ΠΕΤΡΟΚΕΦΑΛΙ

27/12/2011

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2012

ΑΓΡΙΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΙΑ ...

Είναι μπάρεμ μιαολιά αταίργιαστο να σκέφτομαι την ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1950-60 και να τηνε συγκρίνω με την πρωτοχρονιά του 2012  Και ‘νας μπουνταλάς που  θελα συγκρίνει τσοι  πρωτοχρονιές κειανενούς,  στα νιάτα ντου και στα γεράματά ντου,  θε λα βγάλει σάικα πρωταθλητή την πρωτοχρονιά των νιάτων…..

Θέλω να πω με το παραπάνω, πως,  όσο καλά κάνομε εμείς οι παππούδες του 2012  ν΄ανεστορούμαστανε την τέλεια πρωτοχρονιά του 1960, (τα νιάτα μας μ΄ άλλα λόγια!),  άλλο τόσο τα σημερινά νιάτα καλά κάνουν και χτίζουν τις χαρές και τα όνειρά τους στον σημερινό κόσμο, στη δική τους σημερινή πραγματικότητα, και δε ζηλεύουνε την εδική μας πρωτοχρονιά…  Μιάς όμως και ξεκινήσαμε το σουλάτσο τση σκέψης στα παραπαντισμένα τση ζήσης μας, ας κάμομενε,  ένεκα τση μέρας, μιά περατζάδα εκεια ποθές κατά το 1950-60  στα Χριστουγενιάτικα σοκάκια του Πετροκεφαλιού, να δούμενε τσοι χωργιανούς να παλεύουνε να βρούνε το δρόμο που θελατραβήξει η γενιά ντωνε… Θα μου πεις βέβαια, πως:  » κοντό Θέ μου άλλα κάνουνε οι σημερινοί Πετροκεφαλιανοί; Μπορεί βέβαια να κάθουντε μιαολιά απαραπάνω από τσοι παπούδες τως, μα φαίνεται  μου όμως πως κάθουνται σε αναμένα κάρβουνα, και πως κάθε γενιά έχει να μεταξεσύρει στοι ελπίδες τση στα όρια τση δικής τση ζήσης….

Μέρες γιορτινές αναμεσός Χριστόγενα και  Αι Βασιλιού, αντε και μέχρι τα Φώτα και τ΄Αι Γιαννιού. Οι ξωτάρικες δουλειές είτονε καλά λίγες… Η γης είτονε στακωμένη από τσοι βροχές, και μουδε στ΄ ελιές δεν εμπορούσαμε να μαζώξωμε…

Μιας και στο Πετροκεφάλι δεν είχαμενε χιόνια, οι γιαθώποι δεν εκλειδαμπαρώνουντανε στα σπίθια ντως μουδε τσοι κακοκαιρίες, Επαίρνανε το λοιπός τα ματράρικα, και τα δένανε σε κοντινά χωραφάκια, να βόσκουνε μέχρι να βραδυάσει, και ύστερα εμαζώνανε κειανα χορταρικό,  να σάξει η νοικοκερά τσιγαριστό: Χατζίκοι, κουρνοπόδια, λάμπαθα, σταφυλινάκοι, είτονε ότι καλύτερο για τσιγαριστά, που είτανε εκλεκτό   μαγερικό τσ΄εποχής, μιας και είτονε μπόλικο και το χοιρινό. Άλλοι πάλι επελεκούσανε κειανα σπασμένο κλάδο από τσοι χοντρολιές, γι εβγάνανε από το παπούρι κειανα μιγώμι θύμους, γιανα ανάβουμε τη φωθιά, ούλες τσοι μέρες των εορτών. Εϊτονε μαθές τα απάκια και τα λουκάνικα κρεμασμένα στην καμινάδα και θέλανε καλή φωθιά για να γενούνε και να μη χαλάσουνε.

Ως ετσαλαβούτα ο κύρης μας να μαζώξει τη ψημαθιά τα τσιγαριστά, τα κοπέλια  εγυρίζαμε βαθιά στην πεδιάδα να μαζώξωμενε μανουσάκια. Ητανε η χαρά μας να μαζώξωμε ένα δυό ματσάκια και να τα στολίσομενε σε ότι ποτήρι θελαβρούμε το σπίτι, μιάς και τα ανθοδοχεία είτονε όξω από τα συνηθσμένα χρειαζούμενα του σπιθιού εκειανα τα χρόνια….

Θωρώ σας και με στραβοξανοίγετε, και σάικα θα λέτε συντουνούς σας: -Γιάντα δε μασε λες πόσοι επογέρνανε καθε χρόνο από τη «διπλή περιπνευμονία», απου εγροίκουνα και ελέγανε όντεν είμουνε κοπέλι… Εγώ μιά βολά ψόματα δε σασε λέω, μα δε θυμούμαι κειανένα να πόθανε οντενείμουνε μικρός από πνευμονία… Βέβαια, οι μανάδες μας εγούζουντανε οντε μασε θωρούσανε ολόγρους:

-Που εγύριζες μωρέ Αντρουλιό και δεν έχεις μουδε μιά στεγμή κλωστή απάνω σου;  Σάλευε να βγάλεις τη μπλούζα σου, και να κάτσεις στον πυρόμαχο να στεγνώσει το πατελόνι σου γιατί δεν έχεις άλλο… Αυριο κακομοίρη θα σε τινάσσει και δε θα πανα πεις τα κάλαντα,   μονο ξάσου…  Δε θα πας μουδε στου σαντόλου σου να σου κάμει την καλή σου χέρα και να κάνεις το κολάι σου… Όι λέω και δε σολαγάσαι, είντα πως γκανίζω σαν το γάιδαρο ολη μέρα, εσύ μουδε γροικάς,   μουδε δε μου φρουκάσαι.  Εϊντα θα πεις μωρε του παππά ανε σε τινάσσει και δε πας ταχυτέρου στην εκκλησά να μεταλάβεις; Να πα θες κακομοίρη στην πίσσα και θα βράζεις ουλημέρα στα καζάνια, με τα τελώνια…)

(Θωρώ τα κοπέλια μας και μασε στραβοξανοίγουνε με τουτανα απου τωσε λέμε, σαν πυροβολημένοι πρέπει να τωσε φαίνομαιστανε… Αλήθεια είναι πως απόσα έχομενε παθωμένα και ακουσμένα από τα μικρά μας, το πως μασε θεωρούνε τα κοπέλια μας και μιαολιά …κουνημένους, ας μην τα αδικούμενε…. μπορεί ναχουνε και λίγο δίκιο…)

Αντε,  και του χρόνου  !

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Πρόκειται για εξαίρετο λογοτεχνικό κείμενο, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Η ντοπιολαλιά χρησιμοποιείται με μαεστρία και αποδίδει τα νοήματα απόλυτα, για όσους γνωρίζουν τους ιδιωματισμούς της είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Το κείμενο περιέχει πίνακες ζωγραφικής από την ζωή της δεκαετίας του εξήντα και παλαιοτέρων χρόνων και ανασκαλεύουν μνήμες και νοσταλγικές αναμνήσεις των παιδικών και νεανικών χρόνων που δυστυχώς μόνο νοερά ξαναζούν.- Συγχαρητήρια. στέλιοσκωστήσπυριδάκης

    Σχόλιο από ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗΣ (@stelioskostispy) — 30/12/2011 @ 12:42 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: