα που βρίσκουμε, ελληνικής κατασκεύής τα παίρνει ο πρώτος ο δευτερος ο τρίτος  κλπ μεσάζων τους ανεβάζουν την τιμή πώλησης και συμπιέζουν την τιμή αγοράς, έτσι ώστε και οι τελευταίοιι παραγωγοί προτιμούν να μπουν στην αλυσίδα των μεσαζόντων (παρόχους υπηρεσιών τους λένε ευγενικά), προσπαθώντας να φάμε ο ένας τον άλλο, απλά ανεβάζοντας το κόστος μιάς και το κέρδος όλο και μικραίνει. Και σε όλη την αλυσσίδα έρχεταιι και το κράτος και αυξάνει και αυτό το μερίδιό του με τον γνωστό ΦΠΑ,

Επειδή λοιπόν δεν υπάρχουν Ελληνες παραγωγοί ζητάμε δανεικά από τις αγορες και τα δίδουμε:  μεριά για να εισάγουμε ξένα προϊόντα, μεριά για να τα δώσουμε στους μισθοδίαιτους και κρατικοδίαιτους, σύμφωνα με τα κρατικά συνδικαλιστικά κλπ κριτήρια, για να  «αγοράσουν»  τα προϊόντα.

Λυπάμαι πατριώτες μα αυτό όλο μου φαίνεται σαν κακόγουστο παιδικό παιχνίδι…. Εγραφα, στο ΧΩΡΓΙΟ ΜΕ ΓΕΛΙΟ στη διπλανή στήλη, για το ίδιο παιδικό παιχνίδι για τα ΚΟΥΒΑΚΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΧΑΡΑΛΑΜΠΗ… Το ίδιο παιγνίδι παίζουμε πατριώτες, και ας μεγαλώσαμε. Κάποιοι μας έκαναν αργόσχολους, κλέφτες μικροαπαταιώνες, ακαμάτες, ντεμπέληδες, πείθοντάς μας όμως, ΠΩΣ ΤΑΧΑΤΕΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΚΛΗΡΑ !

Στο σχολειό, στο στρατό, στη δουλειά μαθαίναμε πως να ΜΙΣΟΥΜΕ, αυτό που θα κάναμε, πως να ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΟΥΜΕ, από την καθημερινή μας ζωή. Και όλο λέγαμε:

ΠΟΣΕΣ ΜΕΙΝΑΝΕ; Πόσες μείνανε για να τελειώσουμε το σχολειό, πόσες μείνανε για να φύγουμε από το στρατό,  πόσες μείνανε για να φύγουμε από τη δουλειά….

Πολύ φοβάμαι πως ήδη οι πιο προνοητικοί  έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε και να σιγανομουρμουρίζουμε:

Πόσες άραγε μας μένουνε; (μέχρι να βουλιάξουμε…)

Αυτή η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΜΜΟΝΗ,  με το: πόσες μας μείνανε και ξανά: πόσες μας μείνανε,  δεν βλέπω να μας βγαίνει τελικά σε καλό…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: